eleni8345
Νέο Μέλος1Μηνύματα
1Θέματα
06/02/2007, 15:16:49Πρώτο μήνυμα
06/02/2007, 15:16:49Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Καλησπέρα σας. Είναι πολύ λογικό οι απόψεις να μην είναι οι ίδιες.
Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει το ανεξήγητο. Να σας πώ την αλήθεια όταν πρωτο άκουσα για την Μώρα λύθηκα στα γέλια γιατί πολύ απλά δεν πίστευα! Ήρθε όμως και η ώρα μου!
Δεν είμαι άνθρωπος που ξυπνάω εύκολα. Με κανόνια και αν!
Την ώρα που κοιμόμουν ένιωσα στον ύπνο μου πως κάποιος έχει μπεί μέσα στο δώματιο. Άρχιζα και ξύπναγα όταν ένιωσα την παρουσία.
Με το μυαλό μου σκεφτόμουν πως έχει μπεί η μητέρα μου μέσα στο δωμάτιο,πως έχει ξημερώσει και ανοίγει τα πατζούρια.Σενάρια!!! Δεν ήξερα όμως! Με το που άνοιξα τα μάτια μου το είδα! Παναγία μου!
Το σκέφτομαι και με πιάνουν τα κλάματα ακόμα και μετά από 5 χρόνια!
Ήταν μια πανύψηλη μορφή μαύρη,πιο έντονη από σκιά πάνω από το κεφάλι μου.Μου πίεζε το σώμα με τόση δύναμη, που νόμιζα πως τα κόκαλα μου θα έσπαγαν. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, να κουνηθώ! Προσπάθησα να φωνάξω τη μάνα μου αλλά δεν έβγαινε φωνή! Τα μάτια του ήταν κατάμαυρα αλλά ταυτόχρονα και πολύ λαμπερά! Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να λέω από μέσα μου το Πάτερ Ημών και το Πιστεύω (όσο θυμόμουν από την τρομάρα μου). Και ξαφνικά ηρέμησα. Όπως ήρθε έτσι και έφυγε. Σηκώθηκα, πήγα στο δωμάτιο της μάνας μου να κοιμηθώ και μόλις ξάπλωσα ένιωσα πάλι πως κάποιος είναι μέσα στο δωμάτιο και με κοιτάει έντονα. Είπα προσευχές και κοιμήθηκα ήρεμα. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν λόγω που δεν πιστεύουν και θα γελούσαν όπως και εγώ κάποτε!
Πάντα υπήρχε και θα υπάρχει το ανεξήγητο. Να σας πώ την αλήθεια όταν πρωτο άκουσα για την Μώρα λύθηκα στα γέλια γιατί πολύ απλά δεν πίστευα! Ήρθε όμως και η ώρα μου!
Δεν είμαι άνθρωπος που ξυπνάω εύκολα. Με κανόνια και αν!
Την ώρα που κοιμόμουν ένιωσα στον ύπνο μου πως κάποιος έχει μπεί μέσα στο δώματιο. Άρχιζα και ξύπναγα όταν ένιωσα την παρουσία.
Με το μυαλό μου σκεφτόμουν πως έχει μπεί η μητέρα μου μέσα στο δωμάτιο,πως έχει ξημερώσει και ανοίγει τα πατζούρια.Σενάρια!!! Δεν ήξερα όμως! Με το που άνοιξα τα μάτια μου το είδα! Παναγία μου!
Το σκέφτομαι και με πιάνουν τα κλάματα ακόμα και μετά από 5 χρόνια!
Ήταν μια πανύψηλη μορφή μαύρη,πιο έντονη από σκιά πάνω από το κεφάλι μου.Μου πίεζε το σώμα με τόση δύναμη, που νόμιζα πως τα κόκαλα μου θα έσπαγαν. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, να κουνηθώ! Προσπάθησα να φωνάξω τη μάνα μου αλλά δεν έβγαινε φωνή! Τα μάτια του ήταν κατάμαυρα αλλά ταυτόχρονα και πολύ λαμπερά! Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να λέω από μέσα μου το Πάτερ Ημών και το Πιστεύω (όσο θυμόμουν από την τρομάρα μου). Και ξαφνικά ηρέμησα. Όπως ήρθε έτσι και έφυγε. Σηκώθηκα, πήγα στο δωμάτιο της μάνας μου να κοιμηθώ και μόλις ξάπλωσα ένιωσα πάλι πως κάποιος είναι μέσα στο δωμάτιο και με κοιτάει έντονα. Είπα προσευχές και κοιμήθηκα ήρεμα. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν λόγω που δεν πιστεύουν και θα γελούσαν όπως και εγώ κάποτε!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΑΣ.
Υ.Γ. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΑΘΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΕΙ!!! (ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ)