S3KL3TIS
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:Το βράδυ αν βρω χρόνο θα γράψω μια ενδιαφέρουσα (έτσι νομίζω τουλάχιστον) ιστορία που αναφέρεται σε μια περιπετειώδη επίσκεψη μου στην σπηλιά του πάνα.
Μια ηλιόλουστη Κυριακή ενός Σεπτέμβρη πριν από αρκετά χρόνια αποφάσισα να πάω μια χαλαρή βόλτα στην Πάρνηθα ώστε να κάψω τα ξύδια από τις κρεπάλες της προηγούμενης βραδιάς.
Μία το μεσημέρι παρκάρω το αμάξι στο παρκινγκ του καζίνο, κατεβάζω το ποδήλατο και ξεκινάω την χαλαρή μου βόλτα (έτσι νόμιζα) που από χωματόδρομους κυρίως και μονοπάτια θα κατέληγα στο παρκινγκ του τελεφερίκ όπου εκεί σε ένα δέντρο είχα αφήσει μια αλυσίδα ώστε να κλειδώσω το ποδήλατο και με το τελεφερίκ θα πήγαινα να πάρω το αμάξι.
Ξεκινάω λοιπόν, κατηφορίζω από τον δρόμο στην Αγία τριάδα, πιάνω την μικρή ανηφόρα προς τον περιφερειακό των ψηλών κορυφών και πριν το φυτώριο κάνω αριστερά και πιάνω τον χωματόδρομο που βγαίνει προς τον Άγιο Γεώργιο στο κεραμίδι. Η διαδρομή αυτή έχει 2 εναλλακτικές. Η σύντομη από τις πλαγιές της κορυφής της κυρας και η 2η γύρω από τις κορυφές κορομηλια και κεραμίδι (αν θυμάμαι καλά) που καταλήγει στο ίδιο σημείο.
Επιλέγω την 2η. Μεγαλύτερη διαδρομή αλλά το μεγαλύτερο μέρος βατός χωματόδρομους κυρίως κατηφορικος. Καθώς απολαμβάνω την βόλτα μου, μου σκάει φλασιά να κάνω μια παράκαμψη και να πάω στην σπηλιά του πάνα που δεν είχα πάει ποτέ. Από κάποιο σημείο του δρόμου ξεκινάει ένα μονοπάτι που πάει προς την σπηλιά. Ξεκινάω το μονοπάτι, δύσκολο για ποδήλατο (στο μεγαλύτερο κομμάτι το ποδήλατο το είχα αγκαλιά) και φτάνω εκεί που διακλαδιζεται το μονοπατι. Αριστερά θα συνέχιζα για να ξαναβγω στον δρόμο, δεξιά πήγαινε για την σπηλιά.
Αφήνω το ποδήλατο εκεί και το κόβω με τα πόδια για την σπηλιά. Μετά από λίγο αφού κατέβηκα τον κάθετο βράχο με τα σκαλίστα σκαλοπάτια, ήμουν έξω από την σπηλιά.
Εκεί συναντώ μια παρέα από 3 άτομα μικρής ηλικίας (1 αγόρι με κοπέλες) όπου τους χαιρέτησα και μπήκα στην σπηλιά. Ο Πιτσιρικάς που είχε όρεξη για κουβέντα με ακολουθεί και πάνω στην συζήτηση μου δείχνει μια τρύπα όπου έβγαζε σε μια 2η Αίθουσα και με ρώτησε αν θα πάω. Εγώ τον ρώτησα αν έχει πάει και μου είπε πως όχι. Έτσι και εγώ δίστασα να μπω σε μια άγνωστη τρύπα όπου μάλιστα αυτός που μου την έδειξε δίσταζε να μπει.
Τότε έρχεται κάποιος άλλος, μας χαιρετάει, ο πιτσιρικάς τον πιάνει στο μπιρι μπιρι επαναλαμβάνοντας όλα όσα είχε πει και σε μένα. Αυτός ομως που ήρθε στο τέλος τα γνώριζε αυτά και έτσι κι αλλιώς είχε σκοπό να μπει.
Τον ακολουθώ και εγώ και μετά από μένα θα ακολουθούσε και ο πιτσιρικάς όπως μας είχε πει αλλά τελικά δίστασε και δεν ακολούθησε. Το τούνελ αυτό (πάρα πολύ στενό) μετά από 10 15 μέτρα περίπου ερποντας καταλήγει σε μια αίθουσα απίστευτης ομορφιας. Αφού χάζευα την αίθουσα για μερικά λεπτά ο άλλος με έδιωξε με τρόπο λέγοντας μου πως μπορώ να επιστρέψω μόνος μου γιατί αυτός είχε σκοπό να μείνει εκεί για πολύ ώρα. Βγαινω έξω από την σπηλιά μόνος μου και αφού χαιρετάω την παρέα που ήταν έξω από την σπηλιά, ξεκινάω για την επιστροφή. Τότε έρχεται το 1ο σοκ. Κοιτάζω το ρολόι και ήταν 5 το απόγευμα. Μία ξεκίνησα από το καζίνο. Σε λιγότερο από μια ώρα ήμουν στην σπηλιά. Στην σπηλιά δεν έμεινα πάνω από ένα μισάωρο. Πώς ήταν η ώρα 5;;;; σκέφτομαι πως πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω; Το παθαίνω συχνά στο βουνό. Περνάω τόσο ωραία που δεν κοιτάζω ποτέ την ώρα και πολλές φορές χάνω την αίσθηση του χρόνου. Τώρα χρόνια μετά διάβασα στο παρόν θέμα παρόμοια περιστατικά με τον χρόνο να κυλάει κάπως αλλοπρόσαλλα.
