ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

aleksandros

Νέο ΜέλοςGreece
9Μηνύματα
5Θέματα
23/03/2005, 14:04:28Πρώτο μήνυμα
26/07/2005, 18:57:59Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(5)

Πρόσφατα μηνύματα


τι μένει..?

"μια άδεια παραλια
ενα σπασμενο κοχύλι"

"καυτό δακρυ
παγωμένη ψυχή"

ένα ΓΙΑΤΙ

αν εχεις τύχη..
μια ψευαισθηση επιγνωσης της αλήθειας

παριγορια και αλατι
ξερεις εσυ..

ειμαι ψευτης.. αληθεια λεω.

<<ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ>>

<<..ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΟΤΕ ΑΥΤΗ ΑΝΑΔΙΠΛΟΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑΜΟΡΦΟΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΜΟΡΕΙ. ΑΥΤΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΒΓΑΖΕΙ ΔΙΠΛΑ ΨΕΥΤΗ.>>

παιδια ευχαριστω πολυ για την τοσο θερμη και ουσιαστικη ανταποκριση στο ερωτημα μου. σας ευχαριστω ΟΛΟΥΣ!!!!
οσο διαβαζα τις αποψεις σας σκεφτομουν διαφορα.
πιστευω οτι ο ανθρωπος εχει αναγκη την υπαρξη της αινιας της αληθειας στη ζωη του. μπορει να μην τη βρει ποτε ολοκληρη. αλλα δεν νομιζω οτι αυτο πρεπει να τον κανει να σταματησει να την αναζητα και να πιστευει στην υπαρξη της. τι ειναι τελικα αληθεια? οτι η μανα μου με αγαπαει ειναι για εμενα αληθεια. αυτο βεβαια σε συνδιασμο με τα δικα μου αισθματα για αυτη μου δημιουργει πολλες """υποχρεωσεις"""(δε μου αρεσει σα λεξη αλλα δεν βρισκω αλλη αυτη τη στιγμη). ετσι ειναι με καθε αληθεια δημιουργει ενα βαρος. ειναι ευκολο να αμφισβητησει κανεις την υπαρξη της αληθειας προκειμενου να γλητωσει αυτο το βαρος.
αλλα "Η ΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΙΚΩΣΕΙ." ενα μεγαλο θεμα ειναι το ποση αληθεια μπορει να σικωσει ο καθενας απο εμας????
αρκη ομως η υπαρξη μιας αληθειας για να στειρηχθουν πανω της εκατομυρια αλλες.
δεν τρεφω αυταπατες ουτε ψαχνω διεξοδο. η αληθεια υπαρχει στη ζωη.

τα παιδια=αθοοτητα πραγματι. σκευτομαι: απο μικρο και απο τρελο μαθαινεις την αληθεια. οντως. θελουν αληθεια. πιστευου. να πιστευου και για αυτο και ζουν(χωρις εισαγογικα οπως κανουν οι περισσοτεροι απο εμας). δεν εχουν αναγκη απο ψεμα γιατι εχουν φαντασια, γιατι ονειρευοντα γιατι ελπιζουν και γιατι αγνοουν αρκετα για τον εαυτο τους και για τους γυρω τους ακομα.ναι.. τους αρεσουν τα παραμυθια. και εμενα μου αρεσουν τα περαμυθια...με ταξιδευουν μερι απροσιτα, μου μαθαινουν και μου υπενθημιζουν να κρατησω μεσα μου ζωντανο το παιδι. μα :"ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ"

