Lady of Shalott

1) Ταξίδια της Ψυχής, του Μάικλ Νιούτον, από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
2) Η Ζωή μετά το Θάνατο, της Άννι Μπέζαντ, εκδόσεις ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

Αν σας κάλυψαν ή σας "άνοιξαν την όρεξη" για περισσότερα, έχω να προτείνω κι άλλα!

Σκέψου λίγο το εξής... Δεν ξέρω αν θα σε βοηθήσει, αλλά τουλάχιστον εμένα με έχει βοηθήσει πολλές φορές, όταν το αντικείμενο του πόθου μου ξυπνάει με τη φλογέρα του το πράσινο φιδάκι της ζήλιας από το λήθαργό του!

Στη δική μου περίπτωση, ισχύει (ή τουλάχιστον ίσχυε παλαιότερα) το εξής: η ζήλεια και οι ανασφάλειές μου οφείλονταν στο φόβο ότι ο άλλος θα με εγκαταλείψει και, επομένως, κατόπιν αναγωγής, στο φόβο της μοναξιάς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κατάφερα να γίνω η καλύτερη φίλη και σύντροφος του εαυτού μου, δεν φοβάμαι πλέον τη μοναξιά (ή δεν τη φοβάμαι πλέον τόσο πολύ, γιατί, είπαμε, ακόμα στην προσπάθεια είμαι!). Μαθαίνω σιγά-σιγά ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου την αγάπη, τη φροντίδα, την εκτίμηση, ακόμα και τη διασκέδαση που χρειάζεται. Να γίνω εξαιρετικά μπανάλ και να αναφερθώ στο γνωστό λαϊκό άσμα "Περνώ και μόνη μου καλά";;;!!! Ένα τέτοιο πράγμα, λοιπόν!

Την επόμενη φορά που θα νιώσεις τη ζήλεια να σε κυριεύει και να σε καταβάλλει, προσπάθησε να αντιδράσεις κάνοντας κάτι πιο πρακτικό από το να αφήσεις τον εαυτό σου να βυθιστεί σε μαύρες σκέψεις. Προσπάθησε να κακομάθεις τον εαυτό σου με μικρές πολυτέλειες. Κάνε ένα αφρόλουτρο, νοίκιασε από το βίντεο κλαμπ την αγαπημένη σου ταινία, βάλε το αγαπημένο σου κομμάτι στη διαπασών και ξεβιδώσου στο χορό! Μπορεί να ακούγονται σαν συμβουλές τύπου "Κοσμοπόλιταν", αλλά, πίστεψέ με, είναι αποτελεσματικές!

Καλή τύχη και κουράγιο! Και πάνω από όλα: Believe in yourself-Trust in yourself!

I believe-I trust

Ναι, Deva, τελικά όλοι το ίδιο λέμε, για τον Αληθινό Λόγο μιλάω κι εγώ και για την προσπάθειά μου να τον ανακαλύψω, οπότε αυτό το θέμα λύθηκε!

Τώρα, σε ό,τι αφορά το άλλο θέμα που θίγεις πολύ εύστοχα, ξέρεις, το θέμα σχετικά με την "κατοχή" και τα ερωτηματικά που προκύπτουν εξαιτίας της όταν χάνουμε κάποιον... Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ανήκε ποτέ σε κανέναν, δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω για να γίνω κατανοητή και να αποδώσω τις διαστάσεις της απόλυτης ελευθερίας του. Πάντως, όσοι τον γνωρίζουν (και ξέρω ότι αρκετοί γνωστοί και φίλοι του είναι επισκέπτες αυτού του φόρουμ), καταλαβαίνουν σίγουρα τι εννοώ. Δεν υπήρξε ποτέ "δικός μου", παρά μόνο με μια τυπική, κοινωνική έννοια και για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Και αγαπηθήκαμε πραγματικά (εννοώ για την απόλυτη, ανιδιοτελή Αγάπη, την Αγάπη χωρίς όρους, όρια και ανταγωνισμούς) μόνο όταν ξαναβρεθήκαμε ελεύθεροι και οι δύο. Αυτό στο οποίο αναφέρομαι όταν εκφράζω (στον εαυτό μου και στους άλλους) την απορία "Γιατί με άφησες μόνη;", είναι ένα βαθύτερο, μεταφυσικό δέσιμο που είχα με αυτό τον άνθρωπο από τη στιγμή που γνωριστήκαμε μέχρι τη στιγμή που έφυγε. Και ξέρεις κάτι; Αυτό το δέσιμο εξακολουθώ να το νιώθω, είμαι σίγουρη ότι εξακολουθεί να υπάρχει, απλώς καμιά φορά θα ήθελα να ξαναδώ τα μάτια του ή το χαμόγελό του... Είμαι άνθρωπος με σάρκα και οστά (όχι μόνο με ψυχή και πνεύμα) και, επομένως, μου λείπει και η φυσική του παρουσία.

