Patapios

Καταγραφή - Επιμέλεια: Ηλίας Λ. Κατσιάμπας,
Μαθητής του Νικολάου Α. Μαργιωρή
Υπεύθυνος των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης
Κεφαλληνίας 21, 42100 Τρίκαλα
Τηλ. & Φαξ: 24310-75505 ή κινητό: 6974-580768
Web Site: http://www.omakoio.gr
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Διευκρίνιση: Το Βίωμα που παρουσιάζεται παρακάτω αφορά τον πνευματικό Δάσκαλο Νικόλαο Α. Μαργιωρή (1913-1993) ο οποίος στον επίλογο του βιβλίου του «Ράτζα Γιόγκα. Νοητική ανύψωση του Νου από την συνείδηση στην υπερσυνείδηση» για παιδευτικούς και κατατοπιστικούς λόγους περιγράφει την πρώτη του πνευματική Εμπειρία – Σαμάντι – Θέωση που είχε σε νεαρή ηλικία (σχεδόν 13 χρονών) καθώς και τα προεόρτια που λάβαιναν χώρα στην παιδική του ηλικία και τον κατηύθυναν στο πλήρες αυτό Βίωμα – Φώτιση.
Προς ενημέρωση κάθε ενδιαφερόμενου – μελετητή ή μαθητή του Εσωτερισμού παραθέτουμε αυτούσιο το βίωμα του δ. Ν. Μαργιωρή όπως ο ίδιος το αποτύπωσε γραπτώς τονίζοντας με μαύρα γράμματα ή κεφαλαία ή με σχετικές υπογραμμίσεις τα σημεία που θεωρούμε ως εξόχως σημαντικά τα οποία χρήζουν περίσσειας προσοχής.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α. ΜΑΡΓΙΩΡΗ

Μέσα σε τούτη την περιοχή του επιστημονικού αυτού βιβλίου της ΡΑΤΖΑ ΓΙΟΓΚΑ, στον επίλογο, θα σας μιλήσω γι’ αυτά που δεν κατόρθωσα να γράψω στην ανάπτυξη των κεφαλαίων. Αυτό γιατί είναι άσχετα στο βάθος τους και είναι ξέχωρα. Αφορούν βιώματα του συγγραφέα πάνω στο θέμα αυτό που γράφω και η διήγηση αυτών των βιωμάτων γίνεται για να βοηθήσει τον αναγνώστη να κρίνει τόσο τα γραφθέντα, όσο και τις δικές του πιθανόν παρορμήσεις για τα Μυστήρια αυτού του Είναι μας.
Πολύ μικρός, σχεδόν παιδί μα πολύ μικρό παιδί ένιωσα μέσα μου τον αχαλίνωτο πόθο να κοιτάω πέρα από τον κόσμο που οι αισθήσεις έφερναν μπροστά μου. Ήταν κάτι πολύ Επιτακτικό αυτό που μέσα μου ζωήρευε και απαιτούσε να συμμορφωθεί στην προσταγή του. Σαν απόκοσμες αναμνήσεις και σαν ξεθωριασμένα όνειρα, πετούσαν μπροστά μου, στο ξύπνιο μου και στην καθημερινή ζωή μου, εικόνες άσχετες με τα παιδικά μου ενδιαφέροντα.
Δεν ήταν μια φορά δεν ήταν δυο φορές, όταν καθόμουν να ταξιθετήσω και να ταξινομήσω αυτές τις αναμνήσεις, ένιωθα το κεφάλι μου να γίνεται βαρύ και τα μέλη του σώματός μου να μουδιάζουν. Τα μάτια μου τότε έκλειναν και έβλεπα σαν να πετούσα μέσα σε άλλους κόσμους, αναζητώντας το Πέρασμα. Μια περίεργη αίσθηση είχα τότε γι’ Αυτό. Σαν να ήταν Ειδικό Πέρασμα, που θα περνούσα και θα βρισκόμουνα σε άλλους, όλως διόλου διαφορετικούς Κόσμους, όπου αντί για παιδικά παιχνίδια, θα έβλεπα Σοφούς να με διδάσκουν πράματα ακατανόητα.
Μ’ αυτές τις πρόωρες σκέψεις, για τη ζωή ή την κάποια άλλη διαφορετική ζωή γύριζα στους κόσμους της παιδικής μου ίσως φαντασίας, ώσπου μια φορά, βρέθηκα μπροστά σ’ αυτό το Χείμαρρο του περίεργου Φωτός, που έβγαινε από μια περίεργη λέει ΟΠΗ, τόσο μεγάλη, όσο ήταν και ο Ουρανός, κατά την παιδική μου πάντοτε φαντασία.
Μια Έλξη με πλησίασε και μ’ έφερνε σιγά σιγά κοντά σε τούτη την Πρωτοφανή Φωτιά, που μέσα της ή από μέσα της περνούσαν όντα περίεργα, όντα όλως διόλου διάφορα, απ’ αυτά που γνώριζα. Αλλά το περίεργο ήταν που όσο πλησίαζα σ’ αυτό τον περίεργο διάδρομο, αυτή την άχρωμη Φωτιά, αυτό το άκαπνο και άκαυτο πυρ, δεν αισθανόμουνα τη Φωτιά να με καίει ή και να με φοβίζει.
Μάλιστα, για μια στιγμή σαν να θυμήθηκα πως σε μια περιοχή του Αυλού αυτού του Φωτεινού, είχα ξαναπεράσει και θυμήθηκα μάλιστα πως δεν ήμουνα και μόνος μου, αλλά πως με συνόδευαν πολλοί τότε δικοί μου και μάλιστα στενά δικοί μου. Κοίταξα τότε ολόγυρά μου μα δεν είδα τώρα σε τούτη την περιοδεία μου κοντά στο Φωτεινό Διάδρομο κανέναν μα κανέναν να με συνοδεύει. Προς στιγμή παραξενεύτηκα. Ύστερα, όμως, αυτοπαρηγορήθηκα λέγοντας στον εαυτό μου, πως θα έλθουν άλλοι να με βοηθήσουν.
Έτσι άφησα ξανά ελεύθερο τον εαυτό μου να έρχεται σιγά σιγά κοντά στην Απέραντη Δίοδο και να προσπαθώ να πλησιάζω όσο μπορώ τα σημεία που σαν να τα γνώριζα, από παλιές μου αναβάσεις, προς τα Άγνωστα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν πήγαινα μόνος μου. Μια Απόκοσμη Φωνή, Κρυστάλλινη μα τόσο καθαρή με καθοδηγούσε, ανά λεπτό και μου καθόριζε τα σημεία που θα περνούσα, για να μπω ακριβώς στην ίδια λέει Φωτεινή Ακτίνα, που κάποτε είχα απ’ εκεί περάσει.
Μα να που η φωνή πλησίαζε πολύ κοντά μου και τη γνώρισα. Αφού άρχισα να χορεύω, να φωνάζω και εγώ το όνομά της, το όνομα της Οντότητας, της υπαρκτής ή της ανύπαρκτης μορφής της, που με περίεργη μα γνώριμη, αγαπητή, αλησμόνητη και Αιώνια Φωνή, με καλούσε με ένα άλλο γνωστό μου και αγαπημένο όνομα να πλησιάσω.
Με τη φωνή αυτή πλησίαζα και ξανά πλησίαζα στο Φωτεινό πια Ουρανό, όταν μπροστά στα περίεργα φώτα που έβλεπα πως σχηματιζόταν και αποσχηματιζόταν, με παρέσυρε ένα μεγάλο Κύμα Έλξης, όπως ακριβώς το ένιωσα στη θάλασσα, σαν πρωτοκολύμπησα.
Αυτή την ώρα έχασα κάθε αντίληψη του γύρω κόσμου. Όλα ξαφνικά χαθήκανε και εγώ μέσα σ’ αυτά.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, βρέθηκα ψηλά εκεί που θυμόμουνα πριν ανεβώ και πριν διαπεράσω τον Κλοιό, αυτό το Ρίνγκ Πας Νοτ (όχι πέραν του δακτυλιδιού του ορθολογισμού). Αλλά με την απότομη διέλευσή μου μέσα από τον Κεντρικό Χείμαρρο της Φωτιάς και το στιγμιαίο χάσιμο της αντίληψης των γύρω μου γεγονότων, αισθάνθηκα κάτι το πολύ απίθανο, το δύσκολο να εξηγηθεί και να ερμηνευθεί, κάτι που από μόνο του δεν λέγεται και που ένας γερός Νους μπορεί να αντέξει και να αποτυπώσει ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ.
Μια περίεργη και μια άγνωστη και ακατανόητη αίσθηση, αντίληψη με κυρίεψε τώρα. Μέσα μου χάθηκαν μα όλως διόλου χάθηκαν ΟΛΑ και μόνο ΕΝΑ πράγμα έμεινε.
Νόμιζα και ένιωθα πως ΟΛΟΣ ο κόσμος κόλλησε μαζί μου και εγώ μαζί Του, και ότι τώρα λέει βρήκα τη σωστή κατάστασή μου που όλη η Δημιουργία είχε πια γίνει ΕΝΑ μαζί μου.
Στην αρχή μου έδωσε ένα τσίμπημα βαθύ και οδυνηρό αυτού του τύπου η συναίσθηση - αντίληψη. Ταράχτηκα. Είδα σαν Όραμα κάτω στη κάμαρά μου να κείται ξαπλωμένο το τόσο δα μικρό φυσικοσώμα μου και δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν ταίριαζε με όλα όσα αισθανόμουνα, την ώρα εκείνη, τα Μεγάλα, τα Θεόρατα, τα Μεγαλειώδη. Αμέσως, όμως, συνήλθα και διεχώρισα το ένα από το άλλο, τόσο σταθερά, ώστε με μια συμπάθεια άφησα τη γρήγορη αντίληψή μου και συνέχισα να ζω αυτές τις περίεργες στιγμές.
Αλλά η δραματική συνέχεια υπήρξε αξέχαστη για μένα και έμεινε μέσα στο είναι μου αυτή η πρώτη Εμπειρία για την ανάβαση, στην υπερβατική κατάσταση. Λέγω δε η πρώτη γιατί στο διάβα της ζωής μου, πέρασα και άλλες τέτοιου είδους εμπειρίες και ακολούθησα το ίδιο Μονοπάτι, την ίδια ακριβώς Κατεύθυνση, με τις αυτές αντιδράσεις και με όλα όσα πιο πάνω σας περιέγραψα.
Όμως, θα σας διηγηθώ ακόμα τη συνέχεια της πρώτης μου αυτής εμπειρίας, που οι υστερινές, καθώς σας είπα, υπήρξαν τα ομοιώματα της πρώτης. Σε τούτη την κατάσταση βρισκόμενος, εύκολα κατάλαβα πως ήμουνα σε μια περιοχή γνωστή, φωτεινή, εκτεταμένη και πολυσύχναστη, από μια περίεργη εκδήλωση Ζωής, που ενώ μου ήταν από παλιά πολύ γνωστή, εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα καθόλου να τη ζήσω...
Κάτω απ’ αυτό το πρόβλημα, που ήμουνα, αντίθετα ένιωθα πως ζούσα τρίτων τις καταστάσεις ή τις μεταμορφώσεις με μια απίστευτη ταχύτητα, λες και πετούσα και δεν μπορούσα απ’ την ταχύτητα αυτή του ασταμάτητου πετάγματος να εντοπίσω ή να ξεκαθαρίσω αυτά που ένιωθα. Αυτός ο περίεργος διχασμός, που ταυτόχρονα ένιωθα πως δε κατέχω τον τρόπο να ενεργώ και να ζω και πως συνάμα ζούσα των τρίτων ή του άλλου κόσμου ή του όλου Σύμπαντος την ίδια την ζωή του, με ανησύχησε σφόδρα.
Τότε άκουσα και πάλι την γνώριμη κρυστάλλινη φωνή να μου ζητεί, να την ακούσω και να συμμεθέξω στο Έργο της Αιτίας, της ίδιας της Δημιουργίας, που την ώρα ακριβώς εκείνη, σχημάτιζε ΝΕΕΣ ΜΗΤΡΕΣ ΙΔΕΕΣ, που θα αποτελούσαν τα μέλλοντα να γίνουν φαινόμενα, στη φυσική διάστασή μας.
Μια περίεργη συγκίνηση με κατέλαβε και με συνεκλόνισε. Τότε αντιλήφθηκα πως για τον κάτω κόσμο ήμουνα παιδί και πως η δύναμη του Είναι μου ήταν περιορισμένη και φυλακισμένη, ώστε να μην εκδηλωθεί, αλλά σαν μια μονάχα φωτογραφική μηχανή, να παίρνει τις Εικόνες αυτών των φαινομένων που θα πρόβαλλαν κάποτε στη φυσική διάσταση. Ενώ κάπως έτσι αισθανόμουνα, ένιωσα από μέσα μου μια δύναμη περίεργη, να με ωθεί και να μετακινεί όχι λέει αυτό το ίδιο το Είναι μου, αλλά τις κάποτε λησμονημένες ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΟΥ.
Μια Θάλασσα Φωτιάς τότε από μέσα μου έβγαινε και έκανε κυματισμούς με φώτα πολύ ψηλούς και πλαστουργικούς σε Σχήματα και Σχέδια και σε δημιουργήματα, που για τον κόσμο της μορφής, τον φυσικό μας κόσμο, ήταν άγνωστα και μάλλον άχρηστα και ξένα. Ο ρόλος μου, όμως, την στιγμή εκείνη ήταν να πλαστουργήσω αυτές τις θάλασσες τις φωτεινές, γιατί λέει συντελούσαν στην πλαστουργικότητα μιας άλλης περίεργης Ζωής.
Όμως, η Προστατεύτρια Φωνή με μια περίεργη χαρά ενώνονταν μαζί μου και στο τέλος παρατήρησα - αντιλήφθηκα, πως εγώ μαζί της έγινα ΕΝΑ και πως ήταν ο ίδιος Εαυτός μου, ο ίδιος Ήχος ο δικός μου, μιας φωνής και μιας περίεργης λογικής ή αντίληψης που ένιωθα, σε τούτη τη γνωστότατη περιοχή, που κάποτε κάποτε λέει βρισκόμουνα.
Έτσι γίνηκε μια Ένωση μια περίεργη ταύτιση, μια αλληλοσυναίσθηση των ίδιων αντιλήψεων και των ίδιων αντιδράσεων. Φάνηκε πως τα πάντα ξεκινούσαν από μένα ή μάλλον το Ένωμα αυτό ή και από αυτό το έτερο μα ενωμένο τώρα ή διχασμένο το δικό μου. Όπως, όμως τότε αντιλήφθηκα, ο διχασμός του είναι μου, ήταν το ίδιο ΕΝΑ που είχα γίνει το κομμάτι του ή είχαμε αλληλοαπορροφηθεί, στην ίδια την κατάσταση, αδιάφορο εγώ αν ήμουνα παιδί και το άλλο με μένα, ήταν ένα ΟΝ, μια ΠΡΩΤΟΔΥΝΑΜΗ.
Αυτή η Ομοιοπραξία βάσταξε πολύ και είχα την απόλυτη συναίσθηση πως συνεργούσα στις μεγάλες αυτές στιγμές στη ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΗΤΡΩΝ ΙΔΕΩΝ. Καθώς σας περιέγραψα, δυο κόσμοι μέσα μου υπήρχαν και δυο περίεργες διάφορες καταστάσεις, εγώ ο ίδιος τις στιγμές εκείνες βιούσα.
Η μια κατάσταση πως ήμουνα ριγμένος, σε μια γνωστή περιοχή που κάποτε γνώριζα και μέσα της ζούσα. Η τότε μέσα εκεί ζωή μου είχε πολλά ανάλογα με τη ζωή του κόσμου τούτου, αλλά σε υψηλότερο κραδαστικό ρυθμό και με λεπτότερες και ασύγκριτες εντυπώσεις και βιώσεις.
Η άλλη, όμως, εντύπωση - αντίληψη, η πιο ψηλά βαλμένη, που με συγκλόνιζε και με διαπερνούσε, με κυριαρχούσε και με εξουσίαζε ήταν ότι συνεργούσα, σε κάτι το πολύ Γενικό, το πολύ Μεγάλο, το πολύ Αληθινό και το πολύ ΘΕΙΟ. Ένιωθα κόπο για το πλάσιμο αυτό. Αισθανόμουνα, όμως, μέσα μου τόσο Θαυμασμό για τον ίδιο εαυτό μου.
Ζούσα μέσα στην Βασιλεία των Ουρανών...
Πόσο κράτησε αυτή η ιστορία δεν μπορώ ακριβώς να ξέρω. Θυμάμαι πως πέρασα από το Άνοιγμα του Καναλιού της Φωτιάς, με την καθοδήγηση της Κρυστάλλινης Φωνής και μάλιστα με μια μεγάλη ευκολία, καβάλα πάνω στην ακρινή Ακτίδα (Ακτίνα), με την οποία είχα ανεβεί την ώρα της προσέγγισής μου στο σημείο αυτής της περιοχής. Έφτασα στην κάμαρά μου και είδα το σωματάκι μου.
Θεωρούσα το Είναι μου μεγάλο και δεν πίστευα πως θα χωρούσα μέσα στο τόσο δα αμάξι. Όμως, έκαμα προσπάθεια και μπήκα. Ένιωσα να σφίγγονται τα μάτια μου, το κεφάλι μου, το σώμα και το στήθος μου τόσο, που πονούσα. Ύστερα άρχισα να κλαίω. Δεν είχα τη δύναμη να δικαιώσω αυτή την αναχώρησή μου απ’ ΕΚΕΙ, που κατά κάποιο τρόπο συντελούσα στην ίδια την Πλαστουργικότητα της Πρωτοδύναμης του ίδιου του ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΟΥ.

Αθήνα 21η Οκτωβρίου 1982
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Α. ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ

Σημείωση: Ο Νικόλαος Α. Μαργιωρής (1913-1993) υπήρξε νεοπυθαγόρειος Εσωτερικός Φιλόσοφος, βιωματικός Μεταφυσικός Δάσκαλος και Χριστοκεντρικός και Χριστοκρατικός Μυστικιστής.
Ίδρυσε τις νεοπυθαγόρειες Φιλοσοφικές Σχολές – Ομακοεία (εκ του ομού – μαζί ακούμε μία εσωτερική – πνευματική διδασκαλία) Αθηνών, Λαμίας και Τρικάλων στα οποία δίδαξε απλόχερα, μέσα από τις πολυσχιδείς γνώσεις και τον πλούτο των εμπειριών του σε Ανατολή και Δύση και ιδίως μέσα από το φίλτρο των πνευματικών του βιωμάτων, την Εσωτερική Φιλοσοφία (Εσωτερισμό), τα Συστήματα και τις Πρακτικές των Κυρίαρχων Ειδών της Γιόγκα και του Μυστικισμού και πληθώρα Συστημάτων της Εσωτερικής Θεραπευτικής.
Τα Ομακοεία – Σχολές του συνεχίζουν απρόσκοπτα την λειτουργία τους και την παροχή της Εσωτερικής Γνώσης και της Πρακτικής Εκπαίδευσης ενώ έχουν δημιουργήσει παραρτήματα σε διάφορα σημεία της Ελλάδος.
Βιβλία που παρουσιάζουν την Εσωτερική Βιωματική Αποκάλυψη του δ. Νικολάου Α. Μαργιωρή για την Γένεση και τον Θάνατο των Κόσμων και των Όντων είναι: Το ομώνυμο βιβλίο του Γένεση και Θάνατος, επίσης το βιβλίο του Μεταθανάτια Ζωή, το έργο του Εσωτερική Φιλοσοφία καθώς και ορισμένα άλλα.
Το σύνολο του συγγραφικού έργου του ανέρχεται σε πλέον των 75 Βιβλίων που έγραψε μέσα σε μόλις 23 χρόνια (1970-1993) και μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος να δει περιλήψεις και περιεχόμενά τους στα ελληνικά και αγγλικά στο site μας: http://www.omakoio.gr ή να μας ζητήσει να του αποστείλουμε ως προσφορά γνωριμίας ΔΩΡΕΑΝ το δίγλωσσο ελληνοαγγλικό περιοδικό «Νέο Ομακοείο», 100 σελίδων, στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο του συγγραφικού του έργου και σχετικά άρθρα.
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 24310-75505.
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Επιθυμώντας να καλύψω το σύνολο των ερωτημάτων που έθεσε από την αρχή της συνέντευξης η αγαπητή Αμαλία καθώς επίσης και οι Λίλιθ και Zezmperg παραθέτω προς ενημέρωση τις κάτωθι αναλυτικές απαντήσεις.
Είναι αλήθεια ότι σε ορισμένα σημεία του site δεν έχουν γίνει όλες οι αναγκαίες μικροδιορθώσεις ή βελτιώσεις. Στο μπανεράκι όμως που τιτλοφορείται Εκδόσεις εμπεριέχονται όλες οι απαιτούμενες αλλαγές και αναπροσαρμογές τιμών σε Ευρώ για όλα τα συγγράμματα του πνευματικού Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή και των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης συμπεριλαμβανομένου του Εσωτερικού Κλειδιού (8 κλάδοι εσωτερικών σπουδών δι’ αλληλογραφίας), των μελετών και των 49 τευχών του περιοδικού «Ομακοείου».
Λόγοι μη άμεσης πρόσβασης στην διαχείριση του site μας για διάφορες μικροαλλαγές ή προσθήκες που πρέπει κατά καιρούς να γίνονται δημιουργούν ίσως ορισμένες φορές μία αμφιβολία για τα ισχύοντα στους ανθρώπους που πλοηγούνται στην ιστοσελίδα μας.
Για οποιαδήποτε πάντως διευκρίνιση ή ερώτημα είμαστε ανοιχτοί να απαντήσουμε μέσω e-mail ή τηλεφωνικά σε ό,τι τυχόν χρειαστεί.
Η ύλη των μαθημάτων δι’ αλληλογραφίας του Εσωτερικού Κλειδιού είναι η ΙΔΙΑ για όλους τους ενδιαφερόμενους. Έχει γραφεί προσωπικά από τον Ν. Μαργιωρή και εκδοθεί σε θερμοκολλημένες και συρραμμένες μελέτες σχήματος Α4.
Υπάρχουν 8 κλάδοι Εσωτερισμού από τους 13 που είχε σκοπό να γράψει ο Δ. Νικόλαος Μαργιωρής. Εξ’ αυτών οι 5 (Εσωτερική Φιλοσοφία, Εσωτερική Μύηση, Διαλογισμός, Υπνωτισμός – Ορθοψυχισμός, Επιστημονικός Πνευματισμός) εμπεριέχουν 10 μαθήματα που το καθένα χωρίζεται σε τρία κεφάλαια (τριάδες). Οι υπόλοιποι 2 (Αστρολογία – Αστροσοφία και Εσωτερική Θεραπευτική) περιλαμβάνουν 11 μαθήματα (τριάδες) έκαστος. Από τον τελευταίο κλάδο, τον όγδοο (Αποσυμβολισμός), έχει γραφεί μόνον το πρώτο μάθημα – τριάδα.
Μεταξύ άλλων συγγραμμάτων του πνευματικού Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή που είχε προγραμματίσει αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε να συγγράψει συμπεριλαμβάνονται και 5 κλάδοι σπουδών δι’ αλληλογραφίας: Αποκρυφισμός, Μυστικισμός, Αρχαία και νεότερα Μυστήρια, Προκατακλυσμιαίοι Πολιτισμοί, η αληθινή Εσωτερική Φιλοσοφία της Γιόγκα.
Αυτή την στιγμή η εγγραφή για έναν ή περισσότερους κλάδους σπουδών είναι 10 Ευρώ. Το κάθε ένα μάθημα – τριάδα αντιστοιχεί σε 10 Ευρώ.
Ο ενδιαφερόμενος που θέλει να παρακολουθήσει έναν ή περισσότερους ταυτόχρονα κλάδους σπουδών του Εσωτερισμού αφού κάνει έντυπα ή ηλεκτρονικά την εγγραφή του και μας την στείλει με e-mail ή ταχυδρομικά του στέλνουμε με αντικαταβολή το υλικό που επέλεξε, π.χ. το πρώτο μάθημα του Διαλογισμού. Αφού το μελετήσει υποχρεούται να απαντήσει γραπτώς μέσω ταχυδρομείου ή e-mail στις 9 ερωτήσεις που υπάρχουν στο τέλος του μαθήματος και να μας τις αποστείλει πίσω και κατόπιν να λάβει το επόμενο μάθημα και ούτω καθεξής.
Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων που θέσπισε ο Μαργιωρής και εμείς την σεβόμαστε και την τηρούμε.
Η ανάπτυξη του Διαδικτύου αποτελεί μια σχετικά νέα πραγματικότητα που έχει λάβει εκρηκτικό ρυθμό εξέλιξης τα τελευταία χρόνια. Οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι πραγματικά πολλές. Χωρίς αμφιβολία κάποια στιγμή στο μέλλον εφόσον ξεπεραστούν διάφορες δυσκολίες και επιφυλάξεις που ενδεχόμενα υπάρχουν για την περίπτωση παροχής των μαθημάτων του Εσωτερικού Κλειδιού του Δ. Μαργιωρή μέσω Ίντερνετ κι εφόσον στο μεταξύ δεν έχει ληφθεί απόφαση από τους φυσικούς κληρονόμους του να εκδοθούν οι κλάδοι σπουδών δι’ αλληλογραφίας σε κανονική μορφή βιβλίου, τότε, πολύ πιθανόν, να διοχετευθούν και στο Ίντερνετ. Προς το παρόν αυτό δεν είναι εφικτό και μάλλον ούτε επιθυμητό.
Τα μαθήματα δι’ αλληλογραφίας θεσπίστηκαν από τον Δ. Μαργιωρή με απώτερο σκοπό να τύχουν εξειδικευμένων και δυσεύρετων εσωτερικών και πνευματικών συμπεπυκνωμένων γνώσεων ενδιαφερόμενοι που για λόγους αντικειμενικής αδυναμίας ή απόστασης από τους καθ’ ύλην χώρους σπουδών των Σχολών - Ομακοείων δεν μπορούσαν και δεν μπορούν και σήμερα να παρακολουθήσουν από κοντά τις διδαχές του Δ. Ν. Μαργιωρή μέσω των Σχολών που εκπροσωπούνται από Εκπαιδευτές που βγήκαν από τα δικά του χέρια.
Οι κλάδοι αυτοί αποτελούν τομή ο καθένας στο είδος του και περιλαμβάνουν την συνεκτική και βαθιά βιωματική αξία και λεπτομερειακή ανάλυση του ιδίου του Νου – ψυχής – πνεύματος και της γραφίδας του Δ. Νικολάου Μαργιωρή.
Εμείς ως μαθητές – εκπαιδευτές του προωθούμε τους κλάδους αυτούς σε μαθητές μας και μη και έχοντας την πείρα και την σαφή προσωπική γνώση των διδαχών και των απόψεών του πιστεύουμε ότι διαχειριζόμαστε και εποπτεύουμε με πιστότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια την όλη διαδικασία.
Όλα τα μαθήματα σπουδών δι’ αλληλογραφίας αποτελούν μία αλυσίδα στην εσωτερική και πνευματική κατάρτιση των εκ του μακρόθεν ενδιαφερόμενων καθώς και των μαθητών μας που παράλληλα με την αυτοπρόσωπη διδαχή τους στα σχολειά μας παρακολουθούνε κι αυτά όχι μόνον εμπλουτίζοντας το γνωστικό τους υπόβαθρο αλλά έχοντας και την σπάνια ευκαιρία για διατύπωση ποικίλων ερωτημάτων και ξεκαθάρισμα πολλών λεπτομερειών και αναλύσεων που βρίσκονται μέσα σ’ αυτά.
Η παρουσιαζόμενη όμως αλληλουχία του συνόλου των διδαχών δεν είναι εύκολα κατανοητή, αντιληπτή ή αποδεχτή ευθύς εξαρχής, διότι οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας έχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ή κλίσεις και αναζητούν πρωτίστως να καλύψουν αυτά χωρίς απαραίτητα και πάντα να προχωρήσουν στην ζήτηση όλων των μαθημάτων και των καρπών του πνεύματος που εμπεριέχονται εντός τους.
Στην πραγματικότητα όμως η ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ όλων των κλάδων σπουδών δι’ αλληλογραφίας, των προφορικών μαθημάτων, ομιλιών και σεμιναρίων που διδάσκουμε συστηματικά καθώς και των ιδιαίτερων επαφών στα πλαίσια του στενού κύκλου που διατηρεί περισσότερο ή λιγότερο το κάθε Ομακοείο αποκαλύπτοντας Λεπτομέρειες και Γνώσεις που δεν είναι πάντα εύκολα κοινοποιήσιμες και εφαρμόζοντας εμπράκτως τον Εσωτερισμό μέσα και από την ομαδική εκπαίδευση που επιτελείται, αποτελούν μία ΕΝΙΑΙΑ Καθολική Πραγματικότητα που συμποσούται ως Κορωνίδα Αντίληψης και Σχηματισμού του ΠΑΖΛ της Αλήθειας μέσα μας.
Μεγάλη Υπόθεση αυτήν για όσους ξέρουν να την εκτιμήσουν. Έπεται το όποιο βίωμα. Βίωμα είναι και το καθετί στην ζωή μας που μας οδηγεί εκ παραλλήλου στην εξέλιξη. Το πραγματικό εσωτερικό βίωμα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αργεί να έρθει.
Χρειάζεται αληθινή εσωστρέφεια, χρειάζεται ελάφρυνση καρμική, χρειάζεται δουλειά στην έξω και έσω ζωή… Χρειάζεται χρόνο, κόπο και θυσίες… Χρειάζεται χαλύβδινη θέληση… Χρειάζεται ταπεινότητα… Χρειάζεται αληθινή τελειοποίηση… Χρειάζεται ΑΓΑΠΗ και μεταφορά κάθε ψευτοεπαίνου ή εσωτερικής κατάκτησης στους αληθινά Μεγάλους, γνωστούς και αγνώστους, και στον Ένα Κύριο των Πάντων.
Μια επαφή με ένα Δάσκαλο του Πνεύματος συνιστά μία σπάνια Ευκαιρία - Χάρη του Κυρίου για κάθε ανθρωποψυχή που διαβιεί στον πλανήτη μας. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ μπορεί να την έχει. Ο καθένας μας δεν είναι σε θέση να την καταλάβει και να την αγκαλιάσει όχι με κλειστά αλλά ούτε και με ανοιχτά μάτια. Το κάρμα της ψυχής απομακρύνει τον άνθρωπο και το ελευθέριο της βούλησης πρέπει να λειτουργήσει ανεπιτήδευτα.
Κι αν τα λέμε αυτά τα λέμε διότι ο άνθρωπος που θεωρούμε Δάσκαλο και εκλαμβάνουμε ως Μύστη δεν έχει πλέον φυσική παρουσία στον κόσμο αυτόν. Τα λέμε επίσης σαν διδάγματα για όσους τα θεωρούν ως τέτοια, διότι ποτέ δεν ξέρεις και δεν ξέρει ΚΑΝΕΙΣ τι θα συναντήσει στον δρόμο του (ή τι συναντά κι αφήνει πίσω του) προερχόμενο από την Θεία Χάρη που ΜΕΡΙΜΝΑ υπεράνω ΟΛΩΝ μας και ιδίως γι’ όσους εργάζονται γι’ Αυτήν και τους συνανθρώπους τους.
Πέραν από τα μαθήματα δι’ αλληλογραφίας υπάρχει μια πληθώρα εσωτερικών και πνευματικών διδασκαλιών άκρως ουσιαστικών και βαθύτατων για όποιον «φιλοδοξεί» να ακολουθήσει έναν πρακτικό δρόμο εσωτερικής καλλιέργειας και αυτοαφύπνισης που να υποστηρίζεται από πλήρες μοντέλο κατανόησης της εξωτερικής, εσωτερικής και πνευματικής ζωής, δίπλα σε οδηγό – εκπαιδευτή που ακολουθεί την γραμμή διδασκαλίας του Δασκάλου Ν. Α. Μαργιωρή ως πρώτης γενιάς μαθητής του.
Μεταξύ πολλών άλλων που κρίνεται σκόπιμο να σπουδάσει ένας νεόφυτος μαθητής μας που εκδηλώνει ισχυρό ενδιαφέρον και έντονη διάθεση μάθησης είναι τα κάτωθι:
Κρίγια Γιόγκα (μέθοδος σωματοψυχικής θεραπευτικής).
Ράτζα Γιόγκα (ανύψωση του νου από την συνείδηση στην υπερσυνείδηση).
Κάρμα Γιόγκα (Η Γιόγκα όλων των αιτιών και των αποτελεσμάτων εαυτών, αλλήλων, οικουμένης, σύμπαντος κόσμου, η γιόγκα της ανιδιοτελούς υπηρεσίας και της άδολης δράσης).
Γκνάνι Γιόγκα (Η Γιόγκα της Γνώσης, της φιλοσοφικής κατάρτισης που προέρχεται από τα βιώματα των Μεγάλων και βοηθά στην ανάδειξη της αληθινής πνευματικής διάκρισης).
Μπάκτι Γιόγκα (Η Γιόγκα της αγάπης προς το Θείο Ιδανικό ή τον ενσαρκωμένο Θεό).
Κουνταλίνη ή Τάντρα Γιόγκα (Η Ορθόδοξη Γιόγκα των Ουπανισάντ που αποσκοπεί στην αφύπνιση της κρυσταλλωμένης Δύναμης μέσα μας, της Κουνταλίνης).
Εσωτερική Φιλοσοφία - Θεολογία (Αποκρυφολογία και Μυστικισμός: Κατά απόδοση Νικολάου Α. Μαργιωρή).
Σειρά Συστημάτων Εσωτερικής Θεραπευτικής κ.α.
Υπογραμμίζουμε πως ΟΛΑ όσα αφορούν τις Διδαχές του Δ. Ν. Μαργιωρή, θεωρητικά και πρακτικά, προέρχονται από έναν άνθρωπο που τα γείωσε μόνος του και τα αποτύπωσε στο χαρτί και στον προφορικό λόγο μέχρι «τελευταίας λεπτομέρειας...». ΕΝΩΣΕ δηλαδή, μεταφορικά και κυριολεκτικά, Γη και Ουρανό και κράτησε αυτή την Ένωση ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ διαμοιράζοντάς την προς κάθε δυνατή κατεύθυνση και με κάθε δυνατό ενδειδειγμένο μέσο που του έδωσε το τέλος του 20ου αιώνα.
Αυτόν τον άνθρωπο εμείς τον αναγνωρίζουμε ως Μύστη, όχι αυθαίρετα ή δογματικά, αλλά κατόπιν εξουθενωτικής και εξαντλητικής εκ βαθέων ζύμωσης και πρακτικής πορείας δίπλα του.
Είναι ο Δάσκαλός μας, ο Νικόλαος Α. Μαργιωρής, ο Δάσκαλος που απευθύνθηκε και απευθύνεται προς κάθε άνθρωπο ανεξαιρέτως αλλά δεν εισακούεται πάντα και δεν απασχολεί τους πολλούς ή και τους πιο λίγους.
Απευθύνεται και συνδράμει προς ΟΛΟΥΣ αλλά απασχολεί αυτούς που ταιριάζουν με την δόνησή του πέραν γνώσεων, κοινωνικής θέσης, οικονομικής επιφάνειας, εξωτερικών ή εσωτερικών επιτευγμάτων, ασθενειών, ανθρώπινων ατελειών στο νου και στο σώμα και υποτιθέμενου ή υπαρκτού πνευματικού ύψους ορισμένων…
Απευθύνεται στους ανθρώπους αυτούς που έχει αρχίσει να σπάει… κάτι μέσα τους. Και εξ’ αυτών όχι σε όλους και όχι στον ίδιο βαθμό αντίληψης και διείσδυσης. Και αυτό βέβαια δεν είναι στην δική του ευθύνη, αυτός τα είπε και τα κατέγραψε ΟΛΑ (έστω αυτά που μπόρεσε και πρόλαβε κι όσα ενδεχόμενα μέλλει ακόμα να κοινοποιηθούν από τους μαθητές του). Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τα φόντα για να εισπράξουμε, να κρατήσουμε, να συρράψουμε και να αφομοιώσουμε ορισμένα εξ’ αυτών. Ό,τι όμως εν τέλει ο καθένας μας αξιωθεί να πάρει και να εφαρμόσει από οιονδήποτε αληθινό Δάσκαλο κέρδος στην εξέλιξη την δική του και των συνανθρώπων του θα είναι. Αρκεί να επιθυμεί σφόδρα να εισέλθει στα μπούνια της Μεταφυσικής Αλήθειας και να αγωνιστεί επί μακρόν με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση δίπλα σε έναν δάσκαλο.
Μερικά πράγματα μιλούν από μόνα τους για το πρόσωπο και το έργο του Ν. Μαργιωρή. Μερικά άλλα είναι αδιόρατα και απίθανο να γίνουν αντιληπτά και για τους πιο έμπειρους μαθητές – στελέχη του καίτοι βαδίσανε, ζήσανε και τριφτήκανε δίπλα του.
Καλοί μου σαφώς έχουμε όχι μόνον τις προσωπικές μας απόψεις για το ποιος ή ποιοι υπήρξε ο Νικόλαος Μαργιωρής σε προηγούμενες ιστορικές φάσεις αλλά και τις δικές του ευθείες παραδοχές που σπάνια λάβαιναν χώρα, αλλά λάβαιναν κάπου κάπου… και ήταν καταλυτικές, για όσους τον είχαν «αγγίξει» ή ανυπόκριτα πλησιάσει προσωπικά – οικογενειακά και διδασκαλικά – πνευματικά – φιλικά.
Αυτή μας όμως η γνώση κι όσα καταθέσαμε παραπάνω δεν έχουν αξία επειδή τα λέμε εμείς. Πρέπει ο καθείς με την δική του αξιολογική ματιά, κάρμα, πορεία και αναζήτηση να ανεύρει με τον καιρό αυτού του είδους απαντήσεις. Κι αυτό εάν κι εφόσον τον ενδιαφέρουν και τον συγκινούν πληροφορίες που άπτονται ενός σύγχρονου έλληνα Δασκάλου του Πνεύματος που συνοδεύεται από έναν σχεδόν απύθμενο κι απίστευτο πλούτο Παρακαταθηκών (γνωστών και άγνωστων) που άφησε αφειδώς πίσω του.

