επικοινωνία με νεκρό γονιό
Καλησπέρα.
Αρχικά να συστηθώ, είμαι γυναίκα, 35 ετών και ζω στην Αθήνα. Με θέματα μεταφυσικού ενδιαφέροντος ασχολήθηκα περίπου 3 χρόνια, προ δεκαετίας περίπου, όταν εργαζόμουν σε γνωστό περιοδικό σχετικής θεματολογίας, το παλαιότερο του χώρου στην Ελλάδα. Μελέτησα αρκετά τότε, και μου δόθηκε ευκαιρία να εξασκήσω το μυαλό μου. Πλέον όμως έχω απομακρυνθεί σχεδόν τελείως και έχω χάσει, όπως λένε, επεισόδια.
Στο θέμα μας τώρα. Έχασα τη μητέρα μου πριν από 21 ημέρες. Έφυγε αφού ταλαιπωρήθηκε 23 μέρες με φοβερές επιπλοκές που ακολούθησαν μια καρδιολογική εγχείριση στην οποία είχε υποβληθεί.
Μέσα στην τεράστια πίκρα μου (για τον χαμό της αλλά κυρίως για τον σχετικά "βίαιο" τρόπο που έφυγε) μια εβδομάδα μετά, την παρακαλούσα για μια ένδειξη, κάτι τέλος πάντων, που να μου έδειχνε ότι κάπου υπάρχει ακόμα, μια μικρή επέμβαση στον υλικό κόσμο. Δύο βράδια την παρακαλούσα με δάκρια και μεγάλη στενοχώρια. Και τελικά το έκανε! Έκανε κάτι συγκεκριμένο που της ζήτησα, μια κίνηση μικρή, αλλά σαφέστατη και ξεκάθαρη.
Πολλές φορές μετά από αυτό συχνά αισθάνθηκα ένα ρεύμα αέρα, ανεπαίσθητο, να κινείται ρυθμικά πάνω στο χέρι μου ή στο πίσω μέρος του λαιμού μου, σαν να με χαϊδεύει. Συνέβαινε όταν ήμουν μόνη μου και σε άθλια ψυχολογική κατάσταση. Έχω να αισθανθώ κάτι τέτοιο 1-2 μέρες.
Δεν παίρνω όρκο γι' αυτό το "αεράκι" που σας αναφέρω (για το πρώτο όμως περιστατικό παίρνω). Σήμερα, 21 ημέρες μετά, υποθέτω ότι το αιθερικό σώμα έχει διαλυθεί και έχει μείνει το αστρικό (σύμφωνα με τις... γραφές και τις παραδόσεις). Θα ήθελα να επικοινωνήσω ξανά μαζί της και μάλιστα κάπως πιο άμεσα. Αλλά 1. δεν ξέρω πώς! δεν την έχω δει σε όνειρο παρά μόνο άρρωστη, όπως ήταν πριν φύγει και 2. θέλω μεν να επικοινωνήσω, αλλά δεν θέλω να πισογυρίσω και να ταράξω την ψυχή της, όσο αντιφατικό κι αν είναι αυτό...
Πείτε μου μια λέξη, τι θα κάνατε στη θέση μου και με ποιον τρόπο... Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Αρχικά να συστηθώ, είμαι γυναίκα, 35 ετών και ζω στην Αθήνα. Με θέματα μεταφυσικού ενδιαφέροντος ασχολήθηκα περίπου 3 χρόνια, προ δεκαετίας περίπου, όταν εργαζόμουν σε γνωστό περιοδικό σχετικής θεματολογίας, το παλαιότερο του χώρου στην Ελλάδα. Μελέτησα αρκετά τότε, και μου δόθηκε ευκαιρία να εξασκήσω το μυαλό μου. Πλέον όμως έχω απομακρυνθεί σχεδόν τελείως και έχω χάσει, όπως λένε, επεισόδια.
Στο θέμα μας τώρα. Έχασα τη μητέρα μου πριν από 21 ημέρες. Έφυγε αφού ταλαιπωρήθηκε 23 μέρες με φοβερές επιπλοκές που ακολούθησαν μια καρδιολογική εγχείριση στην οποία είχε υποβληθεί.