Επί τη ευκαιρία, κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι όσα συζητάμε δεν με βοηθούν να νιώσω καλύτερα. Με βοηθούν εξαιρετικά! Και μόνο το ότι μου δίνεται η ευκαιρία να συζητήσω όλα αυτά που με απασχολούν και με πονούν, είναι εξαιρετικά σημαντικό για εμένα! Thanx! Α, και μου αρέσουν πολύ αυτά τα στιχάκια που αναφέρεις! Με συγκινούν!!!

Σε ό,τι αφορά την ερώτησή σου, Morpheaus, να, μπορώ να σου πω μερικά πράγματα για να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω ότι είχε πολλά ακόμα να δώσει. Καταρχάς, ήταν ένας ίδιαίτερα ταλαντούχος καλλιτέχνης, πρωτοποριακός στο χώρο του, ο οποίος δεν είχε βρει ακόμα απήχηση στο ελληνικό κοινό εξαιτίας των κολλημάτων που το διακρίνει. Κατά δεύτερον, είχε πρόσφατα αποκτήσει ένα παιδάκι που δεν ήταν καν ενός έτους όταν έφυγε ο πατέρας του. Κατά τρίτον, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πάρα πολύ τη ζωή, τις νέες εμπειρίες, τους ανθρώπους, την καλή παρέα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Θα χρειαζόμουν σελίδες ολόκληρες για να τον περιγράψω, αλλά αρκεί να σου χαμογελούσε και θα το καταλάβαινες! Επίσης, όπως ανέφερα και παραπάνω, εμένα προσωπικά αυτός ο άνθρωπος μου έδωσε πάρα πολλά, πραγματικά άλλαξε την πορεία της ζωής μου, η δική του ελευθερία απελευθέρωσε κι εμένα από πολλές αλυσίδες, με τις οποίες έδενα συχνά εγώ η ίδια τον εαυτό μου.

Εννοείται ότι δεν έχω κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον Χριστό προσωπικά, έτσι; [:-)] Ίσως εξέλαβα με λάθος τρόπο τα γραφόμενά σου, πιστεύοντας ότι με παραπέμπεις στην υιοθέτηση των θέσεων του δογματκού χριστιανισμού. Εννοείται, επίσης, ότι μελετώ με πάθος την Καινή Διαθήκη, όπως και οποιοδήποτε ιερό, θρησκευτικό ή φιλοσοφικό κείμενο πέσει στην αντίληψή μου. Και, φυσικά, έχω συνειδητοποιήσει πως τα περισσότερα ταυτίζονται. Αλλά αν "δεν ήθελα τον Ιησού και έβρισκα κάποιον άλλον", όπως το θέτεις, πάλι δεν θα περιοριζόταν η πίστη μου σε ένα πρόσωπο; Αυτό προσπαθούσα να πω εγώ από τη μεριά μου. Και αυτό που αγωνίζομαι να καταφέρω είναι να ανακαλύψω την Αλήθεια από το πιο μικρό (εκεί κολλάει "το έντομο ή ο σκύλος μου") ως το πιο μεγάλο, το Αόρατο ακόμα (δυστυχώς) στις μικρές, θνητές μου αισθήσεις. Θα συμφωνήσω, επίσης, με τη θέση του φίλου Py8agora! [:-)]

Επίσης, νομίζω ότι δεν τρομάζω πλέον ιδιαίτερα με την ιδέα του θανάτου. Αυτό που μου έχει μείνει από την πρόσφατη απώλειά μου δεν είναι φόβος, αλλά μια μεγάλη απορία. Και εννοείται ότι θυμάμαι τον αγαπημένο μου άνθρωπο που έφυγε, τον θυμάμαι με απέραντη, πραγματική αγάπη. Αυτό που προσπαθώ να ξεπεράσω εντελώς είναι ο θυμός που νιώθω ακόμα καμιά φορά, ξέρεις, "γιατί με άφησες μόνη;". Τι μικρό, ποταπό ανθρωπάκι, βυθισμένο στον εγωκεντρισμό μου, ε;;;!!!

