Κλαρίς

Γράφεις
«Και ο 1ος Αριθμός του ΛΟΤΤΟ ή του Κρατικού Λαχείου δέν έρχεται Ουανοκατέβατος ... συμβάλλει κάποιο χέρι σε αυτό!»

μα άμα δεν μπορείς να ελέγξεις το χέρι του άλλου, τότε πώς μπορείς να είσαι υπεύθυνος για αυτό?

»Συμβάλλουν πολλές φορές στις αποφάσεις μας κάποιες Εσωτερικές Υποσυνείδητες δυνάμεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε!»

άμα δεν μπορούμε να τις συνειδητοποιήσουμε, και δεν έχουμε έλεγχο πάνω τους, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι καθορίζονται από εμάς?

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση η επιμονή σου στην ανθρώπινη δύναμη πάνω στη μοίρα, καθώς μιλάς για μαγικές ικανότητες που θα έχει ο άνθρωπος όταν αποκτήσει αληθινή επίγνωση. Εγώ πιστεύω ότι όταν ο άνθρωπος φτάσει τα απαραίτητα επίπεδα επίγνωσης θα καταλάβει ότι όσο ελέγχει τόσο χαλάει. Και καλά θα κάνει να αφήσει κάποια πράγματα να λειτουργήσουν μέσα από την άπειρη σοφία του σύμπαντος – που έτσι και αλλιώς έχει μία γνώση λίγα χρόνια παραπάνω από εμάς τους «σοφούς» ανθρώπους…

Αυτή την πεποίθηση, οτι εμείς έχουμε τον έλεγχο, την είχα παλιότερα, όταν διάβαζα βιβλία θετικής σκέψης και αρχές ηγεσίας. Όμως είναι τρομερά άδικο να βάζω τον εαυτό μου σε τόσο μεγάλη ευθύνη πως μπορώ ή πως θα έπρεπε να μπορώ να ελέγχω τα μυστήρια του σύμπαντος και της μοίρας. Και είδα και πως όταν τα αφήνω τα πράγματα απλά να κυλήσουν, οδηγούν πάντα ακριβώς εκεί που πρέπει – αν και συχνά, μέσα από διαφορετικές διαδρομές από αυτές που είχα οραματιστεί.

αυτα...

Κι εγώ έχω αναρωτηθεί με το θέμα μοίρα κατά καιρούς πάρα πολύ. Πιστεύω ότι σαν άνθρωποι δεν έχουμε πραγματικά επιλογή και έλεγχο στη μοίρα μας, καθώς οι «επιλογές» μας καθορίζονται από εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν, από όνειρα που έχουμε για το μέλλον, από φόβους μου μας «δώρισαν» οι γονείς μας και από εγωισμούς που μας επιβάλλει η κοινωνία… να προσθέσω και τον παράγοντα ότι σαν άνθρωποι είμαστε εντελώς ανίκανοι να δούμε το μέλλον, άρα, ποια επιλογή και ποια πράξη μας είναι δυνατόν να μας εγγυάται συγκεκριμένα αποτελέσματα? Και κάτι ακόμα. Σε ποιο βαθμό θεωρούμε τον εαυτό μας ώριμο αρκετά ώστε να γνωρίζουμε πραγματικά ποια πράγματα θα ήταν ωφέλημα να προκύψουν στο μέλλον, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για το σύμπαν ολόκληρο?

Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει πραγματικά επιλογή και έλεγχο πάνω στην μοίρα του. Ποιος άλλωστε επιλέγει να δει το παιδί του να πεθαίνει με μηχανάκι ή να γεννιέται ορφανός σε ίδρυμα;

Πιστεύω όμως ότι ο κάθε ένας μας έχει μία και μόνο δυνατότητα επιλογής: ή να μαθαίνει από τις εμπειρίες του και να προχωράει μπροστά προς την τέλεια γνώση και βίωση της αγάπης, ή να κλείνει τα μάτια του στα μηνύματα που του στέλνει το σύμπαν ή ο Θεός και να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και στεναχώριες.

Κάθε τι που συμβαίνει και μας προκαλεί πόνο, αποκαλύπτει μία δική μας ατέλεια ή έλλειψη που πρέπει να διορθώσουμε. Κάθε τι που μας προκαλεί πόνο είναι μοναδική ευκαιρία για αυτογνωσία.

