Mirella_S

Αυτο που θα σας διηγηθω συνεβη οταν ημουν φοιτητρια στην Βενετια της Ιταλιας και ημουν μολις 19 ετων.
Μου συνεβαιναν πολλα παραδοξα τοτε και ασχημες καταστασεις που τις εχω περιγραψει σε αλλα ποστς εδω μεσα.
Δεν ζουσα στην Βενετια αλλα στην πολη Padova περιπου 40 χλμ δυτικα και καθε πρωι επαιρνα το τρενο απο την πολη αυτη για να παω στην Βενετια οπου ηταν το πανεπιστημιο που σπουδαζα.
Εφευγα το πρωι και επειδη μου αρεσε να περνω και μετα το μαθημα αρκετες ωρες με τους συμφοιτητες μου γυριζα πισω αργα το απογευμα.
Ηταν λοιπον μια περιοδος οπου οι συγχωρεμενοι οι γονεις μου ειχαν ερθει να με επισκεφθουν και διεμεναν στο σπιτι του αδελφου μου, στην ιδια πολυκατοικια, στο απο κατω ακριβως διαμερισμα, να σημειωσω δε οτι ο αδελφος μου τελειωνε τοτε στην Padova ιατρικη ενω εγω σαν φοιτητρια ημουν ακομη στο πρωτο ετος της φαρμακευτικης.
Τηλεφωνο στο σπιτι δεν υπηρχε, ουτε ασφαλως και κινητα και οταν εγω εφευγα δεν υπηρχε περιπτωση επαφης με τους δικους μου.
Εκεινη την ημερα λοιπον, την ωρα που εφευγα το πρωι, η μητερα μου με παρεκαλεσε να γυρισω πιο νωρις και πηγαινοντας προς το σπιτι να σταματησω στον οτε της περιοχης και να τηλεφωνησω στην Ελλαδα να δω τι κανει η γιαγιά μας που εδω εμενε μαζι μας, την υπεραγαπουσαμε και ειχε μεινει στο πατρικο μου με την αδελφη της μητερας μου για να την προσεχει.
Της υποσχεθηκα οτι θα το κανω, εφυγα για την Βενετια και φροντισα να γυρισω οσο πιο νωρις μπορουσα.
Πριν γυρισω ομως και μετα το μαθημα, πηγα με τους φιλους μου να πιουμε καπου εναν καφε μια και η μερα ηταν ηλιολουστη.
Ξαπλωσα οσο πιο αναπαυτικα μπορουσα στην ομορφη πολυθρονα του καφέ μπαρ και ακουγα τους φιλους μου να συζητουν.
Καποια στιγμη τα ματια μου εκλεισαν και προφανως για μερικα λεπτα ονειρευτηκα.
Ειδα εναν ανθρωπο του οποιου το προσωπο δεν μπορουσα να διακρινω, ντυμενο στα μαυρα να με κοιταζει ενω εγω παγωνα.
Πεταχτηκα απο την πολυθρονα αφου ξυπνησα αποτομα, ειπα στους φιλους μου οτι επρεπε εσπευσμενα να φυγω και ξεκινησα για τον σταθμο του τρενου.
Πλησιαζοντας στον σταθμο επρεπε να περασω μια μεγαλη γεφυρα πανω απο το λεγομενο μεγαλο καναλι (canale grande), στην απεναντι πλευρα του οποιου ειναι ο σιδηροδρομικος σταθμος.
Ειχα πλησιασει την γεφυρα, δεν ειχα ξεκινησει ομως ακομη να ανεβαινω τα σκαλοπατια της οταν διεκρινα στην μεση ακριβως της γεφυρας εναν ορθοδοξο ιερεα, ντυμενο με τα μαυρα ρασα να με κοιταζει επιμονα.
Δεν το θεωρησα κατι το αξιοπεριεργο εκεινη την στιγμη, διοτι ορθοδοξη εκκλησια υπαρχει στην Βενετια και λεγεται "Αγιος Γεωργιος των Ελληνων".
Οταν ομως ανεβηκα και εφτασα στο μεσον της γεφυρας κι εγω, εκεινος ο ιερεας δεν υπηρχε πλεον.
Δεν ξερω εαν υπηρχε κι εφυγε μεχρι εγω να φτασω στο σημειο, συνδιαζοντας το ομως με το ονειρο που πριν λιγη ωρα ειχα δει το θεωρησα προμηνυμα θανατου που ειχε να κανει με την γιαγια.
Το σκεφτομουν σε ολη την διαδρομη με το τρενο ωσπου να φτασω στην Padova και ολη την ωρα που λαχανιασμενη ετρεχα να φτασω στο σπιτι μην σταματωντας τελικα στον οτε της περιοχης για να τηλεφωνησω στην Ελλαδα.
Οταν τελικα ανοιξα την πορτα του διαμερισματος βρηκα τους γονεις μου και τον αδελφο μου αλλοφρονες, με τις βαλιτσες ανα χειρας, ετοιμους να φυγουν και ισα που προλαβα να φυγω κι εγω μαζι τους.
Τι ειχε συμβει?
Την ωρα που εγω ελειπα, ηρθε επειγον τηλεγραφημα απο την Ελλαδα, οτι η γιαγια εισηχθη εσπευσμενα στο νοσοκομειο με εγκεφαλικο.
Δυστυχως δεν την προλαβαμε διοτι πεθανε το επομενο πρωινο, την ωρα που εμεις φταναμε στην Αθηνα οδικως.
Ηταν κατι που η μητερα μου το ειχε βαρος στην συνειδηση της, ολα τα χρονια της ζωης της, οτι δηλαδη δεν ηταν διπλα στην μητερα της την ωρα που πεθαινε.

