LEONIDAS6
Νέο ΜέλοςGreece4Μηνύματα
3Θέματα
06/08/2004, 12:43:19Πρώτο μήνυμα
17/08/2004, 08:50:02Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Κατά τη γνώμη μου το τέλειο υπάρχει μόνο υποκειμενικά, και μόλις κανείς διαπιστώσει τους περιορισμούς που το κάνουν υποκειμενικό παυει να είναι και τέλειο. Μια πολυ προσφιλής μου ατάκα είναι ότι "όλα είναι σχετικά", οπότε τίποτε δεν είναι αντικειμενικό άρα ούτε και τέλειο. Οι όροι αυτοί είναι κατά τη γνώμη μου ασυνείδητες παραδοχές, που κάνουμε από μια εσωτερική ανάκγη να υπάρχει κάτι ανώτερο άπιαστο και απόλυτο. Ίσως αν εξελιχθούμε περισσότερο σαν είδος να μην μας είναι πια απαραίτητες - λέω τώρα εγώ. Αυτά μιλώντας γενικά. Αν μιλήσουμε πιο ειδικά διαπιστώνουμε, τουλάχιστον εγώ δηλ αλλά θέλα να πιστεύω και οι περισσότεροι, ότι όλα είναι καλύτερα ή χειρότερα σε σχέση με κάτι άλλο, άρα υποκειμενικά. Ακόμη και το κενό στο διάστημα, όπως δίαβασα, σύμφωνα με τον Στιβεν Χωκιν έξαρτάται από τον παρατηρητή και δεν είναι απόλυτο.
Καταρχήν καλώς σας βρήκα, , ήθελα να πω ότι μπήκα κάπως απότομα στο φόρουμ και δεν έχω ξεκαθαρίσει και εγώ τις δικές μου σκέψεις.
Η ένσταση και απορία ταυτόχρονα που έθεσα έχει να κάνει με αυτό που διάβασα αλλά για να συνεχίσουμε την κουβέντα ,θα προσπαθήσω να θέσω το θέμα όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ.
Συμφωνώ με αυτά που γράφεις φίλε ΑΤΜΑ και σ ευχαριστώ γιατί η άποψη σου είναι ξεκάθαρη και στο ίδιο πνεύμα με το βιβλίο που διάβασα. Αυτό που μου φαίνεται εμένα αντιφατικό, και πολύ πιθανόν να μην είναι, είναι πως γίνεται όταν κάποιος έχει όλο και λιγότερη συναίσθηση του εαυτού του να αποκτά περισσότερη αυτοπεποίθηση με ότι συνεπάγεται αυτό.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός η δική μου αυτοπεποίθηση αυτή τη στιγμή οφείλεται στα λάθη που έχω κάνει μέχρι τώρα και πήρα το «μάθημά» μου, στις εμπειρίες μου και γενικά σε μια πορεία επιβεβαίωσης ότι ο τρόπος μου και ο χαρακτήρας μου έχει σχηματιστεί έτσι ώστε να μην πέφτω σε «κακοτοπιές». Νοιώθω δηλαδή ότι ακολουθώ μια πορεία βελτίωσης που βασίζεται στην αυτοκριτική και στη συνειδητοποίηση του μηνύματος κάποιων εμπειριών και δεν μπορώ να καταλάβω πως χάνοντας αυτή την «επαφή» με τον εαυτό μου θα αποκτήσω πραγματική αυτοπεποίθηση.
Η ένσταση και απορία ταυτόχρονα που έθεσα έχει να κάνει με αυτό που διάβασα αλλά για να συνεχίσουμε την κουβέντα ,θα προσπαθήσω να θέσω το θέμα όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ.