…και μόνο ένας τέλειος νους – ένα υπέρτατο ων – κατ’ εμέ ο Θεός, μπορεί να ελέγχει τη μοίρα μας με τόση σοφία και αγάπη που να μας τσιγκλάει ΠΑΝΤΑ ακριβώς εκεί που πονάμε για να μας βοηθήσει να γίνουμε αυτό το τέλειο για το οποίο ήρθαμε στη γη.

!!!

Συμφωνώ κατά πολύ με αυτά που γράφετε, ιδικά οι Galadriel, Avatarg και Alfa omega.

Η δική μου γνώμη πάνω στο θέμα είναι ότι «αληθινή αγάπη» δεν μπορεί να προκύψει ανάμεσα σε δύο μόνο ανθρώπους αν αυτή η αγάπη δεν ισχύει για κάθε τι ζωντανό πάνω στη γη. Γιατί άμα αγαπάμε περισσότερο έναν άνθρωπο από κάποιους άλλους, σημαίνει ότι τον αγαπάμε επειδή κάτι παίρνουμε από αυτόν, ενώ από τους άλλους δεν το παίρνουμε. Μπορεί να αποκτάμε αξία, νόημα ζωής, διασκέδαση, καλό παράδειγμα, γνώση, οτιδήποτε. Όμως πάντα κάτι παίρνουμε. Και δεν είναι τότε αληθινή αγάπη, γιατί αν πάψει το αγαπημένο μας πρόσωπο να μας παρέχει αυτά για τα οποία το προτιμάμε από άλλους, τότε θα σβήσει και η αγάπη μας, ή θα γίνει καταναγκαστική. Και αγάπη που σβήνει, δεν είναι παρά μικρές στιγμιαίες εκλάμψεις της αλήθειας που θα έπρεπε – θα ήταν η μέγιστη ευλογία να κατέχουμε.

Πιστεύω ότι όταν αγαπήσουμε αληθινά το Θεό και τον εαυτό μας, και δεν φοβόμαστε καθόλου μήπως αποκαλυφθεί ή αφανιστεί το εγώ μας, τότε θα είμαστε σε θέση να δεχτούμε και να αγαπήσουμε ολόκληρο το σύμπαν. Δεν θα έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν, και θα είμαστε ανοιχτοί να δεχτούμε ότι θέλει και μπορεί ο καθένας να μας προσφέρει. Χωρίς εγωισμό, φόβο ή υστεροβουλία….

…τώρα πως θα φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα?
… αλήθεια, αυτό δεν το ξέρω, ίσως θα ήταν ένα θέμα για το forum, ξεχωριστά. Κάποιοι φωτισμένοι πάντως άνθρωποι – για τους οποίους όλοι έχουμε ακούσει - το έχουν καταφέρει, για αυτό και δεν απελπίζομαι, πιστεύω πως αν θέλουμε και προσπαθούμε, όλοι μπορούμε κάποια στιγμή της ζωής μας να το καταφέρουμε.

αυτό που γράφεις kost, πολύ μου άρεσε "Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από εμάς δήλωσαν ότι γηράσκουν αεί διδασκόμενοι και εμείς πλακωνόμαστε για αυτά τα λίγα που ξέρουμε."

Τώρα, όσο αφορά την ερώτησή σου, "Ο ΛΟΓΟΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΔΕΣΕΣ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ?????" η αφορμή ήμουν εγώ η ίδια. Όταν συζητάω θέματα ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας με ορισμένους συγκεκριμένους ανθρώπους, και αισθάνομαι ότι δεν με καταλαβαίνουν, τσιτώνομαι και συγχύζομαι. Δεν αντιδρώ βέβαια, αλλά αυτό από αξιοπρέπεια και καλή διαγωγή, όχι επειδή πραγματικά νιώθω έτσι… και άλλες φορές έχω νιώσει ότι λέω κάτι απλό, κάτι που μπορεί να αφορά και εμένα προσωπικά, και χωρίς να το καταλαβαίνω κάποιοι προσβάλλονται, ξέρεις, δημιουργείται ξαφνικά μία πολύ αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα… αυτά βέβαια πάντα κατά την διάρκεια βαθιών συζητήσεων.
Και έτσι, μπήκα σε προβληματισμό. Βασικά αυτός ήταν ο λόγος που πήγα στο google να βρω ένα forum με τέτοια θέματα… επειδή αισθάνομαι ότι επιβαρύνω και στεναχωρώ τους φίλους μου με τις ανησυχίες μου, μα δεν έχω μεγαλύτερη ανάγκη και τίποτα δεν με γεμίζει περισσότερο από μία ουσιαστική κουβέντα…
Αισθάνομαι σαν το ψάξιμο και το σκάλισμα της δικής μου ψυχής να σκαλίζει και άλλους που συμμετέχουν σε μία συζήτηση, και κάποια σημεία να μην θέλουν να τα αγγίξει κανένας… να τα έχουν κρυφά και από τον εαυτό τους.
Δεν ξέρω… κάτι τέτοιο. Πάντως, έτσι σκέφτηκα και έπειτα γενίκευσα το θέμα, καθώς έχει πολλές παραμέτρους και σας το παρέθεσα