υπαρχει ομως και το ψεμα.
το ψεμα για εμενα ειναι κατι σαν την καλπηκη λυρα. δηλωνει κατι διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειναι.
μην βιαστειτε να κρινεται τον ψευτη. συχνα δεν εχει επιγνωση της ζημιας που κανει.
τι ειναι χειροτερο ομως να εισαι δημιουργος η θυμα ενος ψευδους? πιστευω οτι ο δημιουργος πρεπει εκτος απο το ψεμα του να αντιμετοπησει και τον ιδιο του τον εαυτο. και αυτο αν εχεις συνειδηση ειναι ιδιαιτερα εποδηνο.. μα λοιπαμαι οταν βλεπω με τι ελαφροτητα και ποσο οχαδερφισμο μερικοι "δημιουροι" το ξεπερνανε. αρκετοι δε, αρνουναι και την πατροτητα του λαθους τους και ψαχνουν να φοτρωσουν αλλου την ευθηνη τους. δεν κρινω ατομικα κανενα, δεν ειμαι αξιος για κατι τετοιο. απλα ειναι ενα φαινομενο που το παρατηρω να λαμβανει χωρα και με πιεζει.

αλλες φορες παλι παρουσιαζεται ενα ψεμα και αρχιζει να λειτουργει ενα περιπλοκος μηχανισμος "ο Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΟΜΕΙΩΣΗΣ ΨΕΥΔΟΣ". σε αυτη την περιπτωση ο ανθρωπος βρισκομενος μπροστα σε ενα ψεμα(που διαισθανεται η ακομα χειροτερα ξερει) κανει οτι μπορει για να πισει τον εαυτο πρωτα του και ολου τους γυρω του στη συνεχεια για την αληθινοτητα της εν λογο καταστασης. ετσι καταληγει να πιστευει πιο εντονα το ψεμα του απο διαφορες πιθανες αληθειες, μεχρι η φισαλιδα να αναδηθει τελικα στην επιφανεια..

οσο για το θυμα, αυτον που ενδρομος ανακαλειπτει οτι ζει μια πλανη..
κομμματια γινεται.. τον πρωτο καιρο μοιαζουν ολα ψεμα. εχει φοβερη ανασφαλια ακομα και για τα ιδια του τα συναισθηματα. αιμα παντου και μια χαινουσα πληγη που ισος σταματησει καποτε να αιμοραγει αλλα παντα θα ειναι εκει ,ουλη χλομη, να θυμηζει.......
ισος το ποιο αληθινο μερος αυτης της πλανης τουτη η ουλη
"ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΡΙΧΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ"
τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν?


αναγνωστη που θα διαβασεις αυτα μην πιστεψεις ειναι απλα μια απο τις πολλες υποκειμενικες θεσεις που μπορει να εχει καποιος για το τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν.
να εισαι καλα

το ψεμα με τρομαζει. αυτο που λεω στον εαυτο μου. αυτο που μου λενε οι αλλοι. με τρομαζει πολυ. το ζω ποιο εντονα απο την αληθεια συχνα και δομω συναισθηματα αληθινα πανω σε αυτο. μα καποτε μετα απο λιγο η μετα απο πολυ καιρο η αληθεια αναδιεται, σαν μια φισαλιδα στο νερο. τοτε ισος ενα αλλο ψεμα ερχεται, "ισχυροτερο", μα καταδικασμενο να πεθανει και αυτο. ερχεται ομως η ωρα που τελιωνει αυτο το ιπουλο παιχνιδι.. και μετα? πονος? κενο? προδοσια? αφερεγγιοτητα? καχιποψια? αμφισβητηση? ανασφαλια? εμπηρια του λαθους? ακροτιαριασμενη ψυχη?
ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΙΩΝΟΥΝ?
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ?
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΚΙΣΕΙΣ?
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΚΙΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ?
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ?

ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΙ ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ, ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΠΑ ΣΤΙΣ ΒΛΕΦΑΡΙΔΕΣ ΣΟΥ.
ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

ΑΠΛΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ

παιδια ευχαριστω πολυ για την τοσο θερμη και ουσιαστικη ανταποκριση στο ερωτημα μου. σας ευχαριστω ΟΛΟΥΣ!!!!
οσο διαβαζα τις αποψεις σας σκεφτομουν διαφορα.
πιστευω οτι ο ανθρωπος εχει αναγκη την υπαρξη της αινιας της αληθειας στη ζωη του. μπορει να μην τη βρει ποτε ολοκληρη. αλλα δεν νομιζω οτι αυτο πρεπει να τον κανει να σταματησει να την αναζητα και να πιστευει στην υπαρξη της. τι ειναι τελικα αληθεια? οτι η μανα μου με αγαπαει ειναι για εμενα αληθεια. αυτο βεβαια σε συνδιασμο με τα δικα μου αισθματα για αυτη μου δημιουργει πολλες """υποχρεωσεις"""(δε μου αρεσει σα λεξη αλλα δεν βρισκω αλλη αυτη τη στιγμη). ετσι ειναι με καθε αληθεια δημιουργει ενα βαρος. ειναι ευκολο να αμφισβητησει κανεις την υπαρξη της αληθειας προκειμενου να γλητωσει αυτο το βαρος.
αλλα "Η ΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΙΚΩΣΕΙ." ενα μεγαλο θεμα ειναι το ποση αληθεια μπορει να σικωσει ο καθενας απο εμας????
αρκη ομως η υπαρξη μιας αληθειας για να στειρηχθουν πανω της εκατομυρια αλλες.
δεν τρεφω αυταπατες ουτε ψαχνω διεξοδο. η αληθεια υπαρχει στη ζωη.

τα παιδια=αθοοτητα πραγματι. σκευτομαι: απο μικρο και απο τρελο μαθαινεις την αληθεια. οντως. θελουν αληθεια. πιστευου. να πιστευου και για αυτο και ζουν(χωρις εισαγογικα οπως κανουν οι περισσοτεροι απο εμας). δεν εχουν αναγκη απο ψεμα γιατι εχουν φαντασια, γιατι ονειρευοντα γιατι ελπιζουν και γιατι αγνοουν αρκετα για τον εαυτο τους και για τους γυρω τους ακομα.ναι.. τους αρεσουν τα παραμυθια. και εμενα μου αρεσουν τα περαμυθια...με ταξιδευουν μερι απροσιτα, μου μαθαινουν και μου υπενθημιζουν να κρατησω μεσα μου ζωντανο το παιδι. μα :"ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ"

υπαρχει ομως και το ψεμα.
το ψεμα για εμενα ειναι κατι σαν την καλπηκη λυρα. δηλωνει κατι διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειναι.
μην βιαστειτε να κρινεται τον ψευτη. συχνα δεν εχει επιγνωση της ζημιας που κανει.
τι ειναι χειροτερο ομως να εισαι δημιουργος η θυμα ενος ψευδους? πιστευω οτι ο δημιουργος πρεπει εκτος απο το ψεμα του να αντιμετοπησει και τον ιδιο του τον εαυτο. και αυτο αν εχεις συνειδηση ειναι ιδιαιτερα εποδηνο.. μα λοιπαμαι οταν βλεπω με τι ελαφροτητα και ποσο οχαδερφισμο μερικοι "δημιουροι" το ξεπερνανε. αρκετοι δε, αρνουναι και την πατροτητα του λαθους τους και ψαχνουν να φοτρωσουν αλλου την ευθηνη τους. δεν κρινω ατομικα κανενα, δεν ειμαι αξιος για κατι τετοιο. απλα ειναι ενα φαινομενο που το παρατηρω να λαμβανει χωρα και με πιεζει.

αλλες φορες παλι παρουσιαζεται ενα ψεμα και αρχιζει να λειτουργει ενα περιπλοκος μηχανισμος "ο Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΟΜΕΙΩΣΗΣ ΨΕΥΔΟΣ". σε αυτη την περιπτωση ο ανθρωπος βρισκομενος μπροστα σε ενα ψεμα(που διαισθανεται η ακομα χειροτερα ξερει) κανει οτι μπορει για να πισει τον εαυτο πρωτα του και ολου τους γυρω του στη συνεχεια για την αληθινοτητα της εν λογο καταστασης. ετσι καταληγει να πιστευει πιο εντονα το ψεμα του απο διαφορες πιθανες αληθειες, μεχρι η φισαλιδα να αναδηθει τελικα στην επιφανεια..