Δεν γνωριζω, το εχω ψαξει αλλα δεν κατεληξα πουθενα.
Σε συγκινει η δεκαετια του '80, οι λογοι μπορει να ειναι δεκαδες.
Δεν γνωριζω εαν η ψυχη-σε περιπτωση θανατου φυσικα- μπορει να επιλεξει το που και ποτε θα μετενσαρκωθει, θα αναφερθω ομως σε εμενα.
Απο μικρη με συγκινουσε σπιστευτα η Ρωσια.
Ανοιγα οπου εβρισκα βιβλια με κυριλλικο αλφαβητο.
Φυσικα δεν καταλαβαινα λεξη, ομως καθομουν και τα κοιτουσα με τις ωρες.
Και οποτε εβλεπα τοπια της Ρωσιας, δακρυα μου ανεβαιναν στα ματια.
Τυχαιο????Ισως!
Εκεινο παντως που ειναι "τρελλο" εαν κατσει καποιος και το φιλοσοφησει ειναι το εξης:
Εαν δεχθουμε πως η ψυχη ανακυκλωνεται, πως μετενσαρκωνεται, πως επιλεγει το ποτε και που θα ξαναγεννηθει, τοτε για ολους μας, σε καποιο μερος αυτου του πλανητη υπαρχει ο ταφος μας, που μεσα σε αυτον μπηκε το σωμα μας, απομειναρι της προηγουμενης ζωης μας!!!
Δεν γνωριζω ποσοι θυμουνται μια μαρτυρια καποιου ελληνα, αρχες της δεκαετιας του '90, που ελεγε πως ζουσε στην Ολλανδια στην προηγουμενη ζωη του και που παιζοντας μικρο παιδακι επεσε και πνιγηκε σε καποιο καναλι.
Για τον λογο αυτο επισκεφθηκε με καποιους φιλους του την συγκεκριμενη ολλανδικη πολη, ΗΞΕΡΕ χωρις να εχει ξαναπαει ποτέ ολους τους δρομους και τα σοκακια, εφτασε εξω απο το πατρικο του και ΕΙΔΕ περιμενοντας ωρες ατελειωτες απ' εξω τους γερασμενους γονεις του να μπαινοβγαινουν!!!!!
ΔΕΝ πλησιασε ομως ποτέ να τους μιλησει!
Θυμαμαι ακομη τα λογια του οταν ειπε: "Να πλησιαζα να πω τι????Γεια σας ειμαι το παιδι σας που πνιγηκε στο καναλι?????Σε ποιο τρελλαδικο θα με εκλειναν μετα????Ποιος θα ηταν δυνατον να με πιστεψει????"
Ετσι σιωπησε και εκανε μεταβολη γυριζοντας πισω στην Ελλαδα.
Ο ιδιος αυτος ανθρωπος ο οποιος ειχε ασχοληθει εξαιρετικα με θεματα μετεμψυχωσης, ειχε αναφερει πως η ψυχη, οταν επιλεξει με δικη της βουληση να μετενσαρκωθει, αποβαλει καθε μνημη της οποιας προηγουμενης ζωης ειχε.
Καποιες φορες ομως (συμφωνα παντα με αυτην την θεωρια), ειναι δυνατον, καποια μικρα "κομματια" μνημης, ασημαντα ή μη, να παραμεινουν, να μην διαγραφουν και να συνοδευσουν την ψυχη στην ξαναγεννηση της.
Παραδειγματα ανθρωπων, οπως μια αμερικανιδα, η οποια ελεγε στον αντρα της πως ειχε ξαναζησει στην ναζιστικη Γερμανια, πως ηταν γερμανοεβραια και πως θανατωθηκε σε τρατοπεδο συγκεντρωσης.
Μαλιστα του μιλουσε γερμανικα, χωρις ποτέ στην τωρινη της ζωη να εχει διδαχθει αυτην την γλωσσα, ή να εχει ποτέ επισκεφθει την Γερμανια!
Δεν ξερω ποσοι θα συμφωνησουν με αυτο που θα γραψω ομως εχω καταληξει στο εξης συμπερασμα.
Εαν η ψυχη εχει την ελευθερη βουληση να ξαναγεννηθει ή οχι, τοτε οι ψυχες που το επλεγουν ειναι ψυχες ανθρωπων που πεθαναν με βιαιο τροπο, ανθρωποι δηλαδη που δεν περιμεναν πως θα πεθανουν, ατομα που ο θανατος τους επηλθε βιαια ή εντελως ξαφνικα.