Ο σεβασμός στην ελευθερία και στην όποια ανάγκη εκδηλώνει ή θεωρεί ως πρώτη ή βασική προτεραιότητα κάθε συνάνθρωπος είναι δεδομένος και αποτελεί για το έργο του Νικολάου Α. Μαργιωρή και για τους μαθητές του – στελέχη – εκπαιδευτές υποχρέωση παροχής ανάλογων υπηρεσιών και αποδοχής του ανθρώπου ως έχει. Όχι ντε και καλά ενσωμάτωσης εκεί που δεν αισθάνεται ή δεν επιδεικνύει ο ίδιος ενδιαφέρον να προσεγγίσει, ακόμα κι αν αυτό θα μπορούσε να ήταν η αιτιακή φύση της ζωής.
Η ενασχόληση κάποιου π.χ. με την Ατμοϋγροποίηση δεν προεξοφλεί ούτε προϋποθέτει ότι κάποιος πρέπει να έχει εσωτερικές ανησυχίες ή αναζήτηση ή να είναι ενταγμένος στο γενικότερο έργο του Ν. Μαργιωρή για να επωφεληθεί μιας αισθητικής και θεραπευτικής καθαρά σωματικής ανάγκης που δεν παύει να έχει αντίκτυπο στην υγεία αλλά και στην ψυχολογία του ανθρώπου.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την εφαρμογή των εναλλακτικών εσωτερικών θεραπευτικών συστημάτων (περί τα 30 τον αριθμό) και την ανάληψη – παροχή θεραπευτικού έργου, που έχει χαρακτήρα υποβοήθησης και μετριασμού ή και αντιμετώπισης του κάρμα του. Αυτό όμως είναι αποτέλεσμα συνεργασίας και δεκτικότητας του ασθενούς με τον θεραπευτή του επί σειρά συνεδριών γι’ αυτόν τον σκοπό άλλως η αποτυχία είναι πολύ πιθανή και συναρτάται επίσης και με το αν είναι καρμική υποχρεωτική οφειλή ή όχι.
Αν παρεμπιπτόντως επιδείξει κάποιος ενδιαφέρον και για περαιτέρω ενασχόληση με την υψηλή έννοια της λέξης Γιόγκα και της Εσωτερικής Φιλοσοφίας ο δρόμος είναι κατά κανόνα ανοιχτός.
Ακόμα και η διδαχή της Κρίγια Γιόγκα δεν εντάσσει κάποιους οπωσδήποτε στο βαθύτερο νόημα της Μεταφυσικής Αλήθειας των πραγμάτων καίτοι δίδει ένα πρώτο ευγενικό νεύμα, κατάρτιση και προσανατολισμό προς μια τέτοια κατεύθυνση, αφού μεριμνά πρωτίστως για την στερέωση και την διατήρηση μιας καλής και ισορροπημένης ψυχοσωματικής υγείας καθώς και αποκατάσταση διαφόρων σωματικών και ψυχολογικών προβλημάτων.
Από την ώρα όμως που κάποιος θελήσει να ενταχθεί στην Ράτζα Γιόγκα (και τις άλλες σημαντικές Γιόγκα που προαναφέρθηκαν) τα δεδομένα αλλάζουν αισθητά. Αργά και σταθερά βρίσκει τον εαυτό του όλο και πιο πληροφορημένο και κατάλληλο να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν ως πνευματοψυχικό ον αλλά και τα σημαίνοντα μέσα που θα τον βοηθήσουν, εφόσον τα χρησιμοποιήσει με συνέπεια και συστηματικότητα, να διανοίξει τις δικές του θύρες της Ζωής, να ανακαλύψει ο ίδιος την αλήθεια μέσα του.
Η Ράτζα Γιόγκα αποτελεί το πιο ενδεδειγμένο σύστημα εκπαίδευσης για τον Δυτικό άνθρωπο, διότι αποτείνεται και εκπαιδεύει το νοητικό και βουλητικό του ανθρώπου. Δεν παύει όμως να χρειάζεται βαθιά καταρτισμένους και δυναμικούς εκπαιδευτές και αμείωτη θέληση για απορρόφηση των διδασκομένων.
Μια πνευματική πανδαισία ανοίγεται τότε και συνειδητοποιείται σιγά σιγά από τους μαθητές της Ράτζα. Παράλληλα με την έμπνευση που οφείλει να δίδει ο εκπαιδευτής απαιτείται μια κλίση ή ένα διαρκώς ισχυροποιούμενο ενδιαφέρον των μαθητών για σταδιακή ενσωμάτωση και αφομοίωση της διδαχής της. Στοιχεία αναγκαία για την συνέχιση και την εμβάθυνση στην εσωτερική αντίληψη της ζωής.
Εδώ παρουσιάζονται οι κατ’ ουσίαν μαθητές – μελετητές εκφάνσεων της Εσωτερικής Αλήθειας. Ακόμα όμως κι αυτοί έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα της όποιας νέας επιλογής τους για την όποια άλλη εσωτερική κατεύθυνση καθώς και για την εσωτερική πρόοδο που είναι και τα δυο στην δική τους ευθύνη, ενδιαφέρον, τάση και συνέπεια που θα επιδείξουν σε όσα τους παρασχέθηκαν ως μέσα ανάβλεψης.
Μακάρι να μπορούσαμε να εισέλθουμε όλοι μας σε μια μηχανή που θα μας καταστούσε ολοκληρωμένα πνευματικά όντα φέροντα την Φώτιση. Δεν γίνεται και δεν στέκεται. Αυτήν παρέχεται από την ενδυνάμωση της σχέσης ανθρώπου συνανθρώπου και Θεού και την προσωπική πρακτική νοητική εργασία των πνευματικών ασκήσεων που οφείλει σταθερά και μεθοδικά να εκπληρώνει.
Η εξέλιξη των ψυχών δεν βιάζεται, δεν πιέζεται, ούτε επιβάλλεται. Ακολουθεί πάντα την φυσιολογική ωρίμανση κι αυτό μας το διδάσκει και η φύση. Το κάθε πράγμα στον καιρό του και στην εποχή του.
Η εποχή της ψυχής ή του πνεύματος δεν έρχεται με την ίδια ταχύτητα σε όλους κι αυτό είναι αποτέλεσμα μιας συνισταμένης πραγμάτων που σχετίζονται με το κάρμα που συνοδεύει κάθε πνευματοψυχή, την θέληση για να αλλάξει – τελειοποιηθεί και τελικά παράλληλα με την συστηματική εφαρμογή των πνευματικών ασκήσεων τις έμπρακτες θυσίες που κάνει προς αυτήν την κατεύθυνση πέραν από ωραία στολισμένα λόγια ή βαθυστόχαστες ιδέες και καταθέσεις γνώσεων.
Η εξέλιξη έχει υπομονή εμείς δεν έχουμε και θεωρούμε ότι μάθαμε τα πάντα επειδή τύχαμε βιβλίων και ενδεχόμενα και κάποιας εκπαίδευσης. Αν δεν βρεθούμε επί σειρά ετών δίπλα σε φωτισμένους Δασκάλους ή έστω νωπούς μαθητές τους θα φέρουμε μόνιμα μέσα μας ψευδείς και πεπλανημένες εντυπώσεις για εαυτούς και αλλήλους όσο κι αν εξευγενίζουμε την συμπεριφορά μας ή την χρήση της Μεταφυσικής Γνώσης που πέραν από την καθαρότητα την πνευματική ή εσωτερική, περιέχει και ποσότητες «σκουπιδιών» ή ανακριβειών ή ολέθριων λαθών… ή ακόμη και προσωπικών αγκυλώσεων του κάθε ατελούς ανθρώπινου νου που διακινείται μόνον από την διανοητική λειτουργία, χωρίς ποτέ να έχει τύχει αληθινού γκρεμίσματος των τειχών του εγωισμού του (της διανοητικής του λειτουργίας) από τους ελάχιστους εντεταλμένους προς τούτο μύστες ή με μειωμένη απόδοση έργου από τους λίγους μαθητές τους. Ή έστω ανοίγματος νέων εσωτερικών γεφυρών που υπερβαίνουν την εσκαμμένη σκέψη καθενός μας... και πορεύονται προς υπέρτερες βιωματικές αντιλήψεις και κατακτήσεις που απαγκιστρώνουν αληθινά τον άνθρωπο απ’ όλα τα θελητά αγκίστρια που ο καθείς διατηρεί για τον εαυτό του...
Με όλα τα παραπάνω δεν προσπαθώ να εκφράσω στενά τις προσωπικές μου αντιλήψεις και πεποιθήσεις, επιδιώκω στο μέτρο των δυνάμεών μου, να σας κάνω κοινωνούς με τις απόψεις απευθείας του Νικολάου Μαργιωρή για όσους θα είχαν ενδιαφέρον και αξία.

Αναντίρρητα ο Μαργιωρής εάν κατάφερε κάτι αυτό είναι ο σχηματισμός ενός πλούσιου μπουκέτου αρωματικών λουλουδιών που ευωδιάζουν τα αρώματα του πνεύματος πολλών εκ των μεγάλων ανδρών και γυναικών μυστών καθώς και των σπουδαιότερων υπαρκτών υπερβατικών φιλοσοφικών συστημάτων εσωτερικής ανάπτυξης.
Ως κορωνίδα όλων των παραπάνω παρουσιάζεται και το δικό του πνευματικό βίωμα που αποτελεί την προσωπική του Αποκάλυψη που παρέδωσε στον κόσμο μας για την Αλήθεια (παρουσίαση της πρώτης πνευματικής του εμπειρίας σε ηλικία 13 ετών θα επιδιώξουμε εντός των ημερών).
Μέσα λοιπόν στα πλαίσια αυτά είναι φανερό ότι το έργο του στις Φιλοσοφικές και Πρακτικές Βάσεις του είναι ΑΡΡΗΚΤΑ συνδεδεμένο με την πορεία εξέλιξης κάθε ανθρώπινου όντος που επιθυμεί αληθινά αυτήν.
Παρέχει κάθε δυνατό και κατάλληλο μέσο στην εποχή μας για να μπορέσει κάθε ενδιαφερόμενος να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ τον ρόλο του μέσα σ’ αυτήν την ζωή, την διασύνδεσή της με την ελευθερία, με το κάρμα, με την εξέλιξη, με την Αλήθεια.
Αυτήν την υποκρυπτόμενη και όχι και τόσο επιθυμητή αλήθεια επιδιώκει να αναδείξει και να αποκαλύψει σε όλο της το εύρος και βάθος σε όσους πραγματικά την προσδοκάνε και αγωνίζονται να την κατανοήσουν και βαθμηδόν να την περάσουν στην ζωή τους και γιατί όχι, να την διαμηνύσουν σε συνανθρώπους τους.
Το κυρίαρχο όμως στοιχείο είναι η πρακτικότητα που αφειδώς δίδεται μέσα από την παντοιότροπη και ενδελεχή εκπαίδευση στην ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ και στον ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ (Ράτζα Γιόγκα), που αποτελούν τα μοναδικά ολοκληρωμένα πρακτικά μέσα για να κινηθεί η σκουριασμένη υπερσυνείδηση του ανθρώπου και να έρθει στην πνευματική αναγνώριση και πληρότητα της αλήθειας.
Οτιδήποτε λοιπόν μαθαίνει ο μαθητής μας από τις πτυχές του Εσωτερισμού έχει μοιραία θετικό αντίχτυπο στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική, πολιτισμική και εσωτερική ζωή. Συμβάλει δηλαδή τα μέγιστα στην εξέλιξη του κάθε ενασχολούμενου, στην εναρμόνιση με το περιβάλλον του και τους συνανθρώπους του, με τα καλά και ιδίως με τα κακά συναπαντήματα της ζωής και εν τέλει σε μια εκβαθυμένη εικόνα όλων των γεγονότων που μας περιτριγυρίζουν και ζητούν την προσοχή – ενέργειά μας για να θραφούν…
Κι όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι ο μαθητής, με την συνεπικουρία του δασκάλου του, κρατάει αταλάντευτα το τιμόνι προς την κατεύθυνση αυτής της πορείας χωρίς να το στρίψει προς άλλες πλευρές, όπως συχνά συμβαίνει. Επίσης ότι οι προθέσεις και τα κίνητρά του είναι αγαθά και ανυπόκριτα… Ότι δηλαδή ανοίγεται εμπράγματα στα διδασκόμενα και στην οιαδήποτε συμβολή του στην εξωτερική και εσωτερική ζωή.

Εύχομαι σε όλους καλές και ιδίως εσωτερικές Γιορτές
Ηλίας Κατσιάμπας
Υπεύθυνος Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης
Web Site: http://www.omakoio.gr
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Ηλίας Κατσιάμπας

Υ.Γ.: Πιστεύω ότι κάπως διαφωτιστική, αν και όχι με αφορμή το ίδιο ερώτημα, είναι και η απάντηση στην 8η ερώτηση που έδωσα σε προηγούμενη συνέντευξη στο Esoterica.gr την οποία και παραθέτω παρακάτω καθώς και το link στο οποίο φιλοξενείται η συνέντευξη:

http://www.esoterica.gr/podium/interviews/katsiaba/katsiaba.htm

Ερώτηση Esoterica.gr:
7) Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να υπάρξει μια προσπάθεια ένωσης των εσωτερικών ομάδων στην Ελλάδα; Αν, όχι, γιατί;
Απάντηση Ηλία Κατσιάμπα:
Θεωρητικά κάθε προσπάθεια επαφής (όχι ένωσης) είναι θεμιτή και σε ένα λελογισμένο βαθμό μπορεί να επιδιώκεται. Ιδίως για σκοπούς που άπτονται μιας στοιχειώδους “αναγνώρισης” των Φιλοσοφικών - Μεταφυσικών Σχολών από την Πολιτεία ή της αλληλογνωριμίας - αλληλοεπαφής και της όποιας συζήτησης και πιθανής ανταλλαγής απόψεων με ειλικρίνεια και σεβασμό μεταξύ εκπροσώπων. Ακόμα όμως κι αυτά φαντάζουν κάπως δύσκολα και ίσως αβέβαια ως προς τα αποτελέσματά τους, την χρησιμότητά τους ή ενδεχόμενα προς την ειλικρίνεια και τα κίνητρα του καθενός.
Ο ανθρώπινος παράγοντας και οι ανθρώπινες ατέλειες συντελούν ασφαλώς σ’ αυτό. Ανεξαρτήτως θέσης και ρόλου η εξέλιξη του ανθρώπου δυστυχώς δεν συντελείται με άλματα, ούτε φυσικά με τίτλους και απονομές βαθμών, ούτε με όμορφες και φανταχτερές αμφιέσεις και εκδηλώσεις, ούτε στενά με την Γνώση, ούτε με ποικίλες μορφές εκπροσωπήσεων, ούτε με μικρές ή μεγάλες ενώσεις, ούτε φυσικά με την όποια λεκτική αποδοχή της Αλήθειας.
Απαιτείται προσωπικός αγώνας ζωής αν όχι ζωών… επί ενός σαφούς και συγκεκριμένου δρόμου επιλογής, ταύτισης αλλά και πράξης για κάθε άνθρωπο.
Η μικρή μας εμπειρία αλλά και η γενική παραδοχή απ’ όσους έχουν εμπλακεί σε τέτοιου είδους επαφές τεκμαίρει το δύσκολο και ίσως κι “άσκοπο” της όλης υπόθεσης περί ένωσης.
Άλλωστε όλοι οι μεγάλοι Δάσκαλοι δημιούργησαν ΔΙΚΟ τους δρόμο ανόδου που οι μικρότεροι δάσκαλοι και μαθητές στήριξαν και ακολούθησαν. Δεν συνένωσαν εις ΕΝΑ όλα τα επιμέρους μονοπάτια αλλά άφησαν τον καθένα να διαλέξει αυτό που πλησιάζει και εκφράζει την δική του ψυχοσύνθεση, πράγμα που δεν φαίνεται ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να αλλάξει στο μέλλον.
Οι καρμικές ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, του κάθε έθνους και όλων των επιμέρους ομάδων και υποκατηγοριών ξεκινούν από διαφορετικό σημείο ανάπτυξης και ορμής και καταλήγουν σε διαφορετικό τέρμα, υψηλότερο ή χαμηλότερο. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.
Η θέση λοιπόν κάθε μικρού ή μεγαλύτερου φορέα Εσωτερικών Αληθειών είναι να παραμείνει εδραίος στον δικό του δονισμό απόδοσής της και εξ’ αυτού του γεγονότος να παράγει το δικό του “αμιγές” έργο και όχι να συμπλέκει το έργο του με άλλα που δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να έχουν τον ίδιο δονισμό, την ίδια καθαρότητα, αυτοχθονία ή μη, μεγαλύτερη ή μικρότερη βαθύτητα και ποιότητα διδασκαλίας και την ίδια διαβάθμιση αποδοχής, απορρόφησης και κυρίως δημιουργικής αφομοίωσης κι ενσωμάτωσης περισσότερης ή λιγότερης κλίμακας αναζητητών.
Έκαστος εφ ω ετάχθη. Άλλωστε η λέξη Ένωση ταυτίζεται με την λέξη Τελειότητα - Μοναδικότητα. Μόνο μεμονωμένα παραδείγματα φέρουν μέσα τους αυτού του είδους την ΕΝΩΣΗ. Η προς τα έξω όμως εφαρμογή της είναι κομμάτι απίθανο και προϋποθέτει την ένωση όλης της ανθρωπότητας πρώτα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ.... που στο μεταξύ μάλλον θα έχει ακολουθήσει τον νόμο της εξαΰλωσης....
Νομίζουμε ότι είναι κοινή αντίληψη ότι τα περί ένωσης είναι μάλλον υπερφιλόδοξες αντιλήψεις (για να μην μεταχειριστώ την λέξη ουτοπικές) ή ακριβέστερα υπερεξιδανικευμένες καταστάσεις που δεν αντιπροσωπεύουν κατά την γνώμη μας την πραγματικότητα. Κι αν εν μέρει παρουσιάζεται κάποια τέτοια τάση θα είναι κυρίως θεωρητική, πολύ οριακή, καμιά φορά κι ολίγο πειραματική και ασφαλώς χωρίς κάποιο ουσιαστικό, πρακτικό αντίκρισμα.
Πιστεύουμε ότι εκτιμώντας ρεαλιστικά τα πράγματα δεν διαφαίνεται ούτε για το έμμεσο ούτε για το πιο μεμακρυσμένο μέλλον ευόδωση μιας τέτοιας προσπάθειας, η οποία δεν νομίζουμε ότι μπορεί να συνεισφέρει σε κάτι συγκεκριμένο, αντίθετα ενδέχεται να κάνει και τα υπάρχοντα συγκεκριμένα ασαφή έως ομιχλώδη ή και αποκρουστικά και μάλλον να αυξήσει την σύγχυση του κόσμου για την Εσωτερική Πραγματικότητα περιπλέκοντας τα εξατομικευμένα μονοπάτια και τις ξέχωρες εκπροσωπήσεις - δονισμούς.

