- Γεννά η φιλοσοφία επιθετικότητα; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Η φιλοσοφία είναι η αγάπη του ανθρώπου προς τη Σοφία (δεν θα αναλύσουμε εδώ το τι είναι σοφία καθώς υπάρχει στο ίδιο forum αυτό το θέμα), όμως διαβάζοντας ορισμένες απαντήσεις στο esoterica έχω αισθανθεί ότι ορισμένοι απαντούν εριστικά ή παρεξηγημένα. Παρόμοια στάση έχω παρατηρήσει και σε συζητήσεις με φίλους, όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένας λέει κάτι που κάποιου άλλου του «κουρδίζει την χορδή» και αντιδράει έντονα. Άλλες φορές έχω αντιμετωπίσει έντονη δυσαρέσκεια από φίλους, όταν ανοίγω φιλοσοφικό θέμα για συζήτηση. Μέχρι και πόλεμοι έχουν γίνει για φιλοσοφικο-θρησκευτικές διαφορές.

Πως είναι δυνατόν αυτό που ονομάζεται αγάπη για σοφία να γεννά πολλές φορές τα ποιο ζωώδη ένστικτά μας; Γιατί η αναζήτηση για αλήθεια και νόημα να τρομάζει τόσο πολύ ακόμα και αυτούς που ισχυρίζονται ότι αγαπάν τη φιλοσοφία;

Αρχικά, γιατί η αναζήτηση της "σοφίας" -έχουν σημασία τα εισαγωγικά- διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και

επίσης, γιατί η νοητική προσέγγιση των ζητημάτων δημιουργεί λεκτικές έριδες και διαμάχη των εγώ. Κοινώς, ποιος θα επικρατήσει. (Μου ήρθε στο μυαλό το επιτυχημένο παράδειγμα του James Redfield, στην Ουράνια Προφητεία. "Αγώνας για ενέργεια").

Ζήσε τη στιγμή!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ο στόχος κοινός, μα οι "γλώσσες" πολλές και διαφορετικές...

Χρέος μας η συνεννόηση...

Τώρα, όσο αφορά την ερώτησή σου, "Ο ΛΟΓΟΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΔΕΣΕΣ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ?????" η αφορμή ήμουν εγώ η ίδια. Όταν συζητάω θέματα ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας με ορισμένους συγκεκριμένους ανθρώπους, και αισθάνομαι ότι δεν με καταλαβαίνουν, τσιτώνομαι και συγχύζομαι. Δεν αντιδρώ βέβαια, αλλά αυτό από αξιοπρέπεια και καλή διαγωγή, όχι επειδή πραγματικά νιώθω έτσι… και άλλες φορές έχω νιώσει ότι λέω κάτι απλό, κάτι που μπορεί να αφορά και εμένα προσωπικά, και χωρίς να το καταλαβαίνω κάποιοι προσβάλλονται, ξέρεις, δημιουργείται ξαφνικά μία πολύ αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα… αυτά βέβαια πάντα κατά την διάρκεια βαθιών συζητήσεων.
Και έτσι, μπήκα σε προβληματισμό. Βασικά αυτός ήταν ο λόγος που πήγα στο google να βρω ένα forum με τέτοια θέματα… επειδή αισθάνομαι ότι επιβαρύνω και στεναχωρώ τους φίλους μου με τις ανησυχίες μου, μα δεν έχω μεγαλύτερη ανάγκη και τίποτα δεν με γεμίζει περισσότερο από μία ουσιαστική κουβέντα…
Αισθάνομαι σαν το ψάξιμο και το σκάλισμα της δικής μου ψυχής να σκαλίζει και άλλους που συμμετέχουν σε μία συζήτηση, και κάποια σημεία να μην θέλουν να τα αγγίξει κανένας… να τα έχουν κρυφά και από τον εαυτό τους.
Δεν ξέρω… κάτι τέτοιο. Πάντως, έτσι σκέφτηκα και έπειτα γενίκευσα το θέμα, καθώς έχει πολλές παραμέτρους και σας το παρέθεσα

Καλώς ήλθες στο forum.

