Lan Dong Xsien Ren

Και να σκεφτείς ότι μου υπενθύμιζες συνεχώς το χαρακτήρα της σκέψης σου Galadhriel.
«Θηλυκά», γράφεις και υπογράφεις.
Και είσαι έντιμη και ως προς αυτό.

Να διευκρινίσω δύο σημεία μόνο, πριν εξαφανιστώ πάραυτα, ζητώντας μια αρσενική συγνώμη για όλα:

1) όταν σε ρωτούσα «τι λες γι αυτούς τους Φιλοσόφους», απλώς ρωτούσα εάν χαρακτηρίζονται από την ιστορία ως «επιθετικοί άνθρωποι». Και το έκανα αυτό, μην τυχόν και διευκολυνόμασταν σε μετέπειτα συμπεράσματα, ένεκα της αλάνθαστης ιστορικής παρατήρησης. Προφανώς δεν διευκολυνθήκαμε.
2) εάν βρήκες πουθενά στο λόγο μου ειρωνικό χαρακτήρα απολογούμαι εκ θεμελίων. Μιλούσα –ή καλύτερα έγραφα- πάντα με γλυκύτητα, στην προσπάθεια να οδηγηθούμε αμφότεροι σε ασφαλές γνωστικό σημείο (και χωρίς συναίσθημα).

Τέλος, σχετικά με τον Αριστοφάνη, από ποιο μέρος των λόγων μου κατάλαβες ότι αναζητούσα κάτι; (Απλώς σου κατέθετα την άποψή μου για το Φιλοσοφικό Λόγο του. Το λέω, γιατί στην προσπάθειά σου να με διευκολύνεις, κατανάλωσες άσκοπη ενέργεια).

Ελπίζω να μην υπήρξα μόνο μικρός, για τη Σοφία που όλοι συζητώντας από εδώ διεκδικήσαμε.
Και αίφνης γίνομαι... αέρας... Σκέτος.

Lan Dong Xsien Ren

Αντί υστερόγραφου (απάντηση σε αυτό που είπες για την αναγνώριση της Τέχνης στα χέρια ημιμαθών. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο φιλοσοφικό σου ατόπημα):

"Μία στάλα παραπάνω… μία στάλα μόλις, στη σιγαλέα ευθύνη των λυπητερών μας πράξεων, αγαπημένη Galadrhriel.

Γιατί το τίμημα του θανάτου δεν το ισορροπεί η αμοιβή της ζωής. Όχι στις ημέρες μας. Και γιατί την αθανασία του ο άνθρωπος θα πρέπει να την ξεπληρώσει με το ήπαρ του Προμηθέως και τους άθλους του Ηρακλή. Με τις περιπέτειες του Οδυσσέως και την εν Αργώ περιπλάνηση του Ιάσονα. Ή με το ταξίδι του Φρόντο Μπάγκινγκς στη Μόρντορ.

Βλέπεις, οι ημέρες λιγοστεύουν και οι θάνατοι κωφεύουν. Οι Θεοφόροι Πατέρες λιγόστεψαν τις ευκαιρίες με την απουσία τους, και η ξέχειλη από δόξα και αίμα συμμαχία που τα παιδιά εν τη γενέσει και εξαιτίας τους είχαν, ένεκα της Φιλοσοφίας και μόνο, εξέπνευσε στην απαξίωση των πρώτων κλαυθμών τους.

Ο χρόνος τελειώνει.
Η σάρκα φθείρεται.

Το κύτταρο δεν ξαποσταίνει και δεν αναπλάθεται.
Η νύχτα απλώνει το μεταξωτό της ένδυμα στο χωράφι των συγκινήσεων.

(Οπότε και η διάρκεια της ζωής επαφίεται πλέον στην άγνοια του κινδύνου.
Στη μία στάλα αέρα παραπάνω, που όσο ζεις, ελπίζεις πάντα από ψηλά να σου δίνεται).

_____________________________________________________________________________________

Δεν είναι θανατικό αυτό το γραπτό. Ούτε τόσο παράλογα άσχετο με τη συνομιλία που μόλις είχαμε. Οξύμωρο σχήμα είναι. Φθόνος απαλλαγής από τη θνησιγένεια.
Γιατί τον τρόπο στο δίνει η χαρά και την αγάπη η παιδοσύνη.
Για να ζεις διεκδικώντας αθάνατο βίο.
Για να πεθαίνεις διεκδικώντας καινούργιο, άληκτο αίμα.

Για να ζεις τη Φιλοσοφία και να μην φιλοσοφείς τη ζωή.

