dialektikos

Πολύ σωστός makfor!
Ο Γκαίτε έλεγε: "Καταραμένοι (προφανώς ο χαρακτηρισμός
μάλλον σημαίνει "δαιμόνιοι")Έλληνες που δεν
αφήσατε τίποτα να το ανακαλύψουμε εμείς",κάπως
έτσι τα έλεγε και δεν είχε άδικο αφού η
διαπίστωση αυτή ακολουθεί την ανθρωπότητα
έως και σήμερα!!!

Αλλά πραγματικά πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος,να
αποσπαστεί από τον εαυτό του,και από την θέση
του απλού παρατηρητή να παρακολουθεί τα δικά του
πεπραγμένα;
Πώς θα μπορούσε να σπάσει το συναισθηματικό
δεσμό που ενώνει το εγώ με το έξω-εγώ;
Ή και το αισθητό ακόμη; Να πονά και να παρατηρεί
ώς γιατρός ή νοσοκόμος την εξέλιξη του πόνου του;

Δεν ξέρω αν ο Ηράκλειτος επέτυχε κάτι τέτοιο,αλλά
σίγουρα η διαπίστωση της εξω-εγω συμπεριφοράς είναι
το πρώτο βήμα πρός μια παρόμοια κατάσταση.
Μιά κατάσταση που φυσικά θα κάνει εκείνον που το
επιτυγχάνει δεν θέλω να πω σοφότερο,αλλά σίγουρα
περισσότερο κερδισμένο στην βίωσή του.

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
[/quote]

Αγαπητή Καποδιστρία,

Ο άνθρωπος, μπορεί να αποσπαστεί από τον εαυτό του και να γίνει παρατηρητής αυτού, αυτό κάνει άλλωστε και η φιλοσοφία. Μελετά τη σχέση υπο-κειμένου και αντι-κειμένου. Με τη διαφορά, ότι σε αυτή την περίπτωση υποκείμενο και αντικείμενο είναι ο ίδιος ο στοχαστης. Αυτό τα περιπλέκει τα πράγματα… Αυτό είναι και το « γνώθι εις εαυτόν ». Κάτι, του οποίου η μέλετη ξεκίνησε στην αρχαία ελλάδα, αλλά επιτεύχθηκε πολύ αργότερα.

Ο Ηράκλειτος δεν επέτυχε κάτι τέτοιο, γιατί στην συγκεκριμένη ιστορική βαθμίδα της νόησης ήτω αδύνατο, ή πολύ περιορισμένο αν θες. Η έννοια του Έγω δεν υπήρχε στους αρχαίους με τη σημερινή έννοια.

Το Έγω, (δηλαδή το ότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ο ίδιος, τον εαυτό του, τις σχέσεις που τον διέπουν, τη νόηση, το πνεύμα του κτλ) κορυφώνεται στον Descartes (Καρτέσιος) με το : ‘Σκέφτομαι, άρα υπάρχω’. Αυτό ειπώθηκε το 1644.. δηλαδή πολύ αργότερα…

Αναφορικά με τους Έλληνες, είπαν πολλά… αλλα σίγουρα όχι όλα, ούτε τα περισσότερα. Αλλά για όλα, είπαν κάτι.

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

Διάβασα διάφορες απόψεις μέσα στο φόρουμ… κάποιες να υποστηρίζουν ότι ο χρονος δεν υπάρχει, άλλες όχι…

Χρόνος είναι η νοήτικη διάσταση στην οποία εκτυλίσσονται διαδοχικά γεγονότα και φαινόμενα, στη μη αναστρέψιμη μεταβολή τους.

Για να αντιληφθεί κάποιος το χρόνο, πρέπει να λάβει υπόψη του τα 4 στοιχεία, ύλη-κίνηση-χώρος-χρόνος.

Κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν μπορεί να αντιληφθεί ο ανθρώπινος νους, αν δεν συνυπάρχουν και τα υπόλοιπα.

Για να αντιληφθεί κάποιος το χρόνο, πρέπει να υπάρχει ύλη σε μεταβολή, σε κίνηση. Άρα και χώρος. Δεν μπορεί να υπάρξει χρόνος εκτός της ύλης.

Δε θέλω να σας κουράσω άλλο…

Ευχαριστώ!

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

δεν το ξεκινάτε καλά... άλλη είναι η ερώτηση που πρέπει να τεθεί..

Υπήρξε ποτέ θεός? μετά συζητάμε...

α.

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

σας αφήνω ένα λινκ με την επιστημονική μελέτη του πανεπιστημίου αθηνών, που αφού έχοντας μελετήσει τουλάχιστον 40 έργα, αποκαλύπτει και ξεσκεπάζει όλη την αλήθεια, που πολλοί φοβούνται να πούν και να παραδεχτούν. Είναι μελέτη που "πονάει"...