Το μυαλο μας, ο εγκεφαλος μας αν θελεις, μας παιζει περιεργα "παιχνιδια" οταν καποια στιγμη μετεωρουμε αναμεσα στο συνηδειτο και το υποσυνειδητο.
Θα σου παραθεσω δυο παραδειγματα απο τα οποια το δευτερο πιστευω πως ειναι σοβαρο, ΔΕΝ αφορα εμενα, αλλα οσοι το διαβασουν θα ηθελα οπωσδηποτε την γνωμη τους.
Στο πρωτο το ασημαντο, ενω κοιμομουν ειδα στον υπνο μου τις 2 "πρωην" αγαπημενες μου ξαδελφες (εχουμε σταματησει να μιλιομαστε), οτι τους μιλουσα λεει και μαλιστα τις αγκαλιασα.
Το ιδιο βραδυ, οταν ξανακοιμηθηκα ΞΑΝΑειδα τις 2 μου αυτες ξαδελφες, και μεσα στο δευτερο αυτο ονειρο, τις ειδα να με υποδεχονται με ανοιχτες αγκαλες στο σπιτι τους και ενω τις χαιρετουσα τους ειπα πως τις ειχα ονειρευτει το ιδιο μεσημερι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Παιχνιδια του μυαλου???? Ισως.
Το δευτερο δεν αφορα εμενα, ειναι κατι ομως που με τρομαξε ειλικρινα.
Η κολλητη μου φιλη ειναι καθηγητρια και προκειται να ταξιδεψει αυτες τις ημερες στο Λονδινο για καποια σεμιναρια που γινονται εκει.
Παρηγγειλε το εισιτηριο της και οπως μου διηγηθηκε προχθες που με επισκεφθηκε, τι ιδιο βραδυ και χωρις ακομη να γνωριζει τον αριθμο της πτησης της, ακουσε μια φωνη στον υπνο της να της φωναζει: "ΜΗΝ παρεις την πτηση 269"!!!!!!!!!!!!!!!!!
Την επομενη ημερα, οταν τελικα πηρε το εισιτηριο της στα χερια της, εμεινε αναυδη οταν ειδε πως η πτηση της ειναι η 269!!!
Μολονοτι το "ριξαμε" στο αστειο, ενθυμουμενες το εργο "Βλεπω τον θανατο σου", τοσο εγω οσο και αλλοι φιλοι κοινοι, καθως και ο αντρας της της ειπαμε και πολυ λογικα, "αλλαξε πτηση".
Το αρνειται πεισματικα, λεγοντας πως ετσι θα χασει το σεμιναριο.
Τι θα συμβει?????Τι να πω????Θα δουμε!
Σιγουρα καποια ονειρα ειναι "παιχνιδια" του μυαλου μας, πιστευω ομως πως καποια ειναι πιθανον και προφητικα.

