hana
Νέο Μέλος3Μηνύματα
1Θέματα
15/09/2010, 16:11:09Πρώτο μήνυμα
15/09/2010, 16:47:50Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Καλησπέρα!
Τυχαία βρέθηκα να διαβάζω το forum και έχω να καταθέσω ένα δικό μου βίωμα, κάτι για το οποίο έχω μιλήσει και σε δικά μου άτομα.
Λοιπόν, για να το πάρω απ΄την αρχή, είμαι από τις Κομποτάδες. Δηλαδή, εκεί ζούσε η γιαγιά μου και την επισκεπτόμουν δυο τρεις φορές το χρόνο. Στην ηλικία των 23 ετών (τώρα είμαι 46) κοιμήθηκα στο γειτονικό σπίτι, στης φίλης μου, στο δωμάτιο των παππούδων της που είχαν πεθάνει. Εγώ, συγκεκριμένα στο κρεβάτι της γιαγιάς της. Τα χαράματα λοιπόν, αισθάνομαι ένα "ον" -δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω- να ανεβαίνει στην πλάτη μου εκεί που κοιμόμουν μπρούμυτα (τώρα που το θυμάμαι ανατριχιάζω)και να χοροπηδάει με δύναμη με τα τεσσερα. Μου είχε κοπεί η ανάσα. Προσπαθούσα να φωνάξω τη φίλη μου που κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι και ήταν αδύνατον να βγει φωνή. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτή η πάλη. Άρχισα να λέω από μέσα μου το πάτερ ημών. Ξαφνικά ακούστηκε το τρίξιμο της αυλόπορτας στο απέναντι σπίτι (μια μεγάλη πόρτα που όταν άνοιγε έκανε θόρυβο) κι αυτό το όν έφυγε.
Το έχω τόσο ζωντανό σαν ανάμνηση που θυμάμαι και την αίσθησή του όταν κάθισε στο κρεβάτι και βούλιαξε το στρώμα.
υπόψη σας ότι δεν είχα ακούσει ποτέ μέχρι τότε τίποτα για όλα αυτά κι ούτε πίστευμα σε πνεύματα και ξωτικά.
Όταν κατάφερα να σηκωθώ, πήγα στη μητέρα της φίλης μου, με λιβάνισε και μου μίλησε για τη μόρα (από το mor- mortis). Άλλοι μου είπαν πως είναι μια αναμέτρηση με το θάνατο, μια πρόβα ας πούμε θανάτου.
Τώρα έτυχε να διαβάσω όλα αυτά για τους νταουτιδες και ήθελα να μοιραστώ αυτό που έζησα.
ευχαριστώ πολύ
Τυχαία βρέθηκα να διαβάζω το forum και έχω να καταθέσω ένα δικό μου βίωμα, κάτι για το οποίο έχω μιλήσει και σε δικά μου άτομα.
Λοιπόν, για να το πάρω απ΄την αρχή, είμαι από τις Κομποτάδες. Δηλαδή, εκεί ζούσε η γιαγιά μου και την επισκεπτόμουν δυο τρεις φορές το χρόνο. Στην ηλικία των 23 ετών (τώρα είμαι 46) κοιμήθηκα στο γειτονικό σπίτι, στης φίλης μου, στο δωμάτιο των παππούδων της που είχαν πεθάνει. Εγώ, συγκεκριμένα στο κρεβάτι της γιαγιάς της. Τα χαράματα λοιπόν, αισθάνομαι ένα "ον" -δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω- να ανεβαίνει στην πλάτη μου εκεί που κοιμόμουν μπρούμυτα (τώρα που το θυμάμαι ανατριχιάζω)και να χοροπηδάει με δύναμη με τα τεσσερα. Μου είχε κοπεί η ανάσα. Προσπαθούσα να φωνάξω τη φίλη μου που κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι και ήταν αδύνατον να βγει φωνή. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτή η πάλη. Άρχισα να λέω από μέσα μου το πάτερ ημών. Ξαφνικά ακούστηκε το τρίξιμο της αυλόπορτας στο απέναντι σπίτι (μια μεγάλη πόρτα που όταν άνοιγε έκανε θόρυβο) κι αυτό το όν έφυγε.
Το έχω τόσο ζωντανό σαν ανάμνηση που θυμάμαι και την αίσθησή του όταν κάθισε στο κρεβάτι και βούλιαξε το στρώμα.
υπόψη σας ότι δεν είχα ακούσει ποτέ μέχρι τότε τίποτα για όλα αυτά κι ούτε πίστευμα σε πνεύματα και ξωτικά.
Όταν κατάφερα να σηκωθώ, πήγα στη μητέρα της φίλης μου, με λιβάνισε και μου μίλησε για τη μόρα (από το mor- mortis). Άλλοι μου είπαν πως είναι μια αναμέτρηση με το θάνατο, μια πρόβα ας πούμε θανάτου.
Τώρα έτυχε να διαβάσω όλα αυτά για τους νταουτιδες και ήθελα να μοιραστώ αυτό που έζησα.
ευχαριστώ πολύ
Καλησπέρα!
Τυχαία βρέθηκα να διαβάζω το forum και έχω να καταθέσω ένα δικό μου βίωμα, κάτι για το οποίο έχω μιλήσει και σε δικά μου άτομα.