οσο για το θυμα, αυτον που ενδρομος ανακαλειπτει οτι ζει μια πλανη..
κομμματια γινεται.. τον πρωτο καιρο μοιαζουν ολα ψεμα. εχει φοβερη ανασφαλια ακομα και για τα ιδια του τα συναισθηματα. αιμα παντου και μια χαινουσα πληγη που ισος σταματησει καποτε να αιμοραγει αλλα παντα θα ειναι εκει ,ουλη χλομη, να θυμηζει.......
ισος το ποιο αληθινο μερος αυτης της πλανης τουτη η ουλη
"ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΡΙΧΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ"
τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν?


αναγνωστη που θα διαβασεις αυτα μην πιστεψεις ειναι απλα μια απο τις πολλες υποκειμενικες θεσεις που μπορει να εχει καποιος για το τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν.
να εισαι καλα

το ψεμα με τρομαζει. αυτο που λεω στον εαυτο μου. αυτο που μου λενε οι αλλοι. με τρομαζει πολυ. το ζω ποιο εντονα απο την αληθεια συχνα και δομω συναισθηματα αληθινα πανω σε αυτο. μα καποτε μετα απο λιγο η μετα απο πολυ καιρο η αληθεια αναδιεται, σαν μια φισαλιδα στο νερο. τοτε ισος ενα αλλο ψεμα ερχεται, "ισχυροτερο", μα καταδικασμενο να πεθανει και αυτο. ερχεται ομως η ωρα που τελιωνει αυτο το ιπουλο παιχνιδι.. και μετα? πονος? κενο? προδοσια? αφερεγγιοτητα? καχιποψια? αμφισβητηση? ανασφαλια? εμπηρια του λαθους? ακροτιαριασμενη ψυχη?
ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΙΩΝΟΥΝ?
παιδια ευχαριστω πολυ για την τοσο θερμη και ουσιαστικη ανταποκριση στο ερωτημα μου. σας ευχαριστω ΟΛΟΥΣ!!!!
οσο διαβαζα τις αποψεις σας σκεφτομουν διαφορα.
πιστευω οτι ο ανθρωπος εχει αναγκη την υπαρξη της αινιας της αληθειας στη ζωη του. μπορει να μην τη βρει ποτε ολοκληρη. αλλα δεν νομιζω οτι αυτο πρεπει να τον κανει να σταματησει να την αναζητα και να πιστευει στην υπαρξη της. τι ειναι τελικα αληθεια? οτι η μανα μου με αγαπαει ειναι για εμενα αληθεια. αυτο βεβαια σε συνδιασμο με τα δικα μου αισθματα για αυτη μου δημιουργει πολλες """υποχρεωσεις"""(δε μου αρεσει σα λεξη αλλα δεν βρισκω αλλη αυτη τη στιγμη). ετσι ειναι με καθε αληθεια δημιουργει ενα βαρος. ειναι ευκολο να αμφισβητησει κανεις την υπαρξη της αληθειας προκειμενου να γλητωσει αυτο το βαρος.
αλλα "Η ΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΙΚΩΣΕΙ." ενα μεγαλο θεμα ειναι το ποση αληθεια μπορει να σικωσει ο καθενας απο εμας????
αρκη ομως η υπαρξη μιας αληθειας για να στειρηχθουν πανω της εκατομυρια αλλες.
δεν τρεφω αυταπατες ουτε ψαχνω διεξοδο. η αληθεια υπαρχει στη ζωη.

τα παιδια=αθοοτητα πραγματι. σκευτομαι: απο μικρο και απο τρελο μαθαινεις την αληθεια. οντως. θελουν αληθεια. πιστευου. να πιστευου και για αυτο και ζουν(χωρις εισαγογικα οπως κανουν οι περισσοτεροι απο εμας). δεν εχουν αναγκη απο ψεμα γιατι εχουν φαντασια, γιατι ονειρευοντα γιατι ελπιζουν και γιατι αγνοουν αρκετα για τον εαυτο τους και για τους γυρω τους ακομα.ναι.. τους αρεσουν τα παραμυθια. και εμενα μου αρεσουν τα περαμυθια...με ταξιδευουν μερι απροσιτα, μου μαθαινουν και μου υπενθημιζουν να κρατησω μεσα μου ζωντανο το παιδι. μα :"ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ"