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

Καταρχάς να αντιμετωπίσω το λάθος μου: είπες, «η φιλοσοφία γεννά γενικότερα» και θεώρησα ότι κατά αυτήν την περίπτωση δύναται και «να γεννά οτιδήποτε». Προφανώς το γενικότερα δεν πήγαινε ως προσδιορισμός του αντικειμένου, όσο του υποκειμένου της πρότασης. Όμως στο χειρισμό των συνειρμών που με οδήγησαν στο λάθος, δεν θα ήθελα να χρεώσεις συναίσθημα, κακή βούληση, ή προαίρεση. (Εξάλλου το αποτέλεσμα της διαφωνίας μας σε αυτό το σημείο δικαιώνει τη βασική αρχή* της φιλοσοφίας, και αδιαφορεί για εμάς τους ιδίους. Γιατί τελικά, και αυτό ως κέρδος και μόνο το ενστερνίζομαι από τη συζήτηση, καταλήγουμε έτσι ή αλλιώς στο ορθόν: «Η Φιλοσοφία ΔΕΝ γεννά οτιδήποτε, παρά μονάχα όσα της αρκούν και της πρέπουν.»

Πριν αναπτύξω λίγο περισσότερο την άποψη, όπως εκφράστηκε στο προηγούμενο άρθρο μου, θα σταθώ σε δύο φράσεις σου, προσπαθώντας αυτή τη φορά εγώ με τη σειρά μου να σε «διορθώσω» καλόπιστα. Είπες: «αλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα». Και κανείς δε θα μπορούσε στιγμή να διαφωνήσει μαζί σου. Άρα, δεν κατανοώ τη σχετική σου επισήμανση, αφού η Φιλοσοφία, ούσα τέτοια, προσεγγίζει όλες τις έννοιες (αν όχι αυτή τότε ποια; Ποια άλλη τέχνη;). Είναι διαφορετικό αυτό όμως, από το άλλο. Το άλλο είναι, εάν γεννά επιθετικότητα. Και προσοχή εδώ, για να αποφύγουμε τις εκ νέου παρεξηγήσεις: Εάν γεννά επιθετικότητα στο Φιλόσοφο.

Η δεύτερη φράση σου, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει μιαν άλλη συζήτηση (γι’ αυτό και δε θα επεκταθώ εδώ, κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε προσβλητικό για το θέμα που ωραίως αναπτύσσουμε) είναι η ακόλουθη: «και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...». Όντας μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού λόγου, εξάρω την πολυτέλεια των τότε Ελλήνων να έχουν ανάμεσά τους έναν Αριστοφάνη. Ελέγχω όμως την παρουσία των λόγων του την παρούσα ώρα, όπως –με το ρίσκο να θεωρηθώ αλαζόνας- ελέγχω ενίοτε και το φιλοσοφικό λόγο του. Ας το συζητήσουμε άλλη ώρα και σε άλλο θέμα συζήτησης.

Γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα να εκφράσω μία έλλογη σκέψη με τιμιότητα, στην προσπάθεια να αναπτύξω την πρωταρχική μου άποψη.

Την οποιαδήποτε Τέχνη μπορείς να τη δεις, και άρα να τη χαρακτηρίσεις (να της επιδώσεις χαρακτηριστικά δηλαδή, όπως πχ, το εάν δύναται να γεννά επιθετικότητα, ή άλλο) μόνο όταν την εκφράζει κάποιος που την κατέχει καλώς. Θέλω να πω πως, την Τέχνη της σπαθασκίας για παράδειγμα, δε θα την αναγνωρίσεις στο σπαθί του αρχάριου μαθητή που μπορεί να σκορπίσει ακόμα και κατά λάθος θάνατο, αλλά στο σπαθί του άριστου σπαθιστή, που η αρμονία της κίνησης θα τον ποιήσει μάγο χορευτή στα ορθά σου μάτια. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη της γλυπτικής και της ποίησης (φανταστείτε να βγάζαμε συμπεράσματα για την ποίηση διαβάζοντας τα στιχάκια πίσω από τα ημερολόγια του τοίχου, αντί αυτών του Ομήρου ή του Ησιόδου…)

Με την ίδια συλλογιστική, εάν θέλουμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της Φιλοσοφίας, θα πρέπει θεάσουμε με ορθά μάτια το Φιλόσοφο που κατέχει την τέχνη της Φιλοσοφίας καλώς. Δόξα το θεό, έχουμε ως Έλληνες πολλούς τέτοιους. Και φίλτατη συνομιλήτρια, τι λες αλήθεια κοιτώντας τον Πυθαγόρα ή τον Εμπεδοκλή στα μάτια, τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, τον Αναξαγόρα ή τον Θαλή, τον Ηράκλειτο ή τον Παρμενίδη, τον Ορφέα ή τον Αριστοτέλη, ακόμα - ακόμα και τους κυνικούς… Τι λες κοιτώντας ευρύτερα τον Λάου Τζι, ακόμα - ακόμα και τον κακό μαθητή του τον Κομφούκιο, τους Βούδες ή τον Ιησού, τον Πλωτίνο ή τον Ερμή;