Ενδιαφέρον αυτά που είπες για το πως αισθάνεσε και θέλω να σου πω και γώ την δική μου άποψη.

quote:

---

Όταν συζητάω θέματα ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας με ορισμένους συγκεκριμένους ανθρώπους, και αισθάνομαι ότι δεν με καταλαβαίνουν, τσιτώνομαι και συγχύζομαι. Δεν αντιδρώ βέβαια, αλλά αυτό από αξιοπρέπεια και καλή διαγωγή, όχι επειδή πραγματικά νιώθω έτσι… και άλλες φορές έχω νιώσει ότι λέω κάτι απλό, κάτι που μπορεί να αφορά και εμένα προσωπικά, και χωρίς να το καταλαβαίνω κάποιοι προσβάλλονται, ξέρεις, δημιουργείται ξαφνικά μία πολύ αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα… αυτά βέβαια πάντα κατά την διάρκεια βαθιών συζητήσεων.

---

Θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα με κάποιον χθες κι απ' την οποία κατέληξα στο εξης συμπέρασμα: Συνήθως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και 'μεις στα άκρα.

Τώρα, περα και πισω απο φιλοσοφίες, ιδεόλογίες, θεωρίες, θρησκείες και πολλές ακόμα λέξεις βρίσκεται ο άνθρωπος.
Αν δεν ειδωθει ο ανθρωπος για αυτό που είναι και για το πως λειτουργεί,
είναι φυσικό και αυτός να μη (θέλει να) σε καταλαβει αλλα και εσύ να μην καταλαβαίνεις γιατι αντιδρά έτσι όπως αντιδρά κι έτσι να μην υπάρχει συνεννόηση.

Το κλειδί για συνεννόηση είναι ν' ακούς, πραγματικά όμως ν'ακους κι όχι να περιμένεις τη σειρά σου να μιλήσεις. Όχι γιατι αυτό που θ'ακούσεις ή που θα πεις θα ναι καποια αποκαλυπτική κοσμοθεωρία που θα αλλάξει τη ζωή σας αλλά για ν' αποκτήσεις τη πιο σημαντική γνώση· τη γνώση του ανθρώπου. Ακούγοντας, αποφλοιώνεται μπροστά στα μάτια σου ο ίδιος ο ανθρωπος κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Ακόμα και στις ελαφρολογίες ή στη τσατίλα του ο ανθρωπος αποκαλύπτει πολλά. Αν δώσεις προσοχή, με λίγη παρατηρητικότητα θα πάρεις και συ πολλά.

Αν ψάχνεις την αληθεια που μας ενώνει εκεί θα τη βρεις. Στον ανθρωπο.
Όλοι αυτό είμαστε.

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

όταν αυτό που γεννιέται είναι επιθετικότητα μας δίνει το ερέθισμα να να αναζητήσουμε τους γονείς του.... και να δούμε πως γεννήθηκαν αυτοί...

και όταν καταφέρουμε να προσπεράσουμε το Εγώ, που συνήθως είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης της επιθετικότητας, διαπιστώνουμε πως τελικά ήταν μια καλή γέννα αυτή γιατί ανέτρεψε αλλο ένα εμπόδιο προς τον βαθύτερο εαυτό μας....

Θηλυκά, Galadriel

"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"

Φαντάσου λοιπόν όχι μόνο να είμαστε απόλυτοι αλλά και φανατικοί....
Σε κάθε περίπτωση τα λόγια είναι εύκολα. Η αμφιβολία είναι εξάλλου το πρώτο βήμα στο δρόμο τις φιλοσοφίας, όπως είπε ο Ντιντερό. Αλλά και ο Επίκτητος είπε πως σκοπός της φιλοσοφίας είναι να διώξει την αυτοέπαρση...
Η κατώτερη ανθρώπινη φύση γεννά την επιθετικότητα και όχι η φιλο-σοφία...

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Οσο λιγότερο ζωϊκοί είμαστε, τόσο λιγότερο συμπεριφερόμαστε όμως με τον τρόπο αυτό. Άλλωστε, την ουσία Ανθρωπος, δεν την έχουμε ακόμη κατακτήσει...

Καλό πάντως είναι, αυτή την εικόνα του εαυτού μας που εμφανίζεται μπροστά μας, να την κοιτάξουμε καλά - καλά και να δούμε πως μπορούμε να τη βελτιώσουμε.

quote:

---

Φαίνεται λοιπόν, πως η φιλοσοφία έχει μία "μαγική" ιδιότητα, να βγάζει στην επιφάνεια το ζώο που κρύβεται μέσα μας!