Συμφωνώ με αυτά που γράφεις φίλε ΑΤΜΑ και σ ευχαριστώ γιατί η άποψη σου είναι ξεκάθαρη και στο ίδιο πνεύμα με το βιβλίο που διάβασα. Αυτό που μου φαίνεται εμένα αντιφατικό, και πολύ πιθανόν να μην είναι, είναι πως γίνεται όταν κάποιος έχει όλο και λιγότερη συναίσθηση του εαυτού του να αποκτά περισσότερη αυτοπεποίθηση με ότι συνεπάγεται αυτό.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός η δική μου αυτοπεποίθηση αυτή τη στιγμή οφείλεται στα λάθη που έχω κάνει μέχρι τώρα και πήρα το «μάθημά» μου, στις εμπειρίες μου και γενικά σε μια πορεία επιβεβαίωσης ότι ο τρόπος μου και ο χαρακτήρας μου έχει σχηματιστεί έτσι ώστε να μην πέφτω σε «κακοτοπιές». Νοιώθω δηλαδή ότι ακολουθώ μια πορεία βελτίωσης που βασίζεται στην αυτοκριτική και στη συνειδητοποίηση του μηνύματος κάποιων εμπειριών και δεν μπορώ να καταλάβω πως χάνοντας αυτή την «επαφή» με τον εαυτό μου θα αποκτήσω πραγματική αυτοπεποίθηση.
Διάβασα στο βιβλιο με τιτλό, τον τίτλο του θέματος, ότι η πραγματική αυτοπεποίθηση είναι η έλλειψη συνείδησης του ευατού μας. Όταν σταματήσουμε να κρίνουμε τις πράξεις μας και τις αντιλήψεις μας και απλά αφεθούμε στη "στιγμή" τότε αποκτάμε πραγματική αυτοπεποίθηση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με υπέρμετρους εγωϊσμούς και φιλαρέσκειες.
Σε θεωρητικό επίπεδο συμφωνώ ότι όταν είσαι χαλαρός και ενεργείς αυθόρμητα έχεις μεγαλύτερη επιτυχία άρα και αυτοπεποίθηση. Αλλά και σε πρακτικό επίπεδο μπορώ να πω ότι, έχω νοιώσει σε καποιό (μικρό) βαθμό τι εννοεί ο συγγραφέας. Σαν σκεπτικιστής που είμαι όμως έχω κάποιες ενστάσεις που θα ήθελα να συζητησω εδω, με άτομα που έχουν διαμορφωμένη άποψη επί του θέματος.
Η παραπάνω άποψη μου καταρίπτει γενικά την ιδέα που έχω π.χ για την αυτοκριτική. Με την αυτοκριτική δεν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και γενικά να κάνουμε μια ανασκόπηση να δούμε προς τα που πορευόμαστε...;
Κατά τη γνώμη μου το τέλειο υπάρχει μόνο υποκειμενικά, και μόλις κανείς διαπιστώσει τους περιορισμούς που το κάνουν υποκειμενικό παυει να είναι και τέλειο. Μια πολυ προσφιλής μου ατάκα είναι ότι "όλα είναι σχετικά", οπότε τίποτε δεν είναι αντικειμενικό άρα ούτε και τέλειο. Οι όροι αυτοί είναι κατά τη γνώμη μου ασυνείδητες παραδοχές, που κάνουμε από μια εσωτερική ανάκγη να υπάρχει κάτι ανώτερο άπιαστο και απόλυτο. Ίσως αν εξελιχθούμε περισσότερο σαν είδος να μην μας είναι πια απαραίτητες - λέω τώρα εγώ. Αυτά μιλώντας γενικά. Αν μιλήσουμε πιο ειδικά διαπιστώνουμε, τουλάχιστον εγώ δηλ αλλά θέλα να πιστεύω και οι περισσότεροι, ότι όλα είναι καλύτερα ή χειρότερα σε σχέση με κάτι άλλο, άρα υποκειμενικά. Ακόμη και το κενό στο διάστημα, όπως δίαβασα, σύμφωνα με τον Στιβεν Χωκιν έξαρτάται από τον παρατηρητή και δεν είναι απόλυτο.