Μέσα στην τεράστια πίκρα μου (για τον χαμό της αλλά κυρίως για τον σχετικά "βίαιο" τρόπο που έφυγε) μια εβδομάδα μετά, την παρακαλούσα για μια ένδειξη, κάτι τέλος πάντων, που να μου έδειχνε ότι κάπου υπάρχει ακόμα, μια μικρή επέμβαση στον υλικό κόσμο. Δύο βράδια την παρακαλούσα με δάκρια και μεγάλη στενοχώρια. Και τελικά το έκανε! Έκανε κάτι συγκεκριμένο που της ζήτησα, μια κίνηση μικρή, αλλά σαφέστατη και ξεκάθαρη.
Πολλές φορές μετά από αυτό συχνά αισθάνθηκα ένα ρεύμα αέρα, ανεπαίσθητο, να κινείται ρυθμικά πάνω στο χέρι μου ή στο πίσω μέρος του λαιμού μου, σαν να με χαϊδεύει. Συνέβαινε όταν ήμουν μόνη μου και σε άθλια ψυχολογική κατάσταση. Έχω να αισθανθώ κάτι τέτοιο 1-2 μέρες.
Δεν παίρνω όρκο γι' αυτό το "αεράκι" που σας αναφέρω (για το πρώτο όμως περιστατικό παίρνω). Σήμερα, 21 ημέρες μετά, υποθέτω ότι το αιθερικό σώμα έχει διαλυθεί και έχει μείνει το αστρικό (σύμφωνα με τις... γραφές και τις παραδόσεις). Θα ήθελα να επικοινωνήσω ξανά μαζί της και μάλιστα κάπως πιο άμεσα. Αλλά 1. δεν ξέρω πώς! δεν την έχω δει σε όνειρο παρά μόνο άρρωστη, όπως ήταν πριν φύγει και 2. θέλω μεν να επικοινωνήσω, αλλά δεν θέλω να πισογυρίσω και να ταράξω την ψυχή της, όσο αντιφατικό κι αν είναι αυτό...
Πείτε μου μια λέξη, τι θα κάνατε στη θέση μου και με ποιον τρόπο... Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
kalispera
xerome pou gia proti fora simera eimai o protos pou diavazo to post sou an kai akomi den eklisa oute mia ora san melos sto forum. ti simptosi e?
lipos ixa kai ego mia paromia empiria me tin makarismeni tin giagia mou otan efige makria mas. ego tote ithela poli na ertho se epafi mazi tis na tis zitiso signomi pou den imoun akonta tis oson itane kala kai giafto to ixa tipsis kai ithela na tis zitiso signomi kai giafto ithela na ertho se epafi mazi tis kai telika egine alla xoris na to epidiokso. mipos o logos pou thelis na erthis se epafi mazitis einai epidi exis kapoiou idos tipsis? ego pistevo pos osi mas "afinoune" einai dipla mas alla den tous vlepoume epidi den theloume na tous doume logo tou oti fovomaste na pistepsoume oti einai akomi konta mas. den ksero an se voithisa
xerome pou gia proti fora simera eimai o protos pou diavazo to post sou an kai akomi den eklisa oute mia ora san melos sto forum. ti simptosi e?
lipos ixa kai ego mia paromia empiria me tin makarismeni tin giagia mou otan efige makria mas. ego tote ithela poli na ertho se epafi mazi tis na tis zitiso signomi pou den imoun akonta tis oson itane kala kai giafto to ixa tipsis kai ithela na tis zitiso signomi kai giafto ithela na ertho se epafi mazi tis kai telika egine alla xoris na to epidiokso. mipos o logos pou thelis na erthis se epafi mazitis einai epidi exis kapoiou idos tipsis? ego pistevo pos osi mas "afinoune" einai dipla mas alla den tous vlepoume epidi den theloume na tous doume logo tou oti fovomaste na pistepsoume oti einai akomi konta mas. den ksero an se voithisa
Eυχαριστώ για την απάντησή σου. Πρώτα πρώτα θέλω να επιβεβαιώσω ότι ξέρει πόσο την αγαπάω και δεύτερον θέλω να ξέρω κάτι γι' αυτήν, οτιδήποτε μπορεί να μου πει. Ανησυχώ πολύ για την ψυχή της. Δηλαδή της συνέβη αυτό που φοβόταν και θέλω να δω αν είναι πικραμένη, θυμωμένη ή αν είναι ήσυχη κλπ.
