aleksandroulis

Εκείνο όμως που θα μου μείνει αξέχαστο είναι ένα πρωί της τρίτης Γυμνασίου που διάβαζα για την επερχόμενη εξεταστική. Μόλις είχα ξυπνήσει και είχα αράξει στον καναπέ πάνω από ένα βιβλίο όταν με πήρε ο ύπνος. Βρισκόμουν σε μια κατάσταση η οποία πραγματικά παιδιά δεν περιγράφεται με λόγια. Μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου αλλά ταυτόχρονα τίποτα από τα δυο. Το περιβάλλον γύρω μου ήταν όπως και στην πραγματικότητα ακόμα και η πιο μικρή λεπτομέρια. Ένιωθα σα να χάνομαι σα να πνίγομαι όχι όμως με την έννοια ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα αλλά σα να είμαι παράλυτος. Εβαζα όλη μου τη δύναμη για να κουνήσω το χέρι μου για παράδειγμα και το κουνούσα μόλις για ελάχιστα εκατοστά. Και με τέτοια ταχύτητα που ένιωθα σαν να έπαιζα σε replay. Αγωνίζόμουν για να μιλήσω αλλά κατάφερνα με το ζόρι να αρθρώσω τις πρώτες συλλαβές. Αυτό όμως που με έκανε να ανατριχιάσω ήταν ότι μπορούσα να διαβάσω το βιβλίο (στο οποίο είχα οπτική επαφή) σα να ήμουν ξύπνιος. Έβλεπα την σελίδα και αφωμείωνα κανονικά. Το μυαλό μου ήταν σε πλήρη εγρήγορση έλεγχα απόλυτα τη σκέψη μου και μάλιστα δεν ανυσηχούσα καθόλου γιατί γνώριζα ότι από στιγμή σε στιγμή θα ανέβαινε η μάνα μου να μου φτιάξει πρωινό οπότε ούτως ή άλλως θα ξυπνούσα ή τέλος πάντων θα τέλειωνε όλη αυτή η φάση. Όπως και έγινε. Δεν διέκρινα κάποια μορφή ούτε και είχα πρόβλημα στην αναπνοή ούτε πριν ούτε μετά. Δεν ένιωθα να έρχεται το τέλος αντίθετα το έβρισκα διασκεδαστικό. Εκείνη την περίοδο μου συνέβη κι άλλες φορές. Κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο. Πάντα ένιωθα μια παρουσία να με τραβάει ή να ελέγχει το σώμα μου αλλά όχι το μυαλό μου. Και πάντα ξυπνούσα με βίαιο τρόπο. Σα να έπεφτα από 10 μέτρα και να έσκαγα στο πάτωμα. Να φανταστείτε μια φορά αναγκάστηκα να ρίξω το ποτήρι από το κομοδίνο για να ξυπνήσει ο θόρυβος τους γονείς μου και να τρέξουν να με συνεφέρουν. Κι αυτό φυσικά μου πήρε ώρα για να το κάνω μιας και όπως περιέγραψα η πιο απλή κίνηση ήταν άθλος.

Εκείνο όμως που θα μου μείνει αξέχαστο είναι ένα πρωί της τρίτης Γυμνασίου που διάβαζα για την επερχόμενη εξεταστική. Μόλις είχα ξυπνήσει και είχα αράξει στον καναπέ πάνω από ένα βιβλίο όταν με πήρε ο ύπνος. Βρισκόμουν σε μια κατάσταση η οποία πραγματικά παιδιά δεν περιγράφεται με λόγια. Μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου αλλά ταυτόχρονα τίποτα από τα δυο. Το περιβάλλον γύρω μου ήταν όπως και στην πραγματικότητα ακόμα και η πιο μικρή λεπτομέρια. Ένιωθα σα να χάνομαι σα να πνίγομαι όχι όμως με την έννοια ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα αλλά σα να είμαι παράλυτος. Εβαζα όλη μου τη δύναμη για να κουνήσω το χέρι μου για παράδειγμα και το κουνούσα μόλις για ελάχιστα εκατοστά. Και με τέτοια ταχύτητα που ένιωθα σαν να έπαιζα σε replay. Αγωνίζόμουν για να μιλήσω αλλά κατάφερνα με το ζόρι να αρθρώσω τις πρώτες συλλαβές. Αυτό όμως που με έκανε να ανατριχιάσω ήταν ότι μπορούσα να διαβάσω το βιβλίο (στο οποίο είχα οπτική επαφή) σα να ήμουν ξύπνιος. Έβλεπα την σελίδα και αφωμείωνα κανονικά. Το μυαλό μου ήταν σε πλήρη εγρήγορση έλεγχα απόλυτα τη σκέψη μου και μάλιστα δεν ανυσηχούσα καθόλου γιατί γνώριζα ότι από στιγμή σε στιγμή θα ανέβαινε η μάνα μου να μου φτιάξει πρωινό οπότε ούτως ή άλλως θα ξυπνούσα ή τέλος πάντων θα τέλειωνε όλη αυτή η φάση. Όπως και έγινε. Δεν διέκρινα κάποια μορφή ούτε και είχα πρόβλημα στην αναπνοή ούτε πριν ούτε μετά. Δεν ένιωθα να έρχεται το τέλος αντίθετα το έβρισκα διασκεδαστικό. Εκείνη την περίοδο μου συνέβη κι άλλες φορές. Κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο. Πάντα ένιωθα μια παρουσία να με τραβάει ή να ελέγχει το σώμα μου αλλά όχι το μυαλό μου. Και πάντα ξυπνούσα με βίαιο τρόπο. Σα να έπεφτα από 10 μέτρα και να έσκαγα στο πάτωμα. Να φανταστείτε μια φορά αναγκάστηκα να ρίξω το ποτήρι από το κομοδίνο για να ξυπνήσει ο θόρυβος τους γονείς μου και να τρέξουν να με συνεφέρουν. Κι αυτό φυσικά μου πήρε ώρα για να το κάνω μιας και όπως περιέγραψα η πιο απλή κίνηση ήταν άθλος.