anny tokatli
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Σημερα τυχαια μπηκα και βρηκα τη σελιδα σας. Εχω διαβασει μερικες εμπειριες σας και πραγματικα μου εκανε μεγαλη εκπληξη που συναντησα 3 δικες μου. για την μορα ειχα ακουσει απο την εκπομπη του Χαρδαβελα χωρις να ξερω οτι λεγετε αυτο το πραγμα "μορα"...
θα ηθελα πολυ να τα μοιραστω και εγω μαζι σας... και οποιο κι αν ειναι το σχολιο σας, ειναι δεκτο!!
εδω και 5 χρονια εχουμε μετακομισει με τον συζυγο μου και τα παιδια σ'ενα χωριο στο οποιο αγορασαμε το σπιτι μας. Το σπιτι αυτο ειναι σχετικα καινουριο (7 χρονων) αλλα εδω εμενε μια γυναικα η οποια εχει πεθανει μεσα στο σπιτι και την βρηκαν μερικες μερες αργοτερα. δεν γνωριζω σε ποιο ακρυβως μερος του σπιτιου εχει πεθανει, νωμιζω στο σαλονι. απο τοτε που κοιμαμαι στο δωματιο που κοιμοταν αρχησα και εγω να βλεπω διαφορα...
Μου εχει συμβει πολες φορες να δω τη μορα αλλα θελω να πιστευω πως κοιμομουνα και ξυπνησα. μια φορα ομως ειδα και ημουνα σιγουρη οτι το ειδα στο ξυπνιο μου. κοιμομουνα και ξαφνικα ξυπνησα, ανοιξα τα ματια μου και ειδα μπροστα μου τρεις ανθρωπινες φιγουρες με μαυρη καπα απο πανω μεχρι κατω... ηταν ακριβως φιπλα στο κρεβατι μου και με κοιτουσαν. δεν μπορουσα να δω τα προσωπα τους. ειχα παραλησει. ηθελα να φωναξω τον αντρα μου που κοιμωταν στο διπλανο δωματιο αλλα δεν εβγαινε η φωνη μου. το μωρο μου που κοιμοταν διπλα μου αρχησε να ξυπναει και να γκρινιαζει. τοτε και εγω αρχησα να ξεμουδιαζω και να ανοιγοκλεινω τα ματια μου και να προσπαθω μ'αυτον τον τροπο να με πεισω πως τα ειδα στο ονειρο μου. μολις ξεμουδιασα εντελως η καρδια μου αρχησε να χτυπαει πολυ δυνατα και ενιωσα να με πιανει κατι σαν παγωμενος υδροτας. ηθελα να ξανακοιμηθω πολυ γρηγορα αλλα δεν μ'επιανε ο υπνος... κοιτουσα δεξια και αριστερα. τα ματια μου αρχησαν να φτιαχνουν εικονες αλλα ηξερα οτι εγω το προκαλουσα... περασε αρκετη ωρα μεχρι να με παρει ξανα ο υπνος.
το δευτερο παραξενο που μου συνεβει και που παρομοιο διαβασα εδω απο μια κοπελα αν καταλαβα καλα ειναι οταν μια φορα λογο ζεστης ειπα να μην κοιμηθω στο κρεβατι αλλα στον καναπε στο σαλονι και ο συζυγος μου στο δωματιο που κοιμομουνα εγω... Η ωρα ειχε παει σχεδον δωδεκα. αρχησαμε σιγα σιγα να ηρεμουμε. τα παιδια ξαπλωσαν στο δικο τους δωματιο και εγω στον καναπε. ο συζυγος ξαπλωσε τελευταιος γιατι εκλεινε τα φωτα... εκλεισε λοιπον το φως και πηγε στο δωματιο. εγω εκλεισα τα ματια και προσπαθουσα να κοιμηθω με διαφορες ασχετες σκεψεις στο μυαλο. ξεφνικα νιωθω κατω στα ποδια σαν καποιος να εκατσε στον καναπε. ενιωσα τη το βαρος να χαμιλωνει το μαξιλαρι του καναπε... χωρις να ανοιξω τα ματια μου ειμαι εντελος σιγουρι οτι ηταν ο αντρας μου. συνηθιζει να ερχεται διπλα μου καμια φορα και να συζηταμε με την ησυχια μας διαφορα... Ξαφνικα νιωθω οτι σηκοθηκε και λεω εγω "Γιωργο μην φευγεις, κενε μου λιγη παρεα μεχρι να με παρει ο υπνος" και ακουω να μου απανταει ο συζυγος απο το δωματιο "αγαπη μου ειμαι ηδη ξαπλωμενος και νησταζω πολυ, συγνωμη" τοτε πεταγομαι ξαφνικα και ανοιγω τα ματια μου και με πιανει ταχυπαλμια. ρωταω τον συζυγο αν ηρθε καθολοου κοντα μου και μου απανταει οχι!! μιλαμε τα ειχα χασει...
ακομα ενα που διαβασα εδω ηταν για δυο κοριτσακια με ασπρα ρουχα...
στην αρχη δεν εδωσα σημασια αλλα μετα το μεσημερι που ξαπλωνα με τον συζυγο τον ρωτησα αν του ειχα πει ποτε για δυο κοριτσακια που ειδα να μπαινουν στο δωματιο που κοιμαμαι κρατωντας κατι στα χερια τους. μου ειπε οτι δεν θυμωταν να το εχω αναφερει ποτε και εγω σκεφτικα πως ισως να εχει δικαιο και απλα να εχω επιρεαστει απ'αυτο που διαβασα σημερα... το απογευμα ηρθαν οι γονεις μου και αρχησα να συζηταω γι'αυτα τα θεματα με την μαμα και ξαφνικα μου ερχεται στο κεφαλι οτι πραγματικα εχω δει αυτα τα κοριτσακια και το εχω πει στον συζυγο και μαλιστα το σχολιασαμε πως αυτα τα κοριτσια ηταν η γυναικα που πεθανε σ'αυτο το σπιτι και η αδερφη της στην οποια ειχε αφησει κληρονομια αυτο το σπιτι απο την οποια το αγορασαμε. οταν το θυμηθικα μ'επιασε ενα παραξενο σηναισθημα και ελεγα μηπως παλι εχω λαθος και ρωταω τον συζυγο αν θυμαται αυτην την κουβεντα που καναμε και μου απανταει πως ναι τελικα το θυμαται...
ηλικρινα δεν ξερω γιατι μου συμβαινουν ολα αυτα αλλα ενα εχω να πω πως οσο παιρναει ο καιρος αρχιζω και τα ψαχνω πιο πολυ. και φοβαμαι πιο πολυ...
mavri tulipa