pronoon1

Φίλε Ηλία, πρώτα από όλα υπάρχει κινητική δύναμη. Τη λέμε "cinetic force" ή επίσης "δύναμη της αδράνειας" και την παριστάνουμε με το διάνυσμα που περιγράφει την κινητική κατάσταση του σώματος. Το ποσό της κινητικής ενέργειας που περιέχεται στο κινούμενο σώμα, ονομάζεται κινητική ενέργεια.

Το θέμα όμως που θέλω να θίξω δεν είναι αυτό, αλλά το πολύ καλό βίντεο της προσομοίωσης που παραθέτεις στο http://www.sirtf.nau.edu/~koerner/ast180/lectures/pic/cdrom/animations/movie-05-05.mov . Συμφωνώ φίλε Ηλία ότι είναι δυνατόν να συμβεί αυτό που φαίνεται στο βίντεο, αλλά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις. Ας τα δούμε πιο αναλυτικά.

Πρώτον, στα "σώματα" που φαίνονται στο βίντεο, δεν υπάρχει καμιά ελαστικότητα και καμιά "δομή", αλλά αποτελούνται από σημειακά σωματίδια τα οποία στέκονται μαζί με τη βοήθεια της μοναδικής δύναμης που βλέπω να υπολογίζεται στην προσομοίωση, η οποία είναι η "ελκτική" ("βαρυτική"). Οπότε, έχουμε ένα φαινόμενο, σαν αυτό που παράγεται όταν συναντιούνται δύο σταγόνες νερό. Ενώνονται, χωρίς καμιά αντίδραση ανάμεσά τους (βέβαια στην περίπτωση των υγρών έχουμε και επιφανειακές τάσεις κλπ, εδώ δεν νομίζω ότι υπολογίζεται κάτι τέτοιο, δεν επηρρεάζει όμως και τη συζήτησή μας). Όμως όταν συναντηθούν δύο στερεά ή ημιστερεά σώματα, δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο. Π.χ. αν χτυπήσουν δύο μάζες από πλαστελίνη δεν ενώνονται, αλλά ανακλώνται, εκτός από την περίπτωση που τα διανύσματα των κινήσεών τους βρίσκονται περίπου στην ίδια ευθεία, κάτι που είναι απίστευτα σπάνιο στην περίπτωση των πλανητοειδών. Στην πραγματικότητα οι πλανητοειδείς αποτελούνται από πετρώματα κλπ τα οποία έχουν στερεά δομή σε μεγάλο βαθμό.

Δεύτερον, στο βίντεο που παραθέτεις, έχουμε ένα σύστημα σωμάτων με πολύ παράξενη αρχική κινητική κατάσταση. Βλέπω ότι το δεύτερο σώμα που συγκρούεται με το πρώτο, ξεκινά από μια κατάσταση "τροχιάς" (κινείται παράλληλα και αντίθετα με το μεγάλο σώμα) και ξαφνικά επιταχύνει (πώς άραγε;) μεχρι τελικά να συγκρουστεί.
Αν και το βίντεο έχει αυτό το "λάθος", δεν θα το απορρίψω.
Δεν μπορώ όμως να μη παρατηρήσω ότι παρουσιάζει ένα σύστημα πλανητοειδών που βρίσκονται σε δεσμό (σε "τροχιά" κατά κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο) και όχι δύο πλανητοειδείς που κινούνται με μεγάλες σχετικές ταχύτητες, όπως θα ήταν στην πραγματικότητα.
Άρα παρουσιάζει ένα σύστημα πλανητοειδών που είναι ήδη δεμένα το ένα γύρω από το άλλο, και είναι φυσικό η τελική κατάσταση (δύο σώματα) να παραμένει περίπου ίδια με την αρχική (δύο σώματα).