Η φιλοσοφία είναι η αγάπη του ανθρώπου προς τη Σοφία (δεν θα αναλύσουμε εδώ το τι είναι σοφία καθώς υπάρχει στο ίδιο forum αυτό το θέμα), όμως διαβάζοντας ορισμένες απαντήσεις στο esoterica έχω αισθανθεί ότι ορισμένοι απαντούν εριστικά ή παρεξηγημένα. Παρόμοια στάση έχω παρατηρήσει και σε συζητήσεις με φίλους, όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένας λέει κάτι που κάποιου άλλου του «κουρδίζει την χορδή» και αντιδράει έντονα. Άλλες φορές έχω αντιμετωπίσει έντονη δυσαρέσκεια από φίλους, όταν ανοίγω φιλοσοφικό θέμα για συζήτηση. Μέχρι και πόλεμοι έχουν γίνει για φιλοσοφικο-θρησκευτικές διαφορές.

Πως είναι δυνατόν αυτό που ονομάζεται αγάπη για σοφία να γεννά πολλές φορές τα ποιο ζωώδη ένστικτά μας; Γιατί η αναζήτηση για αλήθεια και νόημα να τρομάζει τόσο πολύ ακόμα και αυτούς που ισχυρίζονται ότι αγαπάν τη φιλοσοφία;

γράφεις στην αρχή:
"Οι δυνάμεις του κακού θέτουν τον άνθρωπο σ' ένα υλικό σώμα για να τον κρατούν φυλακισμένο και δέσμιο και δημιουργούν επίσης τη γυναίκα ώστε η σεξουαλική επιθυμία να επιφέρει μια περαιτέρω διάσπαση των στοιχείων του φωτός και να γίνεται έτσι ακόμα πιο δύσκολη η διαφυγή"

σαν η γυναίκα να μην είναι άνθρωπος, αλλά πλάσμα, δημιούργημα του κακού, και σαν ο έρωτας και η σεξουαλική ολοκλήρωση να είναι κάτι μιαρό. διόρθωσέ με αν κάνω λάθος.

προσωπικά δεν μπορώ να πιστέψω ότι τέτοιες ιδέες θα διέδιδε ή θα ενστερνιζόταν ποτέ ο Χριστός που είναι η ενσάρκωση της αγάπης στη γη, και αισθάνομαι ότι είναι κάπως ανώριμο να πιστεύουμε σαν αληθινό οτιδήποτε μας πουλάνε για σημαντική αποκάλυψη οι διάφοροι "γκουρού", "φιλόσοφοι" ή "διαφωτιστές". ποιος μπορεί να μου αποδείξει ότι αυτό το ευαγγέλιο για το οποίο μιλάς είναι αληθινό;

…δεν είναι άλλωστε λίγοι αυτοί που μέσα από την βαθιά τους ωριμότητα έχουν καταφέρει και το μέλλον να βλέπουν, και αρρώστιες να θεραπεύουν…

…who knows? Απλά μια υπόθεση…

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για αυτό το θέμα κι εγώ, μην με παρεξηγήσετε ότι κάνω επίθεση στον Apollo12 για την ιδέα του, κάθε άλλο. Παραπάνω κάνω μάλλον μία αυτοκριτική.

Άραγε, πώς θα ήταν η ζωή μας και ο πολιτισμός μας αν πραγματικά ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ η ιδέα και ο έλεγχος του απρόοπτου; Αν αφηνόμαστε στη γνώση μέσα από τα μηνύματα που μας στέλνει η ζωή, αν δεν αντιστεκόμασταν, πώς θα ήταν η κοινωνία μας η τέχνες και οι Θρησκείες μας;

Γράφεις
«Και ο 1ος Αριθμός του ΛΟΤΤΟ ή του Κρατικού Λαχείου δέν έρχεται Ουανοκατέβατος ... συμβάλλει κάποιο χέρι σε αυτό!»