Ανταποκρινόμενος στο αίτημα – ερώτημα της Zemperg θεωρώ χρήσιμο ως μια πρώτη ενημέρωση του ελληνικού κοινού να καταθέσω μέρος της προσωπικής μου αντίληψης, όπως διακοινώθηκε από τον ίδιο, για το ή τα πνευματικά βιώματα του Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή.
Καταρχάς θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Δάσκαλος Ν. Α. Μαργιωρής είχε Εσωτερικές Εμπειρίες από πολύ μικρή ηλικία. Η πρώτη όμως Ολοκληρωμένη Θέωση - Φώτισή Του συνέβη στα 13 του χρόνια. Ακολούθησαν καθ’ όλο το Διάβα της ζωής του συχνές Μυστικιστικές Απελευθερωμένες Αναβάσεις - Βιώματα, που διαρκούσαν κατά περίπτωση ελάχιστο ή και πολύ γήινο χρόνο.
Η μεγαλυτέρα όμως σε διάρκεια και σε Εσωτερική Πνευματική Πληρότητα ήταν αυτή των σχεδόν 30 ημερών κατά την οποία όχι μόνο διέδραμε όλο το Εσωβάθος της Δημιουργίας, με την βοήθεια, την συνοδεία και την καθοδήγηση του Ιησού Χριστού μέσω του οποίου αξιώθηκε να πλησιάσει έως τον Γνόφο του Πατέρα, αλλά και παρέμεινε, βάσει των τοποχρονικών πλαισίων των 30 ημερών, σε συνεχή Επαφή και Άντληση Υπέρτατων Γνώσεων και Σοφίας για την Θεία Έννοια, την Πανδημιουργία, τα ύψιστα Όντα της που την Εποπτεύουν και το Γενικό Θείο Σχέδιο το οποίο την Κατευθύνει και την Συντηρεί απ’ άκρη σε άκρη.
Κατά την διάρκεια της Πλήρους Απορρόφησης - Εκθάμβωσης - Θέωσης - Σύζησης μετά της Θείας Υπερπραγματικότητας συνέλαβε την Μία Υπεραλήθεια των Πάντων και τον τρόπο με τον οποίο «διασπά» τις Δυνάμεις Της «Εκπνέοντας» την Πανδημιουργία, τους Νόμους με τους οποίους την Στηρίζει και τα Όντα που την φροντίζουν, την Θεία Τάξη κατά Μελχισεδέκ που ανταποκρίνεται απόλυτα στις Θείες Επιταγές και διαποτίζει με τον Πνευματικό Της Ενεργισμό Άπασα την Εκδήλωση και φθάνει μέχρι τις ανθρώπινες πνευματοψυχές τις οποίες έπλασε καθ’ εικόνα και ομοίωση και οι οποίες έχουν το εξαιρετικό προνόμιο της Άμεσης Κοινωνίας μαζί Του, δια μέσου του Ιησού Χριστού («εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», «είστε αδελφοί μου, ότι κάνω εγώ μπορείτε να το κάνετε κι εσείς»), με την προϋπόθεση ότι θα προπαρασκευαστούν για να αναβλέψουν πνευματικά. Θα αφήσουν τα ενδιαφέροντα της προσωρινότητας για να βρουν τα Αναλλοίωτα και Αιώνια Θεϊκά ενδιαφέροντα.
Όλα αυτά τα υπέρλαμπρα και ύψιστα Νοήματα, Αξίες, Αρετές, Γνώσεις, Υπερνόμοι και Μόνιμες Αμετακίνητες Αόρατες Σωληνώσεις Αδιάσπαστης Ροής ΑΓΑΠΗΣ, που Συνέχουν Πλάστη και Πλάσματα, επέτυχε να τα Μεταλλάξει κατά τρόπο Μοναδικά Πλήρη και Αμιγή και να τα μεταφέρει στην αναμένουσα και αγωνιούσα λογική να αντιληφθεί -στο μέτρο του δυνατού- τα Θεία Δρώμενα.
Παράλληλα επεχείρησε και, κατά την γνώμη μας επέτυχε με το παραπάνω και μάλιστα κατά τρόπο ανεπανάληπτο, να μεταφέρει με προφορικό και ιδίως με εξαιρετικά απλό γραπτό λόγο Αυτούσια Κομμάτια της Θείας Αλήθειας και των Εσωδιαστάσεων στην κοινή εμπειρία του κάθε ενδιαφερόμενου, ώστε να πληροφορηθεί με κάθε δυνατή λεπτομέρεια ποιος είναι, από πού έρχεται και πού πάει, ποιος ο ρόλος του στη Γη μας, ποιος ο προορισμός του, ποια η αληθινή καταγωγή του, ποιος είναι ο τρόπος για να την αναγνωρίσει Εμπράγματα, ποια τα μέσα που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει, και πως θα βοηθηθεί σ’ αυτόν του τον επαναπροσδιορισμό του Είναι Του και τον επαναπατρισμό Του... σε σχέση με το Θείο ΕΙΝΑΙ...
Βέβαια σ’ αυτές τις 30 ημέρες, ενδιάμεσα, επανερχόταν για λίγο στη φυσική του συνείδηση, έκανε τις ελάχιστες στοιχειώδεις ανάγκες του σώματος και συνέγραφε ακατάπαυστα την Αποκάλυψή Του, το έργο Του «Γένεση και Θάνατος των Κόσμων και των Όντων» και κατόπιν ξανάφευγε...
Τέτοια Υπεργεγονότα Εξαιρετικών ανθρώπινων Όντων, τα οποία προφανώς έχουν Ειδική Θεία Αποστολή, που εισέρχονται σε ΠΛΗΡΗ και ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΦΩΤΙΣΗ - ΘΕΩΣΗ, την οποία μάλιστα κατορθώνουν να την ΓΕΙΩΝΟΥΝ κατά τρόπο Απαράμιλλο και Αμιγή με Σύγχρονο Απόλυτα Κατανοητό λόγο, παρουσιάζονται πολύ σπάνια και ειδικά στις μέρες μας και μας Καλούν - Προσκαλούν να Προσέξουμε και σχολαστικά και κριτικά να μελετήσουμε τα όσα μας Καταμαρτυρούν.
Γι’ αυτό καλό είναι να πλησιάζουμε τα Έργα Τους με υγιή – αγνή – ανοιχτή κριτική σκέψη και κυρίως με πολύ Σεβασμό, Ταπεινότητα, Ειλικρίνεια και διάθεση μάθησης και αυταπάρνησης των μικρών μας εγώ - εαυτών...

Με άδολη αγάπη
Ηλίας Κατσιάμπας
(Υπεύθυνος Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης)

Αγαπητή συντονίστρια Αμαλία σ’ ευχαριστώ για την δημιουργική συμβολή σου στην προδιαμόρφωση των τελικών ερωτήσεων που θα αφορούν την συνέντευξη των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης.
Για την τάξη όμως θεωρώ αναγκαίο να διατυπώσω την παρακάτω διευκρίνιση. Η βάση με την οποία ξεκινά ο συλλογισμός για το ερώτημα περί Ομακοείου Αθηνών δεν είναι ορθή και δημιουργεί λανθασμένη εντύπωση στους μετέχοντες στο Φόρουμ που δεν ανταποκρίνεται σε ότι το Ομακοείο Τρικάλων και Θεσσαλονίκης και ο υπεύθυνός του παρουσιάζουν.
Για την ακρίβεια επισημαίνω ότι η καταγραφή που διατυπώνεται στην αρχή του ερωτήματος ότι το Ομακοείο Αθηνών δεν συμπεριλαμβάνεται στο site του Ομακοείου Τρικάλων και Θεσσαλονίκης (www.omakoio.gr) καθώς και στην παρούσα ενημερωτική εισαγωγή της συνέντευξης των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης στο Forum δεν είναι ακριβής.
Με μια προσεκτικότερη ματιά θα δείτε κι εσείς και ο διατυπώσας το ερώτημα ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Στην μεν ιστοσελίδα μου στο μπανεράκι Ομακοείο Τρικάλων και Θεσσαλονίκης εκτός από τον όρο Ομακοείο που στην αρχή αναλύω παρακάτω παραθέτω όλα τα εν Ελλάδι Ομακοεία. Το ίδιο επακριβώς συμβαίνει και στο εισαγωγικό ενημερωτικό υλικό που περιλαμβάνεται στο Φόρουμ Συζήτησης και με το οποίο ξεκινά η εν λόγω συνέντευξη.
Συνεπώς όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας η αφορμή για την διατύπωση του συγκεκριμένου ερωτήματος που τέθηκε στο Φόρουμ δεν αντιστοιχίζεται με τα αντικειμενικά δεδομένα που προσωπικά καταγράφω.
Επιπρόσθετα οι σχέσεις που διέπουν τα Ομακοεία ήδη είναι επίσης καταγεγραμμένες καθώς και η ευθύνη για την απόδοση και την γραμμή ερμηνείας των διδασκαλιών του Ν. Μαργιωρή από το καθένα ξεχωριστά είναι αυστηρά προσωπική.

Με ευχαριστίες και εκτίμηση
Ηλίας Κατσιάμπας
(Υπεύθυνος των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης

Προς glinaaea και Chara και προς κάθε ευήκοον ους:

Αγαπητέ Glenaaea απαντώ στα τεθέντα ερωτήματά σου.
Η ένωση με την Υπέρτατη Πνευματική Ουσία στην περίπτωση του Ιωαννίδη είναι ήδη πραγματικότητα κατά τα διατυπωθέντα στο κείμενο και κατά τα λεχθέντα του. Παρακαλώ ξαναδιάβασε το κείμενο με περισσότερη προσοχή και θα το διαπιστώσεις.
Τα όσα γνωρίζουμε ή εκτιμούμε περί ένωσης είναι εξωτερικές ανθρώπινες προσεγγίσεις και δεν είναι δυνατόν να αντανακλούν την πραγματικότητα, διότι στηρίζονται αποκλειστικά και μόνον στην «δύναμη» της ανύπαρκτης ισχύος αντίληψης της διανοητικής λειτουργίας του Νου, δηλαδή της συνείδησης, που είναι πλασμένη να πιάνει μόνο τα γεγονότα και φαινόμενα του τρισδιαστάτου κόσμου. Μετά μεγάλου δε κόπου και βασάνων και ορισμένων ημιτελών γνώσεων που μας δόθηκαν περί εσωτερικότητας και πνευματικότητας.
Μπορεί βέβαια με την βοήθεια βιωματικών ανθρώπων (Δασκάλων) να διανοίξουμε περισσότερο τα περιθώρια της υπαρκτής φυλακής της ύλης στην οποία ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ σταθεροί Δεσμώτες και άγρυπνοι Φρουροί της όλοι μας. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα ζωών, εκπλήρωσης του προσωπικού και συλλογικού κάρμα μας και συνειδητής υπηρεσίας του Θείου Σχεδίου για τεράστια χρονικά διαστήματα ή απόλυτο άφεμα της ζωής μας στο ΕΛΕΟΣ και στα «χέρια» του Δημιουργού (βλέπε περίπτωση Ιωαννίδη). Προς το παρόν βέβαια, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με την αλήθεια και τον εαυτό μας, έχουμε όλοι σε διαφορετικούς βαθμούς τις ατομικές στενές ανάγκες και γήινες επιθυμίες μας να εξυπηρετήσουμε (χονδροειδής – υλικές ή λεπτοφυείς – εσωτερικές) που δεν συμβαδίζουν ούτε κατ’ ελάχιστο με τα παραπάνω.
Ποιος αλήθεια θέτει απαγόρευση στην κοινοποίηση της αλήθειας; Ή ακόμη, ποιος πρεσβεύει ότι απαγορεύεται να διατυπώνεις δημόσια τα βιώματά σου ή συνανθρώπων σου; Ποιος νομιμοποιείται να «βιάζει» ή να θέτει υπό απαγόρευση ή κυνηγητό το όποιο ανθρώπινο βίωμα; Αστεία πράγματα που μας αυτογελιοποιούν ως ανθρώπινες υπάρξεις και καταδείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από την αλήθεια που ενυπάρχει μέσα ΜΑΣ… ως κομμάτι ζωής συνδεδεμένο άρρηκτα μαζί Του.
Παρακαλώ ας μου συγχωρεθεί το αυστηρό των ερωτημάτων και των διαπιστώσεων που ακολουθεί.
Εάν θέλουμε να τοποθετούμε τα πράγματα στην σωστή τους βάση θα πρέπει να πούμε ότι η απαγόρευση αυτή είναι πλασμένη απ’ όσους (εντός ή εκτός εσωτερικών κύκλων) είναι στο βάθος αδύναμοι πνευματικά ή ημιμαθείς, απέχουν από την αλήθεια του Θεού ή φοβούνται την Αλήθεια επειδή ο μόνιμος συνοδός στην ζωή τους υπήρξε και παραμένει η διανοητική λειτουργία που κρατά σκλαβωμένη την ανθρωπότητα κάτω από την λειτουργία μιας αποστεωμένης αρτηριοσκληρωτικής σκέψης, η οποία δεν μπορεί να τρέξει πιο πάνω από την ταχύτητα του φωτός που διέπει ως απαγορευτικό όριο τον φυσικό μας κόσμο (όλο το εκδηλωμένο σύμπαν και μαζί και το σώμα και το νου μας) και μοιραία δίδει έργα και απόψεις που βρίσκονται μέσα στην φθορά του τόπου και του χρόνου, πιο απλά της ματαιότητας.
Εάν ο Θεός επιτρέπει να δίδεται η Αλήθεια Του μέσω των πιο εξελιγμένων τέκνων Του και αδελφών μας (ή όσων αυτός επιλέγει) προς την ανθρωπότητα γιατί κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι γνωρίζουν περισσότερα από το ΝΟΥ που τα ΠΑΝ ΟΡΑ (Θεό) και υψώνουν φραγμούς και διαχωριστικά παραπετάσματα στην ανθρωπότητα; Μήπως γιατί έτσι εκφράζουν την δική τους ατομική ή συλλογική εξέλιξη και ανάγκη εξουσίας απέναντι των υπολοίπων συνανθρώπων τους; Μήπως γιατί απέχουν από το όποιο εσωτερικό βίωμα ενώ παραμένουν αγκιστρωμένοι απόλυτα στην ορθολογιστική θρησκεία ή στον λεκτικό εσωτερισμό; Μήπως γιατί η ζωή τους ακόμα έχει πολλά καρμικά βαρίδια; Μήπως γιατί η εσωτερική ωριμότητα μόλις που αρχίζει στο βάθος να αχνοφέγγει; Μήπως…
Η Αλήθεια του Θεού είναι υπεράνω ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καθοδηγεί τον καθ’ ημέρα βίο μας, είναι πέραν τόπου και χρόνου και απαιτεί άλλες υπερταχύτητες υπερσυνειδητής αντίληψης του Νου στην οποία ΜΠΟΡΕΙ να εισέλθει ο άνθρωπος όπως μας διαβεβαιώνουν όλοι οι αληθινοί ΜΥΣΤΕΣ που πέρασαν από τον κόσμο μας παραχωρώντας μας παράλληλα απλόχερα και ΧΩΡΙΣ συμβιβασμούς ή νοθείες απευθείας τις Εσωτερικές Αλήθειες, άλλοτε έμμεσα κι άλλοτε πιο άμεσα και όλα τα πρακτικά μέσα για να ανυψωθούμε ΕΚΕΙ που πραγματικά ΑΝΗΚΟΥΜΕ, κοντά, δίπλα ή μέσα στο Θείο Γνόφο.
Ο άνθρωπος λοιπόν που δεν έχει ξανακερδίσει την ΠΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Θεού (ή που δεν τείνει εμπράγματα προς αυτήν) που είναι ΜΟΝΟΝ Πνευματική και συνιστά μία Μόνιμη Αναλλοίωτη Αλήθεια Αιωνιότητας ό,τι παίρνει από τους Μύστες ή τους μαθητές τους το μεταπλάθει σε Δογματικό Φρούριο και βάζει κανόνες απαράβατους και απαραβίαστους επειδή ακριβώς στερείται του αγαθού της Συνοχής της Πανδημιουργικής Αγάπης που εμπεριέχει το Πλήρες Βίωμα του Θεού και το ίδιο το Θείο Ον.
Φυσικά ας μην αυταπατώμεθα. Ζώντας σε έναν κόσμο δυιστικό όλα αυτά (κανόνες, αρχές, πειθαρχίες κ.λ.π.) εν μέτρω μπορούν και πρέπει να έχουν αξία και χρησιμότητα στην υλοποίηση του Θείου Σχεδίου που διακινείται από άπειρα εξαγιασμένα όντα από τα Εσωβάθη ως τους δασκάλους που βρίσκονται καμιά φορά και δίπλα μας. Αρκεί να τα κρατούν στα χέρια τους οι κατάλληλοι ταγοί και οι αληθινοί δάσκαλοι αλλιώς η πτώση είναι δεδομένη και είναι μεταξύ άλλων αποτέλεσμα νέας φουρνιάς φρεσκοπρωτοσαρκωμένων ψυχών….

Αγαπητή Chara επέτρεψέ μου δυο λόγια. Δεν γνωρίζω εάν είσαι νέα ή παλαιότερη αναζητήτρια, είσαι όμως αναμφίβολα άνθρωπος με ενθουσιασμό και εσωτερικά ενδιαφέροντα κι αυτό είναι πολύ καλό. Ακόμα κι η αμφισβήτηση ή οι αιχμές που αφήνεις στο γραπτό σου για την εμπειρία του Ιωαννίδη δεν καταλογίζονται απαραίτητα στα αρνητικά αρκεί το διερευνητικό σου πνεύμα να μην το περιορίζεις και να μην το εξαρτάς από τίποτε. Να έχεις δηλαδή πάντα ανοιχτούς ορίζοντες και να τολμάς τις αλλαγές και την πλήρωση των απαντήσεων προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι να κατασταλάξεις (απαραιτήτως κάποια στιγμή) σε αυτό που πραγματικά σε εκφράζει και που απεικονίζει εμπράγματα εσωτερικές αλήθειες.
Έρχομαι τώρα στις διαπιστώσεις σου. Άραγε με τα όσα γράφεις σκέφτηκες ότι ίσως άθελά σου προκύπτει μια κατηγορία εναντίον κάποιου ανθρώπου που είχε ένα βαθύ εσωτερικό βίωμα (και όσους προσφερθήκανε ανιδιοτελώς να αναδείξουν αυτό το βίωμα) τον οποίον ΔΕΝ γνώρισες ποτέ σου και μάλλον, τουλάχιστον προς το παρόν, ΔΕΝ ενδιαφέρθηκες να τον γνωρίσεις (εφόσον τα προσωπικά στοιχεία του, τηλέφωνο κ.λ.π. όπως αναγράφεται και στο Φόρουμ συζητήσεων είναι στην διάθεση του site για όποιον τα επιθυμεί). Γιατί αυτή η βιασύνη να διαμορφώσεις άποψη (έστω και υπό μερική επιφύλαξη) για θέματα τόσο λεπτοφυέστατα και αραχνοΰφαντα, σχεδόν άφατα, για τα οποία πολλοί προτιμούν την σιωπή ή τις λακωνικές κουβέντες.
Το πρώτο σκέλος της αιχμής σου επικεντρώνεται στο κατά την γνώμη σου γεγονός μιας αντιγραφής που έκανε, όπως εκτιμάς ότι κάνουν κι άλλοι κατά καιρούς (θα είχε αξία βέβαια να τους ανέφερες και να μας κατέθετες συγκεκριμένα συγκριτικά στοιχεία και περικοπές με ακριβείς περιγραφές πνευματικών βιωμάτων), από το Νεκρονομικόν ή και άλλα συγγράμματα... Θεωρείς ότι το έχεις πραγματικά διαβάσει και κατανοήσει σε βάθος; Είσαι τόσο σίγουρη ότι αναφέρεται στα ίδια γεγονότα και το έχεις συγκρίνει και ταυτίσει απόλυτα με την περιγραφή της Εμπειρίας του Ιωαννίδη; Εν τέλει αφού διατυπώνεις συγκεκριμένα συμπεράσματα περί αντιγραφής μήπως θα έπρεπε να αναφέρεις που ακριβώς αυτά ΕΣΥ τα εντοπίζεις σε σχέση με το Νεκρονομικόν;
Το δεύτερο σκέλος της αιχμής σου απορρέει ως φυσική συνέπεια του πρώτου διότι αποκαλείς, χωρίς να το εκφράζεις, τον άνθρωπο αυτόν και ίσως και κάποιους άλλους «απατεώνες» ή έστω «αντιγραφείς» ή «μη έγκυρους» για κάτι που εσύ θεωρείς ότι ταυτίζεται με π.χ. το Νεκρονομικόν.
Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι ταυτίζονται σε ορισμένα σημεία οι ταυτόχρονα καταγραμμένες σκέψεις – στοχασμοί δύο συνανθρώπων μας από διαφορετικό σημείο του πλανήτη μας (όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν) ή οι ανακαλύψεις τους, επιστημονικές ή εσωτερικές, έχουμε να κάνουμε κατ’ αποκλειστικότητα μόνον με απατεώνες ή αντιγραφείς ή αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας διηγήσεις ή υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που πρέπει να λάβεις πολύ σοβαρά υπόψη σου;
Την στιγμή μάλιστα που οι άνθρωποι αυτοί είναι εν ζωή και αν έστω και το 10% του βιώματός τους είναι αληθινό (προσωπικά για μένα είναι πάντα το 100% για την περίπτωση του Ιωαννίδη) έχουμε όλη την διακριτική ευχέρεια να «λάβουμε την Θεία Χάρη» μέσα απ’ αυτούς ή τέλος πάντων να τους διαψεύσουμε αν έχουμε τα πραγματικά εσωτερικά κότσια… να σταθούμε απέναντί τους διερευνητικά, απροκατάληπτα, διεκδικητικά αλλά και γόνιμα.
Αν δηλαδή επειδή η εμπειρία του Ιωαννίδη ταυτίζεται σε φοβερό βαθμό (που όντως ταυτίζεται) με την εμπειρία του δικού μου πνευματικού Δασκάλου (που εμπεριέχει όμως διάφορες αναλύσεις και προσεγγίσεις των πτυχών του Θείου Γνόφου και ολάκερης της Δημιουργίας) τον οποίον ποτέ δεν γνώρισε ή δεν διάβασε θα πρέπει εγώ να αφήσω αιχμές εναντίον του περί «αντιγραφής» ή να δω εάν αυτό που βιώνει είναι πραγματικά μπολιασμένο στην καρδιά και στο Νου του και σε κάθε κύτταρό του που «φωνασκούν» όλα μαζί με μια ΦΩΝΗ την μία αμετάθετη και αμετάβλητη Αλήθεια του Πνεύματος;…
Σκέφτηκες άραγε ότι θα μπορούσε κάλλιστα οι εμπειρίες αυτές να ανακαλύπτουν την ίδια υπαρκτή αλήθεια (ή και βιωματικές διαβαθμίσεις της) και να παραλλάσσεται μόνον στον τρόπο έκφρασης και στον βαθμό προσέγγισής της κατά την καταγραφή της που συναρτάται με την εκάστοτε προσωπικότητα που βιώνει; Να γιατί ίσως θα μπορούσαν να παρουσιαστούν λίγες ή πολλές ομοιότητες και ιδίως στις μέγιστες πνευματικές εμπειρίες που έχουν μεγάλο βαθμό ομοιογένειας διότι συγκλίνουν προς την ΜΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ των ΠΑΝΤΩΝ που ονομάζουμε ΘΕΟ.
Όλοι οι μεγάλοι που ανέβηκαν εσωτερικά είτε με τον δικό τους αυτοδυναμισμό είτε δια Θείας Χάρης (το Άγιο Πνεύμα όπου θέλει ΠΝΕΙ και όχι όπου και όπως η ανθρώπινη λογική θα ήθελε) στην ολοκλήρωση της πνευματικής εμπειρίας ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ και ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΝ στην απόδοσή της και αυτό αποτελεί έναν ΚΟΙΝΟ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗ για όλους (έστω τους ελάχιστους) που φτάνουν στα Ύψιστα «Κράσπεδα» του Εσωτερικού Αναλλοίωτου Πνευματικού Βασιλείου του Δημιουργού.
Πολύ σωστά γράφεις ότι ΠΡΕΠΕΙ να εξετάζουμε το ΚΑΘΕΤΙ. Αυτό όμως προϋποθέτει πέραν από τις πιθανές άλλες καταγραφές, εάν υπάρχουν και όσο υπάρχουν, πριν εκφραστούμε με βεβαιότητα για κάτι και επικαλεστούμε, έστω και ως αστείο, τους κεραυνούς του Δία για να κατακαύσουν όσους ανιδιοτελώς συμμεθείξαν στην ανάδειξη της Εμπειρίας ενός απλού βιοπαλαιστή συνανθρώπου και αυτού του ίδιου ή και εμάς μαζί ή ως επιμύθιο, να ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ οι ίδιοι τον άνθρωπο που εξέφρασε την εν λόγω εμπειρία μιας και περπατάει ακόμα ανάμεσά μας.
Διαφορετικά κινδυνεύουμε να γλιστρήσουμε σε μεροληπτικές στενά υποκειμενικές προσεγγίσεις ή να αναλάβουμε το καρμικό βάρος μιας αδικίας απέναντι σε συνάνθρωπό μας που δεν προσμονά να λάβει κάτι από μας πλην μόνον είναι υποχρεωτικός να καταμαρτυρήσει σε όποιον θέλει να πληροφορηθεί για την Θεϊκή Αρχή, η οποία φέρεται να τον έχει ευλογήσει ενώ εμάς ακόμα όχι… Κι αυτό δεν θα πρέπει ΠΟΤΕ να μας κακοφαίνεται αλλά αντίθετα να μας ΧΑΡΟΠΟΙΕΙ γιατί ένας συνάνθρωπος υπήρξε κατάλληλο σκεύος εκλογής του Κυρίου και μπορεί να μας μιλήσει από πρώτο χέρι γι’ Αυτόν... και να μοιραστεί μαζί μας Εκείνον… κι… ΕΜΑΣ μαζί…
Η αδικία αυτή λαμβάνει μεγαλύτερο χαρακτήρα όταν ενώ είναι σχετικά εύκολο, άκοπο και απλό να διατυπωθούν σκέψεις ή και διαπιστώσεις δεν επιδιώκεται παράλληλα να έχουμε ιδίαν αντίληψη για να νιώσουμε από πρώτο χέρι και να κρίνουμε ασφαλέστερα (έχουμε άραγε τέτοιο δικαίωμα;), αν μη τι άλλο, την διαφορά που απορρέει από τον Πηγαίο Πάλλον Βιωματικό Λόγο και τις κατακλυσμιαίες απιστεύτου βάθους ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ και ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ που προκύπτουν σε κάθε διατυπωθέν και μη διατυπωθέν ερώτημα από έναν εν ζωή συνάνθρωπο Μυστικιστή ή σπανιότερα Μύστη, συγκριτικά με το σημαίνον αλλά πλέον αποκρυσταλλωμένο εσωτερικό ή πνευματικό γραπτό (και μη δυνάμενου να δευτερολογήσει ή να επεξηγήσει βαθύτερα τα προβαλλόμενα θέματα που αναπτύσσει) οιουδήποτε μεγαλύτερου ή μικρότερου μύστη ή μυστικιστή, ακόμα και του υπάρχοντος κειμένου που φιλοξενείται στο Φόρουμ και για το περί ου ο λόγος.