Και κάτι άσχετο, ρε παιδιά: πώς μπορώ να βάλω εικόνα στο προφίλ μου; Το πάλευα κάνα μισάωρο χτες, αλλά είμαι λίγο κουλή με αυτά τα θέματα!

Σε ό,τι αφορά τα σημαντικά τώρα... Ειλικρινά δεν προσπάθησα ποτέ να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν προφανές ότι ο άνθρωπος αυτός είχε ακόμα πολλά να κάνει. Είχε ΟΝΤΩΣ πολλά να κάνει, και σε αυτό συμφωνούμε όλοι όσοι τον ξέρουμε. Και όσο κι αν τον αγαπώ, μπορώ να παραδεχτώ τα δεκάδες "λάθη" του, τα οποία θα μπορούσε να είχε τουλάχιστον κάποια ευκαιρία για να διορθώσει όσο ήταν ακόμα εδώ. Πολύ σωστό αυτό που είπες σχετικά με το ρόλο του στην εξέλιξη και στη διαμόρφωση του Σχεδίου άλλων ανθρώπων. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά εμένα, αυτός ο άνθρωπος πραγματικά άλλαξε τη ζωή μου και το χαρακτήρα μου, τόσο με την εδώ παρουσία του όσο και με την αναχώρησή του. Συχνά τον νιώθω πολύ έντονα κοντά μου και του "μιλάω", άλλες φορές ξυπνάει ο σκεπτικιστής μέσα μου και νομίζω ότι το 'χω χάσει λίγο... [:-)] Πάντως νιώθω ότι είναι καλά εκεί όπου βρίσκεται, ελπίζω να μην πρόκειται απλώς για ευσεβείς πόθους...

Σε ό,τι αφορά τη δήλωση "Ο Ιησούς θα ήταν μια λύση για εσένα"... Γιατί, φίλε ή φίλη μου, να περιορίζω την πίστη μου σε ένα μόνο πρόσωπο όταν τα πάντα γύρω μου, από το έντομο και το σκύλο μου μέχρι τον ουρανό και το νεογέννητο παιδάκι του γείτονά μου, μαρτυρούν την ύπαρξη του Θεού; Ο Θεός είναι παντού, γύρω μου και μέσα μου, δεν χρειάζεται να του δώσω όνομα και πρόσωπο για να τον ανακαλύψω ή για να τον "σβερκώσω" και να πιαστώ από πάνω του σαν να ήταν σανίδα σωτηρίας!

καλημέρα σε όλους! [:-)]

Τέλος πάντων... Καλώς σάς βρήκα όλους! Παρά το ψάρωμά μου, αποτολμώ να ανοίξω ένα θέμα, το οποίο ενδέχεται, φυσικά, να έχετε θίξει πολλάκις μέχρι στιγμής, αλλά τυγχάνει να με απασχολεί πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό.

Πρόσφατα, λοιπόν, "έφυγε" ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, εντελώς ξαφνικά, σε ηλικία μόλις 35 ετών. Επρόκειτο για ένα εξαιρετικά δημιουργικό, ταλαντούχο, ανήσυχο και δραστήριο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που αγαπούσε με πάθος τη ζωή, έναν άνθρωπο που είχε ακόμα πολλά να δώσει, αλλά και πολλά να μάθει. Από τη μέρα που έφυγε, αναρωτιέμαι διαρκώς τι μπορεί να πήγε στραβά στο Σχέδιο αυτού του ανθρώπου, αφού ήταν ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι είχε ακόμα τόσα να δώσει και να μάθει! Όσες φορές κι αν επαναλαμβάνω μεγαλόφωνα τη φράση "Άγνωσται αι βουλαί", δεν έχω καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου! Στην ουσία, λοιπόν, το ερώτημα που θέτω είναι το εξής: "Τι πηγαίνει στραβά στην περίπτωση ανθρώπων, τα Σχέδια των οποίων φαίνονται -αν όχι σαφώς- τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένα;"

Ναι, Deva, τελικά όλοι το ίδιο λέμε, για τον Αληθινό Λόγο μιλάω κι εγώ και για την προσπάθειά μου να τον ανακαλύψω, οπότε αυτό το θέμα λύθηκε!