μα άμα δεν μπορείς να ελέγξεις το χέρι του άλλου, τότε πώς μπορείς να είσαι υπεύθυνος για αυτό?

»Συμβάλλουν πολλές φορές στις αποφάσεις μας κάποιες Εσωτερικές Υποσυνείδητες δυνάμεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε!»

άμα δεν μπορούμε να τις συνειδητοποιήσουμε, και δεν έχουμε έλεγχο πάνω τους, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι καθορίζονται από εμάς?

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση η επιμονή σου στην ανθρώπινη δύναμη πάνω στη μοίρα, καθώς μιλάς για μαγικές ικανότητες που θα έχει ο άνθρωπος όταν αποκτήσει αληθινή επίγνωση. Εγώ πιστεύω ότι όταν ο άνθρωπος φτάσει τα απαραίτητα επίπεδα επίγνωσης θα καταλάβει ότι όσο ελέγχει τόσο χαλάει. Και καλά θα κάνει να αφήσει κάποια πράγματα να λειτουργήσουν μέσα από την άπειρη σοφία του σύμπαντος – που έτσι και αλλιώς έχει μία γνώση λίγα χρόνια παραπάνω από εμάς τους «σοφούς» ανθρώπους…

Αυτή την πεποίθηση, οτι εμείς έχουμε τον έλεγχο, την είχα παλιότερα, όταν διάβαζα βιβλία θετικής σκέψης και αρχές ηγεσίας. Όμως είναι τρομερά άδικο να βάζω τον εαυτό μου σε τόσο μεγάλη ευθύνη πως μπορώ ή πως θα έπρεπε να μπορώ να ελέγχω τα μυστήρια του σύμπαντος και της μοίρας. Και είδα και πως όταν τα αφήνω τα πράγματα απλά να κυλήσουν, οδηγούν πάντα ακριβώς εκεί που πρέπει – αν και συχνά, μέσα από διαφορετικές διαδρομές από αυτές που είχα οραματιστεί.

αυτα...

Κι εγώ έχω αναρωτηθεί με το θέμα μοίρα κατά καιρούς πάρα πολύ. Πιστεύω ότι σαν άνθρωποι δεν έχουμε πραγματικά επιλογή και έλεγχο στη μοίρα μας, καθώς οι «επιλογές» μας καθορίζονται από εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν, από όνειρα που έχουμε για το μέλλον, από φόβους μου μας «δώρισαν» οι γονείς μας και από εγωισμούς που μας επιβάλλει η κοινωνία… να προσθέσω και τον παράγοντα ότι σαν άνθρωποι είμαστε εντελώς ανίκανοι να δούμε το μέλλον, άρα, ποια επιλογή και ποια πράξη μας είναι δυνατόν να μας εγγυάται συγκεκριμένα αποτελέσματα? Και κάτι ακόμα. Σε ποιο βαθμό θεωρούμε τον εαυτό μας ώριμο αρκετά ώστε να γνωρίζουμε πραγματικά ποια πράγματα θα ήταν ωφέλημα να προκύψουν στο μέλλον, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για το σύμπαν ολόκληρο?

Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει πραγματικά επιλογή και έλεγχο πάνω στην μοίρα του. Ποιος άλλωστε επιλέγει να δει το παιδί του να πεθαίνει με μηχανάκι ή να γεννιέται ορφανός σε ίδρυμα;

Πιστεύω όμως ότι ο κάθε ένας μας έχει μία και μόνο δυνατότητα επιλογής: ή να μαθαίνει από τις εμπειρίες του και να προχωράει μπροστά προς την τέλεια γνώση και βίωση της αγάπης, ή να κλείνει τα μάτια του στα μηνύματα που του στέλνει το σύμπαν ή ο Θεός και να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και στεναχώριες.

Κάθε τι που συμβαίνει και μας προκαλεί πόνο, αποκαλύπτει μία δική μας ατέλεια ή έλλειψη που πρέπει να διορθώσουμε. Κάθε τι που μας προκαλεί πόνο είναι μοναδική ευκαιρία για αυτογνωσία.

