- Γεννά η φιλοσοφία επιθετικότητα; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Δεν είναι κακή η επιθετικότητα.
Δεν είναι κακό το "εγώ"
Η Φιλοσοφία στηρίζεται στο ΕΓΩ και στην επιθετικότητα.
Στους μόνους τροχούς που μπορούν να κινήσουν την άμαξα της εξέλιξης.

---

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

Καταρχάς να αντιμετωπίσω το λάθος μου: είπες, «η φιλοσοφία γεννά γενικότερα» και θεώρησα ότι κατά αυτήν την περίπτωση δύναται και «να γεννά οτιδήποτε». Προφανώς το γενικότερα δεν πήγαινε ως προσδιορισμός του αντικειμένου, όσο του υποκειμένου της πρότασης. Όμως στο χειρισμό των συνειρμών που με οδήγησαν στο λάθος, δεν θα ήθελα να χρεώσεις συναίσθημα, κακή βούληση, ή προαίρεση. (Εξάλλου το αποτέλεσμα της διαφωνίας μας σε αυτό το σημείο δικαιώνει τη βασική αρχή* της φιλοσοφίας, και αδιαφορεί για εμάς τους ιδίους. Γιατί τελικά, και αυτό ως κέρδος και μόνο το ενστερνίζομαι από τη συζήτηση, καταλήγουμε έτσι ή αλλιώς στο ορθόν: «Η Φιλοσοφία ΔΕΝ γεννά οτιδήποτε, παρά μονάχα όσα της αρκούν και της πρέπουν.»

Πριν αναπτύξω λίγο περισσότερο την άποψη, όπως εκφράστηκε στο προηγούμενο άρθρο μου, θα σταθώ σε δύο φράσεις σου, προσπαθώντας αυτή τη φορά εγώ με τη σειρά μου να σε «διορθώσω» καλόπιστα. Είπες: «αλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα». Και κανείς δε θα μπορούσε στιγμή να διαφωνήσει μαζί σου. Άρα, δεν κατανοώ τη σχετική σου επισήμανση, αφού η Φιλοσοφία, ούσα τέτοια, προσεγγίζει όλες τις έννοιες (αν όχι αυτή τότε ποια; Ποια άλλη τέχνη;). Είναι διαφορετικό αυτό όμως, από το άλλο. Το άλλο είναι, εάν γεννά επιθετικότητα. Και προσοχή εδώ, για να αποφύγουμε τις εκ νέου παρεξηγήσεις: Εάν γεννά επιθετικότητα στο Φιλόσοφο.

Η δεύτερη φράση σου, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει μιαν άλλη συζήτηση (γι’ αυτό και δε θα επεκταθώ εδώ, κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε προσβλητικό για το θέμα που ωραίως αναπτύσσουμε) είναι η ακόλουθη: «και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...». Όντας μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού λόγου, εξάρω την πολυτέλεια των τότε Ελλήνων να έχουν ανάμεσά τους έναν Αριστοφάνη. Ελέγχω όμως την παρουσία των λόγων του την παρούσα ώρα, όπως –με το ρίσκο να θεωρηθώ αλαζόνας- ελέγχω ενίοτε και το φιλοσοφικό λόγο του. Ας το συζητήσουμε άλλη ώρα και σε άλλο θέμα συζήτησης.

Γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα να εκφράσω μία έλλογη σκέψη με τιμιότητα, στην προσπάθεια να αναπτύξω την πρωταρχική μου άποψη.

Την οποιαδήποτε Τέχνη μπορείς να τη δεις, και άρα να τη χαρακτηρίσεις (να της επιδώσεις χαρακτηριστικά δηλαδή, όπως πχ, το εάν δύναται να γεννά επιθετικότητα, ή άλλο) μόνο όταν την εκφράζει κάποιος που την κατέχει καλώς. Θέλω να πω πως, την Τέχνη της σπαθασκίας για παράδειγμα, δε θα την αναγνωρίσεις στο σπαθί του αρχάριου μαθητή που μπορεί να σκορπίσει ακόμα και κατά λάθος θάνατο, αλλά στο σπαθί του άριστου σπαθιστή, που η αρμονία της κίνησης θα τον ποιήσει μάγο χορευτή στα ορθά σου μάτια. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη της γλυπτικής και της ποίησης (φανταστείτε να βγάζαμε συμπεράσματα για την ποίηση διαβάζοντας τα στιχάκια πίσω από τα ημερολόγια του τοίχου, αντί αυτών του Ομήρου ή του Ησιόδου…)

