kostas79

Από παιδικά κινούμενα σχέδια (έτσι τα λέγαμε τότε όχι καρτούν) θυμάμαι τον Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες, τον Νιλς Χόλγκερσον, λίγο αργότερα στην ιδιωτική τηλεόραση Τζι αϊ τζο και από μαριονέτες φυσικά τη Φρουτοπία και τον Παραμυθά με τον Πιλάβιο που ήταν μια περίεργη μίξη οπτικών εφέ.

Από παιδικές εκπομπές το Το Ουράνιο τόξο με τις μαριονέτες (ποιος θυμάται τον Φόντα Λαδοπρακόπουλο;) που έδειχνε μεταξύ των άλλων και βουβό κινηματογράφο Μπάστερ Κήτον και Τσάπλιν και το Πες το και θα γίνει.

Από σειρές το Κάμπινγκ και το Πήδημα του βατράχου και οι Μπουρμπουλήθρες. Και πιο συγκεκριμένα από παιδικές σειρές το Καπλάνι της βιτρίνας και κάνα δυο άλλες που δε θυμάμαι τίτλους (μια είχε προταγωνιστή ένα αγοροκόριτσο και μια άλλη ένα αγόρι που το βρήκε μια οικογένεια του Αϊ Γιαννιού και το ονόμασε Γιάννη, αν κάποιος θυμάται τίτλους ας βοηθήσει) και ακόμα if I have not turned stark mad, θυμάμαι μια τηλεοπτική εκδοχή από την Αργώ του Θεοτοκά.

Να πάμε και στα ξένα: Ιππότης της ασφάλτου και Ντιούξ (πόσα αγοράκια μαλώνανε για το πιο αυτοκίνητο τρέχει πιο γρήγορα;) και Μαγκάιβερ. Από εφηβικές σειρές τα Πριν χτυπήσει το κουδούνι, και το πιο προβληματισμένο Γυμνάσιο Ντεγκράσι αλλά και τα Σουσάμι άνοιξε και Μάπετ σόου αμερικάνικα του 70 που ήρθαν σε μας με μια δεκαετία καθυστέρηση.