Tsakalov
Νέο ΜέλοςGreece5Μηνύματα
5Θέματα
13/12/2005, 10:57:22Πρώτο μήνυμα
13/12/2005, 11:29:24Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Από τα πολύ παιδικά μου χρόνια, δεν είχα ποτέ εκτημιθεί, δεν είχε αναγνωρισθεί η αξία μου, και όλοι με είχαν παραγκωνισμένο σαν έναν παρείσακτο και ανάξιο μέλος της μικρής κοινωνίας που ζούσα τα τότε χρόνια. Ίσως έφταιγε η εμφάνισή μου η εξωτερική. Είμουν ατιμέλητος, δεν είχα ωραία ρούχα, και γενικά δεν φρόντιζα τον εαυτό μου. Όλοι με είχαν του κλώτσου και του μπάτσου. Και ποτέ δεν είχα (τότε) αληθινούς φίλους. Στα περίπου 7 μου χρόνια, μετακόμησα σε μια άλλη περιοχή. Εκεί έκανα τον πρώτο μου φίλο, αλλά η ιστορία του παραγκωνισμού επαναλαμβανόταν συνέχεια και συνέχεια. Με τον καιρό κατάλαβα πως όντως ήμουν παρείσακτος και για αυτό φταίει η εξωτερική μου εμφάνιση, ως τότε δεν το γνώριζα ότι πρέπει να πηγαίνεις με τα νερά τους για να είσαι επιθυμητός. Άρχισα να αλλάζω στο γυμνάσιο, έκανα καινούριους φίλους, και πολλούς εχθρούς σινάμα. Στο λύκειο ήρθε η τελική ικανοποίηση. Έγινα εμφανίσημος, έλκυα το αντίθετο φύλλο, έβγαλα τα γυαλιά που φορούσα και που ήμουν σαν κουκουβάγια, και γενικά, έγινα αρεστός και στους άλλους αλλά κυρίως στον εαυτό μου. Αυτή η απότομη αλλαγή ξάφνιασε το κοντινό μου περιβάλλον αλλά και εμένα τον ίδιο. Τώρα είμαι ένα άτομο που έχει τους φίλους του, τους εχθρούς του, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές του και γενικά είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου. Αυτό που με βασανίζει είναι το γιατί πρέπει να κάνουμε πράγματα και ενέργειες για να γίνουμε αρεστοί στους άλλους, εννοώ ενέργειες που δεν θα είναι αρεστές σε εμάς. Απογοητεύομαι. Αλλά έτσι είναι το σύστημα και η κοινωνία...
Αγαπώ ότι δεν μου φέρεται αχάριστα.
Εγώ πιστεύω απόλυτα στο Θεό, μόνο και μόνο γιατί ακόμα ζω, μετά από όσα πέρασα εξ' αιτίας των προβλημάτων υγείας που έχω. Στο παραπέντε πάντα γινότανε το Θαύμα και σωζόμουν από κάθε δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν.
Ο Μεγαλοδύναμος, ο Υιός του, Η Παναγία και το Άγιο Πνεύμα, ζω ακόμα, πέρα των όσων πέρασα τα τελευταία 16 χρόνια. (τώρα είμαι 17)...
Ο Μεγαλοδύναμος, ο Υιός του, Η Παναγία και το Άγιο Πνεύμα, ζω ακόμα, πέρα των όσων πέρασα τα τελευταία 16 χρόνια. (τώρα είμαι 17)...
Αγαπώ ότι δεν μου φέρεται αχάριστα.
Εγώ το μόνο που έχω χάσει ως τώρα είναι μία καλή μου φίλη, τους παππούδες μου και την γιαγιά μου. Κοίτα. Καμμιά φορά το να πεθαίνεις, είναι και σαν δώρο από το Θεό. Και το λέω αυτό γιατί η γιαγιά μου που έχασα πρόσφατα το καλοκαίρι, υπέφερε πολύ από τις αρρώστιες και τα κατάγματα που είχε σε όλο της το κορμί. Ο άντρας της (ο παππούς μου) ήταν τυφλός και σχεδόν κατάκοιτος, τον χάσαμε πριν τέσσερα χρόνια περίπου, ενώ , τον άλλον τον παππού μου, δεν τον γνώρισα. Πέθανε όταν η μητέρα μου ήταν 16 χρονών περίπου. Επίσης ο θάνατος είναι άδικος για μερικούς και για μερικούς όχι. Ο Θεός επιλέγει πότε θα παρει καποιον κοντά του, και να ξέρεις, ο πατέρας σου είναι ήδη κοντά στο Θεό, και η ψυχή του αναπαύεται εν ειρήνη...
Αυτά...
Αυτά...
Αγαπώ ότι δεν μου φέρεται αχάριστα.
Εγώ το μόνο που έχω χάσει ως τώρα είναι μία καλή μου φίλη, τους παππούδες μου και την γιαγιά μου. Κοίτα. Καμμιά φορά το να πεθαίνεις, είναι και σαν δώρο από το Θεό. Και το λέω αυτό γιατί η γιαγιά μου που έχασα πρόσφατα το καλοκαίρι, υπέφερε πολύ από τις αρρώστιες και τα κατάγματα που είχε σε όλο της το κορμί. Ο άντρας της (ο παππούς μου) ήταν τυφλός και σχεδόν κατάκοιτος, τον χάσαμε πριν τέσσερα χρόνια περίπου, ενώ , τον άλλον τον παππού μου, δεν τον γνώρισα. Πέθανε όταν η μητέρα μου ήταν 16 χρονών περίπου. Επίσης ο θάνατος είναι άδικος για μερικούς και για μερικούς όχι. Ο Θεός επιλέγει πότε θα παρει καποιον κοντά του, και να ξέρεις, ο πατέρας σου είναι ήδη κοντά στο Θεό, και η ψυχή του αναπαύεται εν ειρήνη...
Αυτά...
Αυτά...
Αγαπώ ότι δεν μου φέρεται αχάριστα.
Εγώ το μόνο που έχω χάσει ως τώρα είναι μία καλή μου φίλη, τους παππούδες μου και την γιαγιά μου. Κοίτα. Καμμιά φορά το να πεθαίνεις, είναι και σαν δώρο από το Θεό. Και το λέω αυτό γιατί η γιαγιά μου που έχασα πρόσφατα το καλοκαίρι, υπέφερε πολύ από τις αρρώστιες και τα κατάγματα που είχε σε όλο της το κορμί. Ο άντρας της (ο παππούς μου) ήταν τυφλός και σχεδόν κατάκοιτος, τον χάσαμε πριν τέσσερα χρόνια περίπου, ενώ , τον άλλον τον παππού μου, δεν τον γνώρισα. Πέθανε όταν η μητέρα μου ήταν 16 χρονών περίπου. Επίσης ο θάνατος είναι άδικος για μερικούς και για μερικούς όχι. Ο Θεός επιλέγει πότε θα παρει καποιον κοντά του, και να ξέρεις, ο πατέρας σου είναι ήδη κοντά στο Θεό, και η ψυχή του αναπαύεται εν ειρήνη...
Αυτά...
Αυτά...
Αγαπώ ότι δεν μου φέρεται αχάριστα.