Από την άλλη πλευρά έχω τις αισθήσεις μου συνεχώς σε εγρήγορση και το μυαλό μου επίσης, μήπως κάτι αντιληφθώ, μήπως πιάσω κάποιο "σημάδι"...
Από την άλλη πλευρά έχω τις αισθήσεις μου συνεχώς σε εγρήγορση και το μυαλό μου επίσης, μήπως κάτι αντιληφθώ, μήπως πιάσω κάποιο "σημάδι"...
Γλυκεια μου κατ' αρχην θερμα συλληπητηρια για την απωλεια της αγαπημενης σου μητερας.
Δυστυχως οσο οι γονεις μας ζουν εχουμε παντα την απατηλη αισθηση πως θα ειναι αιωνιοι, ξεχναμε για λιγο ηθελημενα τον αμειλικτο φυσικο νομο που θελει τα παιδια να θαβουν τους γονεις τους, το αντιθετο αιναι αφυσικο, απαισιο και δεν ξεπερνιεται ποτέ.
Εχασα κι εγω την μητερα μου απο ογκο στο κεφαλι, παραμονες του Πασχα του 2002, την Μεγαλη Πεμπτη συγκεκριμενα.
Σε καποιο αλλο νημα εχω αναφερει ξανα το συγκεκριμενο περιστατικο, δεν θυμαμαι ομως σε ποιο ακριβως.
Την επομενη ακριβως ημερα, Μεγαλη Παρασκευη, στο σπιτι μου βασιλευε βαρυ πενθος, που πλαισιωνοταν και απο τις καμπανες των γυρω εκκλησιων που ηχουσαν πενθιμα λογω της ημερας.
Το σπιτι βουβο, ο πατερας μου βυθισμενος σε μια πολυθρονα να κλαιει βουβα, εγω με την νυφη μου την γυναικα του αδελφου μου δηλαδη, καθισμενες στο τραπεζι της τραπεζαριας σιωπηλες να κοιταμε τον πατερα μου, ενω ο αδελφος μου με μια θεια μου ειχαν παει να κανονισουν στο γραφειο τελετων τα της κηδειας. Κανεις αλλος δεν βρισκοταν στο σπιτι.
Αιφνης ακουστηκε η πορτα του δωματιου της μητερας μου να κλεινει, αυτο το χαρακτηριστικο "κλάκ" και ενα δευτερολεπτο μετα και η πορτα του μπανιου.
Στο επομενο ακριβως δευτερολεπτο ακουστηκε και θορυβος απο φλυτζανια στην κουζινα!!
Η ολη φαση δεν κρατησε πανω απο 5 με 6 δευτερολεπτα.
Η νυφη μου κι εγω κοιταχτηκαμε με την εκλπηξη ζωγραφισμενη στα ματια μας.
Τιποτε δεν ξανακουστηκε απο εκει και περα και ουτε και το συζητησαμε ποτέ.
Το ο,τι ακουστηκε στα 5 με 6 αυτα δευτερολεπτα ηταν ο,τι ακριβως εκανε η μητερα μου οσο ηταν ζωντανη.
Εβγαινε απο το δωματιο της, πηγαινε στο μπανιο και μετα στην κουζινα να πιει καφέ.
Μην βασανιζεις γλυκεια μου τον εαυτο σου και μην ταλαιπωρεισαι.
Μην την επικαλεισαι με το παραμικρο, (αυτη ειναι συμβουλη που μου εδωσαν φιλοι τοτε), ασε την ψυχουλα της να παει στον προορισμο της και να βρει ειρηνη και αγαλλιαση.
Ευχομαι ειλικρινα να αναπαυεται εν ειρηνη.
