hraklhs

Φανταστείτε μια μέρα ένα τεράστιο σύννεφο να σκέπαζε τον ήλιο. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ένα τεχνητό νέφος που θα σκίαζε την ακτινοβολία του ήλιου ίσως είναι η λύση απέναντι στην αυξανόμενη θερμότητα του πλανήτη μας
Είναι γνωστή η ιδιαίτερη σημασία των νεφών στο φαινόμενο της παγκόσμιας θέρμανσης.
Ίσως αυτό που θα χρειαζόμασταν τελικά θα ήταν ένα τεράστιο, τεχνητό νέφος για τη διακοπή της ροής της ακτινοβολίας που προέρχεται από τον ήλιο και φτάνει στην γη έτσι ώστε να κερδίσουμε κάποιο χρόνο προς όφελος της ατμόσφαιρας.
Ο αστρονόμος Roger Angel έχει αναπτύξει ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα προωθηθούν τρισεκατομμύρια ιπτάμενα αντικείμενα εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη γη σε μια ευθυγραμμισμένη τροχιά με τον ήλιο, που λέγεται τροχιά L-1.
Τα ιπτάμενα αντικείμενα θα σχηματίσουν ένα μεγάλο κυλινδρικό νέφος με διάμετρο μισή από αυτή της γης και σχεδόν 10 φορές μακρύτερη.
Αυτός ο διαστημικός σχηματισμός θα προκαλεί απόκλιση σε ποσοστό 10% του φωτός που θα διέρχεται μέσα από αυτό, μειώνοντας έτσι το φως που θα φτάνει σε ολόκληρο τον πλανήτη κατά 2%.
Ακόμα και αν διπλασιαστεί το ποσοστό του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της γης, αυτός ο σχηματισμός θα βοηθήσει στη εξισορρόπηση της θερμοκρασίας της γης.
Η ιδέα ενός διαστημικού νέφους για την εκτροπή του φωτός από τη γη προτάθηκε πρώτη φορά από τον James Early το 1989, αλλά θεωρούσε ότι αυτή θα ήταν μια απλή ενιαία δομή η οποία θα εκτοξευόταν από το φεγγάρι.

Αντί αυτού ο Angel πρότεινε την δημιουργία ενός νέφους που θα αποτελείται από πολύ μικρά, ιπτάμενα και ελαφρά αεροσκάφη, τα οποία θα μπορούσαν να κατασκευαστούν και να εκτοξευτούν από τη γη σε δέσμες.
Όταν θα έφταναν στην τροχιά L1, θα δημιουργούσαν ένα μεγάλο νέφος.
Μια άλλη προσέγγιση στη δημιουργία ενός ψυχρού νέφους θα ήταν ο ψεκασμός αερολύματος στο διάστημα, αν και αυτή η διαδικασία θα έπρεπε να επαναλαμβάνεται τακτικά.
Ο Tom Wigley, από το National Center for Atmospheric Research (NCAR), επινόησε αυτή τη λύση συσχετίζοντας την με τον τρόπο με τον οποίο ψύχουν την ατμόσφαιρα τα ηφαίστεια που εκρήγνυνται, καθώς εκτοξεύουν εκατομμύρια κομματιών στην ατμόσφαιρά τα οποία απομακρύνουν τη θερμότητα που προέρχεται από το ήλιο.
Πιστεύει ότι θα ήταν μια πολύ καλή λύση η απελευθέρωση εστέρων θεϊκού οξέος στην στρατόσφαιρα κάθε 4 χρόνια. Εάν τέτοιες μέθοδοι αποδειχτούν εφαρμόσιμες τόσο περιβαλλοντικά αλλά και τεχνολογικά θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια ευνοϊκή περίοδο έως και 20 ετών.
Ασφαλώς δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η εικόνα του ουρανού που θα αντικρύσουμε από την επιφάνεια της γης.
unknowncountry.com

Όπως αναφέρει το New Scientist, ο κομήτης Καταλίνα 2005 JQ5, με διάμετρο σχεδόν ένα χιλιόμετρο, εντοπίστηκε από το πρόγραμμα Catalina, ένα από τα έξι αυτοματοποιημένα συστήματα που αναζητούν αστεροειδείς στη γειτονιά της Γης.

Την περασμένη εβδομάδα, το λογισμικό υπολογισμού τροχιών στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA εκτίμησε ότι υπήρχε πιθανότητα μία στις 300.000 το σώμα να διασταυρωθεί με την τροχιά της Γης και να χτυπήσει τον πλανήτη στις 11 Ιουνίου 2085.

Περαιτέρω αναλύσεις περιόρισαν αργότερα τον εκτιμώμενο κίνδυνο.
Αν πάντως ο Καταλίνα χτυπούσε τη Γη, η πρόσκρουση θα απελευθέρωνε ενέργεια έξι γιγατόνων, το ισοδύναμο έξι δισ. τόνων TNT.

Οι κομήτες είναι γενικά πιο απρόβλεπτοι από τους αστεροειδείς, καθώς κινούνται συνήθως σε πολύ πεπλατυσμένες τροχιές και συχνά δεν είναι δυνατόν να εντοπιστούν προτού πλησιάσουν τη Γη. Επιπλέον, οι κομήτες είναι στην ουσία μια σαθρή μάζα από βράχους και πάγο, η κίνησή τους μπορεί να μεταβάλλεται καθώς ο πάγος εξαερώνεται από την ηλιακή ακτινοβολία.

Στη λίστα του JPL με τα σώματα που θα μπορούσαν να βρεθούν σε πορεία σύγκρουσης περιλαβάνεται μόνο ένας ακόμα αστεροειδής. Ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ αποκλείεται να πλησιάσει πολύ την τρέχουσα χιλιετία, ωστόσο η τροχιά του είναι τέτοια που σχεδόν σίγουρα θα τον οδηγήσει τελικά πάνω στη Γη ή τη Σελήνη.