σας αφήνω το λινκ.

http://www.iatrikionline.gr/Deltio_55b_2008/07.pdf

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

σας αφήνω ένα λινκ με την επιστημονική μελέτη του πανεπιστημίου αθηνών, που αφού έχοντας μελετήσει τουλάχιστον 40 έργα, αποκαλύπτει και ξεσκεπάζει όλη την αλήθεια, που πολλοί φοβούνται να πούν και να παραδεχτούν. Είναι μελέτη που "πονάει"...

σας αφήνω το λινκ.

http://www.iatrikionline.gr/Deltio_55b_2008/07.pdf

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

"καλό" και "κακό" δεν υπάρχει ως απόλυτη μορφή. Δεν υπάρχει κάτι που είναι απόλυτα κακό, ή κάτι που είναι απόλυτα καλό.

Κάτι που είναι καλό για μένα, είναι κακό για κάποιον άλλον... Άρα καλό είναι αυτό που ευνοεί τις δραστηριότητες μου, ενώ κακό το αντίθετο.

Κι εκεί τελειώνει η ιστορία... τόσο δυσκολο είναι?

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."

ΣΗΜ:"Η ανθρώπινη επιθετικότητα είναι μια δυνατότητα που παρέχεται απο την βιολογία και είναι παρούσα στον εγκέφαλο ΑΛΛΑ Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ".

Kalispera,

les oti "h epithetikotita einai parexetai apo tin viologia kai einai parousa ston egefalo"...

vasika pou to diavases auto? kai ti ennoeis.. oti uparxei kati pou kathorizei viologika mia sugekrimeni symperifora, opws px epithetikotita..?

Πολύ σωστός makfor!
Ο Γκαίτε έλεγε: "Καταραμένοι (προφανώς ο χαρακτηρισμός
μάλλον σημαίνει "δαιμόνιοι")Έλληνες που δεν
αφήσατε τίποτα να το ανακαλύψουμε εμείς",κάπως
έτσι τα έλεγε και δεν είχε άδικο αφού η
διαπίστωση αυτή ακολουθεί την ανθρωπότητα
έως και σήμερα!!!

Αλλά πραγματικά πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος,να
αποσπαστεί από τον εαυτό του,και από την θέση
του απλού παρατηρητή να παρακολουθεί τα δικά του
πεπραγμένα;
Πώς θα μπορούσε να σπάσει το συναισθηματικό
δεσμό που ενώνει το εγώ με το έξω-εγώ;
Ή και το αισθητό ακόμη; Να πονά και να παρατηρεί
ώς γιατρός ή νοσοκόμος την εξέλιξη του πόνου του;

Δεν ξέρω αν ο Ηράκλειτος επέτυχε κάτι τέτοιο,αλλά
σίγουρα η διαπίστωση της εξω-εγω συμπεριφοράς είναι
το πρώτο βήμα πρός μια παρόμοια κατάσταση.
Μιά κατάσταση που φυσικά θα κάνει εκείνον που το
επιτυγχάνει δεν θέλω να πω σοφότερο,αλλά σίγουρα
περισσότερο κερδισμένο στην βίωσή του.

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
[/quote]

Αγαπητή Καποδιστρία,

Ο άνθρωπος, μπορεί να αποσπαστεί από τον εαυτό του και να γίνει παρατηρητής αυτού, αυτό κάνει άλλωστε και η φιλοσοφία. Μελετά τη σχέση υπο-κειμένου και αντι-κειμένου. Με τη διαφορά, ότι σε αυτή την περίπτωση υποκείμενο και αντικείμενο είναι ο ίδιος ο στοχαστης. Αυτό τα περιπλέκει τα πράγματα… Αυτό είναι και το « γνώθι εις εαυτόν ». Κάτι, του οποίου η μέλετη ξεκίνησε στην αρχαία ελλάδα, αλλά επιτεύχθηκε πολύ αργότερα.

Ο Ηράκλειτος δεν επέτυχε κάτι τέτοιο, γιατί στην συγκεκριμένη ιστορική βαθμίδα της νόησης ήτω αδύνατο, ή πολύ περιορισμένο αν θες. Η έννοια του Έγω δεν υπήρχε στους αρχαίους με τη σημερινή έννοια.

Το Έγω, (δηλαδή το ότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ο ίδιος, τον εαυτό του, τις σχέσεις που τον διέπουν, τη νόηση, το πνεύμα του κτλ) κορυφώνεται στον Descartes (Καρτέσιος) με το : ‘Σκέφτομαι, άρα υπάρχω’. Αυτό ειπώθηκε το 1644.. δηλαδή πολύ αργότερα…

Αναφορικά με τους Έλληνες, είπαν πολλά… αλλα σίγουρα όχι όλα, ούτε τα περισσότερα. Αλλά για όλα, είπαν κάτι.

"Όσο πολύ και να θέλεις κάτι, κανένας, ποτέ, δεν θα συνομοτήσει για να το καταφέρεις. Οπότε ξύπνα."