Ξεκινάω για την επιστροφή και Σε ένα δεκάλεπτο φτάνω εκεί που είχα αφήσει το ποδήλατο, πίνω και το μισό μισόλίτρο μπουκάλι νερό που είχα μαζί μου ώστε να συνεχίσω την χαλαρή βόλτα μου. Τοτε έρχεται το 2ο σοκ. Και τα 2 λάστιχα του ποδηλάτου ξεφουσκωτα. Παίρνω το ποδήλατο αγκαλιά ακολουθώντας το μονοπάτι για να βγω στον δρόμο. Μετά από λίγη ώρα βγαίνω στον δρόμο και εκεί προκύπτει το εξής δίλλημα. Να σπρώχνω το ποδήλατο ακολουθώντας τον χωματόδρομο για Να βγω στον δρόμο του Αγίου Γεώργιου (6χλμ) και από κει αλλά 4 5 χλμ για να βγω στην άσφαλτο του δρόμου που ανεβαίνει προς το καζίνο και άλλα 2 στην άσφαλτο για να βγω στο παρκινγκ του τελεφερίκ. Ξαφνικά εκεί που θα έκανα μια χαλαρή βόλτα με το ποδήλατο σε κατηφορικό δρόμο, είχα μπροστά μου πάνω από 10 χλμ όπου έπρεπε να σπρώχνω το ποδήλατο.
Αποφασίζω να γλιτώσω ότι μπορώ από απόσταση και τα πρώτα 6 χλμ που περνάνε γύρω από τις κορυφές κορομηλια και κεραμίδι να τα κανω 2 από ένα μονοπάτι που στην πορεία αποδείχτηκε ανύπαρκτο λόγω καμένων. Μπαίνω στο μονοπάτι και συνεχώς έχω μπροστά μου πεσμενους καμένους κορμούς, κλαδιά παντού, μονοπάτι ανύπαρκτο. Κάποια στιγμή μετά από πολύ κόπο έχω φτάσει σε ένα πλάτωμα όπου έβλεπα τις κορυφές αέρα και κυρά. 2 γνωστά σημεια και έχοντας χάρτη και πυξίδα (τα μόνα εφόδια που είχα μαζί μου γιατί το νερό μου είχε τελειώσει προ πολλού) μπορούσα να βρω με ακρίβεια το στίγμα μου στον χαρτη. Βρίσκω το στίγμα μου και τότε έρχεται το 3ο σοκ. Έχω πάρει εντελώς λάθος κατεύθυνση. Διορθώνω την πορεία μου και μετά από ωρες (είχε βραδιάσει) βρήκα τον δρόμο του Αγίου Γεωργίου. Αυτόν που έψαχνα. Βγαινω στον δρόμο και χαλαρώνω. Πλέον ήξερα που ήμουν. Είχα μόνο δρόμο μπροστά μου. 8 χλμ (6 χωματόδρομους + 2 άσφαλτος) αλλά ήξερα που πήγαινα.
Διψασμένος αλλά και χαλαρός πλέον άρχισα να σπρώχνω το ποδήλατο, να προχωράω σε μια όμορφη διαδρομή με μια απίστευτη φεγγαραδα και κατά τις 11 βγήκα στην άσφαλτο στην στροφή που αραζει το πυροσβεστικό.
Εκεί ήταν 2 πυροσβέστες (τους τρόμαξα έτσι όπως βρέθηκα ξαφνικά μπροστά τους) και το 1ο πράγμα που τους είπα ήταν αν έχουν νερό. Αφού κατέβασα 2 μισολιτρα παγωμένο νερό που μου έδωσαν τους εξήγησα τι είχα περάσει και από που ερχόμουν, μου είπαν πως ήμουν ο 5ος ποδηλάτης που αυτή την μέρα πέρναγε από κει με σκασμένο λάστιχο.
Τούς αφήνω το ποδήλατο, κάνω τα τελευταία 2 χλμ μέχρι το τελεφερίκ, προσπαθώ να μπω στο τελεφερίκ χωρίς να φανώ (φοβόμουν ότι θα φάω πόρτα έτσι όπως ήμουν με αρβύλες, μια αθλητική φόρμα και ένα φανελάκι σκισμένα παντού από τα κλαδιά που πέρασα ανάμεσα τους και πρόσωπο με μαύρα σημάδια σαν κομάντο με φουμο στο πρόσωπο το οποίο ήταν από τα καμένα κλαδιά). Στο βαγόνι που μπήκα έκατσα στην μια πλευρά και στην άλλη πεντέξι άτομα που πήγαιναν προσκυνήσουν τον ναό του τζόγου και με κοίταζαν περίεργα όπως και εγώ άλλωστε που είχα ένα ύφος ικανοποίησης που τα κατάφερα και ήταν σαν να τους έλεγα τι να μου πείτε εσείς ρεεε. Ξέρετε εγώ τι πέρασα;
Έφτασα στο καζινο, πήρα το αμάξι, έφτασα στους πυροσβέστες, πήρα το ποδήλατο, τους ευχαρίστησα και πήρα τον δρόμο της επιστροφής για την τσιμεντούπολη σχεδιάζοντας ήδη την επόμενη περιπέτειά μου στο μαγικό βουνό που όσο και αν σας φαίνεται περίεργο περασα τόσο ωραία σε αυτή την περιπέτεια μου.
Υ.Γ: την επομένη μέρα φουσκωσα τα λάστιχα του ποδηλάτου και δεν ήταν σκασμένα. Απλά ξεφουσκωτα.
Edited by - S3KL3TIS on 31/07/2019 00:10:02
quote:quote:
Φωτογραφίες απευθείας από τον υπολογιστή μου μπορώ να ποστάρω;
Πρέπει πρώτα να τις ανεβάσεις σε κάποιο site που ειδικεύεται στο image upload (πχ postimages.org)
έπειτα απο εκεί παίρνεις το link που σου δινει και το προσθέτεις στο κείμενο σου
Ευχαριστώ για την απάντηση.
Θα ήταν πιο απλό να να υπάρχει η δυνατότητα να ανεβαίνουν οι φωτογραφίες απευθείας από τον υπολογιστή όπως γίνεται στα περισσότερα φόρουμ.
Τώρα λέω να αφήσω τις Φωτογραφίες προς το παρόν. Αργότερα βλέπουμε.
Εξάλλου μην φανταστεί κανένας πως έχω Φωτογραφίες με δράκους, φαντάσματα, και λοιπά φαινόμενα. Αντίθετα έχω πολύ υλικό από την πανέμορφη Πάρνηθα που αποτυπώνει την πραγματική μαγεία της, την φύση.Σαν λάτρης της φύσης αλλά και της φωτογραφίας.