(Σημείωσε, απλώς, ότι η επιτηδευμένη επιθετικότητα δεν είναι παρά εργαλείο φιλοσοφικό για την ωφέλεια της μάθησης και δεν βιώνετε συναισθηματικά…)

Επιμένω λοιπόν, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσω τον οιοδήποτε, παρά μονάχα στην προσπάθειά μου να τηρήσω το χρέος μου απέναντι στους κατοικούντες των Ηλυσίων,

η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.
Υποδεικνύει τη μέθοδο κλοπής του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Αρσενικά,

Lan Dong Xsien Ren, ή αλλιώς,
Ένας Μπλε Χειμώνας γιομάτος Διάφανα Κρίνα.

ΥΓ1. Ορίζεις και τη Φιλοσοφία στο κείμενο που ευτυχώς μας παρέθεσες, λανθασμένα κατά το ελάχιστο κατ’ εμέ. Αλλά ούτε στη διαδικασία ερμηνείας των λέξεων θέλω να μπλέξουμε, παρότι εάν αυτό συνέβαινε, μόνο νεοελληνικά λεξικά δε θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν.

Έρρωσο και Πάντα.

Αγαπητή μου όσο ελάχιστες της φυλής των Galadrhim, Galadhriel, επέτρεψέ μου τον αντίλογο. Η Φιλοσοφία δεν γεννά το οτιδήποτε.

Γιατί η Φιλοσοφία δεν εξελίσσεται, στέκεται εγκαιροφλεγής και ακίνητη στο επιλήσμων πρόσωπο των καιρών, αλήστευτος θησαυρός της Αλήθειας.

(Μόνον ο Φιλόσοφος μπορεί να αλλάζει, στην προσπάθειά του να εραστεύει με την αναζήτηση της).

Η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.

“Ο Αετός, είχε ένα όνομα που δε θυμήθηκα, ακόμα και αμέσως μετά από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Να μην προλάβω να θυμάμαι, προτού καν προλάβω να ξεχάσω! Ο Αετός χωρίς όνομα λοιπόν, ζούσε κάποτε με την οικογένειά του στην κορυφή ενός Ουρανού, στην άκρη ενός σύννεφου που στόλιζε τη μύτη των βουνών Wu Yi. Ήταν πανάγαθος και δυνατός, μα ήταν και παιχνιδιάρης και σοφός. Ήταν με λίγα λόγια από τους Αετούς αυτούς που αρνιούνται να μεγαλώσουν, που φιλοδοξούν να πεθάνουν καλύτερα, παρά να παραδοθούν στον εαυτό τους και στο χρόνο. Ο χρόνος για έναν τέτοιο αετό είναι ότι είναι για ένα παιδί. Ανύπαρκτος.”

Lan Dong Xsien Ren

Τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτός ο αετός που ξεπηδά μέσα από τη δυσάλωτη γραφή μου, με το Τάο που εδώ πραγματεύεστε;
(Πιστός στη γοητεία των αναπάντητων ερωτήσεων επαναλαμβάνω το ίδιο σφάλμα).

Είναι ο μόνος Τρόπος για να κινηθείς γρήγορα.

Είναι ο Νόμος για να αντέξεις τη Σιωπή, (ο Νόμος και για να σε αντέξει Εκείνη).

Για την ακρίβεια, η μόνη φορά που αγγίζεις το όριο της Ταχύτητάς σου είναι αυτή.
(Μακριά από την υποψία του Χρόνου)…

Γι αυτό, και ακίνητος θαρρείς ότι συμβαίνουν όλα.
Σαν μια μάχη που εξελίσσεται μέσα στο μυαλό σου.
Από εσένα για εσένα.

Και πάλι πίσω σε Αυτό.
Στο Τάο, "που παντού διεισδύει και μπαίνει εκεί που τίποτα δεν χωρά"...

Και να σκεφτείς ότι μου υπενθύμιζες συνεχώς το χαρακτήρα της σκέψης σου Galadhriel.
«Θηλυκά», γράφεις και υπογράφεις.
Και είσαι έντιμη και ως προς αυτό.