Τώρα, σε ό,τι αφορά το άλλο θέμα που θίγεις πολύ εύστοχα, ξέρεις, το θέμα σχετικά με την "κατοχή" και τα ερωτηματικά που προκύπτουν εξαιτίας της όταν χάνουμε κάποιον... Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ανήκε ποτέ σε κανέναν, δεν ξέρω πώς να το διατυπώσω για να γίνω κατανοητή και να αποδώσω τις διαστάσεις της απόλυτης ελευθερίας του. Πάντως, όσοι τον γνωρίζουν (και ξέρω ότι αρκετοί γνωστοί και φίλοι του είναι επισκέπτες αυτού του φόρουμ), καταλαβαίνουν σίγουρα τι εννοώ. Δεν υπήρξε ποτέ "δικός μου", παρά μόνο με μια τυπική, κοινωνική έννοια και για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Και αγαπηθήκαμε πραγματικά (εννοώ για την απόλυτη, ανιδιοτελή Αγάπη, την Αγάπη χωρίς όρους, όρια και ανταγωνισμούς) μόνο όταν ξαναβρεθήκαμε ελεύθεροι και οι δύο. Αυτό στο οποίο αναφέρομαι όταν εκφράζω (στον εαυτό μου και στους άλλους) την απορία "Γιατί με άφησες μόνη;", είναι ένα βαθύτερο, μεταφυσικό δέσιμο που είχα με αυτό τον άνθρωπο από τη στιγμή που γνωριστήκαμε μέχρι τη στιγμή που έφυγε. Και ξέρεις κάτι; Αυτό το δέσιμο εξακολουθώ να το νιώθω, είμαι σίγουρη ότι εξακολουθεί να υπάρχει, απλώς καμιά φορά θα ήθελα να ξαναδώ τα μάτια του ή το χαμόγελό του... Είμαι άνθρωπος με σάρκα και οστά (όχι μόνο με ψυχή και πνεύμα) και, επομένως, μου λείπει και η φυσική του παρουσία.

Επί τη ευκαιρία, κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι όσα συζητάμε δεν με βοηθούν να νιώσω καλύτερα. Με βοηθούν εξαιρετικά! Και μόνο το ότι μου δίνεται η ευκαιρία να συζητήσω όλα αυτά που με απασχολούν και με πονούν, είναι εξαιρετικά σημαντικό για εμένα! Thanx! Α, και μου αρέσουν πολύ αυτά τα στιχάκια που αναφέρεις! Με συγκινούν!!!

Σε ό,τι αφορά την ερώτησή σου, Morpheaus, να, μπορώ να σου πω μερικά πράγματα για να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω ότι είχε πολλά ακόμα να δώσει. Καταρχάς, ήταν ένας ίδιαίτερα ταλαντούχος καλλιτέχνης, πρωτοποριακός στο χώρο του, ο οποίος δεν είχε βρει ακόμα απήχηση στο ελληνικό κοινό εξαιτίας των κολλημάτων που το διακρίνει. Κατά δεύτερον, είχε πρόσφατα αποκτήσει ένα παιδάκι που δεν ήταν καν ενός έτους όταν έφυγε ο πατέρας του. Κατά τρίτον, ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πάρα πολύ τη ζωή, τις νέες εμπειρίες, τους ανθρώπους, την καλή παρέα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Θα χρειαζόμουν σελίδες ολόκληρες για να τον περιγράψω, αλλά αρκεί να σου χαμογελούσε και θα το καταλάβαινες! Επίσης, όπως ανέφερα και παραπάνω, εμένα προσωπικά αυτός ο άνθρωπος μου έδωσε πάρα πολλά, πραγματικά άλλαξε την πορεία της ζωής μου, η δική του ελευθερία απελευθέρωσε κι εμένα από πολλές αλυσίδες, με τις οποίες έδενα συχνά εγώ η ίδια τον εαυτό μου.