Δεν ειναι απαραιτητο οτι θα καταγραψεις κατι με την πρωτη φορα.
Ισως παλι θα πρεπει να συμπεσουν καποιες συχνοτητες ωστε κατι να γινει αντιληπτο.
Ας μην επηρεαζομαστε τοσο πολυ απο την ταινια οπου ολα φυσικα ειχαν γινει με τροπο ωστε να δημιουργηθει το εργο.
Μπορει καλλιστα να καταγραψεις ηχο αλλα οχι εικονα. Η και το αντιθετο.
Για αυτο και οι ασχολουμενοι με αυτα συστηνουν κατ' αρχην το μαγνητοφωνακι που ενεργοποιειται με την παρουσια φωνης.
Αλλα και εκει, θα πρεπει να υπαρχει κατι στον χωρο, διαφορετικα μπορει να μην καταγραψεις και τιποτε.




Ασφαλως και γινεται και με τα ραδιοφωνα, οπως και με καθε ηλεκτρονικη συσκευη που δεν δεχεται σημα και αρα εχει παρασιτα.

Οταν το διαβασα ανατριχιασα και αυτο γιατι εγω βλεπω το ακριβως επομενο, 2222.
Κι εγω στα ρολογια, στον δρομο παντου.
Ειχα φτασει στο σημειο να το θεωρησω ως την ημερομηνια θανατου μου 2-2-22.
Καποιοι μου ειπαν οτι δεν ειναι απαραιτητο να συμβολιζει κατι κακο.

Ηταν μια ασχημη εποχη για εμενα.
1997, Φεβρουαριος, ημερα Πεμπτη! Ειχα αποφασισει να το κανω!
Πολλοι λενε πως η αυτοκτονια ειναι πραξη δειλιας και σε αυτο δεν συμφωνω!
Χρειαζεται πολυ κουραγιο να δωσεις τελος στην ζωη σου, να ξερεις πως αυριο δεν θα υπαρχεις!
Ειναι πραξη απελπισιας και σιγουρα εγωισμου, αφου αδιαφορεις για τον πονο που θα σκορπισεις σε αυτους που θα αφησεις πισω σου.
Ειχε ερθει αυτο που λεμε η κακια η ωρα, η στιγμη που ολα συνωμοτουν στο να το κανεις!
Μεσα μου μια φωνη μου ελεγε να μην το κανω και το καθυστερουσα τηλεφωνοντας σε φιλους και γνωστους, μονο και μονο για να μιλησω, να ξεχαστω.
Οι παντες ελειπαν, αλλοι μου ειπαν "παρε με λιγο αργοτερα", αλλοι μιλουσαν.
Σηκωθηκα και πηγα στην κουζινα.
Εβγαλα το ψυγειο απο την πριζα και εριξα νερο στο πατωμα. Πηρα δυο προκες και εβγαλα τα παπουτσια που φορουσα πατωντας ξυπολητη κατω.
Εχωσα τις προκες στην πριζα και...........
Δεν ειδα τουνελ ουτε φωτα, δεν ακουσα ουρανιες μουσικες.
Ενοιωσα οτι πετουσα πανω απο την περιοχη μου εμενα. Εχει σημασια το να πω πως εμενα επι της Αγιου Μελετιου, πολυ κοντα στην Πατησιων.
Ενοιωσα οτι πετουσα πολυ ψηλα αλλα δεν φοβομουν.
Ειδα να συμβαινει ενα τρακαρισμα, αυτοκινητο με μια μηχανη στην γωνια Αγιου Μελετιου και Αχαρνων κατι που αποκλειεται να ακουσα με τα υλικα μου αυτια η που να αντιληφθηκε ο εγκεφαλος αφου η αποσταση ειναι μεγαλη ως εκει που εμενα.
Διαπιστωνα πως ουτε αγγελοι με τρομπετες υπηρχαν, ουτε σαταναδες με πηρουνες και καζανια.
Υπηρχε η καλη ενεργεια και η κακη ενεργεια προιον εμας των ιδιων, η αυρα μας ας πουμε.
Ειδα την αλλη πλευρα!
Μην προσπαθησετε να το ερμηνευσετε γιατι θα το κανετε με τα δικα μας μετρα και σταθμα!
Μια αλλη πραγματικοτητα, ενας παραλληλος κοσμος, σε αλλη πτυχη του χωρου και του χρονου.
Μια αλλη ζωη το ιδιο ευκολη η δυσκολη σαν αυτην, ενα αλλο επιπεδο υπαρξης!
Κατι που βλεπεις οχι με τα υλικα ματια, αλλα με τα ματια της ψυχης!
Μια φωτεινη οντοτητα, κατι που σε γαληνευει οταν κοιτας το απλετο φως που εκπεμπει βρισκοταν τριγυρω μου, την ενοιωθα!
Ενοιωσα πως υπηρχε καποιο οριο, μια διαχωριστικη γραμμη που καποιες σιλουετες μου απαγορευσαν να περασω.
Μου εδωσαν να φαω κατι σαν φως, σαν ενεργεια, και μου ειπαν "μην πας προς τα εδω απαγορευεται ακομη".
Ξαφνικα ενοιωσα ασχημα, ενοιωθα πως επεφτα και κοιταξα κατω και ειδα το σωμα μου πανω σε κατι λευκο.
Να σημειωσω πως η επιστροφη ειναι κατι το πολυ οδυνηρο, το σωμα μοιαζει με ασχημο και σαπισμενο κουφαρι και πως η εισοδος ξανα μεσα του πονα πολυ!!
Συνηλθα στο νοσοκομειο, πανω στο κρεββατι, τα χερια μου ηταν καμμενα, και απο πανω μου ο συγκατοικος μου που κοιμοταν εκεινη την ωρα και ακουσε την κραυγη μου την ωρα που το ρευμα με διαπερασε.
Μου ειπε πως για 8 λεπτα ημουν κλινικα νεκρη, πως οι γιατροι εδωσαν εναν τεραστιο αγωνα να με επαναφερουν.
Οι σκεπτικιστες ισως πουν, "ο εγκεφαλος".
Οχι ξερω πολυ καλα τι ειδα, ρωτησα , το εψαξα, εμαθα!
Και ρωτω, πως γινεται σε καποια αλλη περιπτωση (απο αυτα που εμαθα), ατομο εκ γενετης τυφλο εχοντας μεταθανατια εμπειρια να ειδε χρωματα, να ειδε πως ειναι τα δεντρα ,τα αυτοκινητα, και ολα αυτα ενω ηταν στην εντατικη και που οταν επανηλθε συνεχισε να ειναι τυφλο???
Συμπληρωματικα να πω πως ρωτησα και εμαθα για το τρακαρισμα που ειχα δει!
Ηταν οντως ενα αυτοκινητο με μια μηχανη που παραβιασε το κοκκινο. Και ηταν ακριβως εκεινη την ωρα!!!