Με την ίδια συλλογιστική, εάν θέλουμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της Φιλοσοφίας, θα πρέπει θεάσουμε με ορθά μάτια το Φιλόσοφο που κατέχει την τέχνη της Φιλοσοφίας καλώς. Δόξα το θεό, έχουμε ως Έλληνες πολλούς τέτοιους. Και φίλτατη συνομιλήτρια, τι λες αλήθεια κοιτώντας τον Πυθαγόρα ή τον Εμπεδοκλή στα μάτια, τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, τον Αναξαγόρα ή τον Θαλή, τον Ηράκλειτο ή τον Παρμενίδη, τον Ορφέα ή τον Αριστοτέλη, ακόμα - ακόμα και τους κυνικούς… Τι λες κοιτώντας ευρύτερα τον Λάου Τζι, ακόμα - ακόμα και τον κακό μαθητή του τον Κομφούκιο, τους Βούδες ή τον Ιησού, τον Πλωτίνο ή τον Ερμή;

(Σημείωσε, απλώς, ότι η επιτηδευμένη επιθετικότητα δεν είναι παρά εργαλείο φιλοσοφικό για την ωφέλεια της μάθησης και δεν βιώνετε συναισθηματικά…)

Επιμένω λοιπόν, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσω τον οιοδήποτε, παρά μονάχα στην προσπάθειά μου να τηρήσω το χρέος μου απέναντι στους κατοικούντες των Ηλυσίων,

η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.
Υποδεικνύει τη μέθοδο κλοπής του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Αρσενικά,

Lan Dong Xsien Ren, ή αλλιώς,
Ένας Μπλε Χειμώνας γιομάτος Διάφανα Κρίνα.

ΥΓ1. Ορίζεις και τη Φιλοσοφία στο κείμενο που ευτυχώς μας παρέθεσες, λανθασμένα κατά το ελάχιστο κατ’ εμέ. Αλλά ούτε στη διαδικασία ερμηνείας των λέξεων θέλω να μπλέξουμε, παρότι εάν αυτό συνέβαινε, μόνο νεοελληνικά λεξικά δε θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν.

Έρρωσο και Πάντα.

quote:

---

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

---

Και να σκεφτείς ότι μου υπενθύμιζες συνεχώς το χαρακτήρα της σκέψης σου Galadhriel.
«Θηλυκά», γράφεις και υπογράφεις.
Και είσαι έντιμη και ως προς αυτό.

Να διευκρινίσω δύο σημεία μόνο, πριν εξαφανιστώ πάραυτα, ζητώντας μια αρσενική συγνώμη για όλα:

1) όταν σε ρωτούσα «τι λες γι αυτούς τους Φιλοσόφους», απλώς ρωτούσα εάν χαρακτηρίζονται από την ιστορία ως «επιθετικοί άνθρωποι». Και το έκανα αυτό, μην τυχόν και διευκολυνόμασταν σε μετέπειτα συμπεράσματα, ένεκα της αλάνθαστης ιστορικής παρατήρησης. Προφανώς δεν διευκολυνθήκαμε.
2) εάν βρήκες πουθενά στο λόγο μου ειρωνικό χαρακτήρα απολογούμαι εκ θεμελίων. Μιλούσα –ή καλύτερα έγραφα- πάντα με γλυκύτητα, στην προσπάθεια να οδηγηθούμε αμφότεροι σε ασφαλές γνωστικό σημείο (και χωρίς συναίσθημα).

Τέλος, σχετικά με τον Αριστοφάνη, από ποιο μέρος των λόγων μου κατάλαβες ότι αναζητούσα κάτι; (Απλώς σου κατέθετα την άποψή μου για το Φιλοσοφικό Λόγο του. Το λέω, γιατί στην προσπάθειά σου να με διευκολύνεις, κατανάλωσες άσκοπη ενέργεια).

Ελπίζω να μην υπήρξα μόνο μικρός, για τη Σοφία που όλοι συζητώντας από εδώ διεκδικήσαμε.
Και αίφνης γίνομαι... αέρας... Σκέτος.

Lan Dong Xsien Ren

Αντί υστερόγραφου (απάντηση σε αυτό που είπες για την αναγνώριση της Τέχνης στα χέρια ημιμαθών. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο φιλοσοφικό σου ατόπημα):

"Μία στάλα παραπάνω… μία στάλα μόλις, στη σιγαλέα ευθύνη των λυπητερών μας πράξεων, αγαπημένη Galadrhriel.

Γιατί το τίμημα του θανάτου δεν το ισορροπεί η αμοιβή της ζωής. Όχι στις ημέρες μας. Και γιατί την αθανασία του ο άνθρωπος θα πρέπει να την ξεπληρώσει με το ήπαρ του Προμηθέως και τους άθλους του Ηρακλή. Με τις περιπέτειες του Οδυσσέως και την εν Αργώ περιπλάνηση του Ιάσονα. Ή με το ταξίδι του Φρόντο Μπάγκινγκς στη Μόρντορ.