Εννοείται ότι δεν έχω κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τον Χριστό προσωπικά, έτσι; [:-)] Ίσως εξέλαβα με λάθος τρόπο τα γραφόμενά σου, πιστεύοντας ότι με παραπέμπεις στην υιοθέτηση των θέσεων του δογματκού χριστιανισμού. Εννοείται, επίσης, ότι μελετώ με πάθος την Καινή Διαθήκη, όπως και οποιοδήποτε ιερό, θρησκευτικό ή φιλοσοφικό κείμενο πέσει στην αντίληψή μου. Και, φυσικά, έχω συνειδητοποιήσει πως τα περισσότερα ταυτίζονται. Αλλά αν "δεν ήθελα τον Ιησού και έβρισκα κάποιον άλλον", όπως το θέτεις, πάλι δεν θα περιοριζόταν η πίστη μου σε ένα πρόσωπο; Αυτό προσπαθούσα να πω εγώ από τη μεριά μου. Και αυτό που αγωνίζομαι να καταφέρω είναι να ανακαλύψω την Αλήθεια από το πιο μικρό (εκεί κολλάει "το έντομο ή ο σκύλος μου") ως το πιο μεγάλο, το Αόρατο ακόμα (δυστυχώς) στις μικρές, θνητές μου αισθήσεις. Θα συμφωνήσω, επίσης, με τη θέση του φίλου Py8agora! [:-)]

Επίσης, νομίζω ότι δεν τρομάζω πλέον ιδιαίτερα με την ιδέα του θανάτου. Αυτό που μου έχει μείνει από την πρόσφατη απώλειά μου δεν είναι φόβος, αλλά μια μεγάλη απορία. Και εννοείται ότι θυμάμαι τον αγαπημένο μου άνθρωπο που έφυγε, τον θυμάμαι με απέραντη, πραγματική αγάπη. Αυτό που προσπαθώ να ξεπεράσω εντελώς είναι ο θυμός που νιώθω ακόμα καμιά φορά, ξέρεις, "γιατί με άφησες μόνη;". Τι μικρό, ποταπό ανθρωπάκι, βυθισμένο στον εγωκεντρισμό μου, ε;;;!!!

Και κάτι άσχετο, ρε παιδιά: πώς μπορώ να βάλω εικόνα στο προφίλ μου; Το πάλευα κάνα μισάωρο χτες, αλλά είμαι λίγο κουλή με αυτά τα θέματα!

Σε ό,τι αφορά τα σημαντικά τώρα... Ειλικρινά δεν προσπάθησα ποτέ να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν προφανές ότι ο άνθρωπος αυτός είχε ακόμα πολλά να κάνει. Είχε ΟΝΤΩΣ πολλά να κάνει, και σε αυτό συμφωνούμε όλοι όσοι τον ξέρουμε. Και όσο κι αν τον αγαπώ, μπορώ να παραδεχτώ τα δεκάδες "λάθη" του, τα οποία θα μπορούσε να είχε τουλάχιστον κάποια ευκαιρία για να διορθώσει όσο ήταν ακόμα εδώ. Πολύ σωστό αυτό που είπες σχετικά με το ρόλο του στην εξέλιξη και στη διαμόρφωση του Σχεδίου άλλων ανθρώπων. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά εμένα, αυτός ο άνθρωπος πραγματικά άλλαξε τη ζωή μου και το χαρακτήρα μου, τόσο με την εδώ παρουσία του όσο και με την αναχώρησή του. Συχνά τον νιώθω πολύ έντονα κοντά μου και του "μιλάω", άλλες φορές ξυπνάει ο σκεπτικιστής μέσα μου και νομίζω ότι το 'χω χάσει λίγο... [:-)] Πάντως νιώθω ότι είναι καλά εκεί όπου βρίσκεται, ελπίζω να μην πρόκειται απλώς για ευσεβείς πόθους...

Σε ό,τι αφορά τη δήλωση "Ο Ιησούς θα ήταν μια λύση για εσένα"... Γιατί, φίλε ή φίλη μου, να περιορίζω την πίστη μου σε ένα μόνο πρόσωπο όταν τα πάντα γύρω μου, από το έντομο και το σκύλο μου μέχρι τον ουρανό και το νεογέννητο παιδάκι του γείτονά μου, μαρτυρούν την ύπαρξη του Θεού; Ο Θεός είναι παντού, γύρω μου και μέσα μου, δεν χρειάζεται να του δώσω όνομα και πρόσωπο για να τον ανακαλύψω ή για να τον "σβερκώσω" και να πιαστώ από πάνω του σαν να ήταν σανίδα σωτηρίας!

καλημέρα σε όλους! [:-)]