Και μια ερώτηση ακόμα. Nickname Υπάρχει η δυνατότητα να το αλλάξω;
quote:
......... με εξαίρεση κάποια σημεία που η αρνητική ενέργεια επικρατούσε και ειδικά κάποια μέρη που μου έβγαζαν κάτι το τόσο πολύ αρνητικό σε βαθμό που απέφευγα τα σημεία αυτά γιατί ένιωθα πως κινδυνεύω.
Το μήνυμα που έγραψα χθες το βράδυ και χάθηκε, έγραψα την εμπειρία που ήταν αφορμή να γράψω αυτό που έχω κάνει παράθεση απο προηγούμενο μήνυμά μου και ειδικά η τελευταία φράση.
Σήμερα που το ξανασκέφτομαι ίσως ήταν καλύτερα που χάθηκε το μήνυμα. Θα την ξαναγράψω την ιστορία αλλά το αφήνω για αργότερα καθώς θέλω να την αποδώσω όσον το δυνατόν καλύτερα, με όλες τις λεπτομέρειες αλλά με τρόπο που να μην αποκαλύπτεται για ποιο μέρος αναφέρομαι. Και αυτό θέλει σκέψη. Το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να σπρώξω επίδοξους φαντασματοκυνηγους στο βουνό. Αυτοί ας μείνουν να ασχολούνται με την σπηλιά της Πεντέλης.
Φίλε heretic συμφωνώ με το τελευταίο μήνυμά σου. Και εγώ της ίδιας άποψης είμαι. Γενικά πάντα προσπαθω να τα εξηγώ όλα με την λογική. Δεν ψάχνω να βρω φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν, αντίθετα προσπαθώ να αποδώσω στα φαντάσματα μια λογική εξήγηση.
Το βράδυ αν βρω χρόνο θα γράψω μια ενδιαφέρουσα (έτσι νομίζω τουλάχιστον) ιστορία που αναφέρεται σε μια περιπετειώδη επίσκεψη μου στην σπηλιά του πάνα.
Edited by - S3KL3TIS on 30/07/2019 16:42:48
Τι να πω; Μάλλον το μαγικό βουνό δεν θέλει οι ιστορίες του να γίνονται γνωστές.
Τόσο γράψιμο τζάμπα. Η απόλυτη ξενερα.
Όταν βρω χρόνο θα κάνω μια απόπειρα ξανά.
quote:
Σεκλέτη μη μασάς, είμαι ένας από αυτούς που αναφέρει ο Heretic ότι προωθούν τη μυθολογία κτλ παραπάνω!Να είμαι ειλικρινής, αγαπώ τη φύση (έχω περπατήσει δάση) πέρα από την άλλη μυστήρια πλευρά της... μα παραμένω επιμένων αλαφροϊσκιωτος σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο πεζός καθημερινά.
quote:
με εξαίρεση κάποια σημεία που η αρνητική ενέργεια επικρατούσε και ειδικά κάποια μέρη που μου έβγαζαν κάτι το τόσο πολύ αρνητικό σε βαθμό που απέφευγα τα σημεία αυτά γιατί ένιωθα πως κινδυνεύωΤο έχουν αυτό τα δάση. Κάποιες φορές νιώθεις ότι σε παρατηρούνε επιφυλακτικά, κάποιες ότι είσαι ανεπιθύμητος, κάποιες ότι σε δέχονται, και όχι σε όλα τα μέρη τους, μα σε συγκεκριμένα. Δεν είσαι ο μόνος που το χει βιώσει αυτό το συναίσθημα απλά για να ξέρεις.
Για την Πάρνηθα δεν έχω κάτι να αναφέρω συγκεκριμένα, οπότε λέω να μείνω λίγο στην αφάνεια αναμένοντας να θαυμάσω φωτογραφίες και σχόλια για αυτό το ξακουστό μέρος της Αττικής μας.
Καλή μας συνέχεια.
Νιάου νιάου νιάου φρρρρρρρ...
Όσο για τα κατσίκια - πρόβατα ευτυχώς στον κύριο όγκο του βουνού δεν υπάρχουν. Μόνο γύρω από το βουνό. Αιτία για αυτό είναι πως ένα μεγάλο μέρος του βουνού είναι εθνικός δρυμός και έτσι η Πάρνηθα την γλιτώνει προς το παρόν. Έστω και αυτός ο δρυμός που εντός των ορίων του υπάρχουν καζίνο, στρατόπεδα, αθλητικοί χώροι, ξενοδοχεία (έστω και πρώην), βίλα δικτάτορα και αλλά πολλά, φαίνεται πως έχει αποτέλεσμα.
Να γράψω και κάτι το μεταφυσικό (λέμε τώρα) για να είμαι στο πνεύμα του φορουμ.
Η Πάρνηθα (αυτό το μαγικό βουνό) από τις πρώτες φορές που άρχισα να το περπατάω και να το μαθαίνω και που 9 στις 10 φορές ανέβαινα μόνος μου και είχα χαθεί πολλές φορές, ποτέ δεν είχα την αίσθηση ότι έχω πρόβλημα, η ότι κινδυνεύω, η δεν θα βρω τον δρόμο μου. Πάντα ένιωθα μια ασφάλεια, μια σιγουριά, μια απίστευτη θετική ενέργεια σε όλο το βουνο με εξαίρεση κάποια σημεία που η αρνητική ενέργεια επικρατούσε και ειδικά κάποια μέρη που μου έβγαζαν κάτι το τόσο πολύ αρνητικό σε βαθμό που απέφευγα τα σημεία αυτά γιατί ένιωθα πως κινδυνεύω.
Και μια ερώτηση. Φωτογραφίες απευθείας από τον υπολογιστή μου μπορώ να ποστάρω;
quote:
Όλη η φύση είναι "μαγική", δεν χρειάζεται η μυθολογία, και η παρα-μυθολογία ορισμένων, για να εκδηλωθεί.
Ποσό μα πόσο συμφωνώ.