…και μόνο ένας τέλειος νους – ένα υπέρτατο ων – κατ’ εμέ ο Θεός, μπορεί να ελέγχει τη μοίρα μας με τόση σοφία και αγάπη που να μας τσιγκλάει ΠΑΝΤΑ ακριβώς εκεί που πονάμε για να μας βοηθήσει να γίνουμε αυτό το τέλειο για το οποίο ήρθαμε στη γη.

...άλλωστε, με τις απόψεις σου σχετικά με το θάνατο, μπορεί να προκαλέσεις έντονες αντιδράσεις απο ορισμένα μέλη, πράγμα που θα είναι άκρως θεμιτο σε αυτό το τμήμα του forum. (για άμεση εργαστηριακή μελέτη της επιθετικότητας στις συζητήσεις φιλοσοφίας ενοώ)

by the way, δες και το νέο θέμα που έβαλα στο forum γνώση με θέμα "ενεργειακή ρύπανση", με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη σου.

Το ποίημα του καβάφη που έγραψες είναι καταπληκτικό και με εκφράζει απόλυτα. Εγώ όταν ήμουν μικρή ήμουν μοναχική όταν ήθελα, και όταν ήθελα ανοιγόμουν και έβρισκα τους φίλους μου. Όμως αυτό κοινωνικά δεν φαίνεται σωστό. Έχεις δίκιο για την εσωστρέφεια. Όλοι προσπαθούν να σε πείσουν ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα αν δεν κάνεις κέφι να γλεντάς όλη την ώρα, να πηγαίνεις σε επαγγελματικά cocktail parties, να κάνεις νόημα της ζωής σου την μεταμεσονύκτια έξοδο του Σαββάτου, να έχεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ σεξουαλικό σύντροφο και σίγουρη παρέα για τις διακοπές του Αυγούστου… και μέσα σε αυτή την αγωνία, θα μπορούσα κι εγώ να αναρωτιέμαι: «είναι επιλογή μου που αράζω μόνη στο internet Σάββατο απόγευμα, ή μήπως είμαι προβληματική;»

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που από τη μοναξιά θα καταλήξουν να αυτοκτονήσουν, (εξαιρούνται αυτόχειρες άλλων αιτιών) είναι άνθρωποι που ήταν επιλογή τους η απομόνωση αλλά δεν άντεξαν να είναι διαφορετικοί από αυτό που απαιτεί από όλους μας η καπιταλιστική, κομπλεξική και κριτική κοινωνία μας.

…δεν είναι άλλωστε λίγοι αυτοί που μέσα από την βαθιά τους ωριμότητα έχουν καταφέρει και το μέλλον να βλέπουν, και αρρώστιες να θεραπεύουν…

…who knows? Απλά μια υπόθεση…

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για αυτό το θέμα κι εγώ, μην με παρεξηγήσετε ότι κάνω επίθεση στον Apollo12 για την ιδέα του, κάθε άλλο. Παραπάνω κάνω μάλλον μία αυτοκριτική.

Άραγε, πώς θα ήταν η ζωή μας και ο πολιτισμός μας αν πραγματικά ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ η ιδέα και ο έλεγχος του απρόοπτου; Αν αφηνόμαστε στη γνώση μέσα από τα μηνύματα που μας στέλνει η ζωή, αν δεν αντιστεκόμασταν, πώς θα ήταν η κοινωνία μας η τέχνες και οι Θρησκείες μας;

Την επόμενη φορά που θα νιώθεις να σε ρουφάνε από ενέργεια, δοκίμασε αυτό.

Οραματίσου τον εαυτό σου να περικυκλώνεται από ένα ολόχρυσο χώρο-ασπίδα, κάτι σαν αβγό τεράστιο γύρω σου. Τίποτα δεν μπορεί να το διαπεράσει.

Σημαντικό είναι να δηλώσεις μέσα σου και την πρόθεσή σου. Δηλ «η πρόθεσή μου είναι να μην επιτρέψω σε αυτό το άτομο να με επηρεάσει αρνητικά». Όταν απομακρυνθείς από το άτομο, πρέπει να σκεφτείς την νέα πρόθεση που είναι «η πρόθεσή μου είναι να διακόψω κάθε ενεργειακή σύνδεση με αυτό το άτομο». Είναι σημαντικό να το πιστεύεις αυτό που λες, και αφού το πεις, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

Η ιστορία με το ρούφηγμα ενέργειας ισχύει, και αν θες περισσότερη ανάλυση πάνω στο θέμα, διάβασε την «ουράνια προφητεία» του Redfield, κυρίως το κεφάλαιο 4, αγώνας για δύναμη.