moonlady

Στην σπηλιά της Πεντέλης δεν είχα πάει ποτέ . Ήξερα όμως για τα διάφορα φαινόμενα που συμβαίνουν στην περιοχή , λόγω του ότι και οι γονείς μου είχαν βιώσει κάτι πριν από 15 χρόνια περίπου . Αυτό , ίσως ήταν και η αφορμή που ήθελα να μάθω περισσότερα για το όλο θέμα . Διάβασα το πρώτο βιβλίο του κ. Μπαλάνου , κατάλαβα ορισμένα πράγματα για το τι περίπου συμβαίνει αλλά και πάλι δεν είχα κάποιον για να πάω στη σπηλιά .

Πριν από 3 μήνες περίπου , πήγε ο πατέρας μου(Jonnie be good) για πρώτη φορά στη σπηλιά και στις 26/8 , ημέρα Πέμπτη πήγαμε και μαζί .Δεν μπορώ να πω ότι φοβόμουνα απλά είχα το κλασσικό άγχος και περιέργεια επειδή θα πήγαινα πρώτη φορά .

Αν και συζητήσαμε τα γεγονότα , ο πατέρας μου επέμενε να καταγράψω ακριβώς αυτά που εγώ βίωσα , ανεπηρέαστη από ότι αυτός αντιλήφθηκε .

Όταν φτάσαμε ένιωσα πολύ ωραία , πρώτον γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί και δεύτερον γιατί το τοπίο ήταν τέλειο , καθαρός αέρας , φεύγεις από τα στερεότυπα της πόλης . Όπως και να το κάνουμε , φύση είναι .

Και έτσι αρχίσαμε να μου δείχνει το μέρος . Μπήκαμε πρώτα στην σπήλια και μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα γιατί την περίμενα πολύ διαφορετική .Ήταν τόσο επιβλητική αλλά συνάμα και τόσο φιλική . Δεν μου έβγαλε κανένα φόβο . αρχίσαμε την περιήγηση και όταν φτάσαμε στο βάθος ανάψαμε τους φακούς (ο ένας φακός παρόλο που ήταν αδιάβροχος και με καινούργιες μπαταρίες τέλειωσε το πολύ σε 1-2 λεπτά)
..

Κάποια στιγμή μου μύρισε κάτι πολύ άσχημο .
Επειδή είχαμε μαζί μας και τον ένα σκύλο (αν και δεν έμοιαζε με μυρωδιά από κόπρανα σκύλου) , νόμιζα ότι ο σκύλος έκανε την ανάγκη του , επειδή δεν υπήρχε άλλη λογική πηγή της , αλλά δεν είχε κάνει τίποτα .
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα μου ξαναμύρισε η ίδια μυρωδιά αλλά ακόμα πιο έντονη , σαν να ήταν δίπλα στα πόδια μου αλλά και πάλι ο σκύλος τίποτα . Παραξενεύτηκα λίγο αλλά μέχρι εκεί .

Προχωρήσαμε πιο κάτω και φτάσαμε στο τέλος της σπηλιάς . Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω την τεράστια τρύπα που έχει μείνει από το χώμα που πήρανε και μπαζώσανε το υπόλοιπο κομμάτι της σπηλιάς .Με έπιασε θλίψη . Σαν να ένιωσα και την ίδια την σπηλιά να «πονάει» που κάποιοι την καταστρέψανε χωρίς λόγο .

Ύστερα με τον ένα φακό που μας είχε απομείνει κοιτούσαμε γενικά τα τοιχώματα της σπηλιάς . Τότε είδα το άνοιγμα ενός από τα τούνελ που βρίσκεται ψηλά στον βράχο δίπλα από το μπαζωμένο κομμάτι , στην δεξιά μεριά . Ήταν και το μόνο που με έκανε να ανατριχιάσω , ίσως και να φοβηθώ λιγάκι . Αλλά δεν με πείραξε ιδιαίτερα .

Αφού είδαμε όσα περισσότερα μπορούσαμε , αρχίσαμε να ανηφορίζουμε . Βγήκαμε έξω , είδαμε το εκκλησάκι και ύστερα είπαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο για να πάμε μετά στα τεχνιτά τούνελ . Μόλις το είχαμε ανάψει ήρθανε 2 τζιπάκια της θηροφυλακής , κατέβηκαν 3 θηροφύλακες και ερχόντουσαν προς τη σπηλιά .

Σβήσαμε τα τσιγάρα και περιμέναμε να δούμε τι θέλουν . Τελικά είχαν έρθει απλά για να δουν τη σπηλιά και άντε να έκατσαν το πολύ 10 λεπτά .Μόλις έφυγαν ανάψαμε ξανά ένα τσιγάρο . Καθόμασταν ακριβώς μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς , στο απομεινάρι από το πέτρινο τείχος .Εγώ ήμουν όρθια με την αριστερή μου μεριά να βλέπει στη είσοδο της σπηλιάς .

Ο θόρυβος από τα τζιπ που ξεκινούσαν να φύγουν ακουγόταν αρκετά και τότε άκουσα ένα ήχο , δεν έδωσα σημασία , μετά από δευτερόλεπτα τον άκουσα ξανά , είπα μέσα μου κάτι από έξω είναι , τα τζιπ εκείνη τη χρονική στιγμή είχαν απομακρυνθεί λίγο και υπήρχε κάποια ησυχία έτσι την τρίτη φορά που άκουσα ξανά τον ίδιο ήχο συνειδητοποίησα ότι ερχόταν μέσα από την σπηλιά .

Δεν είπα τίποτα , και τότε τον άκουσα και τέταρτη φορά πιο καθαρά .

Ήταν σαν να καθόταν ένα μικρό κοριτσάκι ή μια γυναίκα με πολύ γλυκιά φωνή και να «τραγουδούσε» μια επαναλαμβανόμενη διακεκομμένη «μελωδία» διάρκειας περίπού 3-4 νότες , σαν να χτυπάς ένα κρυστάλλινο ποτήρι , που ακούς τον πρώτο δυνατό ήχο και μετά αυτός χάνεται απαλά και σιγά(δεν μπορώ να το περιγράψω με πιο απλά λόγια) .

Τότε ήταν που ρώτησα τον πατέρα μου - το άκουσες αυτό ; - για λόγους μνήμης δεν θυμάμαι τον διάλογο που ακολούθησε μεταξύ μας , πάντως τον είχε ακούσει και ο πατέρας μου . Μόλις καταλήξαμε στο ότι τον είχαμε ακούσει και οι δύο , ακούστηκε για άλλη μια φορά πιο δυνατά και πιο καθαρά .

Μπήκαμε αμέσως μέσα στη σπηλιά .Κάτσαμε στο πλάτωμα που είναι αριστερά από τα τσιμεντένια σκαλοπάτια και περιμέναμε να τον ακούσουμε ξανά .

Ακούσαμε , αλλά όχι τον ίδιο .

Ήταν ένας ήχος σαν φωνή «πουλιού» , αρκετά δυνατός θα έλεγα και ύστερα που τον ακούσαμε ξανά είχε και συνέχεια σαν κλάμα ενός ζώου , που θα το χαρακτήριζες μεγάλο , όχι σαν αρκούδα , αλλά ούτε σαν γάτα , μεγάλο .

Όσο ακούγαμε τον ίδιο ήχο τόσο μεγάλωνε και η έντασή του , μέχρι που ήρθε ένας ορειβάτης που μιλούσε στο κινητό πολύ δυνατά , στην είσοδο της σπηλιάς και τότε σταμάτησε . Περιμέναμε λίγο αλλά δεν ακούστηκε ξανά .

Με παραξένεψε το ότι ο σκύλος μας , δεν άκουσε τίποτα – ήταν αραχτός και γλυφότανε .

Εδώ θέλω να προσθέσω ότι όλο αυτό που άκουσα όχι μόνο δεν με φόβισε αλλά αντίθετα με έκανε να νιώσω πολύ ωραία . Ήταν τόση πολλή η θετική ενέργεια που μου έβγαζε το μέρος από την πρώτη στιγμή που πήγα , που μπορώ να πω πως ήταν οι πιο ήρεμες και οι πιο ευδιάθετες 3 ώρες της ζωής μου .

Και τέλος πριν φύγουμε τελείως από την περιοχή , γυρίσαμε για μια τελευταία φορά στη σπηλιά μήπως και ακούσουμε ξανά κάτι .Λίγα μέτρα πριν την είσοδο της σπηλιάς μου μύρισε πολύ έντονα ένα άρωμα , που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι ήταν , πάντως ήταν κάτι ανάμεσα δυόσμο , μέντα και ευκάλυπτο .

Αν και είμαι μικρή και δεν έχω εμπειρία όσον αφορά το φαινόμενο της σπηλιάς , νιώθω ότι αν θέλει κάποιος να βιώσει κάτι εκεί , πρέπει να την πλησιάσει με θετική ενέργεια και σεβασμό .

Ελπίζω να πρόσθεσα κάτι στον ατέλειωτο κατάλογο των φαινομένων της Πεντέλης .

Στην σπηλιά της Πεντέλης δεν είχα πάει ποτέ . Ήξερα όμως για τα διάφορα φαινόμενα που συμβαίνουν στην περιοχή , λόγω του ότι και οι γονείς μου είχαν βιώσει κάτι πριν από 15 χρόνια περίπου . Αυτό , ίσως ήταν και η αφορμή που ήθελα να μάθω περισσότερα για το όλο θέμα . Διάβασα το πρώτο βιβλίο του κ. Μπαλάνου , κατάλαβα ορισμένα πράγματα για το τι περίπου συμβαίνει αλλά και πάλι δεν είχα κάποιον για να πάω στη σπηλιά .

Πριν από 3 μήνες περίπου , πήγε ο πατέρας μου(Jonnie be good) για πρώτη φορά στη σπηλιά και στις 26/8 , ημέρα Πέμπτη πήγαμε και μαζί .Δεν μπορώ να πω ότι φοβόμουνα απλά είχα το κλασσικό άγχος και περιέργεια επειδή θα πήγαινα πρώτη φορά .

Αν και συζητήσαμε τα γεγονότα , ο πατέρας μου επέμενε να καταγράψω ακριβώς αυτά που εγώ βίωσα , ανεπηρέαστη από ότι αυτός αντιλήφθηκε .

Όταν φτάσαμε ένιωσα πολύ ωραία , πρώτον γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί και δεύτερον γιατί το τοπίο ήταν τέλειο , καθαρός αέρας , φεύγεις από τα στερεότυπα της πόλης . Όπως και να το κάνουμε , φύση είναι .

Και έτσι αρχίσαμε να μου δείχνει το μέρος . Μπήκαμε πρώτα στην σπήλια και μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα γιατί την περίμενα πολύ διαφορετική .Ήταν τόσο επιβλητική αλλά συνάμα και τόσο φιλική . Δεν μου έβγαλε κανένα φόβο . αρχίσαμε την περιήγηση και όταν φτάσαμε στο βάθος ανάψαμε τους φακούς (ο ένας φακός παρόλο που ήταν αδιάβροχος και με καινούργιες μπαταρίες τέλειωσε το πολύ σε 1-2 λεπτά)
..

Κάποια στιγμή μου μύρισε κάτι πολύ άσχημο .
Επειδή είχαμε μαζί μας και τον ένα σκύλο (αν και δεν έμοιαζε με μυρωδιά από κόπρανα σκύλου) , νόμιζα ότι ο σκύλος έκανε την ανάγκη του , επειδή δεν υπήρχε άλλη λογική πηγή της , αλλά δεν είχε κάνει τίποτα .
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα μου ξαναμύρισε η ίδια μυρωδιά αλλά ακόμα πιο έντονη , σαν να ήταν δίπλα στα πόδια μου αλλά και πάλι ο σκύλος τίποτα . Παραξενεύτηκα λίγο αλλά μέχρι εκεί .

Προχωρήσαμε πιο κάτω και φτάσαμε στο τέλος της σπηλιάς . Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω την τεράστια τρύπα που έχει μείνει από το χώμα που πήρανε και μπαζώσανε το υπόλοιπο κομμάτι της σπηλιάς .Με έπιασε θλίψη . Σαν να ένιωσα και την ίδια την σπηλιά να «πονάει» που κάποιοι την καταστρέψανε χωρίς λόγο .

Ύστερα με τον ένα φακό που μας είχε απομείνει κοιτούσαμε γενικά τα τοιχώματα της σπηλιάς . Τότε είδα το άνοιγμα ενός από τα τούνελ που βρίσκεται ψηλά στον βράχο δίπλα από το μπαζωμένο κομμάτι , στην δεξιά μεριά . Ήταν και το μόνο που με έκανε να ανατριχιάσω , ίσως και να φοβηθώ λιγάκι . Αλλά δεν με πείραξε ιδιαίτερα .

Αφού είδαμε όσα περισσότερα μπορούσαμε , αρχίσαμε να ανηφορίζουμε . Βγήκαμε έξω , είδαμε το εκκλησάκι και ύστερα είπαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο για να πάμε μετά στα τεχνιτά τούνελ . Μόλις το είχαμε ανάψει ήρθανε 2 τζιπάκια της θηροφυλακής , κατέβηκαν 3 θηροφύλακες και ερχόντουσαν προς τη σπηλιά .

Σβήσαμε τα τσιγάρα και περιμέναμε να δούμε τι θέλουν . Τελικά είχαν έρθει απλά για να δουν τη σπηλιά και άντε να έκατσαν το πολύ 10 λεπτά .Μόλις έφυγαν ανάψαμε ξανά ένα τσιγάρο . Καθόμασταν ακριβώς μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς , στο απομεινάρι από το πέτρινο τείχος .Εγώ ήμουν όρθια με την αριστερή μου μεριά να βλέπει στη είσοδο της σπηλιάς .

Ο θόρυβος από τα τζιπ που ξεκινούσαν να φύγουν ακουγόταν αρκετά και τότε άκουσα ένα ήχο , δεν έδωσα σημασία , μετά από δευτερόλεπτα τον άκουσα ξανά , είπα μέσα μου κάτι από έξω είναι , τα τζιπ εκείνη τη χρονική στιγμή είχαν απομακρυνθεί λίγο και υπήρχε κάποια ησυχία έτσι την τρίτη φορά που άκουσα ξανά τον ίδιο ήχο συνειδητοποίησα ότι ερχόταν μέσα από την σπηλιά .

Δεν είπα τίποτα , και τότε τον άκουσα και τέταρτη φορά πιο καθαρά .

Ήταν σαν να καθόταν ένα μικρό κοριτσάκι ή μια γυναίκα με πολύ γλυκιά φωνή και να «τραγουδούσε» μια επαναλαμβανόμενη διακεκομμένη «μελωδία» διάρκειας περίπού 3-4 νότες , σαν να χτυπάς ένα κρυστάλλινο ποτήρι , που ακούς τον πρώτο δυνατό ήχο και μετά αυτός χάνεται απαλά και σιγά(δεν μπορώ να το περιγράψω με πιο απλά λόγια) .

Τότε ήταν που ρώτησα τον πατέρα μου - το άκουσες αυτό ; - για λόγους μνήμης δεν θυμάμαι τον διάλογο που ακολούθησε μεταξύ μας , πάντως τον είχε ακούσει και ο πατέρας μου . Μόλις καταλήξαμε στο ότι τον είχαμε ακούσει και οι δύο , ακούστηκε για άλλη μια φορά πιο δυνατά και πιο καθαρά .

Μπήκαμε αμέσως μέσα στη σπηλιά .Κάτσαμε στο πλάτωμα που είναι αριστερά από τα τσιμεντένια σκαλοπάτια και περιμέναμε να τον ακούσουμε ξανά .

Ακούσαμε , αλλά όχι τον ίδιο .

Ήταν ένας ήχος σαν φωνή «πουλιού» , αρκετά δυνατός θα έλεγα και ύστερα που τον ακούσαμε ξανά είχε και συνέχεια σαν κλάμα ενός ζώου , που θα το χαρακτήριζες μεγάλο , όχι σαν αρκούδα , αλλά ούτε σαν γάτα , μεγάλο .

Όσο ακούγαμε τον ίδιο ήχο τόσο μεγάλωνε και η έντασή του , μέχρι που ήρθε ένας ορειβάτης που μιλούσε στο κινητό πολύ δυνατά , στην είσοδο της σπηλιάς και τότε σταμάτησε . Περιμέναμε λίγο αλλά δεν ακούστηκε ξανά .

Με παραξένεψε το ότι ο σκύλος μας , δεν άκουσε τίποτα – ήταν αραχτός και γλυφότανε .

Εδώ θέλω να προσθέσω ότι όλο αυτό που άκουσα όχι μόνο δεν με φόβισε αλλά αντίθετα με έκανε να νιώσω πολύ ωραία . Ήταν τόση πολλή η θετική ενέργεια που μου έβγαζε το μέρος από την πρώτη στιγμή που πήγα , που μπορώ να πω πως ήταν οι πιο ήρεμες και οι πιο ευδιάθετες 3 ώρες της ζωής μου .

Και τέλος πριν φύγουμε τελείως από την περιοχή , γυρίσαμε για μια τελευταία φορά στη σπηλιά μήπως και ακούσουμε ξανά κάτι .Λίγα μέτρα πριν την είσοδο της σπηλιάς μου μύρισε πολύ έντονα ένα άρωμα , που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι ήταν , πάντως ήταν κάτι ανάμεσα δυόσμο , μέντα και ευκάλυπτο .

Αν και είμαι μικρή και δεν έχω εμπειρία όσον αφορά το φαινόμενο της σπηλιάς , νιώθω ότι αν θέλει κάποιος να βιώσει κάτι εκεί , πρέπει να την πλησιάσει με θετική ενέργεια και σεβασμό .

Ελπίζω να πρόσθεσα κάτι στον ατέλειωτο κατάλογο των φαινομένων της Πεντέλης .

...το καράβι,το γαλάζιο καράβι,που αρμενίζει στη θάλασσα με τις ανησυχίες,που φορά το βλέμμα μιας όμορφης ελπίδας..
στη αύρα του ριπίζονται τα μαντήλια του αποχαιρετισμού,στον ήλιο στεγνώνουν τα δάκρυα..
το καράβι που φεύγει αγγίζει την υποψία..
θα έρθουν μέρες δίχως δάκρυα,που θα αντικρύζουμε τον ήλιο στα μάτια,θα έρθουν μέρες με χαρά και σιωπή...