Να διευκρινίσω δύο σημεία μόνο, πριν εξαφανιστώ πάραυτα, ζητώντας μια αρσενική συγνώμη για όλα:

1) όταν σε ρωτούσα «τι λες γι αυτούς τους Φιλοσόφους», απλώς ρωτούσα εάν χαρακτηρίζονται από την ιστορία ως «επιθετικοί άνθρωποι». Και το έκανα αυτό, μην τυχόν και διευκολυνόμασταν σε μετέπειτα συμπεράσματα, ένεκα της αλάνθαστης ιστορικής παρατήρησης. Προφανώς δεν διευκολυνθήκαμε.
2) εάν βρήκες πουθενά στο λόγο μου ειρωνικό χαρακτήρα απολογούμαι εκ θεμελίων. Μιλούσα –ή καλύτερα έγραφα- πάντα με γλυκύτητα, στην προσπάθεια να οδηγηθούμε αμφότεροι σε ασφαλές γνωστικό σημείο (και χωρίς συναίσθημα).

Τέλος, σχετικά με τον Αριστοφάνη, από ποιο μέρος των λόγων μου κατάλαβες ότι αναζητούσα κάτι; (Απλώς σου κατέθετα την άποψή μου για το Φιλοσοφικό Λόγο του. Το λέω, γιατί στην προσπάθειά σου να με διευκολύνεις, κατανάλωσες άσκοπη ενέργεια).

Ελπίζω να μην υπήρξα μόνο μικρός, για τη Σοφία που όλοι συζητώντας από εδώ διεκδικήσαμε.
Και αίφνης γίνομαι... αέρας... Σκέτος.

Lan Dong Xsien Ren

Αντί υστερόγραφου (απάντηση σε αυτό που είπες για την αναγνώριση της Τέχνης στα χέρια ημιμαθών. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο φιλοσοφικό σου ατόπημα):

"Μία στάλα παραπάνω… μία στάλα μόλις, στη σιγαλέα ευθύνη των λυπητερών μας πράξεων, αγαπημένη Galadrhriel.

Γιατί το τίμημα του θανάτου δεν το ισορροπεί η αμοιβή της ζωής. Όχι στις ημέρες μας. Και γιατί την αθανασία του ο άνθρωπος θα πρέπει να την ξεπληρώσει με το ήπαρ του Προμηθέως και τους άθλους του Ηρακλή. Με τις περιπέτειες του Οδυσσέως και την εν Αργώ περιπλάνηση του Ιάσονα. Ή με το ταξίδι του Φρόντο Μπάγκινγκς στη Μόρντορ.

Βλέπεις, οι ημέρες λιγοστεύουν και οι θάνατοι κωφεύουν. Οι Θεοφόροι Πατέρες λιγόστεψαν τις ευκαιρίες με την απουσία τους, και η ξέχειλη από δόξα και αίμα συμμαχία που τα παιδιά εν τη γενέσει και εξαιτίας τους είχαν, ένεκα της Φιλοσοφίας και μόνο, εξέπνευσε στην απαξίωση των πρώτων κλαυθμών τους.

Ο χρόνος τελειώνει.
Η σάρκα φθείρεται.

Το κύτταρο δεν ξαποσταίνει και δεν αναπλάθεται.
Η νύχτα απλώνει το μεταξωτό της ένδυμα στο χωράφι των συγκινήσεων.

(Οπότε και η διάρκεια της ζωής επαφίεται πλέον στην άγνοια του κινδύνου.
Στη μία στάλα αέρα παραπάνω, που όσο ζεις, ελπίζεις πάντα από ψηλά να σου δίνεται).

_____________________________________________________________________________________

Δεν είναι θανατικό αυτό το γραπτό. Ούτε τόσο παράλογα άσχετο με τη συνομιλία που μόλις είχαμε. Οξύμωρο σχήμα είναι. Φθόνος απαλλαγής από τη θνησιγένεια.
Γιατί τον τρόπο στο δίνει η χαρά και την αγάπη η παιδοσύνη.
Για να ζεις διεκδικώντας αθάνατο βίο.
Για να πεθαίνεις διεκδικώντας καινούργιο, άληκτο αίμα.

Για να ζεις τη Φιλοσοφία και να μην φιλοσοφείς τη ζωή.

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

Καταρχάς να αντιμετωπίσω το λάθος μου: είπες, «η φιλοσοφία γεννά γενικότερα» και θεώρησα ότι κατά αυτήν την περίπτωση δύναται και «να γεννά οτιδήποτε». Προφανώς το γενικότερα δεν πήγαινε ως προσδιορισμός του αντικειμένου, όσο του υποκειμένου της πρότασης. Όμως στο χειρισμό των συνειρμών που με οδήγησαν στο λάθος, δεν θα ήθελα να χρεώσεις συναίσθημα, κακή βούληση, ή προαίρεση. (Εξάλλου το αποτέλεσμα της διαφωνίας μας σε αυτό το σημείο δικαιώνει τη βασική αρχή* της φιλοσοφίας, και αδιαφορεί για εμάς τους ιδίους. Γιατί τελικά, και αυτό ως κέρδος και μόνο το ενστερνίζομαι από τη συζήτηση, καταλήγουμε έτσι ή αλλιώς στο ορθόν: «Η Φιλοσοφία ΔΕΝ γεννά οτιδήποτε, παρά μονάχα όσα της αρκούν και της πρέπουν.»

