Moiraida
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
-Γιατί προσεύχεσαι με τόση πίστη;
Πως γνωρίζεις ότι ο Θεός υπάρχει αφού δεν ξέρεις καν να διαβάζεις;
-Και βέβαια ξέρω να διαβάζω. Διαβάζω όλα όσα γράφει ο Μεγάλος Ουράνιος Πατέρας.
-Πως δηλαδή;
Ο υπηρέτης εξήγησε ταπεινά:
-Όταν εσείς, κύριε, λαμβάνεται ένα γράμμα από ένα άτομο που είναι απόν, πώς αναγνωρίζετε ποιος το έγραψε;
-Από το γραφικό χαρακτήρα.
-Όταν λαμβάνετε ένα κόσμημα, πώς γνωρίζετε ποιος το έφτιαξε;
-Από τη σφραγίδα του χρυσοχόου.
Όταν ακούτε βήματα ζώων γύρω από τη σκηνή, πώς ξέρετε αν ήταν πρόβατο, άλογο ή βόδι;
-Από τα χνάρια, απάντησε ο αρχηγός, κατάπληκτος από τις ερωτήσεις.
Ο γέρος πιστός τον κάλεσε να βγει από την σκηνή και του έδειξε τον ουρανό.
-Κύριε, τα πράγματα που είναι γραμμένα εκεί πάνω, αυτή η έρημος εδώ κάτω, τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται να έχει σχεδιαστεί ή γραφτεί από ανθρώπινα χέρια.
Edited by - Moiraida on 05/09/2005 10:37:57
Γεια σας και πάλι. 
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
quote:
Αγαπητή μου, είσαι σίγουρη οτι δεν τα είδες στον ύπνο σου σε κάποιο όνειρο...?
Dying_Incubus αν υπήρχε η παραμικρή υποψία ότι κοιμόμουν εκείνη τη στιγμή, δεν θα έμπαινα καν στην διαδικασία να το συζητήσω. Έχω δει όνειρα που μοιάζουν αληθινά, έχω δει οράματα, αλλά αυτό ήταν μια πραγματικότητα. Την ένοιωσα πάνω στο κρεβάτι μου, την ένοιωσα πάνω στο στήθος μου, είδα το δέρμα του ποδιού της, όπως κοιτάς εσύ το χέρι σου και βλέπεις την ροζ, ζωντανή σάρκα.
Ειλικρινά, είμαι ανοιχτή στο να πρόκειται για διαταραχή ύπνου, αλλά θέλω κάποιον να μπορέσει να μου αναλύσει αυτό το φαινόμενο (πώς προκαλείται, γιατί προκαλείται, έρευνες…). Κάτι τέλος πάντων το οποίο θα με πείσει. Γιατί ούτε η ύπαρξη της Μόρας με ικανοποιεί σαν ενδεχόμενο.
Bizarre
Πάντα κάτω από το μαξιλάρι μου, υπάρχει είτε σταυρός, είτε εικόνα.
ALOS σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα!
Θα ξεκινήσω με την 2η φορά (πριν 2 μήνες περίπου) που μου συνέβη αυτό το οποίο ονομάζεται sleep paralysis. Ήταν όντως αυτό, με ακριβώς τα ίδια «συμπτώματα» που περιγράφονται. Ξύπνησα ξαφνικά μέσα στη νύχτα και ένοιωσα το σώμα μου παραλυμένο, να μην μπορώ να χτυπήσω τον τοίχο να με ακούσει κάποιος, να μην μπορώ να ανοίξω το στόμα μου να φωνάξω… Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να λέω το: Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά, το οποίο δεν απέδωσε (όπως είδα να αναφέρει κάποιος σε κάποιο post τελικά) και ξεκίνησα να λέω το Πάτερ Ημών το οποίο με συνέφερε. Τώρα, γιατί «έπιασε» το ένα και όχι το άλλο… ίσως ισχύει αυτό που λένε ότι το Πάτερ Ημών είναι η μεγαλύτερη και πιο δυνατή προσευχή. Ίσως ήταν τυχαίο και απλά ήταν η στιγμή που θα συνερχόμουν έτσι και αλλιώς. Πάντως δεν μου συνέβη την ώρα που πήγαινε να με πάρει ο ύπνος, αλλά ήταν ένα ξαφνικό ξύπνημα το οποίο μπορεί να με τάραξε και να μου προκάλεσε όλο αυτό.
Διευκρίνιση: κοιμάμαι πάντα με το φως αναμμένο. (λόγω του παρακάτω συμβάντος).
Η πρώτη φορά που μου συνέβη (πριν 5 και κάτι χρόνια) ίσως ήταν συνδυασμός του sleep paralysis με κάτι άλλο. Αν θυμάμαι καλά ήταν μεταξύ 3 και 4 τα ξημερώματα. Αισθάνθηκα κάποιος να πατάει πάνω στο κρεβάτι μου, στα δεξιά μου (αισθάνθηκα κανονικά το στρώμα να πιέζεται προς τα κάτω όπως αν πάταγε ένας άνθρωπος κανονικού βάρους), έπειτα να πατάει πάνω στο στήθος μου, και σε κλάσματα δευτερολέπτου που έγινε αυτό και άνοιξα τα μάτια μου και τέντωσα το κεφάλι μου προς τα πίσω να δω, ένα πόδι (γυναικείο, όχι άυλο, το δέρμα φάνηκε καθαρά) έβγαινε από τον τοίχο πίσω μου. Ξαφνικά, συναίσθημα πρωτόγνωρο, σαν η ψυχή μου να έτρεμε ανάμεσα στο σώμα και έξω από αυτό (δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς), δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, προσπαθώ να φωνάξω αλλά δεν βγαίνει φωνή, προσπαθώ να χτυπήσω το ξύλο του κρεβατιού αλλά δεν κινούμαι, κλείνω τα μάτια και λέω το Πάτερ Ημών (τελικά αυτό μας σώζει;) και επανέρχομαι.
Φυσικά σε εσάς δεν χρειάζεται να τονίσω ότι ήμουν απόλυτα ξύπνια καθ’ όλη τη διάρκεια (πόσοι με κοίταζαν με αμφισβήτηση…) Εν συγκρίσει με αυτά που διάβασα, Δεν είχα βουητό στα αφτιά, Δεν ένοιωσα πλάκωμα-βάρος-πνίξιμο, πέραν του πατήματος, Δεν είχα την αίσθηση κάποιας παρουσίας ή ότι θέλει να μου κάνει κακό πριν ή μετά από τη στιγμή που βγήκε από τον τοίχο μου(!), και κυρίως Δεν είχα ξανακούσει για Μόρα ή κάτι παρόμοιο, οπότε Δεν ήταν επηρεασμένο το υποσυνείδητό μου!
Εν τέλει δεν ξέρω τι ήταν «αυτό», πάντως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι ήταν Μόρα, έτσι όπως περιγράφεται ή κάποια άλλη βασανισμένη ψυχή που ζητά εκδίκηση. Υπάρχει πιθανότητα να ήταν κάποιος άγγελος – πνεύμα (όχι φάντασμα), οι οποίοι πιστεύω πραγματικά ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας αρκεί να θέλουμε να δούμε. Ίσως. Γιατί ακόμα αναρωτιέμαι για ποιο λόγο πάτησε πάνω μου για να περάσει. Αν ήταν καλό γιατί τρόμαξα; Αν ήταν κακό γιατί δεν το αισθάνθηκα;
Νιώθω ανακούφιση που το μοιράζομαι με κάποιους που δεν θα με αμφισβητήσουν και θέλω να μοιραστώ και τόσα άλλα μαζί σας, γιατί από τα συμπεράσματα που έβγαλα, κάποιοι είστε απίστευτα μορφωμένοι και οι περισσότεροι ανοιχτόμυαλοι.
Αν σας κούρασα, συγνώμη…
Έγραψα αυτό που έγραψα γιατί είσαι κουραστικός φίλε μου εκτός απο αγενής. Και γιατί βαρέθηκα να διαβάζω μηνύματα σαν τα δικά σου.
Δεν περιμένω βέβαια να αποκτήσεις συνείδηση με αυτό που σου γράφω εγώ, αλλά λέμε τώρα...
Όσο για το αν θέλεις να γελάσεις ειρωνικά και αποδοκιμαστικά, κάνε την αυτοκριτική σου.
PREDATOR για να υπάρξει διάλογος πρέπει να υπάρχει διάθεση. Έτσι δεν είναι;
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
για να διαλέξεις τι φερμουάρ θα σου ράψουμε, γιατί δεν ξέρεις τι λες...
Φτάνει πια με τον κάθε αμόρφωτο που δεν έχει με τι να ασχοληθεί.
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
Δεν ξέρω από που να αρχίσω, δεν ξέρω καν αν θα έπρεπε να γράψω εδώ αλλά δεν βρήκα κάποιο θέμα που να πλησιάζει λίγο. Όπως και να 'χει το θέμα είναι ο θάνατος.
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τον θάνατο αγαπημένου προσώπου, έφυγε ο αδερφός μου πριν 8 χρόνια. Πόνεσα, έκλαψα, παρ' όλα αυτά με αξιοπρέπεια και έπειτα ο χρόνος έκανε τη δουλειά του.
Τώρα τι συμβαίνει...? Μέχρι πριν 8 μήνες είχα σχέση με έναν άνθρωπο. Με πολλά σκαμπανεβάσματα και η κατάληξη ήταν να μην μιλιόμαστε. Όχι γιατί δεν προσπάθησε να με προσεγγίσει ή δεν μου ζήτησε συγνώμη αλλά για το πείσμα μου και τον εγωισμό μου.