Να ζησεις να την θυμασαι. Την αναμνηση της μανας μας, της καθε νεκρης μανας, πατερα, γιαγιας, κλπ, οσο ζουμε κανεις δεν μπορει να μας την παρει.
Δυστυχως οσο οι γονεις μας ζουν εχουμε παντα την απατηλη αισθηση πως θα ειναι αιωνιοι, ξεχναμε για λιγο ηθελημενα τον αμειλικτο φυσικο νομο που θελει τα παιδια να θαβουν τους γονεις τους, το αντιθετο αιναι αφυσικο, απαισιο και δεν ξεπερνιεται ποτέ.
Εχασα κι εγω την μητερα μου απο ογκο στο κεφαλι, παραμονες του Πασχα του 2002, την Μεγαλη Πεμπτη συγκεκριμενα.
Σε καποιο αλλο νημα εχω αναφερει ξανα το συγκεκριμενο περιστατικο, δεν θυμαμαι ομως σε ποιο ακριβως.
Την επομενη ακριβως ημερα, Μεγαλη Παρασκευη, στο σπιτι μου βασιλευε βαρυ πενθος, που πλαισιωνοταν και απο τις καμπανες των γυρω εκκλησιων που ηχουσαν πενθιμα λογω της ημερας.
Το σπιτι βουβο, ο πατερας μου βυθισμενος σε μια πολυθρονα να κλαιει βουβα, εγω με την νυφη μου την γυναικα του αδελφου μου δηλαδη, καθισμενες στο τραπεζι της τραπεζαριας σιωπηλες να κοιταμε τον πατερα μου, ενω ο αδελφος μου με μια θεια μου ειχαν παει να κανονισουν στο γραφειο τελετων τα της κηδειας. Κανεις αλλος δεν βρισκοταν στο σπιτι.
Αιφνης ακουστηκε η πορτα του δωματιου της μητερας μου να κλεινει, αυτο το χαρακτηριστικο "κλάκ" και ενα δευτερολεπτο μετα και η πορτα του μπανιου.
Στο επομενο ακριβως δευτερολεπτο ακουστηκε και θορυβος απο φλυτζανια στην κουζινα!!
Η ολη φαση δεν κρατησε πανω απο 5 με 6 δευτερολεπτα.
Η νυφη μου κι εγω κοιταχτηκαμε με την εκλπηξη ζωγραφισμενη στα ματια μας.
Τιποτε δεν ξανακουστηκε απο εκει και περα και ουτε και το συζητησαμε ποτέ.
Το ο,τι ακουστηκε στα 5 με 6 αυτα δευτερολεπτα ηταν ο,τι ακριβως εκανε η μητερα μου οσο ηταν ζωντανη.
Εβγαινε απο το δωματιο της, πηγαινε στο μπανιο και μετα στην κουζινα να πιει καφέ.
Μην βασανιζεις γλυκεια μου τον εαυτο σου και μην ταλαιπωρεισαι.
Μην την επικαλεισαι με το παραμικρο, (αυτη ειναι συμβουλη που μου εδωσαν φιλοι τοτε), ασε την ψυχουλα της να παει στον προορισμο της και να βρει ειρηνη και αγαλλιαση.
Ευχομαι ειλικρινα να αναπαυεται εν ειρηνη.
Να ζησεις να την θυμασαι. Την αναμνηση της μανας μας, της καθε νεκρης μανας, πατερα, γιαγιας, κλπ, οσο ζουμε κανεις δεν μπορει να μας την παρει.
Mirella_S, σ' ευχαριστώ πολύ. Πραγματικά παρήγορο το post σου. Το ξέρω ότι έτσι πρέπει να κάνω, αυτό μ' έχουν συμβουλέψει κι εμένα. Είναι που δεν μπορώ να το πάρω απόφαση...