Πριν αναπτύξω λίγο περισσότερο την άποψη, όπως εκφράστηκε στο προηγούμενο άρθρο μου, θα σταθώ σε δύο φράσεις σου, προσπαθώντας αυτή τη φορά εγώ με τη σειρά μου να σε «διορθώσω» καλόπιστα. Είπες: «αλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα». Και κανείς δε θα μπορούσε στιγμή να διαφωνήσει μαζί σου. Άρα, δεν κατανοώ τη σχετική σου επισήμανση, αφού η Φιλοσοφία, ούσα τέτοια, προσεγγίζει όλες τις έννοιες (αν όχι αυτή τότε ποια; Ποια άλλη τέχνη;). Είναι διαφορετικό αυτό όμως, από το άλλο. Το άλλο είναι, εάν γεννά επιθετικότητα. Και προσοχή εδώ, για να αποφύγουμε τις εκ νέου παρεξηγήσεις: Εάν γεννά επιθετικότητα στο Φιλόσοφο.

Η δεύτερη φράση σου, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει μιαν άλλη συζήτηση (γι’ αυτό και δε θα επεκταθώ εδώ, κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε προσβλητικό για το θέμα που ωραίως αναπτύσσουμε) είναι η ακόλουθη: «και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...». Όντας μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού λόγου, εξάρω την πολυτέλεια των τότε Ελλήνων να έχουν ανάμεσά τους έναν Αριστοφάνη. Ελέγχω όμως την παρουσία των λόγων του την παρούσα ώρα, όπως –με το ρίσκο να θεωρηθώ αλαζόνας- ελέγχω ενίοτε και το φιλοσοφικό λόγο του. Ας το συζητήσουμε άλλη ώρα και σε άλλο θέμα συζήτησης.

Γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα να εκφράσω μία έλλογη σκέψη με τιμιότητα, στην προσπάθεια να αναπτύξω την πρωταρχική μου άποψη.

Την οποιαδήποτε Τέχνη μπορείς να τη δεις, και άρα να τη χαρακτηρίσεις (να της επιδώσεις χαρακτηριστικά δηλαδή, όπως πχ, το εάν δύναται να γεννά επιθετικότητα, ή άλλο) μόνο όταν την εκφράζει κάποιος που την κατέχει καλώς. Θέλω να πω πως, την Τέχνη της σπαθασκίας για παράδειγμα, δε θα την αναγνωρίσεις στο σπαθί του αρχάριου μαθητή που μπορεί να σκορπίσει ακόμα και κατά λάθος θάνατο, αλλά στο σπαθί του άριστου σπαθιστή, που η αρμονία της κίνησης θα τον ποιήσει μάγο χορευτή στα ορθά σου μάτια. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη της γλυπτικής και της ποίησης (φανταστείτε να βγάζαμε συμπεράσματα για την ποίηση διαβάζοντας τα στιχάκια πίσω από τα ημερολόγια του τοίχου, αντί αυτών του Ομήρου ή του Ησιόδου…)

Με την ίδια συλλογιστική, εάν θέλουμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της Φιλοσοφίας, θα πρέπει θεάσουμε με ορθά μάτια το Φιλόσοφο που κατέχει την τέχνη της Φιλοσοφίας καλώς. Δόξα το θεό, έχουμε ως Έλληνες πολλούς τέτοιους. Και φίλτατη συνομιλήτρια, τι λες αλήθεια κοιτώντας τον Πυθαγόρα ή τον Εμπεδοκλή στα μάτια, τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, τον Αναξαγόρα ή τον Θαλή, τον Ηράκλειτο ή τον Παρμενίδη, τον Ορφέα ή τον Αριστοτέλη, ακόμα - ακόμα και τους κυνικούς… Τι λες κοιτώντας ευρύτερα τον Λάου Τζι, ακόμα - ακόμα και τον κακό μαθητή του τον Κομφούκιο, τους Βούδες ή τον Ιησού, τον Πλωτίνο ή τον Ερμή;

(Σημείωσε, απλώς, ότι η επιτηδευμένη επιθετικότητα δεν είναι παρά εργαλείο φιλοσοφικό για την ωφέλεια της μάθησης και δεν βιώνετε συναισθηματικά…)

Επιμένω λοιπόν, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσω τον οιοδήποτε, παρά μονάχα στην προσπάθειά μου να τηρήσω το χρέος μου απέναντι στους κατοικούντες των Ηλυσίων,

η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.
Υποδεικνύει τη μέθοδο κλοπής του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Αρσενικά,

Lan Dong Xsien Ren, ή αλλιώς,
Ένας Μπλε Χειμώνας γιομάτος Διάφανα Κρίνα.