Οφείλω ευγενικά να διαφωνήσω και με την αγαπητή Zemperg και με το διατυπωθέν συμπέρασμά της για το ύψος της εμπειρίας του Ιωαννίδη, που μπορεί όμως ή να έχει διδακτικό περισσότερο χαρακτήρα προς τρίτους ή ακόμα να το εκλαμβάνει ως πιθανολογούμενη ή και βάσιμη πραγματικότητα. Σίγουρα πάντως μία γνωριμία – συζήτηση όσο εκτενής και βαθιά κι αν είναι δεν επαρκεί για να βγάλει κανείς οριστικά συμπεράσματα σε θέματα τέτοιας βαθύτητας πλην μόνον πρώτες πιθανολογούμενες και αλληλοαναιρούμενες εκτιμήσεις.
Η προσωπική μου πάντως εκτίμηση (όπως ήδη εκφράστηκε παραπάνω) που είναι απόρροια τουλάχιστον τρίχρονων εντατικών επαφών και κατακλυσμικών συζητήσεων μαζί του (αλλά και επί πάρα πολλά έτη με τον δικό μου Δάσκαλο…) καθώς και η ίδια η εκπεφρασμένη αντίληψη του Ιωαννίδη είναι διάφορη της εκφρασθείσας άποψης της Zemperg.
Αυτό ίσως έχει ελάχιστη αξία στα πλαίσια του Φόρουμ των συζητήσεων αλλά δεν παύει να έχει την δική του σημαίνουσα αξία.
Προσωπικά και ταπεινά εκτιμώ ότι ο αγαπητός Ιωαννίδης τις 49 περιγραφόμενες διαστρωματώσεις των 7 εσωτερικών διαστάσεων (7Χ7=49) τις έχει ήδη αφήσει πίσω ΠΟΛΥ πριν φτάσει να ενωθεί με την Δεύτερη Ακτίνα. Από το πέρας περίπου των τελευταίων εκ των 49 αυτών περιοχών άρχισε το ουσιαστικό πνευματικό ταξίδι του. Δεν αναφέρεται στις 7 έξω (εξωδιαστάσεις με τις 49 υποδιαστάσεις τους που είναι ο κόσμος της ψυχής) ή στις 6 έσω (εσωδιαστάσεις που είναι ο κόσμος του εξατομικοποιημένου πνεύματος) αλλά πέραν και πάνω των 7 υπέρ ΕΣΩ (υπερδιαστάσεις) όπου η έδρα της Αμετακινησίας του Πατέρα, ο Θείος Γνόφος που συνενώνει και εκβάλει από ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΛΑ τα παραπάνω. Η κουβέντα όμως αυτή είναι εκ του περισσού, περιττεύει, διότι είναι τόσο απόμακρα (και «απόκοσμα») για όλους μας που δεν νομίζω ότι έχουν να προσφέρουν τίποτα παραπάνω σε κανέναν πλην του γεγονότος ότι πρέπει κι αυτά να διατυπωθούν από κάποιον που έτυχε να τον γνωρίσει και να προσπαθήσει επισταμένα να τον «στριμώξει» (με την καλή την έννοια) σε κάποια διάσταση του αχανούς εσωβάθους... Εδώ όμως έχουμε το ΤΕΡΜΑ της εκδηλωμένης και... ανεκδήλωτης ΜΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ…
Ίσως, Θεού Θέλοντος, στο μέλλον να δώσουμε περισσότερα στοιχεία για να «τεκμηριώσουμε» (αν μπορεί ποτέ να τεκμηριωθεί ή αποδειχθεί η Πνευματικότητα στην ολοκληρότητά της ή αν ποτέ το έχει αυτό ανάγκη η Πνευματικότητα. Είναι οι άνθρωποι που το έχουν ίσως ανάγκη) πιότερα τους δικούς μας ισχυρισμούς που συμπίπτουν με αυτούς του Ιωαννίδη.
Τελειώνοντας θα παρακαλέσω να με συγχωρέσετε για την μακροσκελή παρέμβασή μου και να την δείτε περισσότερο ως μια μεγάλη διευκρίνιση – άποψη από έναν φίλο συνοδοιπόρο σας που έχει ιδίαν αντίληψη των όσων καταθέτει.
Γενικά δεν συνηθίζω να υπεισέρχομαι σε τέτοιου είδους επικοινωνία αλλά αυτή την θεώρησα αναγκαία εφόσον υπήρξε αρκετά γόνιμος και εκτενής διάλογος για το όλο θέμα τόσο καιρό τώρα. Ειλικρινά δεν έχω τον χρόνο να εμπλέκομαι σε διάλογο. Είμαι όμως υποχρεωμένος έστω και ΆΠΑΞ να διατυπώσω την αλήθεια και μόνον την αλήθεια που προσωπικά γνώρισα και συναισθάνθηκα και μέσα από το μετερίζι αυτό που λέγεται Φόρουμ Συζητήσεων.
Από εκεί και πέρα ο καθείς αναλαμβάνει τις ευθύνες του ως έλλογο ον και μπορεί αν πραγματικά το θέλει και καίγεται γι’ αυτό να σχηματίζει ΙΔΙΑΝ αντίληψη για τα πάντα (ακόμα και για τον εαυτό του). Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Αποταθείτε και στον άνθρωπο που είχε την Εμπειρία, ζυγίστε τον με το δικό σας κριτήριο εξέλιξης… και βγάλτε τα δικά σας ίσως ασφαλέστερα συμπεράσματα…, πάντως σίγουρα πιο σφαιρικά, πιο ολοκληρωμένα και πιο ζωντανά. Διότι η ΖΩΗ – ΘΕΟΣ είναι ΖΩΝΤΑΝΟΣ και ΑΕΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ – ΑΚΙΝΗΤΟΣ... Μόνον δια ζώντος λόγου βιωματικού ο άνθρωπος καταρτίζεται αληθινά και τέλεια… Από το στόμα του Δασκάλου (οποιουδήποτε ύψους δασκάλου) στο αυτί του μαθητή παραδίδεται βαθμηδόν ή καθ’ ολοκληρίαν η Αλήθεια μέχρι να έρθει η ώρα να ανακαλυφτεί και από μέσα μας.
Η κλιμακωτή αποκάλυψη της αλήθειας έχει την δική της αξία και χρησιμότητα και προχωράει με την δική της ταχύτητα, το πνευματικό όμως βίωμα που δίδεται από τον ίδιο τον Θεό σε 1, 2, 5, 10 ανθρώπους στον κόσμο μας (που «τυχαία» ή κατά θεία χάρη ή αποστολή παραμένουν εν ζωή) είναι ΚΑΘΟΛΙΚΟ και δίδεται για ΣΥΜΠΑΣΑ την ανθρωπότητα (όχι στενά και μόνο γι’ αυτόν που το λαμβάνει, εδώ είναι και τα προσωπικά τραγικά λάθη ορισμένων που αποκρύπτουν και κουκουλώνουν την όποια αλήθεια πήραν ωσάν να τους αφορούσε μόνον προσωπικά ή ωσάν να τους ανήκε κατ’ αποκλειστικότητα) και ο καθείς παίρνει αυτό που θέλει ή όχι, λίγο, πολύ ή καθόλου απ’ αυτό βάσει της δικής του πάντα διάθεσης, ψυχοσύνθεσης, κάρματος και δύναμης ή ωριμότητα ψυχής. Ό,τι είναι εκ Θεού είναι η Δωρεά Του για ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους ανθρώπους αλλά λαμβάνεται κατ’ αναλογία από τον καθένα και βιώνουν μόνον όσοι αξιούν… ή επιλέγονται με τα δικά Του Κριτήρια…
Δεν ξέρω αν τελικώς συνεισέφερα κάτι στην συζήτηση, είχα όμως την υποχρέωση να διατυπώσω και την δική μου προσωπική αντίληψη.

Με αδελφικούς χαιρετισμούς και αγάπη
Ηλίας

Καταγραφή - Επιμέλεια: Ηλίας Λ. Κατσιάμπας,
Μαθητής του Νικολάου Α. Μαργιωρή
Υπεύθυνος των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης
Κεφαλληνίας 21, 42100 Τρίκαλα
Τηλ. & Φαξ: 24310-75505 ή κινητό: 6974-580768
Web Site: http://www.omakoio.gr
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Διευκρίνιση: Το Βίωμα που παρουσιάζεται παρακάτω αφορά τον πνευματικό Δάσκαλο Νικόλαο Α. Μαργιωρή (1913-1993) ο οποίος στον επίλογο του βιβλίου του «Ράτζα Γιόγκα. Νοητική ανύψωση του Νου από την συνείδηση στην υπερσυνείδηση» για παιδευτικούς και κατατοπιστικούς λόγους περιγράφει την πρώτη του πνευματική Εμπειρία – Σαμάντι – Θέωση που είχε σε νεαρή ηλικία (σχεδόν 13 χρονών) καθώς και τα προεόρτια που λάβαιναν χώρα στην παιδική του ηλικία και τον κατηύθυναν στο πλήρες αυτό Βίωμα – Φώτιση.
Προς ενημέρωση κάθε ενδιαφερόμενου – μελετητή ή μαθητή του Εσωτερισμού παραθέτουμε αυτούσιο το βίωμα του δ. Ν. Μαργιωρή όπως ο ίδιος το αποτύπωσε γραπτώς τονίζοντας με μαύρα γράμματα ή κεφαλαία ή με σχετικές υπογραμμίσεις τα σημεία που θεωρούμε ως εξόχως σημαντικά τα οποία χρήζουν περίσσειας προσοχής.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Α. ΜΑΡΓΙΩΡΗ