---

Στο θέμα μας τώρα.
Η φιλοσοφία γεννά συνέχεια όπως πολύ σωστά ανέφερε και η φίλτατη galadriel, το βασικό είναι πως γεννά νοητικά οικοδομήματα.

Όλη αυτή η διαδικασία συμβολικά αναφέρεται ως λάξευση της φιλοσοφικής λίθου.
Μα πως θα μπορέσουμε να την λαξεύσουμε, αν δεν αποκόψουμε από αυτήν τα περιττά κομμάτια ώστε να καταστήσουμε απόλυτα λείο τον τελικό κυβικό λίθο ;
Φυσικά με τη δράση, με την δυναμική που μας προσφέρει η αντιπαράθεση.

Μέσα από μία έντονη αντιπαράθεση τα νοητικά μας οικοδομήματα δέχονται τους κραδασμούς αυτούς που αποδεικνύουν το κατά πόσο αυτά είναι στέρεα μέσα μας ή όχι.

Όταν δηλαδή εγώ συνδιαλέγομαι με κάποιον και μέσα από την έντονη κουβέντα υποστηρίζω με πάθος τα πιστεύω μου στο τέλος όταν θα μείνω με τον εαυτό μου θα επανεξετάσω τα όσα συζητήθηκαν και θα δω αν τα όσα πιστεύω κλονίσθηκαν ή όχι.
Αν τα πιστεύω μου κλονίσθηκαν θα μπω στη διαδικασία αναμόρφωσης και επαναπροσδιορισμού των νοητικών μου οικοδομημάτων, αυτό επιτεύχθηκε από τη βίαια σύγκρουση με τα πιστεύω του συνομιλητή μου.

Βλέπουμε λοιπόν πως η δράση αυτή προκαλεί καλό αποτέλεσμα και όχι κατ’ ανάγκη κακό.

Ακόμα μας οδηγεί και στο να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε και σε άλλα σημεία, δηλαδή π.χ. στο πως εκφράζουμε τις ιδέες μας, στο πως πλησιάζουμε έναν άλλο άνθρωπο, στο πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας, στο πως διατηρούμε την εσωτερική μας ηρεμία.

Όλα τα παραπάνω είναι αποτελέσματα της βίαιης αυτής δράσης.

Βέβαια το αυτό συμβαίνει και στο συνομιλητή μας ο οποίος μέσα από την ίδια διαδικασία αναπλάθει τον δικό του εαυτό και τα δικά του οικοδομήματα.

Αν δεν υπήρχε αυτή η διαδικασία τότε θα συμφωνούσαμε όλοι και η μετεξέλιξη της γνώσης και των ανθρώπων θα ήταν ανέφικτη. Έτσι η ατραπός της αναζήτησης θα έμοιαζε περισσότερο στα Ιλίσια Πεδία παρά στον τραχύ αυτό δρόμο που ο καθένας πρέπει να υπερνικήσει τα εμπόδια για να φτάσει προς το Φως.

Η Ακακία μοι είναι γνωστή

Η φιλοσοφία από μόνη της δεν γίνεται να γεννά επιθετικότητα.Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αρχίζει η Διαλεκτική.Η Διαλεκτική είναι που γεννάει την επιθετικότητα και όχι η Φιλοσοφία.Η ίδια η λέξη Διά-λογος δηλώνει τη Διαίρεση του Λόγου,δηλαδή τον Υποκειμενισμό ο οποίος είναι φυσικό να γεννάει επιθετικότητα λόγω της διαφορετικότητας των μερών που αντιπαρατίθενται.
Σκοπός όμως της διαλεκτικής είναι να γεννήσει φιλοσοφία, δηλαδή μέσω των ετερόκλητων στοιχείων να συνετεθεί ένα γενικό συμπέρασμα.Επειδή όμως αυτό είναι δύσκολο ο στόχος είναι το κάθε μέρος να πλουτίσει σε γνώση και να διευρύνει τους νοητικούς του ορίζοντες.Δίνω και παίρνω γνώση.

Πιστεύω ότι διάλογος σημαίνει 20% μιλάω και 80% ακούω.Αυτή είναι η σωστή αναλογία.Δυστυχώς όμως φοβόμαστε να αμφισβητήσουμε ή και να "θυσιάσουμε" τα πιστεύω μας και θωρακιζόμαστε πίσω από αυτά.

Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από εμάς δήλωσαν ότι γηράσκουν αεί διδασκόμενοι και εμείς πλακωνόμαστε για αυτά τα λίγα που ξέρουμε.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

αυτό που γράφεις kost, πολύ μου άρεσε "Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από εμάς δήλωσαν ότι γηράσκουν αεί διδασκόμενοι και εμείς πλακωνόμαστε για αυτά τα λίγα που ξέρουμε."

Αγαπητή μου όσο ελάχιστες της φυλής των Galadrhim, Galadhriel, επέτρεψέ μου τον αντίλογο. Η Φιλοσοφία δεν γεννά το οτιδήποτε.

Γιατί η Φιλοσοφία δεν εξελίσσεται, στέκεται εγκαιροφλεγής και ακίνητη στο επιλήσμων πρόσωπο των καιρών, αλήστευτος θησαυρός της Αλήθειας.

(Μόνον ο Φιλόσοφος μπορεί να αλλάζει, στην προσπάθειά του να εραστεύει με την αναζήτηση της).

Η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.

Η κουβέντα ξεκίνησε όταν η συνομιλήτριά μου, ανέφερε ότι η Ψυχή
είναι η Αύρα. Έσπευσα να τη διορθώσω -όχι, η ψυχή δεν είναι η αύρα-
και σταδιακά αναπτύχθηκε μια ένταση μεταξύ μας.
Είδα τα εγώ μας, το δικό μου και το δικό της να αρχίζουν μια μάχη,
όχι προκειμένου να διελευκανθεί το ζήτημα, αν τελικά η ψυχή είναι η αύρα,
αλλά για το ποιός από τους 2 μας έχει την πιό σωστή άποψη!
Αυτό έγινε σιγά - σιγά. Αν και οι 2 μας πολεμούσαμε τον Εγωισμό μας,
καταλήξαμε να πολεμούμε για τον εγωισμό μας!

πρώτη αιτία επιθετικότητας: Η υπεράσπιση του Εγώ.

σκεφτόμουνα ότι είναι πολύ σημαντικό να εξηγήσω στη συνομιλήτριά μου,
ότι η άποψή της είναι λανθασμένη, και ότι ήταν αναγκαίο να διαχωρίσει
τις 2 έννοιες μεταξύ τους όσο πιό γρήγορα γίνεται.
Διαφορετικά η προσέγγισή της στην εσωτερική φιλοσοφία θα οδηγούσε σε εννοιολογικό χάος.

δεύτερη αιτία επιθετικότητας: Να τοποθετείς τον εαυτό σου στη θέση
του "Δασκάλου" χωρίς να σου έχει ζητηθεί.

γιατί εμείς, που υπερασπιζόμαστε την ενότητα και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων,
να πράτουμε ακριβώς το αντίθετο, να μπαίνουμε σε διαμάχες,
που μόνο χωριστικότητα, ανταγωνισμό και εχθρότητα προκαλούν;
Ας υποχωρίσω λοιπόν, αν και ξέρω ότι έχω δίκιο,
ας δεχτώ ότι η συνομιλήτριά μου έχει περισσότερο δίκιο.
Αλλά τότε μήπως θα χαθεί η αλήθεια; Μήπως η συνομιλήτριά μου,
ποτέ δεν πρόκειται να μάθει την αλήθεια, αφού εγώ της επιβεβαίωσα
την λανθασμένη άποψή της;

τρίτη αιτία επιθετικότητας: Έλλειψη εμπιστοσύνης και υπομονής

προσπάθησα παραπάνω με απλά λόγια να περιγράψω κάποιες αιτίες,
που κατά τη γνώμη μου προκαλούν επιθετικότητα στους φιλοσόφους.

έχω κι εγώ έναν αντίλογο εδώ....

δεν είπα ότι γεννά το οτιδήποτε αλλά ότι γεννά γενικότερα....

εξάλλου η φιλοσοφία δεν είναι παρά η διαδικασία προσέγγισης της Αλήθειας και όχι η ίδια η Αλήθεια...

και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...

αλλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα... αν μάλιστα καταφέρει να οδηγήσει πέρα απ' αυτές ακόμα καλύτερα....

κατά τ' άλλα με καλύπτει πλήρως η απάντηση του φίλτατου ramoglou..

Θηλυκά, Galadriel