Εξάλλου το παρόν θέμα (και το φόρουμ γενικότερα) δεν το ανακάλυψα γιατί έψαχνα κάτι που είχε σχέση με το μεταφυσικό. Απλά είχα γκουγκλαρει για την Πάρνηθα (νοσταλγία βλέπετε) και έτσι έπεσα πάνω στο παρόν θέμα (όπου διαβάζοντας το με ταξίδεψε) και στο φόρουμ. Και παρόλο που μου έχουν τύχει πολλά περιστατικά που έχουν να κάνουν με το μεταφυσικό (ειδικά στην Πάρνηθα) δεν θέλω να μείνω σε αυτά αλλά στην μαγεία του βουνού και της φύσης γενικότερα. Αν προχωρήσει η συζήτηση και υπάρχει ενδιαφέρον,θα γράψω και για αυτά.
Στα υπόλοιπα που έγραψες η δικιά μου άποψη είναι πως όντως μετά την φωτιά όποιος ανέβαινε στο βουνο, η αίσθηση που αποκόμιζε ήταν αυτή της απόλυτης καταστροφής.
Όμως βλέποντάς τα λίγο πιο ψύχραιμα, θα πω πως δεν είναι ακριβώς έτσι. Όντως κάηκαν 35 χιλιάδες στρέμματα (μεταξύ αυτών και το μισό ελατοδασος και αυτό ήταν το πιο θλιβερό), αλλά μιλάμε για ένα βουνό 300 χιλιάδες στρέμματα όπου η φωτιά έκαψε το 10% του βουνού. Κατά τα άλλα μιλάμε για ένα καταπράσινο βουνο, γεμάτο ζωή που πρέπει να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να παραμείνει έτσι.
Όσο για τα ελάφια μετά την φωτιά αυξήθηκε ο πληθυσμός τους πάρα πολύ. Βλέπετε τα καμένα έγινε ένας τεράστιο βοσκοτόπι μετά την φωτια. Αυξήθηκαν σε βαθμό που πλέον δρουν εις βάρος της φυσικής αναδάσωσης.
Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να παραμείνει πράσινο το βουνό (και να ξαναπρασινισουν τα καμένα). Το κλίμα της Αθήνας με όλο αυτό το τσιμέντο είναι αποπνικτικό και αν πάψει να υπάρχει η πράσινη Πάρνηθα, τότε θα γίνει απάνθρωπο.
@Italos συμφωνώ. Και εγώ ζω εδώ και κάποια χρόνια στην επαρχία και δεν θα ήθελα με τίποτα να ξανά μεινω μόνιμα στην Αθήνα. Μακάρι να μπορούσα να πάρω και την Πάρνηθα μαζί μου😁
Edited by - S3KL3TIS on 26/07/2019 17:33:20
Edited by - S3KL3TIS on 26/07/2019 17:34:04
Παρόλα αυτά θέλω να γράψω κάτι που ίσως και να πιάσει τόπο.
Θέλω να γράψω για τον ΕΔΑΣΑ. Τους πραγματικούς φρουρούς, φύλακες άγγελοι του μαγικού βουνού της Πάρνηθας.
Ο Ε.ΔΑΣ.Α (εθελοντές δασοπροστασίας Αττικής) είναι ένας εθελοντικός σύλλογος που κάνει πυροφυλαξεις αλλά και περιπολίες τα βράδια στην Πάρνηθα.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ https://www.edasa.gr/
Όποιος θα ήθελε να περάσει μια μοναδικής εμπειρίας βραδιά στο μαγικό βουνό, κάνοντας προφύλαξη στο πυροφυλακιο της σκιπιζας (όποιος έχει πάει σκιπιζα καταλαβαίνει για τι απίστευτης ομορφιάς μέρος λέω) δεν έχει παρά να δηλώσει συμμετοχή.
Τελευταία φορά που επισκέφθηκα την Πάρνηθα ήταν πριν ένα χρόνο περίπου και χάρηκα πολύ που είδα την φύση να ανακάμπτει μια δεκαετία Μετά την καταστροφική φωτιά. Αν θέλουμε να συνεχιστεί αυτό ο καλύτερος τρόπος είναι να βοηθήσουμε τον ΕΔΑΣΑ δηλώνοντας συμμετοχή στις πυροφυλαξεις.
Διαβάζοντας το παρόν θέμα, θυμήθηκα, ταξίδεψα, βρέθηκα στο μαγικό βουνό (μιας και δεν το επισκέπτομαι πλέον καθώς τα τελευταία χρόνια είμαι κάτοικος επαρχιακής πόλης) και μου λείπει πολύ.
Έχω περπατήσει, ανέβει σε πολλά βουνά.
Αυτά που έχω βιώσει,νιώσει, ζήσει, στην Πάρνηθα, πουθενά αλλού.
Μαγικό βουνό με όλη την σημασία της λέξης.
Πριν από κάποιους μήνες έφερα στην επιφάνεια το παρόν θέμα (το οποίο ήταν ανενεργό για πάνω από μια δεκαετία) καθώς διαβάζοντας το, ταξίδεψα, θυμήθηκα,αναπολησα το μαγικό βουνό μιας και μακριά του πλέον .
Δυστυχώς ανέλαβε δουλειά ένα τρολ και το έκανε μπάχαλο. Και εγώ θα ήθελα να συνέχιζε το θέμα από εκεί που σταμάτησε πριν μια δεκαετία αλλά το βλέπω δύσκολο.
quote:Σεκλέτη το να ταίζεις ελάφια (για μένα που αγαπάω τα ζώα) με έκανε να χαμογελάω.
Παρεπιπτόντως έχει γίνει πολύ ντόρος τελευταία για τους λύκους στην Πάρνηθα. Κυνηγετικοί... όμιλοι κυρίως φωνάζουν ότι 33 λύκοι προς χίλια κάτι ελάφια είναι επικίνδυνη αναλογία...
Εχει πάρει κάτι το αυτί σου από κει πάνω;
Για να μην τους ξεκατινιάζω άδικα όπου τους βρίσκω στα φόρα και στα FB...
Πάντως τα ελάφια και τα άγρια ζώα γενικότερα δεν πρέπει να τα ταΐζουμε.
Όσο για τους λύκους στην Πάρνηθα αυτό που γνωρίζω είναι πως τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί μια αγέλη 9 λύκων.