Η απωλεια ενος πολυ κοντινου μας προσωπου ειναι σοβαρο πληγμα ιδιως οταν εχει να κανει με πατερα μητερα αδερφια ατομα εν ολιγης με μεγαλο συναισθηματικο δεσιμο
Εχασα και εγω τον πατερα μου 4 χρονια πριν και ακομα δεν μπορω να τον ξεχασω ακομα τον θυμαμαι και ακομα ειτε του μιλαω αταν ειμαι μονος μου ειτε τον σκεφτομαι οπως ηταν στο παρελθον
Αυτο που ειπε η Mirela ειναι πολυ σωστο πρεπει τις ψυχες να τις αφηνουμε να περνουν το δρομο τους να αγαλιαζουν και να ξερετε οτι απο οπου και αν βρισκονται μας νοιαζονται και μας σκεφτονται οπως και εμεις
Μια αγαπη παυει να υπαρχει οταν εμεις παψουμε να αγαπαμε αρα μονο και μονο που την αγαπας την σκεφτεσαι και την νοιαζεσαι θεωρω οτι ειναι υπεραρκετο για εκεινη
Μην μπλεξεις με θεματα και καταστασεις αλλοκοτες για μας, το καθε τι στο συμπαν περνει το δρομο του, και ολα εχουν ενα προκαθορισμενο σκοπο.
Ενα κερακι ενα τρισαγιο και ενα καντιλακι στην μνημη της καθως και η αγαπη σου θα ειναι αρκετα για εκεινη
Κουραγιο ....
Εχασα και εγω τον πατερα μου 4 χρονια πριν και ακομα δεν μπορω να τον ξεχασω ακομα τον θυμαμαι και ακομα ειτε του μιλαω αταν ειμαι μονος μου ειτε τον σκεφτομαι οπως ηταν στο παρελθον
Αυτο που ειπε η Mirela ειναι πολυ σωστο πρεπει τις ψυχες να τις αφηνουμε να περνουν το δρομο τους να αγαλιαζουν και να ξερετε οτι απο οπου και αν βρισκονται μας νοιαζονται και μας σκεφτονται οπως και εμεις
Μια αγαπη παυει να υπαρχει οταν εμεις παψουμε να αγαπαμε αρα μονο και μονο που την αγαπας την σκεφτεσαι και την νοιαζεσαι θεωρω οτι ειναι υπεραρκετο για εκεινη
Μην μπλεξεις με θεματα και καταστασεις αλλοκοτες για μας, το καθε τι στο συμπαν περνει το δρομο του, και ολα εχουν ενα προκαθορισμενο σκοπο.
Ενα κερακι ενα τρισαγιο και ενα καντιλακι στην μνημη της καθως και η αγαπη σου θα ειναι αρκετα για εκεινη
Κουραγιο ....
Ειναι ακομη πολυ νωρις για να το παρεις αποφαση.
Μηνες μετα τον θανατο της πηγαινα στο νεκροταφειο και μου ηταν αδιανοητο να πιστεψω οτι κατω απο το χωμα, μπροστα στα ποδια μου, βρισκοταν το νεκρο σωμα της γυναικας που με γεννησε.
Ομως, καποια στιγμη η Φυση με οπλισε με θαρρος, εθεσε σε λειτουργια την λογικη μου.
Συνειδητοποιουσα σιγα-σιγα, μερα με την μερα πως η μητερα μου ΔΕΝ κατοικουσε κατω απο το κρυο μαρμαρο ενος ταφου.
Εκει βρισκοταν μονο ενα αδειο "δοχειο", ενα σαρκικο σωμα χωρις ζωη πλεον μεσα του.
Ηξερα πλεον πως η μητερα μου κατοικει καπου αλλου, πως ειχε πλεον λυτρωθει απο τα δεινα αυτου του κοσμου και πανω απο ολα πως ειχε παψει πλεον να υποφερει.
Θα σου φανει περιεργο ομως μολονοτι εχουν περασει πλεον 7 ολοκληρα χρονια απο το θανατο της, περα απο εκεινο το συμβαν ειναι ζητημα εαν την ονειρευτηκα 3-4 φορες.
Συμφωνα με την παραδοση της πιστης μας μετα την Ανασταση και μεχρι της Αναληψεως οι ψυχες κυκλοφορουν ελευθερες.
Μετα την Αναλυψη, συμφωνα με την παραδοση παντα, η καθε ψυχη επιστρεφει στον προορισμο της.
Και προς Θεου, ΜΗΝ επιχειρησεις να επικοινωνησεις μαζι της με τον εναν ή τον αλλον τροπο.