ΥΓ1. Ορίζεις και τη Φιλοσοφία στο κείμενο που ευτυχώς μας παρέθεσες, λανθασμένα κατά το ελάχιστο κατ’ εμέ. Αλλά ούτε στη διαδικασία ερμηνείας των λέξεων θέλω να μπλέξουμε, παρότι εάν αυτό συνέβαινε, μόνο νεοελληνικά λεξικά δε θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν.

Έρρωσο και Πάντα.

Αγαπητή μου όσο ελάχιστες της φυλής των Galadrhim, Galadhriel, επέτρεψέ μου τον αντίλογο. Η Φιλοσοφία δεν γεννά το οτιδήποτε.

Γιατί η Φιλοσοφία δεν εξελίσσεται, στέκεται εγκαιροφλεγής και ακίνητη στο επιλήσμων πρόσωπο των καιρών, αλήστευτος θησαυρός της Αλήθειας.

(Μόνον ο Φιλόσοφος μπορεί να αλλάζει, στην προσπάθειά του να εραστεύει με την αναζήτηση της).

Η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.

"Ο Λόγος,
που έρχεται πάντα “εκ των έσω”, είναι η αιτία της φύσης μας.
Η αιτία της τέχνης και η αιτία της Πίστης".

Σηκώνοντας για άλλη μια φορά το βλέμμα μου, στην εικόνα που έβλεπα έξω από το παράθυρο είχε προστεθεί τώρα ένα νεαρό ζευγάρι που χαριεντίζονταν κάτω από το απέναντι υπόστεγο. Δυστυχώς για εμένα, όχι κάτω και από τη βροχή.
(Έτσι, η φωτογραφική μηχανή έμεινε στη θέση της, και το στυλό μου συνέχισε τον αυτοσχεδιασμό των δαχτύλων):

"Η Αγάπη,
που έρχεται πάντα “εκ των έσω”, είναι η αιτία της κίνησης.
Η αιτία της εξέλιξης και η αιτία της Πτήσης".

...έριξα μία τελευταία ματιά στη βροχή που έξω έπεφτε αδιαλείπτως, κι έπειτα στις λέξεις που γέμιζαν τη λεζάντα της ημέρας που ξεκινούσε. Ο γραφικός χαρακτήρας των λέξεων είχε κάτι ακόμα να μου θυμίσει.

"Δεν ξέρω να γράφω, δε θέλω στο γράψιμο να ξέρω…"

Ένας Μπλε Χειμώνας γεμάτος Διάφανα Κρίνα

ΥΓ. Συγχωρέστε το φαινομενικά εκτός θέματος κείμενό μου. Η τελευταία ερώτηση της Ostria μου την υπόδειξε.

Και να σκεφτείς ότι μου υπενθύμιζες συνεχώς το χαρακτήρα της σκέψης σου Galadhriel.
«Θηλυκά», γράφεις και υπογράφεις.
Και είσαι έντιμη και ως προς αυτό.

Να διευκρινίσω δύο σημεία μόνο, πριν εξαφανιστώ πάραυτα, ζητώντας μια αρσενική συγνώμη για όλα:

1) όταν σε ρωτούσα «τι λες γι αυτούς τους Φιλοσόφους», απλώς ρωτούσα εάν χαρακτηρίζονται από την ιστορία ως «επιθετικοί άνθρωποι». Και το έκανα αυτό, μην τυχόν και διευκολυνόμασταν σε μετέπειτα συμπεράσματα, ένεκα της αλάνθαστης ιστορικής παρατήρησης. Προφανώς δεν διευκολυνθήκαμε.
2) εάν βρήκες πουθενά στο λόγο μου ειρωνικό χαρακτήρα απολογούμαι εκ θεμελίων. Μιλούσα –ή καλύτερα έγραφα- πάντα με γλυκύτητα, στην προσπάθεια να οδηγηθούμε αμφότεροι σε ασφαλές γνωστικό σημείο (και χωρίς συναίσθημα).

Τέλος, σχετικά με τον Αριστοφάνη, από ποιο μέρος των λόγων μου κατάλαβες ότι αναζητούσα κάτι; (Απλώς σου κατέθετα την άποψή μου για το Φιλοσοφικό Λόγο του. Το λέω, γιατί στην προσπάθειά σου να με διευκολύνεις, κατανάλωσες άσκοπη ενέργεια).

Ελπίζω να μην υπήρξα μόνο μικρός, για τη Σοφία που όλοι συζητώντας από εδώ διεκδικήσαμε.
Και αίφνης γίνομαι... αέρας... Σκέτος.