Λαθος!
Οσες ουσιες και να εκκρινει ο εγκεφαλος ειναι αδυνατον να "βλεπεις" γεγονοτα που συμβαινουν χιλιομετρα μακρυα.

Καποτε εμεινα "νεκρη" για 8 ολοκληρα λεπτα.
Ηταν απο μια απερισκεπτη αποπειρα αυτοκτονιας. Μπορω αν ενδιαφερεστε να σας περιγραψω λεπτομερως τι "ειδα".

Ισως ξεφυγουμε απο το θεμα ομως:
Ο σεισμος ΔΕΝ μας σκοτωνει, μας σκοτωνουν οι δικες μας κατασκευες.
Ο σεισμος κρατα μονον λιγα δευτερολεπτα ενω ενας τυφωνας π.χ. κρατα ωρες και δεν εισαι ασφαλης ουτε μεσα, αλλα ουτε και εξω.
Οι ομορφιες της πατριδας μας, τα πανεμορφα δαντελλωτα ακρογιαλια, τα βουνα, τα φαραγγια, οι κοιλαδες, ειναι προϊοντα των σεισμων.
Και σας το γραφω εγω, που επαθα "ζημια", μολονοτι η πολυκατοικια στην οποια διαμενω δεν επαθε την παραμικρη ζημια (να θυμαστε οτι εαν στις πολυκατοικιες δεν εχουν γινει παρεμβασεις, κοψιμο κολωνων κλπ) αυτες δυσκολα πεφτουν, γιατι αργουν να συντονιστουν λογω υψους με το μηκος κυματος του σεισμου. Ειναι πολυ σημαντικο να θυμαστε πως ΠΟΤΕ κατα την διαρκεια σεισμου ΔΕΝ ανοιγουμε πορτες, (εαν ειναι ισχυρος), διοτι μπορει να κολλησουν λογω της ταλαντωσης του κτιριου.
Εκτοτε, 9 χρονια τωρα, κοιμαμαι με το φως αναμμενο (χαζο θα μου πειτε διοτι αν γινει σεισμος το φως θα τον σταματησει?), αφηστε δε που στον 6ο οροφο τους αισθανεσαι λιγο-πολυ ολους!!!!!
Στης Ανδραβιδας μιλουσα με μια ξαδελφη μου στο τηλεφωνο και την κατσαδιαζα που ειχε βαλει ενα ντουλαπι πανω σε ενα αλλο, σε μια χωρα σαν την δικη μας την 6η κατα σειρα στον κοσμο σε συχνοτητα σεισμικων γεγονοτων και με το που εκλεισα το τηλεφωνο ειδα το συνθετο να πηγαινει περα-δωθε με εναν απαισιο ξερο ηχο.
Ολοι μας στην διαρκεια ενος σεισμου εχουμε νοιωσει εκεινο το απαισιο "σφιξιμο" στο στομαχι.
Αναρωτηθηκατε ποτε τι ειναι αυτο?????
Απλουστατα η επιταχυνση της βαρυτητας, με λιγα λογια αυξανει το βαρος μας καθως η γη μας ασκει μαγνητισμο κολλωντας μας πανω της για να μην χτυπησουμε!!!
Η Φυση ειναι πανσοφη οπως σιγουρα ξερετε!