Η μητερα σου εφυγε απ αυτον τον κοσμο, εχει περασει σε εναν αλλον, ΔΕΝ την ενδιαφερουν πλεον τα του κοσμου μας.
Ειναι πιθανον αυτο που θα ερθει σε αυτην την "επαφη" ως μητερα σου, να ειναι κατι κακο ή αρνητικο το οποιο προσποιειται την μητερα σου και να σου πει με απωτερους σκοπους, αυτα που θελεις να ακουσεις.
Κανε ο,τι εκανα εγω. Οποτε σκεφτομουν την μητερα μου ελεγα: "Αναπαυσου εν ειρηνη μανα μου, ειμαι καλα και σε αγαπω παντα".
Μηνες μετα τον θανατο της πηγαινα στο νεκροταφειο και μου ηταν αδιανοητο να πιστεψω οτι κατω απο το χωμα, μπροστα στα ποδια μου, βρισκοταν το νεκρο σωμα της γυναικας που με γεννησε.
Ομως, καποια στιγμη η Φυση με οπλισε με θαρρος, εθεσε σε λειτουργια την λογικη μου.
Συνειδητοποιουσα σιγα-σιγα, μερα με την μερα πως η μητερα μου ΔΕΝ κατοικουσε κατω απο το κρυο μαρμαρο ενος ταφου.
Εκει βρισκοταν μονο ενα αδειο "δοχειο", ενα σαρκικο σωμα χωρις ζωη πλεον μεσα του.
Ηξερα πλεον πως η μητερα μου κατοικει καπου αλλου, πως ειχε πλεον λυτρωθει απο τα δεινα αυτου του κοσμου και πανω απο ολα πως ειχε παψει πλεον να υποφερει.
Θα σου φανει περιεργο ομως μολονοτι εχουν περασει πλεον 7 ολοκληρα χρονια απο το θανατο της, περα απο εκεινο το συμβαν ειναι ζητημα εαν την ονειρευτηκα 3-4 φορες.
Συμφωνα με την παραδοση της πιστης μας μετα την Ανασταση και μεχρι της Αναληψεως οι ψυχες κυκλοφορουν ελευθερες.
Μετα την Αναλυψη, συμφωνα με την παραδοση παντα, η καθε ψυχη επιστρεφει στον προορισμο της.
Και προς Θεου, ΜΗΝ επιχειρησεις να επικοινωνησεις μαζι της με τον εναν ή τον αλλον τροπο.
Η μητερα σου εφυγε απ αυτον τον κοσμο, εχει περασει σε εναν αλλον, ΔΕΝ την ενδιαφερουν πλεον τα του κοσμου μας.
Ειναι πιθανον αυτο που θα ερθει σε αυτην την "επαφη" ως μητερα σου, να ειναι κατι κακο ή αρνητικο το οποιο προσποιειται την μητερα σου και να σου πει με απωτερους σκοπους, αυτα που θελεις να ακουσεις.
Κανε ο,τι εκανα εγω. Οποτε σκεφτομουν την μητερα μου ελεγα: "Αναπαυσου εν ειρηνη μανα μου, ειμαι καλα και σε αγαπω παντα".
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Mirella_S
μου ηταν αδιανοητο να πιστεψω οτι κατω απο το χωμα, μπροστα στα ποδια μου, βρισκοταν το νεκρο σωμα της γυναικας που με γεννησε.
|
Δεν το ήξερα αυτό για την περίοδο από την Ανάσταση ώς την Ανάληψη...
Άγγελε, σ' ευχαριστώ για τις συμβουλές σου. Αυτό με το καντηλάκι που λες μου έχει γίνει εμμονή! Δεν το αφήνω να σβήσει...
Πάντως αν υπάρχει άλλη εμπειρία επικοινωνίας με γονιό που έχει φύγει, πραγματικά θα το εκτιμούσα πολύ αν το αναφέρατε...
Επανερχομαι για να σου αναφερω και κατι σχετικο, που επισης εχω αναφερει καπου, αλλα ακομη ΔΕΝ εχω καταληξει αν προκειται για παραφυσικο φαινομενο κλπ, και αφορα τον θανατο του πατερα μου πλεον.