Lan Dong Xsien Ren

Αντί υστερόγραφου (απάντηση σε αυτό που είπες για την αναγνώριση της Τέχνης στα χέρια ημιμαθών. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο φιλοσοφικό σου ατόπημα):

"Μία στάλα παραπάνω… μία στάλα μόλις, στη σιγαλέα ευθύνη των λυπητερών μας πράξεων, αγαπημένη Galadrhriel.

Γιατί το τίμημα του θανάτου δεν το ισορροπεί η αμοιβή της ζωής. Όχι στις ημέρες μας. Και γιατί την αθανασία του ο άνθρωπος θα πρέπει να την ξεπληρώσει με το ήπαρ του Προμηθέως και τους άθλους του Ηρακλή. Με τις περιπέτειες του Οδυσσέως και την εν Αργώ περιπλάνηση του Ιάσονα. Ή με το ταξίδι του Φρόντο Μπάγκινγκς στη Μόρντορ.

Βλέπεις, οι ημέρες λιγοστεύουν και οι θάνατοι κωφεύουν. Οι Θεοφόροι Πατέρες λιγόστεψαν τις ευκαιρίες με την απουσία τους, και η ξέχειλη από δόξα και αίμα συμμαχία που τα παιδιά εν τη γενέσει και εξαιτίας τους είχαν, ένεκα της Φιλοσοφίας και μόνο, εξέπνευσε στην απαξίωση των πρώτων κλαυθμών τους.

Ο χρόνος τελειώνει.
Η σάρκα φθείρεται.

Το κύτταρο δεν ξαποσταίνει και δεν αναπλάθεται.
Η νύχτα απλώνει το μεταξωτό της ένδυμα στο χωράφι των συγκινήσεων.

(Οπότε και η διάρκεια της ζωής επαφίεται πλέον στην άγνοια του κινδύνου.
Στη μία στάλα αέρα παραπάνω, που όσο ζεις, ελπίζεις πάντα από ψηλά να σου δίνεται).

_____________________________________________________________________________________

Δεν είναι θανατικό αυτό το γραπτό. Ούτε τόσο παράλογα άσχετο με τη συνομιλία που μόλις είχαμε. Οξύμωρο σχήμα είναι. Φθόνος απαλλαγής από τη θνησιγένεια.
Γιατί τον τρόπο στο δίνει η χαρά και την αγάπη η παιδοσύνη.
Για να ζεις διεκδικώντας αθάνατο βίο.
Για να πεθαίνεις διεκδικώντας καινούργιο, άληκτο αίμα.

Για να ζεις τη Φιλοσοφία και να μην φιλοσοφείς τη ζωή.

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

Καταρχάς να αντιμετωπίσω το λάθος μου: είπες, «η φιλοσοφία γεννά γενικότερα» και θεώρησα ότι κατά αυτήν την περίπτωση δύναται και «να γεννά οτιδήποτε». Προφανώς το γενικότερα δεν πήγαινε ως προσδιορισμός του αντικειμένου, όσο του υποκειμένου της πρότασης. Όμως στο χειρισμό των συνειρμών που με οδήγησαν στο λάθος, δεν θα ήθελα να χρεώσεις συναίσθημα, κακή βούληση, ή προαίρεση. (Εξάλλου το αποτέλεσμα της διαφωνίας μας σε αυτό το σημείο δικαιώνει τη βασική αρχή* της φιλοσοφίας, και αδιαφορεί για εμάς τους ιδίους. Γιατί τελικά, και αυτό ως κέρδος και μόνο το ενστερνίζομαι από τη συζήτηση, καταλήγουμε έτσι ή αλλιώς στο ορθόν: «Η Φιλοσοφία ΔΕΝ γεννά οτιδήποτε, παρά μονάχα όσα της αρκούν και της πρέπουν.»

Πριν αναπτύξω λίγο περισσότερο την άποψη, όπως εκφράστηκε στο προηγούμενο άρθρο μου, θα σταθώ σε δύο φράσεις σου, προσπαθώντας αυτή τη φορά εγώ με τη σειρά μου να σε «διορθώσω» καλόπιστα. Είπες: «αλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα». Και κανείς δε θα μπορούσε στιγμή να διαφωνήσει μαζί σου. Άρα, δεν κατανοώ τη σχετική σου επισήμανση, αφού η Φιλοσοφία, ούσα τέτοια, προσεγγίζει όλες τις έννοιες (αν όχι αυτή τότε ποια; Ποια άλλη τέχνη;). Είναι διαφορετικό αυτό όμως, από το άλλο. Το άλλο είναι, εάν γεννά επιθετικότητα. Και προσοχή εδώ, για να αποφύγουμε τις εκ νέου παρεξηγήσεις: Εάν γεννά επιθετικότητα στο Φιλόσοφο.