Ουτε που θελω να θυμαμαι το πως βιωσα τον μεγαλο σεισμο της Αθηνας εννεα χρονια ακριβως πριν, 7-9-1999.
Και επειδη μενω στον 6ο οροφο αναλογιζεσθε πως πηγαινε το κτιριο.
Καδρα επεφταν απο τους τοιχους, τα παντα χορευαν και η αισθηση του "Θεε μου θα πεθανω τωρα" παντου διαχυτη.
Εκεινο που θυμαμαι ειναι πως μιση περιπου ωρα πριν τον σεισμο, τα περιστερια απο τις γυρω μαρκιζες ειχαν εξαφανιστει και η σκυλιτσα μου που επι μια εβδομαδα πριν την σεισμικη δονηση ενω την εβγαζα βολτα αρνιοταν πεισματικα να μπει στην πολυκατοικια οταν γυριζαμε, ειχε κρυφτει μεσα στην εντοιχισμενη ντουλαπα.

Καποτε, πριν πολλα-πολλα-πολλα χρονια, πριν ακομη ο ανθρωπος να δημιουργησει πολεις και τελικα να απομακρυνθει απο την Μητερα Φυση ειχε το χαρισμα να αποκωδικοποιει το σημα που του εστελνε εκεινη για επερχομενο σεισμο ή αλλη φυσικη καταστροφη.
Αντιθετα τα ζωα και τα πουλια συνεχιζουν να εχουν αυτο το χαρισμα και να διαισθανονται την επερχομενη σεισμικη δονηση στην προκειμενη περιπτωση.
Αντιλαμβανονται με λιγα λογια την μεταβολη στο ηλεκτρομαγνητικο πεδιο της γης.
Καποιες φορες, καποιοι ανθρωποι οπως εσυ, μπορουν ακομη με τον εναν ή τον αλλον τροπο να διαισθανθουν, να αποκωδικοποιησουν με αλλα λογια το μηνυμα της Φυσης.

Θα ηθελα να διηγηθω ενα περιστατικο που συνεβη σε φιλικο μου σπιτι λιγο πριν τον σεισμο της Παρνηθας το 1999.
Στο σπιτι αυτο κατοικουν ενα πολυ φιλικο μου ζευγαρι που προσφατα ειχαν αποκτησει και το πρωτο τους μωρακι.
Επισης εχουν και ενα λυκοσκυλο.
Ειχαν κατσει λοιπον να φανε για μεσημερι και ειχαν το μωρο τους κοντα τους πανω στον καναπέ, ξαπλωμενο με μαξιλαρια δεξια και αριστερα για να μην πεσει.
Ξαφνικα το λυκοσκυλο πεταγεται ορθιο, τρεχει και ανεβαινει στον καναπέ σκεπαζοντας ετσι με το σωμα του το μωρο.
Το φιλικο μου ζευγαρι πεταγεται ορθιο, αναυδοι και οι δυο, νομιζοντας πως απο ζηλεια το λυκοσκυλο ορμησε στο μωρο.
Και τοτε αντιληφθηκαν πως το σκυλι ειχε διαισθανθει την επερχομενη δονηση και προσπαθησε να προστατεψει το μωρακι αφου αμεσως ολα αρχισαν να χορευουν κυριολεκτικα.
Ευτυχως δεν συνεβη τιποτε κακο.

Θελεις να πεις πως στον καθρεφτη ηταν ο αρχαιος δαιμονας Pazuzu??????