Βλέπεις, οι ημέρες λιγοστεύουν και οι θάνατοι κωφεύουν. Οι Θεοφόροι Πατέρες λιγόστεψαν τις ευκαιρίες με την απουσία τους, και η ξέχειλη από δόξα και αίμα συμμαχία που τα παιδιά εν τη γενέσει και εξαιτίας τους είχαν, ένεκα της Φιλοσοφίας και μόνο, εξέπνευσε στην απαξίωση των πρώτων κλαυθμών τους.

Ο χρόνος τελειώνει.
Η σάρκα φθείρεται.

Το κύτταρο δεν ξαποσταίνει και δεν αναπλάθεται.
Η νύχτα απλώνει το μεταξωτό της ένδυμα στο χωράφι των συγκινήσεων.

(Οπότε και η διάρκεια της ζωής επαφίεται πλέον στην άγνοια του κινδύνου.
Στη μία στάλα αέρα παραπάνω, που όσο ζεις, ελπίζεις πάντα από ψηλά να σου δίνεται).

_____________________________________________________________________________________

Δεν είναι θανατικό αυτό το γραπτό. Ούτε τόσο παράλογα άσχετο με τη συνομιλία που μόλις είχαμε. Οξύμωρο σχήμα είναι. Φθόνος απαλλαγής από τη θνησιγένεια.
Γιατί τον τρόπο στο δίνει η χαρά και την αγάπη η παιδοσύνη.
Για να ζεις διεκδικώντας αθάνατο βίο.
Για να πεθαίνεις διεκδικώντας καινούργιο, άληκτο αίμα.

Για να ζεις τη Φιλοσοφία και να μην φιλοσοφείς τη ζωή.

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

Ποια είναι η πραγματική ζωή η υλική ή η ψυχική ;

Το βίωμα που καταγράφεται ;

Υπάρχει μετενσάρκωση και αν ναι τότε γιατί μιλάμε για «θάνατο» ;

Απλά φιλοσοφικά ερωτήματα.

Η Ακακία μοι είναι γνωστή

quote:

---

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

---

Τίποτα δέν πεθαίνει!
Η Ύλη μεταλλάσεται ενώ η Ψυχή και το Πνεύμα εξακολουθούν να υπάρχουν!

quote:

---

Ποια είναι η πραγματική ζωή η υλική ή η ψυχική ;

---

Εχουμε την Ψευδαίσθηση οτι Είναι η Υλική, αλλά απο την στιγμή που η Υλική ζωή είναι εκ'γεννετής καταδικασμένη υποκύπτουσα στην ΦΘΟΡΑ πιθανότερα Αληθινή είναι η Ψυχική!

quote:

---

Το βίωμα που καταγράφεται ;

---

Στο ΥποΣυνείδητο της Ψυχής!

quote:

---

Υπάρχει μετενσάρκωση και αν ναι τότε γιατί μιλάμε για «θάνατο» ;

---

Πιθανότερα υπάρχει αλλά ο Θάνατος έστω και σάν ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ φαίνεται ως Θάνατος

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

καταρχήν θεωρώ όλο το προηγούμενο μήνυμα του αγαπητού Lan Dong Xsien Ren παρένθεση, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να δούμε εδώ φαινόμενα άλλων τόπικ και με την άδεια της δημιουργού του παρόντος θέματος θα ήθελα να απαντήσω στον αγαπητό ramoglou...

Φίλτατε ramoglou χαίρομαι ιδιαίτερα που επιτέλους βρήκες την ευκαιρία να αναπτύξουμε εδώ ένα θέμα που ξέρω ότι καιρό τώρα θέλεις να συζητηθεί και ελπίζω να βρούμε όλοι κάποιες νέες απόψεις γύρω απ' αυτό...

θα μου επιτρέψεις όμως να καταθέτω τις απόψεις σε μία ερώτηση την φορά για να μην κουράζουμε με τεράστια ποστ...

quote:

---

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

---

WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!

Στο Post της αγαπητής Galadriel θα ήθελα να πω πως η ύλη λόγο της φθοράς λέγετε ότι «πεθαίνει», απλά την μεταβολή που γίνεται με αυτή τη φθορά δεν μπορούμε να δούμε ή να συνειδητοποιήσουμε και έτσι σε μία από αυτές τις φάσης της μεταβολής επέρχεται ο «θάνατος».

Σε όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει «βία», διότι διαμέσου αυτής δυνάμεθα να μορφοποιηθούμε.

Έτσι η κίνηση μεταξύ των πεδίων και η απεικόνιση των μορφών μαζί με την εκδήλωση τους δεν είναι πάντα ορατή και αντιληπτή από τους ανθρώπινους οφθαλμούς και την λογική.

Εις αναμονήν λοιπόν …..

Η Ακακία μοι είναι γνωστή

quote:

---

Σε όλη αυτή τη διαδικασία υπάρχει «βία», διότι διαμέσου αυτής δυνάμεθα να μορφοποιηθούμε.

---

WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!