Μετα τον θανατο της μητερας μου, εναν θανατο που δεν τον ξεπερασε ποτέ ο πατερας μου, το εριξε στο πιοτό.
Ηταν ανεκαθεν ποτης, ομως η μητερα μου χαρη στο δυναμισμο της ηξερε και τον σταματουσε.
Ο πατερας μου πιστευε (μεγα λαθος αυτο), πως η μητερα μου κατοικουσε πλεον στο νεκροταφειο.
Ειχε κυριολεκτικα μετατρεψει τον ταφο της σε τοπο λατρειας, ξημεροβραδυαζοταν εκει, μεθουσε, γειτονες μου ελεγαν πως τον εβλεπαν να πηγαινει τρεκλιζοντας στις 7:30 το πρωι στο νεκροταφειο, τον μαζευα πεσμενο απο πεζοδρομια, μια κατασταση γενικα πολυ ασχημη.
Ετσι, ποτό στο ποτό, και 4 χρονια μετα τον θανατο της και 6 μηνες μετα την εκταφη των οστων της (ειχαμε παρει παραταση εναν χρονο, για να ειμαστε σιγουροι οτι ειχε λιωσει), μαζεψε υγρο στην κοιλια λογω κιρωσης του ηπατος η οποια προηλθε απο το πολυ αλκοολ.
Το υγρο αφαιρεθηκε με παρακεντηση μετα την εισαγωγη του στο νοσοκομειο, ομως ξαναδημιουργηθηκε και η μοιρα του ειχε πλεον σφραγιστει.
Ετσι στις 29 Νοεμβριου του 2006 στις 16:30 το απογευμα, μια πολυ κρυα ημερα ο πατερας μου πεθανε μεσα στον υπνο του στο νοσοκομειο.
Το ιδιο βραδυ, καθισμενη στο σαλονι του σπιτιου μου με τον συντροφο μου, ψυχραιμη, σκεφτομουν τα οσα ειχα να κανω.
Τοτε, ετσι απο το πουθενα, μεσα στο δωματιο εμφανιστηκε και αρχισε να φτερουγιζει γυρω μου μια πεταλουδα απο αυτες που τις αποκαλουμε πεταλουδες της νυχτας.
Την κοιτουσαμε με τον συντροφο μου ενω πετουσε μεσα στο δωματιο και συζητουσαμε εκπληκτοι πως μπηκε στο σπιτι αφου ειχε κρυο και τα παραθυρα ηταν κλειστα και προσπαθουσαμε να σκεφτουμε εαν αυτες οι πεταλουδες κυκλοφορουν τον χειμωνα αφου συνηθως τις βλεπουμε κοντα στο φως τις ζεστες καλοκαιριατικες βραδυες.
Η πεταλουδα αυτη τελικα αφου εκανε αρκετους γυρους, πηγε και χωθηκε πισω απο μια γλαστρα με εναν κακτο που βρισκεται πανω σε ενα τραπεζακι προς την μερια του παραθυρου που ηταν επισης κλειστο.
Σηκωθηκα απο τον καναπέ -διπλα ηταν αλλωστε- να βρω που καθισε η συγκεκριμενη πεταλουδα.
ΔΕΝ την βρηκα ποτέ οσο και να εψαξα!
Εφαγα τον κοσμο, κοιταξα κατω-πανω, εψαξα τον κακτο, σηκωσα τραπεζομαντηλα, εσυρα το τραπεζακι, η πεταλουδα αυτη ειχε εξαφανιστει λες και δεν υπηρξε ποτέ.
Αργοτερα θυμηθηκα πως σε καποιες παραδοσεις η πεταλουδα συμβολιζει την ψυχη φεροντας μαλιστα αυτο το ονομα για τον προσδιορισμο της.
Δεν ξερω εαν αυτο που εζησα εκεινο το βραδυ ηταν κατι το μεταφυσικο ή οχι, δεν ξερω αν ηταν μια τελευταια επισκεψη της ψυχης του πατερα μου πριν αποχωρησει τελικα, ομως ειναι κατι που εμεινε αναπαντητο.
Μετα τον θανατο της μητερας μου, εναν θανατο που δεν τον ξεπερασε ποτέ ο πατερας μου, το εριξε στο πιοτό.
Ηταν ανεκαθεν ποτης, ομως η μητερα μου χαρη στο δυναμισμο της ηξερε και τον σταματουσε.
Ο πατερας μου πιστευε (μεγα λαθος αυτο), πως η μητερα μου κατοικουσε πλεον στο νεκροταφειο.
Ειχε κυριολεκτικα μετατρεψει τον ταφο της σε τοπο λατρειας, ξημεροβραδυαζοταν εκει, μεθουσε, γειτονες μου ελεγαν πως τον εβλεπαν να πηγαινει τρεκλιζοντας στις 7:30 το πρωι στο νεκροταφειο, τον μαζευα πεσμενο απο πεζοδρομια, μια κατασταση γενικα πολυ ασχημη.
Ετσι, ποτό στο ποτό, και 4 χρονια μετα τον θανατο της και 6 μηνες μετα την εκταφη των οστων της (ειχαμε παρει παραταση εναν χρονο, για να ειμαστε σιγουροι οτι ειχε λιωσει), μαζεψε υγρο στην κοιλια λογω κιρωσης του ηπατος η οποια προηλθε απο το πολυ αλκοολ.
Το υγρο αφαιρεθηκε με παρακεντηση μετα την εισαγωγη του στο νοσοκομειο, ομως ξαναδημιουργηθηκε και η μοιρα του ειχε πλεον σφραγιστει.
Ετσι στις 29 Νοεμβριου του 2006 στις 16:30 το απογευμα, μια πολυ κρυα ημερα ο πατερας μου πεθανε μεσα στον υπνο του στο νοσοκομειο.
Το ιδιο βραδυ, καθισμενη στο σαλονι του σπιτιου μου με τον συντροφο μου, ψυχραιμη, σκεφτομουν τα οσα ειχα να κανω.
Τοτε, ετσι απο το πουθενα, μεσα στο δωματιο εμφανιστηκε και αρχισε να φτερουγιζει γυρω μου μια πεταλουδα απο αυτες που τις αποκαλουμε πεταλουδες της νυχτας.
Την κοιτουσαμε με τον συντροφο μου ενω πετουσε μεσα στο δωματιο και συζητουσαμε εκπληκτοι πως μπηκε στο σπιτι αφου ειχε κρυο και τα παραθυρα ηταν κλειστα και προσπαθουσαμε να σκεφτουμε εαν αυτες οι πεταλουδες κυκλοφορουν τον χειμωνα αφου συνηθως τις βλεπουμε κοντα στο φως τις ζεστες καλοκαιριατικες βραδυες.
Η πεταλουδα αυτη τελικα αφου εκανε αρκετους γυρους, πηγε και χωθηκε πισω απο μια γλαστρα με εναν κακτο που βρισκεται πανω σε ενα τραπεζακι προς την μερια του παραθυρου που ηταν επισης κλειστο.
Σηκωθηκα απο τον καναπέ -διπλα ηταν αλλωστε- να βρω που καθισε η συγκεκριμενη πεταλουδα.
ΔΕΝ την βρηκα ποτέ οσο και να εψαξα!
Εφαγα τον κοσμο, κοιταξα κατω-πανω, εψαξα τον κακτο, σηκωσα τραπεζομαντηλα, εσυρα το τραπεζακι, η πεταλουδα αυτη ειχε εξαφανιστει λες και δεν υπηρξε ποτέ.
Αργοτερα θυμηθηκα πως σε καποιες παραδοσεις η πεταλουδα συμβολιζει την ψυχη φεροντας μαλιστα αυτο το ονομα για τον προσδιορισμο της.
Δεν ξερω εαν αυτο που εζησα εκεινο το βραδυ ηταν κατι το μεταφυσικο ή οχι, δεν ξερω αν ηταν μια τελευταια επισκεψη της ψυχης του πατερα μου πριν αποχωρησει τελικα, ομως ειναι κατι που εμεινε αναπαντητο.