Μέχρι πριν 7 μέρες που μου έφυγε. Ξαφνικά σε τροχαίο. Και τώρα είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο να κλαίω όλη μέρα και να του ζητάω συγνώμη. Γιατί σκεφτόμουν τελευταία να τον πάρω τηλέφωνο και το άφηνα, άφηνα να περάσει λίγος ακόμα καιρός. Και κάθομαι και κοιτάζω τις φωτογραφίες του, διαβάζω γράμματά μας και προσπαθώ να καταλάβω πως ο θυμός και ο εγωισμός σε κάνει να ξεχνάς μέχρι και την αγάπη.
Διαβάζοντας τα μηνύματά μας συνειδητοποίησα ότι δεν έφταιγε αυτός. Έφταιγα και εγώ. Και με έχει πάρει τόσο από κάτω. Έχει σταματήσει η ζωή μου να προχωράει. Και μου έρχονται σκέψεις ότι μακάρι να πέθαινα από καρκίνο γιατί νιώθω πως δεν έχει νόημα να ζω. Ενώ μέσα μου ξέρω πως δεν είναι έτσι. Και ειδικά αυτός ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε το κάθε δευτερόλεπτο έντονα, χαμογελώντας και πάντα δυνατός σε κάθε αναποδιά. Και φοβάμαι μην μείνω κολλημένη σε αυτή την κατάσταση. Και φοβάμαι μήπως κάνω κακό στην ψυχή του επιμένοντας να μου δώσει ένα σημάδι ότι με ακούει και ότι με συγχώρεσε. Γιατί δεν είμαι έτοιμη να τον αποχαιρετήσω. Και βλέπω την αδερφή του με τόση αξιοπρέπεια να μου λέει χαμογέλα, αυτό θέλει. Οι φίλοι μου και οι δικοί μου δεν το καταλαβαίνουν πως νιώθω ή το καταλαβαίνουν, δεν ξέρω. Όλοι μου λένε να μην βυθίζομαι. Αλλά δεν έχω δύναμη. Θέλω από κάπου να πάρω απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό? Γιατί τόσο νωρίς? Γιατί αυτόν?
Είναι αβάσταχτος αυτός ο πόνος.
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
Μορφέα...
Τι να πω....
Μα σε όλα μέσα?!?!?!?! 
Και να σκεφτείς ότι το μπλε χρώμα είναι το αγαπημένο μου και παρ' όλα αυτά δεν ήθελα να ανοίξω την μπλε πόρτα...
Σ' ευχαριστώ πολύ για τις άμεσες απαντήσεις!
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να συμμετέχω σε αυτό το τεστ...Αγαπητέ Μορφέα οι απαντήσεις μπορεί να είναι χαζές, αλλά είναι αυθόρμητες, έτσι όπως τα "έβλεπα" έτσι τα έγραψα σε ένα χαρτί.
1. Ανοίγω την ροζ πόρτα, είναι σε έντονο παστέλ και καινούρια. Μπαίνοντας, απέναντι έχει έναν μεγάλο καθρέφτη με σιδερένια κορνίζα. Κάτω από τον καθρέφτη υπάρχει μία σιφινιέρα. Αριστερά βρίσκεται ένας καναπές και από πάνω του βρίσκεται ένας πίνακας (δεν θυμάμαι ποιανού ζωγράφου) με ένα καταπράσινο λιβάδι με παπαρούνες. Δεξιά υπάρχει μία μπαλκονόπορτα που βγάζει σε βεράντα. (Στο δωμάτιο υπάρχει άπλετο φως)
2. Άσπρη πόρτα. Βρίσκομαι στην εξοχή, έντονος ήλιος - ζέστη, πεδιάδα μεγάλη, χορτάρι, λουλούδια. Τίποτα άλλο.
3. Μαύρη πόρτα. Είναι μεγάλη, ξύλινη, βαριά, σκαλιστή. Μέσα βλέπω ένα σαλόνι, έχει χοντρό χαλί στρωμένο, ακριβά έπιπλα - αντίκες, ένα κομοδίνο με ένα πορτατίφ. Υπάρχουν δύο παράθυρα. Στα δεξιά βρίσκεται μια μεγάλη ξύλινη τραπεζαρία και στα αριστερά ένας καναπές.
4. Μπλέ πόρτα. Παιδικό δωμάτιο. Άσπρο-ροζ, κουκλάκια, ζωγραφισμένοι τοίχοι, τούλια, κούνια, κουρδιστά που παίζουν μουσική, απέναντι μία μπαλκονόπορτα ανοιχτή που πλημμυρίζει με φως το δωμάτιο, κρεμασμένη μια ημιδιάφανη λευκή κουρτίνα. Στα δεξιά μία μεγάλη ντουλάπα και στο ταβάνι κρεμασμένο ένα παιδικό φωτιστικό.
Αυτά.
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.