Μάλιστα πριν από 1 με 1μισή χρόνο πριν φίλος μου μου έστειλε φωτογραφίες από λύκους στην Πάρνηθα. Τότε είχαν εγκαταστήσει κάμερες σε διάφορα σημεία του βουνού για να τους καταγράψουν.
Αν έχει αλλάξει κάτι τον τελευταίο χρόνο δεν το γνωρίζω. Αλλά 33 λύκους, δεν το πιστεύω. Είναι πολλοί για την Πάρνηθα και η θέαση τους θα ήταν συχνή σε περιπατητές, επισκέπτες του βουνού αλλά και σε κατοίκους των γύρω περιοχών. Όπως και τα υπολείμματα από τα ζώα που τρώνε.
Θα είχε γίνει μεγάλος ντόρος και θέμα ακόμα και στις ειδήσεις.
Εγώ δεν το πιστεύω αλλά δεν γνωρίζω και κάτι.
Heretic το μήνυμα με το κούνημα της ουράς νόμιζα ότι απευθυνόταν σε μένα και για αυτό γέλασα (χαχαχα είχα γράψει)
Μετά το προτελευταίο μήνυμά σου κατάλαβα ότι εσενα έπαιρνε η μπάλα και ζητάω συγγνώμη για το γέλιο. Δεν θα το έγραφα αν απευθυνόταν σε σένα η σε οποιονδήποτε άλλον εκτός εμένα.
Έχοντας λοιπόν αγοράσει ποδήλατο (mountain bike με αναρτήσεις εμπρός πίσω, δισκόφρενα κτλ, κατάλληλο για βουνό και μονοπάτια), ξεκινάω για την 1η μου ουσιαστική βόλτα στο βουνό.
Ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό παρκάρω το αμάξι στο παρκινγκ του καζίνο, κατεβάζω το ποδήλατο έτοιμος για την βόλτα.
Για 1η βόλτα αποφάσισα να μην κάνω κάτι extreme. Δεν θα έμπαινα σε μονοπάτια. Αποφάσισα να κάνω τον περιφερειακό των υψηλών κορυφών (άσφαλτος). Μια κυκλική διαδρομή. Μελετώντας τον χάρτη είδα πως πρόκειται για μια διαδρομή περίπου 15 χιλιόμετρα. 9 χλμ στα καμμένα και τα υπόλοιπα σε δάσος. Αποφάσισα να την κάνω από άγια τριάδα, φυτώριο, την πίσω πλευρά, μολα, μπαφι, καζίνο και όχι ανάποδα γιατί με αυτή την φορά θα ξεκινούσα από τα καμένα όπου το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής στα καμένα άρα και με τον ήλιο να με βαραει ήταν κατηφορικό άρα και πιο εύκολο και στο τέλος της διαδρομής όπου θα υπήρχε και κούραση θα ήταν στην σκιά του δάσους.
Δεν θα περιγράψω την διαδρομή, το ποσό ωραία μέρη είδα, την απίστευτη θέα της πίσω πλευράς του βουνού γιατί θα πλατιασω πολύ. Πέρασα τα καμένα (ο ιδρώτας ποτάμι), μπήκα στο δάσος, φτάνω στην μολα. Πάνω από 10 χλμ, ώρα για διάλειμμα σε αυτό το πανέμορφο μέρος. Άνοιξη, η φύση σε οργασμό, μέρος με τρεχούμενα νερά, ψηλά δέντρα, πανέμορφο λιβάδι, μέρος απίστευτης ομορφιάς.
Πάω στις πηγές που είναι δίπλα στον δρόμο να σβήσω την δίψα μου και εκεί καθόταν αραχτός ένας παππούς 70 με 75 χρονών. Τον χαιρετάω, σβήνω την δίψα μου στην πηγή και πιάνω κουβεντα με τον παππού που είχε όρεξη για συζήτηση. Αφού μιλάμε, αφού μου είπε διάφορες ιστορίες για το βουνό, αφού μου είπε πως ανεβαίνει συχνά εκεί τα πρωινά και αράζει και πίνει τον καφέ του γιατί πλέον δεν μπορεί να περπατάει και να διασχίζει το βουνο, μου προτείνει να με κεράσει καφέ. Είχε ένα ξύλινο κουτί όπου μέσα είχε γκαζάκι, καφέ (ελληνικό εννοείται), ζαχαρη και όλα τα απαραίτητα. Μου φτιάχνει καφέ με νερό απο την πηγη. Από τους ωραιότερους που έχω πιεί. Μερακλής ο παππούς. Να είναι καλά όπου και αν είναι.
Αφού έμεινα παρέα με τον παππού πάνω από μια ώρα,αφού ταΐσαμε με φρούτα 2 ελάφια που είχαν πλησιάσει, τον ευχαρίστησα, τον χαιρέτησα, έκανα μια βόλτα να δω την περιοχή της μολας και συνέχισα.
Από μολα προς μπαφι η διαδρομή κυρίως ανηφορική και ζόρικη αλλά με όλες αυτές τις εικόνες που έβλεπα γύρω μου δεν είχα κανένα πρόβλημα. Όταν το μυαλό είναι ξεκούραστο, γεμάτο όμορφες εικόνες, ευχαριστημένο, το κουρασμένο σώμα δεν παραπονιέται. Απλά ακολουθεί.
Μετά το μπαφι η διαδρομή κατηφορική και η βόλτα χαλαρή. Φτάνω στο καζίνο, φορτώνω το ποδήλατο στο αμάξι και ξεκινάω για την επιστροφή στην τσιμεντούπολη. Καθώς προχωράω με το αμάξι σκέφτομαι την βόλτα και την όλη εμπειρία (έκανα ταμειο) και ταυτόχρονα είχα μια θλίψη γιατί γυρναγα στην τσιμεντούπολη.
Κάνοντας λοιπόν ταμείο τα συμπεράσματα ήταν τα εξής
Είδα με άλλη ματιά την Πάρνηθα. Παρόλο που είχα ανεβει πολλές φορές στο παρελθόν, ήταν σαν να ανέβηκα 1η φορά. Για 1η φορά είδα το μεγαλείο της φύσης. Για 1η φορά σεβάστηκα την φύση. Για 1η φορά ένιωσα κομμάτι αυτής.