Η δεύτερη φράση σου, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει μιαν άλλη συζήτηση (γι’ αυτό και δε θα επεκταθώ εδώ, κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε προσβλητικό για το θέμα που ωραίως αναπτύσσουμε) είναι η ακόλουθη: «και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...». Όντας μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού λόγου, εξάρω την πολυτέλεια των τότε Ελλήνων να έχουν ανάμεσά τους έναν Αριστοφάνη. Ελέγχω όμως την παρουσία των λόγων του την παρούσα ώρα, όπως –με το ρίσκο να θεωρηθώ αλαζόνας- ελέγχω ενίοτε και το φιλοσοφικό λόγο του. Ας το συζητήσουμε άλλη ώρα και σε άλλο θέμα συζήτησης.

Γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα να εκφράσω μία έλλογη σκέψη με τιμιότητα, στην προσπάθεια να αναπτύξω την πρωταρχική μου άποψη.

Την οποιαδήποτε Τέχνη μπορείς να τη δεις, και άρα να τη χαρακτηρίσεις (να της επιδώσεις χαρακτηριστικά δηλαδή, όπως πχ, το εάν δύναται να γεννά επιθετικότητα, ή άλλο) μόνο όταν την εκφράζει κάποιος που την κατέχει καλώς. Θέλω να πω πως, την Τέχνη της σπαθασκίας για παράδειγμα, δε θα την αναγνωρίσεις στο σπαθί του αρχάριου μαθητή που μπορεί να σκορπίσει ακόμα και κατά λάθος θάνατο, αλλά στο σπαθί του άριστου σπαθιστή, που η αρμονία της κίνησης θα τον ποιήσει μάγο χορευτή στα ορθά σου μάτια. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη της γλυπτικής και της ποίησης (φανταστείτε να βγάζαμε συμπεράσματα για την ποίηση διαβάζοντας τα στιχάκια πίσω από τα ημερολόγια του τοίχου, αντί αυτών του Ομήρου ή του Ησιόδου…)

Με την ίδια συλλογιστική, εάν θέλουμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της Φιλοσοφίας, θα πρέπει θεάσουμε με ορθά μάτια το Φιλόσοφο που κατέχει την τέχνη της Φιλοσοφίας καλώς. Δόξα το θεό, έχουμε ως Έλληνες πολλούς τέτοιους. Και φίλτατη συνομιλήτρια, τι λες αλήθεια κοιτώντας τον Πυθαγόρα ή τον Εμπεδοκλή στα μάτια, τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, τον Αναξαγόρα ή τον Θαλή, τον Ηράκλειτο ή τον Παρμενίδη, τον Ορφέα ή τον Αριστοτέλη, ακόμα - ακόμα και τους κυνικούς… Τι λες κοιτώντας ευρύτερα τον Λάου Τζι, ακόμα - ακόμα και τον κακό μαθητή του τον Κομφούκιο, τους Βούδες ή τον Ιησού, τον Πλωτίνο ή τον Ερμή;

(Σημείωσε, απλώς, ότι η επιτηδευμένη επιθετικότητα δεν είναι παρά εργαλείο φιλοσοφικό για την ωφέλεια της μάθησης και δεν βιώνετε συναισθηματικά…)

Επιμένω λοιπόν, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσω τον οιοδήποτε, παρά μονάχα στην προσπάθειά μου να τηρήσω το χρέος μου απέναντι στους κατοικούντες των Ηλυσίων,

η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.
Υποδεικνύει τη μέθοδο κλοπής του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Αρσενικά,

Lan Dong Xsien Ren, ή αλλιώς,
Ένας Μπλε Χειμώνας γιομάτος Διάφανα Κρίνα.

ΥΓ1. Ορίζεις και τη Φιλοσοφία στο κείμενο που ευτυχώς μας παρέθεσες, λανθασμένα κατά το ελάχιστο κατ’ εμέ. Αλλά ούτε στη διαδικασία ερμηνείας των λέξεων θέλω να μπλέξουμε, παρότι εάν αυτό συνέβαινε, μόνο νεοελληνικά λεξικά δε θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν.

Έρρωσο και Πάντα.

Αγαπητή μου όσο ελάχιστες της φυλής των Galadrhim, Galadhriel, επέτρεψέ μου τον αντίλογο. Η Φιλοσοφία δεν γεννά το οτιδήποτε.

Γιατί η Φιλοσοφία δεν εξελίσσεται, στέκεται εγκαιροφλεγής και ακίνητη στο επιλήσμων πρόσωπο των καιρών, αλήστευτος θησαυρός της Αλήθειας.

(Μόνον ο Φιλόσοφος μπορεί να αλλάζει, στην προσπάθειά του να εραστεύει με την αναζήτηση της).

Η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.