Η δικη μου γνωμη ειναι πως καποιος, αγνωστο πότε, ειχε κανει καποια επικληση μεσω του καθρεφτη μονο που δεν μπορεσε να διωξει, ή δεν εδιωξε σωστα το κακο πνευμα που παρουσιαστηκε με αποτελεσμα η παρουσια του να βρισκεται ακομη μεσα στον καθρεφτη.

Συμφωνω απολυτα!

Εχεις απολυτο δικιο, το μονο που απομενει ειναι να περιμενουμε γιατι το διχως αλλο καποια μερα θα το μαθουμε.
Με βαση αυτα θα ηθελα να παραθεσω κατι που μου συνεβη προσωπικα.
Η γιαγια μου ηταν απο την Κεφαλλονια.
Εφυγε μικρη απο εκει παντρευτηκε και εκανε δικη της οικογενεια, παιδια και μετα εγγονια.
Στην Κεφαλλονια ειχε αφησει την αγαπημενη της αδελφη, που και εκεινη με την σειρα της απεκτησε 2 κορες.
Περασαν τα χρονια, η γιαγια μου και η αδελφη της γερασαν και αραια και που μιλουσαν μονο στο τηλεφωνο.
Καποια στιγμη η αδελφη της πεθανε και οι γονεις μου της το απεκρυψαν για να μην την στεναχωρησουν.
Της ελεγαν απλα οτι οι ανηψιες της τηλεφωνουσαν και ελεγαν πως η μητερα τους ειναι καλα, μονο και μονο για να μην το μαθει η γιαγια μου απο εκεινες πως η αδελφη της πλεον δεν ζουσε.
Καποια μερα η γιαγια μου υπεστη εγκεφαλικο και λιγες ωρες μετα πεθανε στο νοσοκομειο κοντα στα ξημερωματα.
Την ιδια ακριβως ωρα, οι ανηψιες της στην Κεφαλλονια ειδαν και οι 2 το ιδιο ονειρο.
Ειδαν δηλαδη, πως οι 2 αδελφες, η γιαγια μου και η μητερα τους, συναντηθηκαν και αγκαλιαστηκαν μεσα σε απλετο φως.
Βεβαιες πως κατι ειχε συμβει τηλεφωνησαν στην Αθηνα ειπαν το ονειρο τους και πληροφορηθηκαν απο την μητερα μου πως ναι, εκεινο το ξημερωμα η θεια τους και γιαγια μου ειχε πεθανει.
Και βεβαια εμειναν αναυδες!

Θα εκτιμουσα καποιες γνωμες, καποιων που "ξερουν", ή κατι που να βασιζεται σε σοβαρες θεωριες.
Πεθαινουμε και η ενεργεια μας, η ψυχη μας αποχωριζεται απο το υλικο μας σωμα.
Βλεπουμε πλεον με τα ματια της ψυχης, αντιλαμβανομαστε με την αντιληψη της.
Και ερωτω: Ξανασυνανταμε τα αγαπημενα μας προσωπα, τα ζωακια που τυχον ειχαμε οικοσητα, ο,τι τελος παντων εμψυχο ειχαμε αγαπησει????
Δεν βασιζω το ερωτημα μου στην ταινια, "Θα σε βρω στον Παραδεισο", ειναι ομως ενα ερωτημα.
Μονον η δικη μας ψυχη επιζει μετα το τελος της ζωης ή και των ζωων????
Ξανασυνανταμε τους νεκρους γονεις μας????
Μαρτυριες ανθρωπων που ειχαν επιθανατια εμπειρια, λενε οτι ειδαν αγαπημενα προσωπα που ειχαν πεθανει να τους καλωσοριζουν.

Προσφατα παρακολουθησα μια σειρα ντοκυμαντερ με video μεσω του you tube, απο καποιο ιδιωτικο καναλι της ιταλικης τηλεορασης οπου μια συγκεκριμενη ομαδα ερευνητων του μεταφυσικου, μαζι με οργανα και παραψυχολογους, επισκεπτονται διαφορα κτιρια, πυργους, καστρα και σπιτια, οπου η παραδοση τα θελει στοιχειωμενα.
Γιατι το ιδιο δεν μπορει να συμβει και εδω????
Υπηρχε καποτε στον ΑLPHA η εκπομπη "σκοτεινες διαδρομες" υπο μορφη σηριαλ, η οποια διεκοπη εντελως αποτομα.
Υπαρχει φυσικα και η εκπομπη "Πυλες του ανεξηγητου" οπου γινεται επισης μια καλη προσπαθεια, ομως περα απο τις εξωτερικες ληψεις η εκπομπη αναλωνεται σε ατερμονες συζητησεις και πληθωρα διαφημισεων.