Μέσα σε τούτη την περιοχή του επιστημονικού αυτού βιβλίου της ΡΑΤΖΑ ΓΙΟΓΚΑ, στον επίλογο, θα σας μιλήσω γι’ αυτά που δεν κατόρθωσα να γράψω στην ανάπτυξη των κεφαλαίων. Αυτό γιατί είναι άσχετα στο βάθος τους και είναι ξέχωρα. Αφορούν βιώματα του συγγραφέα πάνω στο θέμα αυτό που γράφω και η διήγηση αυτών των βιωμάτων γίνεται για να βοηθήσει τον αναγνώστη να κρίνει τόσο τα γραφθέντα, όσο και τις δικές του πιθανόν παρορμήσεις για τα Μυστήρια αυτού του Είναι μας.
Πολύ μικρός, σχεδόν παιδί μα πολύ μικρό παιδί ένιωσα μέσα μου τον αχαλίνωτο πόθο να κοιτάω πέρα από τον κόσμο που οι αισθήσεις έφερναν μπροστά μου. Ήταν κάτι πολύ Επιτακτικό αυτό που μέσα μου ζωήρευε και απαιτούσε να συμμορφωθεί στην προσταγή του. Σαν απόκοσμες αναμνήσεις και σαν ξεθωριασμένα όνειρα, πετούσαν μπροστά μου, στο ξύπνιο μου και στην καθημερινή ζωή μου, εικόνες άσχετες με τα παιδικά μου ενδιαφέροντα.
Δεν ήταν μια φορά δεν ήταν δυο φορές, όταν καθόμουν να ταξιθετήσω και να ταξινομήσω αυτές τις αναμνήσεις, ένιωθα το κεφάλι μου να γίνεται βαρύ και τα μέλη του σώματός μου να μουδιάζουν. Τα μάτια μου τότε έκλειναν και έβλεπα σαν να πετούσα μέσα σε άλλους κόσμους, αναζητώντας το Πέρασμα. Μια περίεργη αίσθηση είχα τότε γι’ Αυτό. Σαν να ήταν Ειδικό Πέρασμα, που θα περνούσα και θα βρισκόμουνα σε άλλους, όλως διόλου διαφορετικούς Κόσμους, όπου αντί για παιδικά παιχνίδια, θα έβλεπα Σοφούς να με διδάσκουν πράματα ακατανόητα.
Μ’ αυτές τις πρόωρες σκέψεις, για τη ζωή ή την κάποια άλλη διαφορετική ζωή γύριζα στους κόσμους της παιδικής μου ίσως φαντασίας, ώσπου μια φορά, βρέθηκα μπροστά σ’ αυτό το Χείμαρρο του περίεργου Φωτός, που έβγαινε από μια περίεργη λέει ΟΠΗ, τόσο μεγάλη, όσο ήταν και ο Ουρανός, κατά την παιδική μου πάντοτε φαντασία.
Μια Έλξη με πλησίασε και μ’ έφερνε σιγά σιγά κοντά σε τούτη την Πρωτοφανή Φωτιά, που μέσα της ή από μέσα της περνούσαν όντα περίεργα, όντα όλως διόλου διάφορα, απ’ αυτά που γνώριζα. Αλλά το περίεργο ήταν που όσο πλησίαζα σ’ αυτό τον περίεργο διάδρομο, αυτή την άχρωμη Φωτιά, αυτό το άκαπνο και άκαυτο πυρ, δεν αισθανόμουνα τη Φωτιά να με καίει ή και να με φοβίζει.
Μάλιστα, για μια στιγμή σαν να θυμήθηκα πως σε μια περιοχή του Αυλού αυτού του Φωτεινού, είχα ξαναπεράσει και θυμήθηκα μάλιστα πως δεν ήμουνα και μόνος μου, αλλά πως με συνόδευαν πολλοί τότε δικοί μου και μάλιστα στενά δικοί μου. Κοίταξα τότε ολόγυρά μου μα δεν είδα τώρα σε τούτη την περιοδεία μου κοντά στο Φωτεινό Διάδρομο κανέναν μα κανέναν να με συνοδεύει. Προς στιγμή παραξενεύτηκα. Ύστερα, όμως, αυτοπαρηγορήθηκα λέγοντας στον εαυτό μου, πως θα έλθουν άλλοι να με βοηθήσουν.
Έτσι άφησα ξανά ελεύθερο τον εαυτό μου να έρχεται σιγά σιγά κοντά στην Απέραντη Δίοδο και να προσπαθώ να πλησιάζω όσο μπορώ τα σημεία που σαν να τα γνώριζα, από παλιές μου αναβάσεις, προς τα Άγνωστα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν πήγαινα μόνος μου. Μια Απόκοσμη Φωνή, Κρυστάλλινη μα τόσο καθαρή με καθοδηγούσε, ανά λεπτό και μου καθόριζε τα σημεία που θα περνούσα, για να μπω ακριβώς στην ίδια λέει Φωτεινή Ακτίνα, που κάποτε είχα απ’ εκεί περάσει.
Μα να που η φωνή πλησίαζε πολύ κοντά μου και τη γνώρισα. Αφού άρχισα να χορεύω, να φωνάζω και εγώ το όνομά της, το όνομα της Οντότητας, της υπαρκτής ή της ανύπαρκτης μορφής της, που με περίεργη μα γνώριμη, αγαπητή, αλησμόνητη και Αιώνια Φωνή, με καλούσε με ένα άλλο γνωστό μου και αγαπημένο όνομα να πλησιάσω.
Με τη φωνή αυτή πλησίαζα και ξανά πλησίαζα στο Φωτεινό πια Ουρανό, όταν μπροστά στα περίεργα φώτα που έβλεπα πως σχηματιζόταν και αποσχηματιζόταν, με παρέσυρε ένα μεγάλο Κύμα Έλξης, όπως ακριβώς το ένιωσα στη θάλασσα, σαν πρωτοκολύμπησα.
Αυτή την ώρα έχασα κάθε αντίληψη του γύρω κόσμου. Όλα ξαφνικά χαθήκανε και εγώ μέσα σ’ αυτά.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, βρέθηκα ψηλά εκεί που θυμόμουνα πριν ανεβώ και πριν διαπεράσω τον Κλοιό, αυτό το Ρίνγκ Πας Νοτ (όχι πέραν του δακτυλιδιού του ορθολογισμού). Αλλά με την απότομη διέλευσή μου μέσα από τον Κεντρικό Χείμαρρο της Φωτιάς και το στιγμιαίο χάσιμο της αντίληψης των γύρω μου γεγονότων, αισθάνθηκα κάτι το πολύ απίθανο, το δύσκολο να εξηγηθεί και να ερμηνευθεί, κάτι που από μόνο του δεν λέγεται και που ένας γερός Νους μπορεί να αντέξει και να αποτυπώσει ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ.
Μια περίεργη και μια άγνωστη και ακατανόητη αίσθηση, αντίληψη με κυρίεψε τώρα. Μέσα μου χάθηκαν μα όλως διόλου χάθηκαν ΟΛΑ και μόνο ΕΝΑ πράγμα έμεινε.
Νόμιζα και ένιωθα πως ΟΛΟΣ ο κόσμος κόλλησε μαζί μου και εγώ μαζί Του, και ότι τώρα λέει βρήκα τη σωστή κατάστασή μου που όλη η Δημιουργία είχε πια γίνει ΕΝΑ μαζί μου.
Στην αρχή μου έδωσε ένα τσίμπημα βαθύ και οδυνηρό αυτού του τύπου η συναίσθηση - αντίληψη. Ταράχτηκα. Είδα σαν Όραμα κάτω στη κάμαρά μου να κείται ξαπλωμένο το τόσο δα μικρό φυσικοσώμα μου και δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν ταίριαζε με όλα όσα αισθανόμουνα, την ώρα εκείνη, τα Μεγάλα, τα Θεόρατα, τα Μεγαλειώδη. Αμέσως, όμως, συνήλθα και διεχώρισα το ένα από το άλλο, τόσο σταθερά, ώστε με μια συμπάθεια άφησα τη γρήγορη αντίληψή μου και συνέχισα να ζω αυτές τις περίεργες στιγμές.
Αλλά η δραματική συνέχεια υπήρξε αξέχαστη για μένα και έμεινε μέσα στο είναι μου αυτή η πρώτη Εμπειρία για την ανάβαση, στην υπερβατική κατάσταση. Λέγω δε η πρώτη γιατί στο διάβα της ζωής μου, πέρασα και άλλες τέτοιου είδους εμπειρίες και ακολούθησα το ίδιο Μονοπάτι, την ίδια ακριβώς Κατεύθυνση, με τις αυτές αντιδράσεις και με όλα όσα πιο πάνω σας περιέγραψα.
Όμως, θα σας διηγηθώ ακόμα τη συνέχεια της πρώτης μου αυτής εμπειρίας, που οι υστερινές, καθώς σας είπα, υπήρξαν τα ομοιώματα της πρώτης. Σε τούτη την κατάσταση βρισκόμενος, εύκολα κατάλαβα πως ήμουνα σε μια περιοχή γνωστή, φωτεινή, εκτεταμένη και πολυσύχναστη, από μια περίεργη εκδήλωση Ζωής, που ενώ μου ήταν από παλιά πολύ γνωστή, εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα καθόλου να τη ζήσω...
Κάτω απ’ αυτό το πρόβλημα, που ήμουνα, αντίθετα ένιωθα πως ζούσα τρίτων τις καταστάσεις ή τις μεταμορφώσεις με μια απίστευτη ταχύτητα, λες και πετούσα και δεν μπορούσα απ’ την ταχύτητα αυτή του ασταμάτητου πετάγματος να εντοπίσω ή να ξεκαθαρίσω αυτά που ένιωθα. Αυτός ο περίεργος διχασμός, που ταυτόχρονα ένιωθα πως δε κατέχω τον τρόπο να ενεργώ και να ζω και πως συνάμα ζούσα των τρίτων ή του άλλου κόσμου ή του όλου Σύμπαντος την ίδια την ζωή του, με ανησύχησε σφόδρα.
Τότε άκουσα και πάλι την γνώριμη κρυστάλλινη φωνή να μου ζητεί, να την ακούσω και να συμμεθέξω στο Έργο της Αιτίας, της ίδιας της Δημιουργίας, που την ώρα ακριβώς εκείνη, σχημάτιζε ΝΕΕΣ ΜΗΤΡΕΣ ΙΔΕΕΣ, που θα αποτελούσαν τα μέλλοντα να γίνουν φαινόμενα, στη φυσική διάστασή μας.
Μια περίεργη συγκίνηση με κατέλαβε και με συνεκλόνισε. Τότε αντιλήφθηκα πως για τον κάτω κόσμο ήμουνα παιδί και πως η δύναμη του Είναι μου ήταν περιορισμένη και φυλακισμένη, ώστε να μην εκδηλωθεί, αλλά σαν μια μονάχα φωτογραφική μηχανή, να παίρνει τις Εικόνες αυτών των φαινομένων που θα πρόβαλλαν κάποτε στη φυσική διάσταση. Ενώ κάπως έτσι αισθανόμουνα, ένιωσα από μέσα μου μια δύναμη περίεργη, να με ωθεί και να μετακινεί όχι λέει αυτό το ίδιο το Είναι μου, αλλά τις κάποτε λησμονημένες ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΟΥ.
Μια Θάλασσα Φωτιάς τότε από μέσα μου έβγαινε και έκανε κυματισμούς με φώτα πολύ ψηλούς και πλαστουργικούς σε Σχήματα και Σχέδια και σε δημιουργήματα, που για τον κόσμο της μορφής, τον φυσικό μας κόσμο, ήταν άγνωστα και μάλλον άχρηστα και ξένα. Ο ρόλος μου, όμως, την στιγμή εκείνη ήταν να πλαστουργήσω αυτές τις θάλασσες τις φωτεινές, γιατί λέει συντελούσαν στην πλαστουργικότητα μιας άλλης περίεργης Ζωής.
Όμως, η Προστατεύτρια Φωνή με μια περίεργη χαρά ενώνονταν μαζί μου και στο τέλος παρατήρησα - αντιλήφθηκα, πως εγώ μαζί της έγινα ΕΝΑ και πως ήταν ο ίδιος Εαυτός μου, ο ίδιος Ήχος ο δικός μου, μιας φωνής και μιας περίεργης λογικής ή αντίληψης που ένιωθα, σε τούτη τη γνωστότατη περιοχή, που κάποτε κάποτε λέει βρισκόμουνα.
Έτσι γίνηκε μια Ένωση μια περίεργη ταύτιση, μια αλληλοσυναίσθηση των ίδιων αντιλήψεων και των ίδιων αντιδράσεων. Φάνηκε πως τα πάντα ξεκινούσαν από μένα ή μάλλον το Ένωμα αυτό ή και από αυτό το έτερο μα ενωμένο τώρα ή διχασμένο το δικό μου. Όπως, όμως τότε αντιλήφθηκα, ο διχασμός του είναι μου, ήταν το ίδιο ΕΝΑ που είχα γίνει το κομμάτι του ή είχαμε αλληλοαπορροφηθεί, στην ίδια την κατάσταση, αδιάφορο εγώ αν ήμουνα παιδί και το άλλο με μένα, ήταν ένα ΟΝ, μια ΠΡΩΤΟΔΥΝΑΜΗ.
Αυτή η Ομοιοπραξία βάσταξε πολύ και είχα την απόλυτη συναίσθηση πως συνεργούσα στις μεγάλες αυτές στιγμές στη ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΗΤΡΩΝ ΙΔΕΩΝ. Καθώς σας περιέγραψα, δυο κόσμοι μέσα μου υπήρχαν και δυο περίεργες διάφορες καταστάσεις, εγώ ο ίδιος τις στιγμές εκείνες βιούσα.
Η μια κατάσταση πως ήμουνα ριγμένος, σε μια γνωστή περιοχή που κάποτε γνώριζα και μέσα της ζούσα. Η τότε μέσα εκεί ζωή μου είχε πολλά ανάλογα με τη ζωή του κόσμου τούτου, αλλά σε υψηλότερο κραδαστικό ρυθμό και με λεπτότερες και ασύγκριτες εντυπώσεις και βιώσεις.
Η άλλη, όμως, εντύπωση - αντίληψη, η πιο ψηλά βαλμένη, που με συγκλόνιζε και με διαπερνούσε, με κυριαρχούσε και με εξουσίαζε ήταν ότι συνεργούσα, σε κάτι το πολύ Γενικό, το πολύ Μεγάλο, το πολύ Αληθινό και το πολύ ΘΕΙΟ. Ένιωθα κόπο για το πλάσιμο αυτό. Αισθανόμουνα, όμως, μέσα μου τόσο Θαυμασμό για τον ίδιο εαυτό μου.
Ζούσα μέσα στην Βασιλεία των Ουρανών...
Πόσο κράτησε αυτή η ιστορία δεν μπορώ ακριβώς να ξέρω. Θυμάμαι πως πέρασα από το Άνοιγμα του Καναλιού της Φωτιάς, με την καθοδήγηση της Κρυστάλλινης Φωνής και μάλιστα με μια μεγάλη ευκολία, καβάλα πάνω στην ακρινή Ακτίδα (Ακτίνα), με την οποία είχα ανεβεί την ώρα της προσέγγισής μου στο σημείο αυτής της περιοχής. Έφτασα στην κάμαρά μου και είδα το σωματάκι μου.
Θεωρούσα το Είναι μου μεγάλο και δεν πίστευα πως θα χωρούσα μέσα στο τόσο δα αμάξι. Όμως, έκαμα προσπάθεια και μπήκα. Ένιωσα να σφίγγονται τα μάτια μου, το κεφάλι μου, το σώμα και το στήθος μου τόσο, που πονούσα. Ύστερα άρχισα να κλαίω. Δεν είχα τη δύναμη να δικαιώσω αυτή την αναχώρησή μου απ’ ΕΚΕΙ, που κατά κάποιο τρόπο συντελούσα στην ίδια την Πλαστουργικότητα της Πρωτοδύναμης του ίδιου του ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΟΥ.

Αθήνα 21η Οκτωβρίου 1982
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Α. ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ

Σημείωση: Ο Νικόλαος Α. Μαργιωρής (1913-1993) υπήρξε νεοπυθαγόρειος Εσωτερικός Φιλόσοφος, βιωματικός Μεταφυσικός Δάσκαλος και Χριστοκεντρικός και Χριστοκρατικός Μυστικιστής.
Ίδρυσε τις νεοπυθαγόρειες Φιλοσοφικές Σχολές – Ομακοεία (εκ του ομού – μαζί ακούμε μία εσωτερική – πνευματική διδασκαλία) Αθηνών, Λαμίας και Τρικάλων στα οποία δίδαξε απλόχερα, μέσα από τις πολυσχιδείς γνώσεις και τον πλούτο των εμπειριών του σε Ανατολή και Δύση και ιδίως μέσα από το φίλτρο των πνευματικών του βιωμάτων, την Εσωτερική Φιλοσοφία (Εσωτερισμό), τα Συστήματα και τις Πρακτικές των Κυρίαρχων Ειδών της Γιόγκα και του Μυστικισμού και πληθώρα Συστημάτων της Εσωτερικής Θεραπευτικής.
Τα Ομακοεία – Σχολές του συνεχίζουν απρόσκοπτα την λειτουργία τους και την παροχή της Εσωτερικής Γνώσης και της Πρακτικής Εκπαίδευσης ενώ έχουν δημιουργήσει παραρτήματα σε διάφορα σημεία της Ελλάδος.
Βιβλία που παρουσιάζουν την Εσωτερική Βιωματική Αποκάλυψη του δ. Νικολάου Α. Μαργιωρή για την Γένεση και τον Θάνατο των Κόσμων και των Όντων είναι: Το ομώνυμο βιβλίο του Γένεση και Θάνατος, επίσης το βιβλίο του Μεταθανάτια Ζωή, το έργο του Εσωτερική Φιλοσοφία καθώς και ορισμένα άλλα.
Το σύνολο του συγγραφικού έργου του ανέρχεται σε πλέον των 75 Βιβλίων που έγραψε μέσα σε μόλις 23 χρόνια (1970-1993) και μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος να δει περιλήψεις και περιεχόμενά τους στα ελληνικά και αγγλικά στο site μας: http://www.omakoio.gr ή να μας ζητήσει να του αποστείλουμε ως προσφορά γνωριμίας ΔΩΡΕΑΝ το δίγλωσσο ελληνοαγγλικό περιοδικό «Νέο Ομακοείο», 100 σελίδων, στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο του συγγραφικού του έργου και σχετικά άρθρα.
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 24310-75505.
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Επιθυμώντας να καλύψω το σύνολο των ερωτημάτων που έθεσε από την αρχή της συνέντευξης η αγαπητή Αμαλία καθώς επίσης και οι Λίλιθ και Zezmperg παραθέτω προς ενημέρωση τις κάτωθι αναλυτικές απαντήσεις.
Είναι αλήθεια ότι σε ορισμένα σημεία του site δεν έχουν γίνει όλες οι αναγκαίες μικροδιορθώσεις ή βελτιώσεις. Στο μπανεράκι όμως που τιτλοφορείται Εκδόσεις εμπεριέχονται όλες οι απαιτούμενες αλλαγές και αναπροσαρμογές τιμών σε Ευρώ για όλα τα συγγράμματα του πνευματικού Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή και των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης συμπεριλαμβανομένου του Εσωτερικού Κλειδιού (8 κλάδοι εσωτερικών σπουδών δι’ αλληλογραφίας), των μελετών και των 49 τευχών του περιοδικού «Ομακοείου».
Λόγοι μη άμεσης πρόσβασης στην διαχείριση του site μας για διάφορες μικροαλλαγές ή προσθήκες που πρέπει κατά καιρούς να γίνονται δημιουργούν ίσως ορισμένες φορές μία αμφιβολία για τα ισχύοντα στους ανθρώπους που πλοηγούνται στην ιστοσελίδα μας.
Για οποιαδήποτε πάντως διευκρίνιση ή ερώτημα είμαστε ανοιχτοί να απαντήσουμε μέσω e-mail ή τηλεφωνικά σε ό,τι τυχόν χρειαστεί.
Η ύλη των μαθημάτων δι’ αλληλογραφίας του Εσωτερικού Κλειδιού είναι η ΙΔΙΑ για όλους τους ενδιαφερόμενους. Έχει γραφεί προσωπικά από τον Ν. Μαργιωρή και εκδοθεί σε θερμοκολλημένες και συρραμμένες μελέτες σχήματος Α4.
Υπάρχουν 8 κλάδοι Εσωτερισμού από τους 13 που είχε σκοπό να γράψει ο Δ. Νικόλαος Μαργιωρής. Εξ’ αυτών οι 5 (Εσωτερική Φιλοσοφία, Εσωτερική Μύηση, Διαλογισμός, Υπνωτισμός – Ορθοψυχισμός, Επιστημονικός Πνευματισμός) εμπεριέχουν 10 μαθήματα που το καθένα χωρίζεται σε τρία κεφάλαια (τριάδες). Οι υπόλοιποι 2 (Αστρολογία – Αστροσοφία και Εσωτερική Θεραπευτική) περιλαμβάνουν 11 μαθήματα (τριάδες) έκαστος. Από τον τελευταίο κλάδο, τον όγδοο (Αποσυμβολισμός), έχει γραφεί μόνον το πρώτο μάθημα – τριάδα.
Μεταξύ άλλων συγγραμμάτων του πνευματικού Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή που είχε προγραμματίσει αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε να συγγράψει συμπεριλαμβάνονται και 5 κλάδοι σπουδών δι’ αλληλογραφίας: Αποκρυφισμός, Μυστικισμός, Αρχαία και νεότερα Μυστήρια, Προκατακλυσμιαίοι Πολιτισμοί, η αληθινή Εσωτερική Φιλοσοφία της Γιόγκα.
Αυτή την στιγμή η εγγραφή για έναν ή περισσότερους κλάδους σπουδών είναι 10 Ευρώ. Το κάθε ένα μάθημα – τριάδα αντιστοιχεί σε 10 Ευρώ.
Ο ενδιαφερόμενος που θέλει να παρακολουθήσει έναν ή περισσότερους ταυτόχρονα κλάδους σπουδών του Εσωτερισμού αφού κάνει έντυπα ή ηλεκτρονικά την εγγραφή του και μας την στείλει με e-mail ή ταχυδρομικά του στέλνουμε με αντικαταβολή το υλικό που επέλεξε, π.χ. το πρώτο μάθημα του Διαλογισμού. Αφού το μελετήσει υποχρεούται να απαντήσει γραπτώς μέσω ταχυδρομείου ή e-mail στις 9 ερωτήσεις που υπάρχουν στο τέλος του μαθήματος και να μας τις αποστείλει πίσω και κατόπιν να λάβει το επόμενο μάθημα και ούτω καθεξής.
Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων που θέσπισε ο Μαργιωρής και εμείς την σεβόμαστε και την τηρούμε.
Η ανάπτυξη του Διαδικτύου αποτελεί μια σχετικά νέα πραγματικότητα που έχει λάβει εκρηκτικό ρυθμό εξέλιξης τα τελευταία χρόνια. Οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι πραγματικά πολλές. Χωρίς αμφιβολία κάποια στιγμή στο μέλλον εφόσον ξεπεραστούν διάφορες δυσκολίες και επιφυλάξεις που ενδεχόμενα υπάρχουν για την περίπτωση παροχής των μαθημάτων του Εσωτερικού Κλειδιού του Δ. Μαργιωρή μέσω Ίντερνετ κι εφόσον στο μεταξύ δεν έχει ληφθεί απόφαση από τους φυσικούς κληρονόμους του να εκδοθούν οι κλάδοι σπουδών δι’ αλληλογραφίας σε κανονική μορφή βιβλίου, τότε, πολύ πιθανόν, να διοχετευθούν και στο Ίντερνετ. Προς το παρόν αυτό δεν είναι εφικτό και μάλλον ούτε επιθυμητό.
Τα μαθήματα δι’ αλληλογραφίας θεσπίστηκαν από τον Δ. Μαργιωρή με απώτερο σκοπό να τύχουν εξειδικευμένων και δυσεύρετων εσωτερικών και πνευματικών συμπεπυκνωμένων γνώσεων ενδιαφερόμενοι που για λόγους αντικειμενικής αδυναμίας ή απόστασης από τους καθ’ ύλην χώρους σπουδών των Σχολών - Ομακοείων δεν μπορούσαν και δεν μπορούν και σήμερα να παρακολουθήσουν από κοντά τις διδαχές του Δ. Ν. Μαργιωρή μέσω των Σχολών που εκπροσωπούνται από Εκπαιδευτές που βγήκαν από τα δικά του χέρια.
Οι κλάδοι αυτοί αποτελούν τομή ο καθένας στο είδος του και περιλαμβάνουν την συνεκτική και βαθιά βιωματική αξία και λεπτομερειακή ανάλυση του ιδίου του Νου – ψυχής – πνεύματος και της γραφίδας του Δ. Νικολάου Μαργιωρή.
Εμείς ως μαθητές – εκπαιδευτές του προωθούμε τους κλάδους αυτούς σε μαθητές μας και μη και έχοντας την πείρα και την σαφή προσωπική γνώση των διδαχών και των απόψεών του πιστεύουμε ότι διαχειριζόμαστε και εποπτεύουμε με πιστότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια την όλη διαδικασία.
Όλα τα μαθήματα σπουδών δι’ αλληλογραφίας αποτελούν μία αλυσίδα στην εσωτερική και πνευματική κατάρτιση των εκ του μακρόθεν ενδιαφερόμενων καθώς και των μαθητών μας που παράλληλα με την αυτοπρόσωπη διδαχή τους στα σχολειά μας παρακολουθούνε κι αυτά όχι μόνον εμπλουτίζοντας το γνωστικό τους υπόβαθρο αλλά έχοντας και την σπάνια ευκαιρία για διατύπωση ποικίλων ερωτημάτων και ξεκαθάρισμα πολλών λεπτομερειών και αναλύσεων που βρίσκονται μέσα σ’ αυτά.
Η παρουσιαζόμενη όμως αλληλουχία του συνόλου των διδαχών δεν είναι εύκολα κατανοητή, αντιληπτή ή αποδεχτή ευθύς εξαρχής, διότι οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας έχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ή κλίσεις και αναζητούν πρωτίστως να καλύψουν αυτά χωρίς απαραίτητα και πάντα να προχωρήσουν στην ζήτηση όλων των μαθημάτων και των καρπών του πνεύματος που εμπεριέχονται εντός τους.
Στην πραγματικότητα όμως η ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ όλων των κλάδων σπουδών δι’ αλληλογραφίας, των προφορικών μαθημάτων, ομιλιών και σεμιναρίων που διδάσκουμε συστηματικά καθώς και των ιδιαίτερων επαφών στα πλαίσια του στενού κύκλου που διατηρεί περισσότερο ή λιγότερο το κάθε Ομακοείο αποκαλύπτοντας Λεπτομέρειες και Γνώσεις που δεν είναι πάντα εύκολα κοινοποιήσιμες και εφαρμόζοντας εμπράκτως τον Εσωτερισμό μέσα και από την ομαδική εκπαίδευση που επιτελείται, αποτελούν μία ΕΝΙΑΙΑ Καθολική Πραγματικότητα που συμποσούται ως Κορωνίδα Αντίληψης και Σχηματισμού του ΠΑΖΛ της Αλήθειας μέσα μας.
Μεγάλη Υπόθεση αυτήν για όσους ξέρουν να την εκτιμήσουν. Έπεται το όποιο βίωμα. Βίωμα είναι και το καθετί στην ζωή μας που μας οδηγεί εκ παραλλήλου στην εξέλιξη. Το πραγματικό εσωτερικό βίωμα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αργεί να έρθει.
Χρειάζεται αληθινή εσωστρέφεια, χρειάζεται ελάφρυνση καρμική, χρειάζεται δουλειά στην έξω και έσω ζωή… Χρειάζεται χρόνο, κόπο και θυσίες… Χρειάζεται χαλύβδινη θέληση… Χρειάζεται ταπεινότητα… Χρειάζεται αληθινή τελειοποίηση… Χρειάζεται ΑΓΑΠΗ και μεταφορά κάθε ψευτοεπαίνου ή εσωτερικής κατάκτησης στους αληθινά Μεγάλους, γνωστούς και αγνώστους, και στον Ένα Κύριο των Πάντων.
Μια επαφή με ένα Δάσκαλο του Πνεύματος συνιστά μία σπάνια Ευκαιρία - Χάρη του Κυρίου για κάθε ανθρωποψυχή που διαβιεί στον πλανήτη μας. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ μπορεί να την έχει. Ο καθένας μας δεν είναι σε θέση να την καταλάβει και να την αγκαλιάσει όχι με κλειστά αλλά ούτε και με ανοιχτά μάτια. Το κάρμα της ψυχής απομακρύνει τον άνθρωπο και το ελευθέριο της βούλησης πρέπει να λειτουργήσει ανεπιτήδευτα.
Κι αν τα λέμε αυτά τα λέμε διότι ο άνθρωπος που θεωρούμε Δάσκαλο και εκλαμβάνουμε ως Μύστη δεν έχει πλέον φυσική παρουσία στον κόσμο αυτόν. Τα λέμε επίσης σαν διδάγματα για όσους τα θεωρούν ως τέτοια, διότι ποτέ δεν ξέρεις και δεν ξέρει ΚΑΝΕΙΣ τι θα συναντήσει στον δρόμο του (ή τι συναντά κι αφήνει πίσω του) προερχόμενο από την Θεία Χάρη που ΜΕΡΙΜΝΑ υπεράνω ΟΛΩΝ μας και ιδίως γι’ όσους εργάζονται γι’ Αυτήν και τους συνανθρώπους τους.
Πέραν από τα μαθήματα δι’ αλληλογραφίας υπάρχει μια πληθώρα εσωτερικών και πνευματικών διδασκαλιών άκρως ουσιαστικών και βαθύτατων για όποιον «φιλοδοξεί» να ακολουθήσει έναν πρακτικό δρόμο εσωτερικής καλλιέργειας και αυτοαφύπνισης που να υποστηρίζεται από πλήρες μοντέλο κατανόησης της εξωτερικής, εσωτερικής και πνευματικής ζωής, δίπλα σε οδηγό – εκπαιδευτή που ακολουθεί την γραμμή διδασκαλίας του Δασκάλου Ν. Α. Μαργιωρή ως πρώτης γενιάς μαθητής του.
Μεταξύ πολλών άλλων που κρίνεται σκόπιμο να σπουδάσει ένας νεόφυτος μαθητής μας που εκδηλώνει ισχυρό ενδιαφέρον και έντονη διάθεση μάθησης είναι τα κάτωθι:
Κρίγια Γιόγκα (μέθοδος σωματοψυχικής θεραπευτικής).
Ράτζα Γιόγκα (ανύψωση του νου από την συνείδηση στην υπερσυνείδηση).
Κάρμα Γιόγκα (Η Γιόγκα όλων των αιτιών και των αποτελεσμάτων εαυτών, αλλήλων, οικουμένης, σύμπαντος κόσμου, η γιόγκα της ανιδιοτελούς υπηρεσίας και της άδολης δράσης).
Γκνάνι Γιόγκα (Η Γιόγκα της Γνώσης, της φιλοσοφικής κατάρτισης που προέρχεται από τα βιώματα των Μεγάλων και βοηθά στην ανάδειξη της αληθινής πνευματικής διάκρισης).
Μπάκτι Γιόγκα (Η Γιόγκα της αγάπης προς το Θείο Ιδανικό ή τον ενσαρκωμένο Θεό).
Κουνταλίνη ή Τάντρα Γιόγκα (Η Ορθόδοξη Γιόγκα των Ουπανισάντ που αποσκοπεί στην αφύπνιση της κρυσταλλωμένης Δύναμης μέσα μας, της Κουνταλίνης).
Εσωτερική Φιλοσοφία - Θεολογία (Αποκρυφολογία και Μυστικισμός: Κατά απόδοση Νικολάου Α. Μαργιωρή).
Σειρά Συστημάτων Εσωτερικής Θεραπευτικής κ.α.
Υπογραμμίζουμε πως ΟΛΑ όσα αφορούν τις Διδαχές του Δ. Ν. Μαργιωρή, θεωρητικά και πρακτικά, προέρχονται από έναν άνθρωπο που τα γείωσε μόνος του και τα αποτύπωσε στο χαρτί και στον προφορικό λόγο μέχρι «τελευταίας λεπτομέρειας...». ΕΝΩΣΕ δηλαδή, μεταφορικά και κυριολεκτικά, Γη και Ουρανό και κράτησε αυτή την Ένωση ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ διαμοιράζοντάς την προς κάθε δυνατή κατεύθυνση και με κάθε δυνατό ενδειδειγμένο μέσο που του έδωσε το τέλος του 20ου αιώνα.
Αυτόν τον άνθρωπο εμείς τον αναγνωρίζουμε ως Μύστη, όχι αυθαίρετα ή δογματικά, αλλά κατόπιν εξουθενωτικής και εξαντλητικής εκ βαθέων ζύμωσης και πρακτικής πορείας δίπλα του.
Είναι ο Δάσκαλός μας, ο Νικόλαος Α. Μαργιωρής, ο Δάσκαλος που απευθύνθηκε και απευθύνεται προς κάθε άνθρωπο ανεξαιρέτως αλλά δεν εισακούεται πάντα και δεν απασχολεί τους πολλούς ή και τους πιο λίγους.
Απευθύνεται και συνδράμει προς ΟΛΟΥΣ αλλά απασχολεί αυτούς που ταιριάζουν με την δόνησή του πέραν γνώσεων, κοινωνικής θέσης, οικονομικής επιφάνειας, εξωτερικών ή εσωτερικών επιτευγμάτων, ασθενειών, ανθρώπινων ατελειών στο νου και στο σώμα και υποτιθέμενου ή υπαρκτού πνευματικού ύψους ορισμένων…
Απευθύνεται στους ανθρώπους αυτούς που έχει αρχίσει να σπάει… κάτι μέσα τους. Και εξ’ αυτών όχι σε όλους και όχι στον ίδιο βαθμό αντίληψης και διείσδυσης. Και αυτό βέβαια δεν είναι στην δική του ευθύνη, αυτός τα είπε και τα κατέγραψε ΟΛΑ (έστω αυτά που μπόρεσε και πρόλαβε κι όσα ενδεχόμενα μέλλει ακόμα να κοινοποιηθούν από τους μαθητές του). Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τα φόντα για να εισπράξουμε, να κρατήσουμε, να συρράψουμε και να αφομοιώσουμε ορισμένα εξ’ αυτών. Ό,τι όμως εν τέλει ο καθένας μας αξιωθεί να πάρει και να εφαρμόσει από οιονδήποτε αληθινό Δάσκαλο κέρδος στην εξέλιξη την δική του και των συνανθρώπων του θα είναι. Αρκεί να επιθυμεί σφόδρα να εισέλθει στα μπούνια της Μεταφυσικής Αλήθειας και να αγωνιστεί επί μακρόν με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση δίπλα σε έναν δάσκαλο.
Μερικά πράγματα μιλούν από μόνα τους για το πρόσωπο και το έργο του Ν. Μαργιωρή. Μερικά άλλα είναι αδιόρατα και απίθανο να γίνουν αντιληπτά και για τους πιο έμπειρους μαθητές – στελέχη του καίτοι βαδίσανε, ζήσανε και τριφτήκανε δίπλα του.
Καλοί μου σαφώς έχουμε όχι μόνον τις προσωπικές μας απόψεις για το ποιος ή ποιοι υπήρξε ο Νικόλαος Μαργιωρής σε προηγούμενες ιστορικές φάσεις αλλά και τις δικές του ευθείες παραδοχές που σπάνια λάβαιναν χώρα, αλλά λάβαιναν κάπου κάπου… και ήταν καταλυτικές, για όσους τον είχαν «αγγίξει» ή ανυπόκριτα πλησιάσει προσωπικά – οικογενειακά και διδασκαλικά – πνευματικά – φιλικά.
Αυτή μας όμως η γνώση κι όσα καταθέσαμε παραπάνω δεν έχουν αξία επειδή τα λέμε εμείς. Πρέπει ο καθείς με την δική του αξιολογική ματιά, κάρμα, πορεία και αναζήτηση να ανεύρει με τον καιρό αυτού του είδους απαντήσεις. Κι αυτό εάν κι εφόσον τον ενδιαφέρουν και τον συγκινούν πληροφορίες που άπτονται ενός σύγχρονου έλληνα Δασκάλου του Πνεύματος που συνοδεύεται από έναν σχεδόν απύθμενο κι απίστευτο πλούτο Παρακαταθηκών (γνωστών και άγνωστων) που άφησε αφειδώς πίσω του.

Ο σεβασμός στην ελευθερία και στην όποια ανάγκη εκδηλώνει ή θεωρεί ως πρώτη ή βασική προτεραιότητα κάθε συνάνθρωπος είναι δεδομένος και αποτελεί για το έργο του Νικολάου Α. Μαργιωρή και για τους μαθητές του – στελέχη – εκπαιδευτές υποχρέωση παροχής ανάλογων υπηρεσιών και αποδοχής του ανθρώπου ως έχει. Όχι ντε και καλά ενσωμάτωσης εκεί που δεν αισθάνεται ή δεν επιδεικνύει ο ίδιος ενδιαφέρον να προσεγγίσει, ακόμα κι αν αυτό θα μπορούσε να ήταν η αιτιακή φύση της ζωής.
Η ενασχόληση κάποιου π.χ. με την Ατμοϋγροποίηση δεν προεξοφλεί ούτε προϋποθέτει ότι κάποιος πρέπει να έχει εσωτερικές ανησυχίες ή αναζήτηση ή να είναι ενταγμένος στο γενικότερο έργο του Ν. Μαργιωρή για να επωφεληθεί μιας αισθητικής και θεραπευτικής καθαρά σωματικής ανάγκης που δεν παύει να έχει αντίκτυπο στην υγεία αλλά και στην ψυχολογία του ανθρώπου.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την εφαρμογή των εναλλακτικών εσωτερικών θεραπευτικών συστημάτων (περί τα 30 τον αριθμό) και την ανάληψη – παροχή θεραπευτικού έργου, που έχει χαρακτήρα υποβοήθησης και μετριασμού ή και αντιμετώπισης του κάρμα του. Αυτό όμως είναι αποτέλεσμα συνεργασίας και δεκτικότητας του ασθενούς με τον θεραπευτή του επί σειρά συνεδριών γι’ αυτόν τον σκοπό άλλως η αποτυχία είναι πολύ πιθανή και συναρτάται επίσης και με το αν είναι καρμική υποχρεωτική οφειλή ή όχι.
Αν παρεμπιπτόντως επιδείξει κάποιος ενδιαφέρον και για περαιτέρω ενασχόληση με την υψηλή έννοια της λέξης Γιόγκα και της Εσωτερικής Φιλοσοφίας ο δρόμος είναι κατά κανόνα ανοιχτός.
Ακόμα και η διδαχή της Κρίγια Γιόγκα δεν εντάσσει κάποιους οπωσδήποτε στο βαθύτερο νόημα της Μεταφυσικής Αλήθειας των πραγμάτων καίτοι δίδει ένα πρώτο ευγενικό νεύμα, κατάρτιση και προσανατολισμό προς μια τέτοια κατεύθυνση, αφού μεριμνά πρωτίστως για την στερέωση και την διατήρηση μιας καλής και ισορροπημένης ψυχοσωματικής υγείας καθώς και αποκατάσταση διαφόρων σωματικών και ψυχολογικών προβλημάτων.
Από την ώρα όμως που κάποιος θελήσει να ενταχθεί στην Ράτζα Γιόγκα (και τις άλλες σημαντικές Γιόγκα που προαναφέρθηκαν) τα δεδομένα αλλάζουν αισθητά. Αργά και σταθερά βρίσκει τον εαυτό του όλο και πιο πληροφορημένο και κατάλληλο να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν ως πνευματοψυχικό ον αλλά και τα σημαίνοντα μέσα που θα τον βοηθήσουν, εφόσον τα χρησιμοποιήσει με συνέπεια και συστηματικότητα, να διανοίξει τις δικές του θύρες της Ζωής, να ανακαλύψει ο ίδιος την αλήθεια μέσα του.
Η Ράτζα Γιόγκα αποτελεί το πιο ενδεδειγμένο σύστημα εκπαίδευσης για τον Δυτικό άνθρωπο, διότι αποτείνεται και εκπαιδεύει το νοητικό και βουλητικό του ανθρώπου. Δεν παύει όμως να χρειάζεται βαθιά καταρτισμένους και δυναμικούς εκπαιδευτές και αμείωτη θέληση για απορρόφηση των διδασκομένων.
Μια πνευματική πανδαισία ανοίγεται τότε και συνειδητοποιείται σιγά σιγά από τους μαθητές της Ράτζα. Παράλληλα με την έμπνευση που οφείλει να δίδει ο εκπαιδευτής απαιτείται μια κλίση ή ένα διαρκώς ισχυροποιούμενο ενδιαφέρον των μαθητών για σταδιακή ενσωμάτωση και αφομοίωση της διδαχής της. Στοιχεία αναγκαία για την συνέχιση και την εμβάθυνση στην εσωτερική αντίληψη της ζωής.
Εδώ παρουσιάζονται οι κατ’ ουσίαν μαθητές – μελετητές εκφάνσεων της Εσωτερικής Αλήθειας. Ακόμα όμως κι αυτοί έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα της όποιας νέας επιλογής τους για την όποια άλλη εσωτερική κατεύθυνση καθώς και για την εσωτερική πρόοδο που είναι και τα δυο στην δική τους ευθύνη, ενδιαφέρον, τάση και συνέπεια που θα επιδείξουν σε όσα τους παρασχέθηκαν ως μέσα ανάβλεψης.
Μακάρι να μπορούσαμε να εισέλθουμε όλοι μας σε μια μηχανή που θα μας καταστούσε ολοκληρωμένα πνευματικά όντα φέροντα την Φώτιση. Δεν γίνεται και δεν στέκεται. Αυτήν παρέχεται από την ενδυνάμωση της σχέσης ανθρώπου συνανθρώπου και Θεού και την προσωπική πρακτική νοητική εργασία των πνευματικών ασκήσεων που οφείλει σταθερά και μεθοδικά να εκπληρώνει.
Η εξέλιξη των ψυχών δεν βιάζεται, δεν πιέζεται, ούτε επιβάλλεται. Ακολουθεί πάντα την φυσιολογική ωρίμανση κι αυτό μας το διδάσκει και η φύση. Το κάθε πράγμα στον καιρό του και στην εποχή του.
Η εποχή της ψυχής ή του πνεύματος δεν έρχεται με την ίδια ταχύτητα σε όλους κι αυτό είναι αποτέλεσμα μιας συνισταμένης πραγμάτων που σχετίζονται με το κάρμα που συνοδεύει κάθε πνευματοψυχή, την θέληση για να αλλάξει – τελειοποιηθεί και τελικά παράλληλα με την συστηματική εφαρμογή των πνευματικών ασκήσεων τις έμπρακτες θυσίες που κάνει προς αυτήν την κατεύθυνση πέραν από ωραία στολισμένα λόγια ή βαθυστόχαστες ιδέες και καταθέσεις γνώσεων.
Η εξέλιξη έχει υπομονή εμείς δεν έχουμε και θεωρούμε ότι μάθαμε τα πάντα επειδή τύχαμε βιβλίων και ενδεχόμενα και κάποιας εκπαίδευσης. Αν δεν βρεθούμε επί σειρά ετών δίπλα σε φωτισμένους Δασκάλους ή έστω νωπούς μαθητές τους θα φέρουμε μόνιμα μέσα μας ψευδείς και πεπλανημένες εντυπώσεις για εαυτούς και αλλήλους όσο κι αν εξευγενίζουμε την συμπεριφορά μας ή την χρήση της Μεταφυσικής Γνώσης που πέραν από την καθαρότητα την πνευματική ή εσωτερική, περιέχει και ποσότητες «σκουπιδιών» ή ανακριβειών ή ολέθριων λαθών… ή ακόμη και προσωπικών αγκυλώσεων του κάθε ατελούς ανθρώπινου νου που διακινείται μόνον από την διανοητική λειτουργία, χωρίς ποτέ να έχει τύχει αληθινού γκρεμίσματος των τειχών του εγωισμού του (της διανοητικής του λειτουργίας) από τους ελάχιστους εντεταλμένους προς τούτο μύστες ή με μειωμένη απόδοση έργου από τους λίγους μαθητές τους. Ή έστω ανοίγματος νέων εσωτερικών γεφυρών που υπερβαίνουν την εσκαμμένη σκέψη καθενός μας... και πορεύονται προς υπέρτερες βιωματικές αντιλήψεις και κατακτήσεις που απαγκιστρώνουν αληθινά τον άνθρωπο απ’ όλα τα θελητά αγκίστρια που ο καθείς διατηρεί για τον εαυτό του...
Με όλα τα παραπάνω δεν προσπαθώ να εκφράσω στενά τις προσωπικές μου αντιλήψεις και πεποιθήσεις, επιδιώκω στο μέτρο των δυνάμεών μου, να σας κάνω κοινωνούς με τις απόψεις απευθείας του Νικολάου Μαργιωρή για όσους θα είχαν ενδιαφέρον και αξία.