υπαρχει ομως και το ψεμα.
το ψεμα για εμενα ειναι κατι σαν την καλπηκη λυρα. δηλωνει κατι διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειναι.
μην βιαστειτε να κρινεται τον ψευτη. συχνα δεν εχει επιγνωση της ζημιας που κανει.
τι ειναι χειροτερο ομως να εισαι δημιουργος η θυμα ενος ψευδους? πιστευω οτι ο δημιουργος πρεπει εκτος απο το ψεμα του να αντιμετοπησει και τον ιδιο του τον εαυτο. και αυτο αν εχεις συνειδηση ειναι ιδιαιτερα εποδηνο.. μα λοιπαμαι οταν βλεπω με τι ελαφροτητα και ποσο οχαδερφισμο μερικοι "δημιουροι" το ξεπερνανε. αρκετοι δε, αρνουναι και την πατροτητα του λαθους τους και ψαχνουν να φοτρωσουν αλλου την ευθηνη τους. δεν κρινω ατομικα κανενα, δεν ειμαι αξιος για κατι τετοιο. απλα ειναι ενα φαινομενο που το παρατηρω να λαμβανει χωρα και με πιεζει.

αλλες φορες παλι παρουσιαζεται ενα ψεμα και αρχιζει να λειτουργει ενα περιπλοκος μηχανισμος "ο Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΟΜΕΙΩΣΗΣ ΨΕΥΔΟΣ". σε αυτη την περιπτωση ο ανθρωπος βρισκομενος μπροστα σε ενα ψεμα(που διαισθανεται η ακομα χειροτερα ξερει) κανει οτι μπορει για να πισει τον εαυτο πρωτα του και ολου τους γυρω του στη συνεχεια για την αληθινοτητα της εν λογο καταστασης. ετσι καταληγει να πιστευει πιο εντονα το ψεμα του απο διαφορες πιθανες αληθειες, μεχρι η φισαλιδα να αναδηθει τελικα στην επιφανεια..

οσο για το θυμα, αυτον που ενδρομος ανακαλειπτει οτι ζει μια πλανη..
κομμματια γινεται.. τον πρωτο καιρο μοιαζουν ολα ψεμα. εχει φοβερη ανασφαλια ακομα και για τα ιδια του τα συναισθηματα. αιμα παντου και μια χαινουσα πληγη που ισος σταματησει καποτε να αιμοραγει αλλα παντα θα ειναι εκει ,ουλη χλομη, να θυμηζει.......
ισος το ποιο αληθινο μερος αυτης της πλανης τουτη η ουλη
"ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΡΙΧΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ"
τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν?


αναγνωστη που θα διαβασεις αυτα μην πιστεψεις ειναι απλα μια απο τις πολλες υποκειμενικες θεσεις που μπορει να εχει καποιος για το τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν.
να εισαι καλα

το ψεμα με τρομαζει. αυτο που λεω στον εαυτο μου. αυτο που μου λενε οι αλλοι. με τρομαζει πολυ. το ζω ποιο εντονα απο την αληθεια συχνα και δομω συναισθηματα αληθινα πανω σε αυτο. μα καποτε μετα απο λιγο η μετα απο πολυ καιρο η αληθεια αναδιεται, σαν μια φισαλιδα στο νερο. τοτε ισος ενα αλλο ψεμα ερχεται, "ισχυροτερο", μα καταδικασμενο να πεθανει και αυτο. ερχεται ομως η ωρα που τελιωνει αυτο το ιπουλο παιχνιδι.. και μετα? πονος? κενο? προδοσια? αφερεγγιοτητα? καχιποψια? αμφισβητηση? ανασφαλια? εμπηρια του λαθους? ακροτιαριασμενη ψυχη?
ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΙΩΝΟΥΝ?