tangohotel

Όλοι οι άνθρωποί έχουμε την ανάγκη κάποιου φίλου - κολλητού. Και αυτό μάλλον συμβαίνει γιατι υπάρχουν στιγμές (αρκετές μάλιστα) που οι πιο κρυφές μας σκέψεις χρειάζεται να βγούν στο φως. Γιατί το δυσκολότερο πρόβλημά μας πρέπει να λυθεί και χρειαζόμαστε βοήθεια γι' αυτό. Τότε είναι που πρέπει να έχουμε ένα κολλητό για να του εκμυστηρευτούμε όσα μας βαραίνουν περισσότερο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ο άνθρωπος αυτός γίνεται ο καλύτερός μας φίλος. Ζούμε γι' αυτόν και λειτουργούμε υπέρ αυτού. Ίσως (εν μέρη) για να "ξεπληρώσουμε" την εχεμύθειά του.

Η σχέση μεταξύ δύο φίλων μοιάζει πολύ με ερωτική σχέση. Τον κολλητό μας τον υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια και ταυτόχρονα είμαστε η πιο αποδοτική φωνή της λογικής γι' αυτόν. Για το καλό του. Πολλές φορές πιο αποδοτική και από εκείνη προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Φυσικά όλα αυτά πρέπει να είναι αμφίδρομα. Αλλιώς αυτή η σχέση δεν μπαίνει στην κατηγορία "κολλητοί". Είναι κάτι άλλο. Καμιά φορά το πρόβλημα είναι ότι δεν αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο τη σχέση. Μπορεί η μία πλευρά να είναι εξαρτημένη από την άλλη και μέσα από αυτή την παρεξήγηση καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε χωρισμούς.
Εκεί είναι που κολλάει το ότι "παίζουμε με διαφορετικούς όρους".
Καμιά φορά, δεν παίρνεις ό,τι δίνεις. Αυτό είναι που πολλοί από εμάς δεν έχουμε χωνέψει. Και μέσα σ' αυτούς κι εγώ!

Προέρχομαι από μια χριστιανική οικογένεια η οποία έκανε ό,τι μπορούσε για να μεγαλώσει μια σωστή γυναίκα με χριστιανικές αρχές. Ως μικρό κορίτσι όμως προέβαλλα αντίσταση στο πρωινό ξύπνημα της Κυριακής και έτσι η συμμετοχή μου στα Χριστιανικά δρώμενα υπήρξε περιορισμένη. Πιστεύω στο Χριστό και η ζωή μου κυλάει με την παρουσία του έντονη μέσα μου, αλλα γνωρίζω παράλληλα ότι δεν είμαι υπόδειγμα πιστής.

Κάποια τελευταία συμβάντα με ώθησαν να βιώσω για πρώτη φορά το μυστήριο της εξομολόγησης. Οπλίστηκα λοιπόν με θάρρος και αποφασιστικότητα και πήγα να αντιμετωπίσω τον ίδιο μου τον εαυτό ενώπιον Θεού.

Όταν τελείωσε η όλη διαδικασία συνειδητοποίησα ότι...τελικά ή εγώ δεν κάνω γι' αυτή τη θρησκεία ή αυτή για 'μένα. Το ξέρω ότι ακούγεται άχαρο και (ίσως λίγο) ανεύθυνο αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Μια ώρα συζήτησης με έναν πνευματικό με έπεισε ότι η ζωή μου μέχρι τώρα, και κυρίως οι πιο όμορφες στιγμές της, αποτελούσαν τις πιο μεγάλες αμαρτίες μου.

Η έκφραση αγάπης με το σώμα είναι αμαρτία. Το να ζήσεις αυτό που επιθυμείς ουτως ώστε να είσαι καλά και με τον εαυτό σού, είναι κακό και πρέπει να μετανοήσεις γι' αυτό. Εάν ακολουθήσεις όμως αυτές τις εντολές, πόσες φορές θα το μετανιώσεις μετά;

Ήθελα να κάνω μια συζήτηση με τον παπά και να του εξηγήσω όσα ήταν στο μυαλό μου, να του πω τί συμβαίνει στον έξω κόσμο, πως δύσκολα να βρεί κανείς μια ταινία για να περάσει την ώρα του χωρίς να έχει έστω και μια ακατάλληλη σκηνή (και αναφέρομαι στον όρο "ακατάλληλη" σύμφωνα με τα δεδομένα που η Θεία Χάρη του υπαγόρευε να μου διαβιβάσει). Να διευκρινήσω πως, μάλιστα, να πηγαίνω στην εκκλησία και να προσεύχομαι πιο συστηματικά, αλλά αν δεν αφήσω τον συντροφό μου να με γνωρίσει από όλες τις πλευρές μου...κατα πάσα πιθανότητα θα τον χάσω και δεν θα μπορέσω να παντρευτώ (όπως ζητάει η θρησκεία μας) αυτόν που αγάπησα. Όμως κάτι με κράτησε και σκέφτηκα πως εγώ ήμουν εκεί γι' άλλο λόγο και όχι για να διαπραγματευθώ τα αίτια της αμαρτίας.

Το αποτέλεσμα σήμερα είναι απλό: Το βάρος που με έκανε να πάω πιό κοντά στην εκκλησία έγινε μεγαλύτερο, έχω τρομερό προβληματισμό ως προς το πόσο αποτελεσματικός είναι ο τρόπος που πιστεύω (αν πιστεύω τελικά) και τέλος, έχουν αρχίσει τα προβλήματα στη σχέση μου γιατι...έτσι ξαφνικά η ερωτική μου διάθεση εξαφανίστηκε και ο αγαπημένος μου δεν πιστεύει πια ότι τον αγαπάω, όσο έντονα και να του το λέω.

Το μόνο που μπορώ να καταλήξω είναι πως το τρίπτυχο "αγάπη-έρωτας-αμαρτία" αποτελεί κόκκινο πανί για την εκκλησία μας αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Τελικά, ποιός από εμάς αγαπάει σωστά και πώς είναι αυτή η αγάπη;