Λοιπόν, για να το πάρω απ΄την αρχή, είμαι από τις Κομποτάδες. Δηλαδή, εκεί ζούσε η γιαγιά μου και την επισκεπτόμουν δυο τρεις φορές το χρόνο. Στην ηλικία των 23 ετών (τώρα είμαι 46) κοιμήθηκα στο γειτονικό σπίτι, στης φίλης μου, στο δωμάτιο των παππούδων της που είχαν πεθάνει. Εγώ, συγκεκριμένα στο κρεβάτι της γιαγιάς της. Τα χαράματα λοιπόν, αισθάνομαι ένα "ον" -δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω- να ανεβαίνει στην πλάτη μου εκεί που κοιμόμουν μπρούμυτα (τώρα που το θυμάμαι ανατριχιάζω)και να χοροπηδάει με δύναμη με τα τεσσερα. Μου είχε κοπεί η ανάσα. Προσπαθούσα να φωνάξω τη φίλη μου που κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι και ήταν αδύνατον να βγει φωνή. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτή η πάλη. Άρχισα να λέω από μέσα μου το πάτερ ημών. Ξαφνικά ακούστηκε το τρίξιμο της αυλόπορτας στο απέναντι σπίτι (μια μεγάλη πόρτα που όταν άνοιγε έκανε θόρυβο) κι αυτό το όν έφυγε.
Το έχω τόσο ζωντανό σαν ανάμνηση που θυμάμαι και την αίσθησή του όταν κάθισε στο κρεβάτι και βούλιαξε το στρώμα.
υπόψη σας ότι δεν είχα ακούσει ποτέ μέχρι τότε τίποτα για όλα αυτά κι ούτε πίστευμα σε πνεύματα και ξωτικά.
Όταν κατάφερα να σηκωθώ, πήγα στη μητέρα της φίλης μου, με λιβάνισε και μου μίλησε για τη μόρα (από το mor- mortis). Άλλοι μου είπαν πως είναι μια αναμέτρηση με το θάνατο, μια πρόβα ας πούμε θανάτου.
Τώρα έτυχε να διαβάσω όλα αυτά για τους νταουτιδες και ήθελα να μοιραστώ αυτό που έζησα.
ευχαριστώ πολύ
Τυχαία βρέθηκα να διαβάζω το forum και έχω να καταθέσω ένα δικό μου βίωμα, κάτι για το οποίο έχω μιλήσει και σε δικά μου άτομα.
Λοιπόν, για να το πάρω απ΄την αρχή, είμαι από τις Κομποτάδες. Δηλαδή, εκεί ζούσε η γιαγιά μου και την επισκεπτόμουν δυο τρεις φορές το χρόνο. Στην ηλικία των 23 ετών (τώρα είμαι 46) κοιμήθηκα στο γειτονικό σπίτι, στης φίλης μου, στο δωμάτιο των παππούδων της που είχαν πεθάνει. Εγώ, συγκεκριμένα στο κρεβάτι της γιαγιάς της. Τα χαράματα λοιπόν, αισθάνομαι ένα "ον" -δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω- να ανεβαίνει στην πλάτη μου εκεί που κοιμόμουν μπρούμυτα (τώρα που το θυμάμαι ανατριχιάζω)και να χοροπηδάει με δύναμη με τα τεσσερα. Μου είχε κοπεί η ανάσα. Προσπαθούσα να φωνάξω τη φίλη μου που κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι και ήταν αδύνατον να βγει φωνή. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτή η πάλη. Άρχισα να λέω από μέσα μου το πάτερ ημών. Ξαφνικά ακούστηκε το τρίξιμο της αυλόπορτας στο απέναντι σπίτι (μια μεγάλη πόρτα που όταν άνοιγε έκανε θόρυβο) κι αυτό το όν έφυγε.
Το έχω τόσο ζωντανό σαν ανάμνηση που θυμάμαι και την αίσθησή του όταν κάθισε στο κρεβάτι και βούλιαξε το στρώμα.
υπόψη σας ότι δεν είχα ακούσει ποτέ μέχρι τότε τίποτα για όλα αυτά κι ούτε πίστευμα σε πνεύματα και ξωτικά.
Όταν κατάφερα να σηκωθώ, πήγα στη μητέρα της φίλης μου, με λιβάνισε και μου μίλησε για τη μόρα (από το mor- mortis). Άλλοι μου είπαν πως είναι μια αναμέτρηση με το θάνατο, μια πρόβα ας πούμε θανάτου.
Τώρα έτυχε να διαβάσω όλα αυτά για τους νταουτιδες και ήθελα να μοιραστώ αυτό που έζησα.
ευχαριστώ πολύ
quote:
Οι προηγουμενες αναφορες ηταν ενδιαφερουσες αλλα υπαρχουν και μυθευματα. Το σιγουρο ειναι οτι υπαρχει κατι κατω απο τα ποδια μας. Τι ειναι αυτο δεν το γνωριζει κανενας, εκτος απο αυτους που βρεθηκαν σε επαφη με αποκοσμα φαινομενα. Αναμφιβολα τα πλασματα αυτα δεν εχουν τις καλυτερες προθεσεις στους ανθρωπους. Μας θεωρουν ΓΚΟΙΜ(αναλωσιμους). Η ιστορια τους χανεται μεσα στους αιωνες. Στοχος τους η επικρατηση τους. Ευτυχως για μας μας βοηθα ο καλοκαγαθος ΘΕΟΣ. Αναφορα για τις εσχατες μερες θα κανουμε μια αλλη φορα.Υ.Γ. Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ.
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