Για 1η φορά όποιος άγνωστος άνθρωπος με συναντούσε, με χαιρετούσε και τον χαιρετούσα. Στην γειτονιά που έμενα τοτε για χρόνια ζούσαν άνθρωποι δίπλα μου, απέναντί, στην ίδια πολυκατοικία και δεν είχαμε ανταλλάξει ποτέ μια καλημέρα.
Με έκανε να την σκέφτομαι συνέχεια. Να περιμένω πως και πως να ξαναπάω. Να ζήσω την μαγεία της. Μαγεία που δεν έχει να κάνει με το μεταφυσικό. Με παράξενες ιστορίες. Αλλά με απλά πράγματα. Πράγματα που οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων τα έχουν ξεχάσει ή τα αγνοούν εντελώς.
Μετά από άπειρες βόλτες στο βουνό όπου πλέον γνωρίζω και την κάθε πέτρα της, με έκανε άνθρωπο που σέβεται την φύση και απέκτησε οικολογική συνείδηση. Που σέβεται τον συνάνθρωπό του. Που σέβεται τα ζώα. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο.
Μετά από άπειρες βόλτες στο βουνό, οπότε είχα πρόβλημα,πηγαινα μια βόλτα στο μαγικό βουνό. Να ξελαμπικαρει το μυαλό μου, να αδειάσει από τα προβλήματα. Να βρει λύση.
Μαγικό βουνό σε ευχαριστώ για όλα όσα μου προσέφερες.
Θα είσαι για πάντα στην καρδιά μου.
Όσο για το όνειρο εννοείς πως δεν γίνεται να θυμαμαι ένα όνειρο μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και σου φαίνεται παράξενο πως γίνεται να θυμήθηκα το όνειρο μετά από τόσο καιρό όταν ανέβηκα στην Πάρνηθα;
Δεν έχεις άδικο. Και εγώ την ίδια απορία η επιφύλαξη για το κατά πόσο είναι αλήθεια θα είχα αν το διάβαζα από κάποιον άλλο.
Σε μένα συμβαίνει το εξής.
Τα περισσότερα όνειρα που έχω δει, τα έχω ξεχάσει μόλις ξυπνήσω. Κάποια τα θυμάμαι το πρωί και κατά την διάρκεια της μέρας τα ξεχνάω. Κάποια ίσως τα θυμάμαι και λίγο περισσότερο. Κάποια (πολύ λίγα) τα θυμαμαι (αν όχι όλο το όνειρο, εικόνες η στιγμιότυπα από αυτο) για πολύ καιρό η και για πάντα. Πιστευω πως αυτό γίνεται γιατι ξυπνάω βλέποντας αυτό και τότε έχω την τάση να το σκέφτομαι και να το δουλεύω στο μυαλό μου για ώρα. Ειδικά αν είναι πολύ έντονο η μου έκανε εντύπωση.
Δεν σκοπεύω να προσπαθήσω να πείσω κανέναν για το κατά πόσο είναι αλήθεια αυτά που γράφω. Δεν μπαίνω καν σε τέτοια συζήτηση. Όποιος θέλει τα πιστεύει, όποιος δεν θέλει....Καλή καρδιά.
Ότι γράφω προσπαθώ να το γράψω όσο πιο απλά και κατανοητά (και χωρίς γρίφους) μπορω χωρίς να βάζω σάλτσες και να καθοδηγώ τον αναγνώστη εκεί που θέλω εγώ. Ίσα ίσα που σε ότι παράξενη ιστορία εχω γράψει, γράφω και την εξήγηση που δίνω σκεπτόμενος με την λογική (ότι κάνω και στην ζωή μου Δηλαδή) και δεν προσπαθώ να παρουσιάσω δράκους, μάγισσες, φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν.
quote:
Τώρα, όσον αφορά τα όνειρα ,έχεις φαντάζομε εμπειρία του πόσο βαρετά ακούγεται η αφήγηση τους ε; Αναρωτήσου τι να σημαίνει αυτό για το ας πούμε ονειρευόμενο.
Ένα δεύτερο, να εμπιστεύεσαι χάρτες μόνο σε κλίμακα 1:1
Για το 1ο δεν κατάλαβα τι θέλεις να πεις. Αν θέλεις εξήγησε το μου.
Για το 2ο πάλι δεν κατάλαβα τι εννοείς. Πάντως επειδή έχω ανέβει σε πολλά βουνά, οι χάρτες (συνήθως σε κλίμακα 1:25000) με έχουν σώσει πολλές φορές.
Όχι μόνο έχω σκύλο, τα αγαπάω πολύ τα σκυλιά.
Μια εμπειρία που είχα στην Πάρνηθα κάποτε ήταν η αιτία να αποκτήσω τον πρώτο μου σκύλο. Αλλά αυτή η ιστορία δεν είναι για να την γράψω τώρα. Την αφήνω για αργότερα. Κάθε πράμα στον καιρο του.
Πάμε στην ουσια λοιπόν.
Συνεχίζω την ιστορία με το όνειρο.
Επιστρέφοντας στην πόλη και καθώς περνούσαν οι μέρες, συνέχεια σκεφτόμουν την βόλτα στην Πάρνηθα και το όνειρο. Προσπαθούσα να δώσω μια λογική εξήγηση πως το καλό είδα το συγκεκριμένο μέρος ενώ δεν είχα πάει ποτέ μετά την φωτιά. Έκανα διαφορά σενάρια στο μυαλό μου όπως πχ να είχα δει το μερος στην τηλεόραση, σε εφημερίδα, στο ίντερνετ και μετα να είδα το μέρος στο όνειρο. Κανένα από αυτά τα σενάρια όμως δεν με έπειθε. Άλλωστε στο όνειρο δεν έβλεπα απλά εικόνες, ήμουν εγώ μαζί με φιλικό μου πρόσωπο όπου σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου το αμάξι, κατεβηκαμε και θαυμαζαμε το τοπίο. Ακριβώς οπως έγινε και στην πραγματικότητα με διαφορά ότι ήμουν μόνος μου και δεν είχε χιόνι.
Πολύ "ζωντανό" το όνειρο για να προέκυψε από μια εικόνα που είδα στην τηλεόραση.
Καθώς όλο αυτό ήταν αδύνατο να το ξεχάσω, αποφάσισα να ανεβαίνω στο βουνο, να το περπατήσω, να δω το βουνό πέρα από τους δρομους. Να δω, να γνωρίσω το πραγματικό βουνό.
Αγόρασα ένα χάρτη της Πάρνηθας και άρχισα να τον μελετάω. Επειδή γενικά μου αρέσουν οι χάρτες, μελετούσα με τις ώρες τον χάρτη. Μάθαινα τα μονοπάτια, τους δρόμους, τα τοπωνύμια κτλ. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως η Πάρνηθα δεν είναι μόνο η διαδρομη μέχρι το καζίνο, τα καταφύγια και τις κεραίες στην κορυφή. Μπροστά μου άρχισε να ξεδιπλώνεται το μαγικό βουνό και ακόμα δεν είχα αρχίσει να το επισκέπτομαι.
Δεν σήκωνε άλλη αναβολή. Ανυπομονησία στο φουλ. Επειδή μελετώντας τον χάρτη κατάλαβα πως το βουνό είναι μεγαλύτερο απο ότι νόμιζα, οι αποστάσεις μεγάλες, αγόρασα ποδήλατο και σύντομα βρέθηκα στο μαγικό βουνό.
Συνεχίζεται....
quote:
Συνέχισε έχει ενδιαφέρον , τι ήθελες δηλαδή να κουνάμε την ουρά μας; show must go on
Χαχαχαχαχα όχι δεν θέλω να κουνατε την ουρά σας. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Το αντίθετο θα έλεγα.
Το να γράφω ιστορίες απλά για να τις διαβάζουν κάποιοι που τις βρίσκουν ενδιαφέρουσες, νιώθω σαν την γιαγιά που εξιστορεί παραμύθια στα εγγόνια της και αυτά την ακούν ενθουσιασμένα με ανοιχτό το στόμα.
Ο λόγος που γράφτηκα στο φόρουμ είναι γιατί πρόσφατα ανακάλυψα το παρόν θέμα, με έπιασε νοσταλγία για το μαγικό βουνό μιας και μακριά του πλέον και ήλπιζα σε κουβεντούλα για αυτό. Όπως γινόταν στο παρόν θέμα. Τώρα θα μου πειτε, καλά ρε μεγάλε ξεθαψες ένα θέμα που ήταν ανενεργό για μια δεκαετία. Τι περίμενες;;; Συμφωνώ.
Επειδή μου αρέσει να μιλάω (στην συγκεκριμένη περίπτωση να γράφω) για την Πάρνηθα θα συνεχίσω να γράφω ιστορίες για αυτήν. Ιστορίες που δεν θα αφορούν μόνο το μεταφυσικό, αλλά ιστορίες από την Πάρνηθα γενικότερα.
Σκοπός μου δεν ήταν να μπω σαν κομήτης στο φόρουμ, να αραδιασω πεντέξι ιστορίες που έχουν να κάνουν με το μεταφυσικό, οι περισσότεροι να με περάσουν σαν τρολ και να εξαφανιστώ. Διαπίστωσα ότι αυτό παίζει πάρα πολύ στο φόρουμ.
Σκοπός μου είναι να συζητάω για το αγαπημένο μου βουνο, να ανταλλασω εμπειριες. Αληθινές.
Στα πρώτα μου μηνύματα έταξα μια εμπειρία που έχει να κάνει με το μεταφυσικό και είναι πάρα πολύ έντονη. Εμπειρία που γενικότερα την έχω πει σε πολύ λίγα άτομα. Όπως και άλλες που έχω ζήσει. Γενικά το αποφεύγω. Άλλωστε ποτέ δεν τις κυνήγησα, ποτέ δεν τις επιδίωξα, απλά προέκυψαν. Για παράδειγμα στο ξενια που είναι για την Πάρνηθα περίπου ότι είναι και η σπηλιά του Νταβέλη για την Πεντέλη, ποτέ δεν μπήκα μέσα. Όχι από φόβο αλλά γιατί δεν μου προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον.
Δεν θέλω να με κοιτάνε σαν τον τρελό του χωριού. Την αφήνω για αργότερα γιατί ξαναλέω πως δεν μου αρέσει να με περνάνε για τον τρελό του χωριού η σαν τρολ στα φόρουμ. Περιμένω να "γνωριστούμε"πρώτα.
Έγραψα κάποια πράγματα για μένα, για πως το βλέπω γενικότερα έτσι για να γνωριστούμε.
Η συνέχεια από εμπειρίες στα επόμενα μηνύματα.
Υ.Γ: παρέθεσα το μήνυμα του/της ammophila μιας και μου την "είπε" κατά κάποιον τρόπο (με τρόπο που μου άρεσε. Δεν το πήρα στραβά) αλλά απάντησα σε όλους που έγραψαν αλλά και αυτούς που διαβάζουν.
Edited by - S3KL3TIS on 23/08/2019 23:25:55
Edited by - S3KL3TIS on 23/08/2019 23:26:51
Edited by - S3KL3TIS on 23/08/2019 23:27:36
Είχα ανέβει κάποιες βόλτες στο βουνο, πολλές φορές βόλτα με το αμάξι, βόλτες για παιχνίδι με το χιόνι, είχα περπατήσει και κάνα δυο μονοπάτια αλλά περιστασιακά και χωρίς να νιώθω την μαγεία του βουνού και της φύσης γενικότερα.
Κάποτε είδα ένα όνειρο. Στο όνειρο αυτό μεταξύ άλλων βρέθηκα σε ένα ωραίο μερος, διασχίζοντας έναν δρόμο όπου είχε ρίξει λίγο χιόνι. Το μέρος αυτό το θυμόμουν το πρωί που ξύπνησα και προσπαθούσα να θυμηθώ αν στην πραγματικότητα είχα περάσει από αυτό το μερος αλλά δεν μου ερχόταν κάτι στο μυαλό. Η εικόνα αυτή πάντως μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό και με λεπτομέρειες.
Σε μια άσχετη στιγμή (μετά από μήνες; χρόνια; δεν θυμάμαι) αποφάσισα να πάω μια βόλτα στην Πάρνηθα με το αμάξι που είχα να το κάνω κάποια χρόνια. Μετά την φωτιά του 07 δεν είχα ξαναπάει. Καθώς ανέβαινα με το αμάξι τις στροφές μετά το τελεφερίκ και μόλις πέρασα την τελευταία στροφή και λίγο πριν το Ξένια, ξαφνικά βλέπω μπροστά μου το μερος που είχα δει κάποτε στο όνειρο. Οι γυμνές πλέον πλαγιές (εντελώς διαφορετικό τοπίο καθώς την τελευταία φορά που είχα πάει ήταν πριν την φωτιά, δασωμενο και εντελώς διαφορετικό αδύνατο να το αναγνωρισω) όπως και οι απέναντί πλαγιές που είναι το καζίνο και η ρεματιά ανάμεσα που φτάνει μέχρι την Αγία τριάδα.
Είδα μια εικόνα από την Πάρνηθα όπως ήταν μετά την φωτια μόνο που την είδα πριν καν υπαρξει.
Η συνέχεια στα επόμενα μηνύματα αν και δεν βλέπω ενδιαφέρον για το παρόν θέμα.
Όσοι περιμένουν να διαβάσουν για φαντάσματα, νεράιδες, δράκους και λοιπά παράξενα γεγονότα, θα απογοητευτούν. Πάρνηθα δεν είναι αυτά (έχει και από αυτά αλλά τα αφήνω για το μέλλον). Πάρνηθα ειναι φύση, είναι θετική ενέργεια, είναι μαγεία.
Όταν είχα αρχίσει να ανεβαίνω συστηματικά πλέον στο βουνό, σε μια βόλτα μου με το ποδήλατο και αφού σταμάτησα στις πηγές της μολας για να δροσιστω, πέρναγε ένα πυροσβεστικό όχημα με εθελοντές. Ήταν από τον ΕΔΑΣΑ (εθελοντές δασοπροστασίας Αττικής). Πιάσαμε κουβέντα, έμαθα ποιοι είναι, τι κάνουν και αργότερα έμαθα Περισσότερες πληροφορίες για την δράση τους από το ίντερνετ.
Μέρες αργότερα αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή για μια νυχτερινή πυροφυλαξη. Έφτασε η μέρα που είχα δηλώσει και στις 7 το απόγευμα βρέθηκα στο πάρκινγκ του τελεφερίκ όπου είχαμε δώσει ραντεβού.
Αφού μαζευτήκαμε - γνωριστήκαμε, ξεκινήσαμε για την περιοχή σκαλάκια όπου ξεκινάει το μονοπάτι για το πυροφυλακιο της σκιπιζας.
Το μονοπάτι στην αρχή του είναι στα καμένα αλλά μετά από λίγο διασχίζει ένα πανέμορφο δάσος από έλατα. Διασχίζοντας αυτό το υπέροχο μονοπάτι, περνώντας από τον Νεραϊδότοπο, σε ένα μισάωρο ήμασταν στο πυροφυλακιο.
Τι μαγικό μέρος ήταν αυτό;;; κρίμα που δεν μπορώ να ανεβάσω Φωτογραφίες.
Φτάνοντας στο πυροφυλακιο αφήσαμε τα πράγματα μας, αραξαμε και μέχρι τις 12 η ώρα πέρασε ευχάριστα με χαλαρή κουβεντούλα.
Στις 12 αφού είχαμε ορίσει βάρδιες (ήμασταν 6 άτομα από μια ώρα ο κάθε ένας μέχρι τις 6 το πρωί) πέσαμε για ύπνο. Εγώ είχα την τελευταία βάρδια. Πέντε με έξι το πρωί. Στις 5 με ξυπνάει αυτός που είχε βάρδια ώστε να αναλάβω. Ξυπνάω και αράζω σε αυτό το απίστευτο μπαλόνι κάνοντας την βάρδια μου. Όσο και να προσπαθήσω να περιγράψω αυτή την μαγεία δεν θα τα καταφέρω ούτε στο ελάχιστο.
Άραξα και απολάμβανα την εικόνα που είχα μπροστά μου φορώντας το μπουφάν μου μιας και είχε 12 βαθμούς ενώ στην Αθήνα βαραγε 40ρια. Φεγγαραδα, η θέα απίστευτη. Ολη την βόρεια πλευρά του βουνού, όλη την Βοιωτία, την Εύβοια, μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι μου.
Την ησυχία και την ηρεμία το μόνο που την διαταράσσει είναι οι κραυγές από τα αρσενικά ελάφια που έψαχναν για ταίρι. Μαγεία, μαγεία, μαγεία και μόνο μαγεία. Το είχα στο μυαλό μου πως θα ήταν κάτι σαν την σκοπιά του στρατού που δεν πέρναγε η ώρα με τίποτα και αυτή η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα που θα ήθελα να είχα άλλο τόσο χρόνο.
Στις έξι όταν είχε ξημερώσει πια ξύπνησα τους υπολοιπους και βλέποντάς την ανατολη, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Όσοι δεν είχαμε δουλειά πήγαμε στο μπαφι για καφέ. Μετά από ένα διπλό εσπρέσο και την περίφημη καρυδοπιτα, πήγα για πεζοπορία προς μολα, μεσιανο νερο, πηγή κορομηλιας όπου την έπεσα για ένα 2δώρο ύπνο στην σκιά ενός τεράστιου πλατάνου και μετά επιστροφή στο μπαφι όπου είχα αφήσει την μηχανή μου για να πάρω τον δρόμο για την τσιμεντούπολη.
Υ.Γ 1: Περιττό να πω πως αυτό το έκανα παρα πολλές φορές ακομα.
Υ.Γ 2: όποιος πάει προς σκιπιζα να κάνει μια μικρή παράκαμψη και να πάει στην πηγή της σκιπιζας που έχει το πιο καθαρό νερό στο βουνό, απίστευτη θετική ενέργεια και πολλά μάτια να σε κοιτάνε καθώς πίνεις νερό από την πηγή.