Αναντίρρητα ο Μαργιωρής εάν κατάφερε κάτι αυτό είναι ο σχηματισμός ενός πλούσιου μπουκέτου αρωματικών λουλουδιών που ευωδιάζουν τα αρώματα του πνεύματος πολλών εκ των μεγάλων ανδρών και γυναικών μυστών καθώς και των σπουδαιότερων υπαρκτών υπερβατικών φιλοσοφικών συστημάτων εσωτερικής ανάπτυξης.
Ως κορωνίδα όλων των παραπάνω παρουσιάζεται και το δικό του πνευματικό βίωμα που αποτελεί την προσωπική του Αποκάλυψη που παρέδωσε στον κόσμο μας για την Αλήθεια (παρουσίαση της πρώτης πνευματικής του εμπειρίας σε ηλικία 13 ετών θα επιδιώξουμε εντός των ημερών).
Μέσα λοιπόν στα πλαίσια αυτά είναι φανερό ότι το έργο του στις Φιλοσοφικές και Πρακτικές Βάσεις του είναι ΑΡΡΗΚΤΑ συνδεδεμένο με την πορεία εξέλιξης κάθε ανθρώπινου όντος που επιθυμεί αληθινά αυτήν.
Παρέχει κάθε δυνατό και κατάλληλο μέσο στην εποχή μας για να μπορέσει κάθε ενδιαφερόμενος να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ τον ρόλο του μέσα σ’ αυτήν την ζωή, την διασύνδεσή της με την ελευθερία, με το κάρμα, με την εξέλιξη, με την Αλήθεια.
Αυτήν την υποκρυπτόμενη και όχι και τόσο επιθυμητή αλήθεια επιδιώκει να αναδείξει και να αποκαλύψει σε όλο της το εύρος και βάθος σε όσους πραγματικά την προσδοκάνε και αγωνίζονται να την κατανοήσουν και βαθμηδόν να την περάσουν στην ζωή τους και γιατί όχι, να την διαμηνύσουν σε συνανθρώπους τους.
Το κυρίαρχο όμως στοιχείο είναι η πρακτικότητα που αφειδώς δίδεται μέσα από την παντοιότροπη και ενδελεχή εκπαίδευση στην ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ και στον ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ (Ράτζα Γιόγκα), που αποτελούν τα μοναδικά ολοκληρωμένα πρακτικά μέσα για να κινηθεί η σκουριασμένη υπερσυνείδηση του ανθρώπου και να έρθει στην πνευματική αναγνώριση και πληρότητα της αλήθειας.
Οτιδήποτε λοιπόν μαθαίνει ο μαθητής μας από τις πτυχές του Εσωτερισμού έχει μοιραία θετικό αντίχτυπο στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική, πολιτισμική και εσωτερική ζωή. Συμβάλει δηλαδή τα μέγιστα στην εξέλιξη του κάθε ενασχολούμενου, στην εναρμόνιση με το περιβάλλον του και τους συνανθρώπους του, με τα καλά και ιδίως με τα κακά συναπαντήματα της ζωής και εν τέλει σε μια εκβαθυμένη εικόνα όλων των γεγονότων που μας περιτριγυρίζουν και ζητούν την προσοχή – ενέργειά μας για να θραφούν…
Κι όλα τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι ο μαθητής, με την συνεπικουρία του δασκάλου του, κρατάει αταλάντευτα το τιμόνι προς την κατεύθυνση αυτής της πορείας χωρίς να το στρίψει προς άλλες πλευρές, όπως συχνά συμβαίνει. Επίσης ότι οι προθέσεις και τα κίνητρά του είναι αγαθά και ανυπόκριτα… Ότι δηλαδή ανοίγεται εμπράγματα στα διδασκόμενα και στην οιαδήποτε συμβολή του στην εξωτερική και εσωτερική ζωή.

Εύχομαι σε όλους καλές και ιδίως εσωτερικές Γιορτές
Ηλίας Κατσιάμπας
Υπεύθυνος Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης
Web Site: http://www.omakoio.gr
E-mails: omakoio@omakoio.gr ή omakoio@aias.gr

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Ηλίας Κατσιάμπας

Υ.Γ.: Πιστεύω ότι κάπως διαφωτιστική, αν και όχι με αφορμή το ίδιο ερώτημα, είναι και η απάντηση στην 8η ερώτηση που έδωσα σε προηγούμενη συνέντευξη στο Esoterica.gr την οποία και παραθέτω παρακάτω καθώς και το link στο οποίο φιλοξενείται η συνέντευξη:

http://www.esoterica.gr/podium/interviews/katsiaba/katsiaba.htm

Ερώτηση Esoterica.gr:
7) Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να υπάρξει μια προσπάθεια ένωσης των εσωτερικών ομάδων στην Ελλάδα; Αν, όχι, γιατί;
Απάντηση Ηλία Κατσιάμπα:
Θεωρητικά κάθε προσπάθεια επαφής (όχι ένωσης) είναι θεμιτή και σε ένα λελογισμένο βαθμό μπορεί να επιδιώκεται. Ιδίως για σκοπούς που άπτονται μιας στοιχειώδους “αναγνώρισης” των Φιλοσοφικών - Μεταφυσικών Σχολών από την Πολιτεία ή της αλληλογνωριμίας - αλληλοεπαφής και της όποιας συζήτησης και πιθανής ανταλλαγής απόψεων με ειλικρίνεια και σεβασμό μεταξύ εκπροσώπων. Ακόμα όμως κι αυτά φαντάζουν κάπως δύσκολα και ίσως αβέβαια ως προς τα αποτελέσματά τους, την χρησιμότητά τους ή ενδεχόμενα προς την ειλικρίνεια και τα κίνητρα του καθενός.
Ο ανθρώπινος παράγοντας και οι ανθρώπινες ατέλειες συντελούν ασφαλώς σ’ αυτό. Ανεξαρτήτως θέσης και ρόλου η εξέλιξη του ανθρώπου δυστυχώς δεν συντελείται με άλματα, ούτε φυσικά με τίτλους και απονομές βαθμών, ούτε με όμορφες και φανταχτερές αμφιέσεις και εκδηλώσεις, ούτε στενά με την Γνώση, ούτε με ποικίλες μορφές εκπροσωπήσεων, ούτε με μικρές ή μεγάλες ενώσεις, ούτε φυσικά με την όποια λεκτική αποδοχή της Αλήθειας.
Απαιτείται προσωπικός αγώνας ζωής αν όχι ζωών… επί ενός σαφούς και συγκεκριμένου δρόμου επιλογής, ταύτισης αλλά και πράξης για κάθε άνθρωπο.
Η μικρή μας εμπειρία αλλά και η γενική παραδοχή απ’ όσους έχουν εμπλακεί σε τέτοιου είδους επαφές τεκμαίρει το δύσκολο και ίσως κι “άσκοπο” της όλης υπόθεσης περί ένωσης.
Άλλωστε όλοι οι μεγάλοι Δάσκαλοι δημιούργησαν ΔΙΚΟ τους δρόμο ανόδου που οι μικρότεροι δάσκαλοι και μαθητές στήριξαν και ακολούθησαν. Δεν συνένωσαν εις ΕΝΑ όλα τα επιμέρους μονοπάτια αλλά άφησαν τον καθένα να διαλέξει αυτό που πλησιάζει και εκφράζει την δική του ψυχοσύνθεση, πράγμα που δεν φαίνεται ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να αλλάξει στο μέλλον.
Οι καρμικές ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, του κάθε έθνους και όλων των επιμέρους ομάδων και υποκατηγοριών ξεκινούν από διαφορετικό σημείο ανάπτυξης και ορμής και καταλήγουν σε διαφορετικό τέρμα, υψηλότερο ή χαμηλότερο. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.
Η θέση λοιπόν κάθε μικρού ή μεγαλύτερου φορέα Εσωτερικών Αληθειών είναι να παραμείνει εδραίος στον δικό του δονισμό απόδοσής της και εξ’ αυτού του γεγονότος να παράγει το δικό του “αμιγές” έργο και όχι να συμπλέκει το έργο του με άλλα που δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να έχουν τον ίδιο δονισμό, την ίδια καθαρότητα, αυτοχθονία ή μη, μεγαλύτερη ή μικρότερη βαθύτητα και ποιότητα διδασκαλίας και την ίδια διαβάθμιση αποδοχής, απορρόφησης και κυρίως δημιουργικής αφομοίωσης κι ενσωμάτωσης περισσότερης ή λιγότερης κλίμακας αναζητητών.
Έκαστος εφ ω ετάχθη. Άλλωστε η λέξη Ένωση ταυτίζεται με την λέξη Τελειότητα - Μοναδικότητα. Μόνο μεμονωμένα παραδείγματα φέρουν μέσα τους αυτού του είδους την ΕΝΩΣΗ. Η προς τα έξω όμως εφαρμογή της είναι κομμάτι απίθανο και προϋποθέτει την ένωση όλης της ανθρωπότητας πρώτα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ.... που στο μεταξύ μάλλον θα έχει ακολουθήσει τον νόμο της εξαΰλωσης....
Νομίζουμε ότι είναι κοινή αντίληψη ότι τα περί ένωσης είναι μάλλον υπερφιλόδοξες αντιλήψεις (για να μην μεταχειριστώ την λέξη ουτοπικές) ή ακριβέστερα υπερεξιδανικευμένες καταστάσεις που δεν αντιπροσωπεύουν κατά την γνώμη μας την πραγματικότητα. Κι αν εν μέρει παρουσιάζεται κάποια τέτοια τάση θα είναι κυρίως θεωρητική, πολύ οριακή, καμιά φορά κι ολίγο πειραματική και ασφαλώς χωρίς κάποιο ουσιαστικό, πρακτικό αντίκρισμα.
Πιστεύουμε ότι εκτιμώντας ρεαλιστικά τα πράγματα δεν διαφαίνεται ούτε για το έμμεσο ούτε για το πιο μεμακρυσμένο μέλλον ευόδωση μιας τέτοιας προσπάθειας, η οποία δεν νομίζουμε ότι μπορεί να συνεισφέρει σε κάτι συγκεκριμένο, αντίθετα ενδέχεται να κάνει και τα υπάρχοντα συγκεκριμένα ασαφή έως ομιχλώδη ή και αποκρουστικά και μάλλον να αυξήσει την σύγχυση του κόσμου για την Εσωτερική Πραγματικότητα περιπλέκοντας τα εξατομικευμένα μονοπάτια και τις ξέχωρες εκπροσωπήσεις - δονισμούς.

Ανταποκρινόμενος στο αίτημα – ερώτημα της Zemperg θεωρώ χρήσιμο ως μια πρώτη ενημέρωση του ελληνικού κοινού να καταθέσω μέρος της προσωπικής μου αντίληψης, όπως διακοινώθηκε από τον ίδιο, για το ή τα πνευματικά βιώματα του Δασκάλου Νικολάου Α. Μαργιωρή.
Καταρχάς θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Δάσκαλος Ν. Α. Μαργιωρής είχε Εσωτερικές Εμπειρίες από πολύ μικρή ηλικία. Η πρώτη όμως Ολοκληρωμένη Θέωση - Φώτισή Του συνέβη στα 13 του χρόνια. Ακολούθησαν καθ’ όλο το Διάβα της ζωής του συχνές Μυστικιστικές Απελευθερωμένες Αναβάσεις - Βιώματα, που διαρκούσαν κατά περίπτωση ελάχιστο ή και πολύ γήινο χρόνο.
Η μεγαλυτέρα όμως σε διάρκεια και σε Εσωτερική Πνευματική Πληρότητα ήταν αυτή των σχεδόν 30 ημερών κατά την οποία όχι μόνο διέδραμε όλο το Εσωβάθος της Δημιουργίας, με την βοήθεια, την συνοδεία και την καθοδήγηση του Ιησού Χριστού μέσω του οποίου αξιώθηκε να πλησιάσει έως τον Γνόφο του Πατέρα, αλλά και παρέμεινε, βάσει των τοποχρονικών πλαισίων των 30 ημερών, σε συνεχή Επαφή και Άντληση Υπέρτατων Γνώσεων και Σοφίας για την Θεία Έννοια, την Πανδημιουργία, τα ύψιστα Όντα της που την Εποπτεύουν και το Γενικό Θείο Σχέδιο το οποίο την Κατευθύνει και την Συντηρεί απ’ άκρη σε άκρη.
Κατά την διάρκεια της Πλήρους Απορρόφησης - Εκθάμβωσης - Θέωσης - Σύζησης μετά της Θείας Υπερπραγματικότητας συνέλαβε την Μία Υπεραλήθεια των Πάντων και τον τρόπο με τον οποίο «διασπά» τις Δυνάμεις Της «Εκπνέοντας» την Πανδημιουργία, τους Νόμους με τους οποίους την Στηρίζει και τα Όντα που την φροντίζουν, την Θεία Τάξη κατά Μελχισεδέκ που ανταποκρίνεται απόλυτα στις Θείες Επιταγές και διαποτίζει με τον Πνευματικό Της Ενεργισμό Άπασα την Εκδήλωση και φθάνει μέχρι τις ανθρώπινες πνευματοψυχές τις οποίες έπλασε καθ’ εικόνα και ομοίωση και οι οποίες έχουν το εξαιρετικό προνόμιο της Άμεσης Κοινωνίας μαζί Του, δια μέσου του Ιησού Χριστού («εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», «είστε αδελφοί μου, ότι κάνω εγώ μπορείτε να το κάνετε κι εσείς»), με την προϋπόθεση ότι θα προπαρασκευαστούν για να αναβλέψουν πνευματικά. Θα αφήσουν τα ενδιαφέροντα της προσωρινότητας για να βρουν τα Αναλλοίωτα και Αιώνια Θεϊκά ενδιαφέροντα.
Όλα αυτά τα υπέρλαμπρα και ύψιστα Νοήματα, Αξίες, Αρετές, Γνώσεις, Υπερνόμοι και Μόνιμες Αμετακίνητες Αόρατες Σωληνώσεις Αδιάσπαστης Ροής ΑΓΑΠΗΣ, που Συνέχουν Πλάστη και Πλάσματα, επέτυχε να τα Μεταλλάξει κατά τρόπο Μοναδικά Πλήρη και Αμιγή και να τα μεταφέρει στην αναμένουσα και αγωνιούσα λογική να αντιληφθεί -στο μέτρο του δυνατού- τα Θεία Δρώμενα.
Παράλληλα επεχείρησε και, κατά την γνώμη μας επέτυχε με το παραπάνω και μάλιστα κατά τρόπο ανεπανάληπτο, να μεταφέρει με προφορικό και ιδίως με εξαιρετικά απλό γραπτό λόγο Αυτούσια Κομμάτια της Θείας Αλήθειας και των Εσωδιαστάσεων στην κοινή εμπειρία του κάθε ενδιαφερόμενου, ώστε να πληροφορηθεί με κάθε δυνατή λεπτομέρεια ποιος είναι, από πού έρχεται και πού πάει, ποιος ο ρόλος του στη Γη μας, ποιος ο προορισμός του, ποια η αληθινή καταγωγή του, ποιος είναι ο τρόπος για να την αναγνωρίσει Εμπράγματα, ποια τα μέσα που θα πρέπει να χρησιμοποιήσει, και πως θα βοηθηθεί σ’ αυτόν του τον επαναπροσδιορισμό του Είναι Του και τον επαναπατρισμό Του... σε σχέση με το Θείο ΕΙΝΑΙ...
Βέβαια σ’ αυτές τις 30 ημέρες, ενδιάμεσα, επανερχόταν για λίγο στη φυσική του συνείδηση, έκανε τις ελάχιστες στοιχειώδεις ανάγκες του σώματος και συνέγραφε ακατάπαυστα την Αποκάλυψή Του, το έργο Του «Γένεση και Θάνατος των Κόσμων και των Όντων» και κατόπιν ξανάφευγε...
Τέτοια Υπεργεγονότα Εξαιρετικών ανθρώπινων Όντων, τα οποία προφανώς έχουν Ειδική Θεία Αποστολή, που εισέρχονται σε ΠΛΗΡΗ και ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΦΩΤΙΣΗ - ΘΕΩΣΗ, την οποία μάλιστα κατορθώνουν να την ΓΕΙΩΝΟΥΝ κατά τρόπο Απαράμιλλο και Αμιγή με Σύγχρονο Απόλυτα Κατανοητό λόγο, παρουσιάζονται πολύ σπάνια και ειδικά στις μέρες μας και μας Καλούν - Προσκαλούν να Προσέξουμε και σχολαστικά και κριτικά να μελετήσουμε τα όσα μας Καταμαρτυρούν.
Γι’ αυτό καλό είναι να πλησιάζουμε τα Έργα Τους με υγιή – αγνή – ανοιχτή κριτική σκέψη και κυρίως με πολύ Σεβασμό, Ταπεινότητα, Ειλικρίνεια και διάθεση μάθησης και αυταπάρνησης των μικρών μας εγώ - εαυτών...

Με άδολη αγάπη
Ηλίας Κατσιάμπας
(Υπεύθυνος Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης)

Αγαπητή συντονίστρια Αμαλία σ’ ευχαριστώ για την δημιουργική συμβολή σου στην προδιαμόρφωση των τελικών ερωτήσεων που θα αφορούν την συνέντευξη των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης.
Για την τάξη όμως θεωρώ αναγκαίο να διατυπώσω την παρακάτω διευκρίνιση. Η βάση με την οποία ξεκινά ο συλλογισμός για το ερώτημα περί Ομακοείου Αθηνών δεν είναι ορθή και δημιουργεί λανθασμένη εντύπωση στους μετέχοντες στο Φόρουμ που δεν ανταποκρίνεται σε ότι το Ομακοείο Τρικάλων και Θεσσαλονίκης και ο υπεύθυνός του παρουσιάζουν.
Για την ακρίβεια επισημαίνω ότι η καταγραφή που διατυπώνεται στην αρχή του ερωτήματος ότι το Ομακοείο Αθηνών δεν συμπεριλαμβάνεται στο site του Ομακοείου Τρικάλων και Θεσσαλονίκης (www.omakoio.gr) καθώς και στην παρούσα ενημερωτική εισαγωγή της συνέντευξης των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης στο Forum δεν είναι ακριβής.
Με μια προσεκτικότερη ματιά θα δείτε κι εσείς και ο διατυπώσας το ερώτημα ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Στην μεν ιστοσελίδα μου στο μπανεράκι Ομακοείο Τρικάλων και Θεσσαλονίκης εκτός από τον όρο Ομακοείο που στην αρχή αναλύω παρακάτω παραθέτω όλα τα εν Ελλάδι Ομακοεία. Το ίδιο επακριβώς συμβαίνει και στο εισαγωγικό ενημερωτικό υλικό που περιλαμβάνεται στο Φόρουμ Συζήτησης και με το οποίο ξεκινά η εν λόγω συνέντευξη.
Συνεπώς όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας η αφορμή για την διατύπωση του συγκεκριμένου ερωτήματος που τέθηκε στο Φόρουμ δεν αντιστοιχίζεται με τα αντικειμενικά δεδομένα που προσωπικά καταγράφω.
Επιπρόσθετα οι σχέσεις που διέπουν τα Ομακοεία ήδη είναι επίσης καταγεγραμμένες καθώς και η ευθύνη για την απόδοση και την γραμμή ερμηνείας των διδασκαλιών του Ν. Μαργιωρή από το καθένα ξεχωριστά είναι αυστηρά προσωπική.

Με ευχαριστίες και εκτίμηση
Ηλίας Κατσιάμπας
(Υπεύθυνος των Ομακοείων Τρικάλων και Θεσσαλονίκης