Υλικη υποσταση, αυτο ειναι κατι που θελει μεγαλη συζητηση.
Μπορει να μην ειχε υλικη υποσταση, αλλα ετσι να εδειχνε.
Θα στο θεσω διαφορετικα.
Φαντασου οτι εισαι καπου και βλεπεις ενα φαντασμα.
Ενα φαντασμα δειχνει να εχει υλικη υποσταση, αλλα κατα βαση δεν εχει.
Το βλεπουμε απλα επειδη ειναι παγιδευμενο αναμεσα στον κοσμο μας, στο επιπεδο μας, και στο επομενο κοσμο ή επιπεδο αν θελεις .
Αλλα υπαρχουν και αλλες σκεψεις.
Να μια.
Η ψυχη, το φαντασμα εστω, ενος ηδη νεκρου αγοριου, που δεν περπατα αλλα ιπταται, ποσο μοιαζει με τον Πητερ Παν????
Ασφαλως και υπαρχουν στην ζωη μας καταστασεις ή και "επαφες" που δεν θα μπορεσουμε ποτε να εξηγησουμε.
Πραγματα που θα καταχωρηθουν στην μνημη μας σαν ανεξηγητα, σαν παραδοξα.
Καποτε, ειχα ακουσει μια ιστορια, εναν θρυλο, για μια πανεμορφη κοπελλια που παρουσιαζοταν σε διαφορα σπιτια στην περιοχη των Μεσογειων και συγκεκριμενα στα Καλυβια Θορικου.
Την ηξεραν ολοι με το ονομα Ερμινα.
Ο θρυλος ηθελε να κτυπα την πορτα διαφορων σπιτιων νυχτα, να μπαινει και να εξαφανιζεται μετα.
Στο σπιτι που "εισεβαλε" εφερνε τυχη και λεφτα κλπ, κλπ.
Ομως καποια στιγμη εμφανιζοταν ξανα μετα απο καποιο χρονικο διαστημα και αυτην την φορα για να φυγει.
Και τοτε, συμφωνα παντα με τον θρυλο, καποιος απο το συγκεκριμενο σπιτι πεθαινε.
Υποθετω πως αυτοι που κατα τον θρυλο ειδαν ή και "φιλοξενησαν" την Ερμινα, την ειδαν ασφαλως να ερχεται με υλικη υποσταση.

Να εξηγησουμε κατι.
Οταν λεμε ο θανατος, δεν εννοοουμε ασφαλως τον γνωστο σκελετωμενο κυριο με την μαυρη κουκουλα , τον μαυρο μανδυα και το δρεπανι ανα χειρα.
Μιλαμε για μια κατασταση.
Ολοι μας λιγο εως πολυ, φλερταρουμε με αυτην την κατασταση καθε μερα.
Ακομη και ο πλεον υγιης ανθρωπος μπορει να υποστει καρδιακη ανακοπη ανα πασαν στιγμη.
Ενας ανθρωπος που πλησιαζει σε αυτην την κατασταση (τον θανατο), ΔΕΝ σημαινει οτι ειναι απαραιτητο και να την υποστει.
Ολοι μας, οταν ειμασταν μικρα λατρευαμε τον Πητερ Παν.
Για σκεψου, το αγορακι που πετουσε, που ζουσε στην παραμυθενια χωρα του ποτέ, γεματο ξεγνοιασια, κλπ.
Ισως την συγκεκριμμενη στιγμη να "ειδες" αυτο ακριβως που ηθελες να δεις, κατι το ομορφο, το παραμυθενιο, σε αντιθεση με αυτο που πιθανον να πηγαινε να σου συμβει.
Ο εγκεφαλος μας εχει τεραστιες δυνατοτητες, το ιδιο και η ψυχη μας αν μπορω να το θεσω ετσι.
Πολλοι εικαζουν (υπαρχει σχετικο νημα στο φορουμ), πως κατα την ελευση του θανατου μας ο εγκεφαλος μας δημιουργει εικονες ευχαριστες, ωστε το τελος μας να ειναι ευχαριστο.
Ουδεις ομως μπορει να δωσει απαντηση στο εξης.
Εαν ο εγκεφαλος μας, συλλεγει τις τελευταιες εινονες που υποπιπτουν εκεινη την στιγμη στην αντιληψη μας, πως γινεται οι υποψηφιοι νεκροι να αντιλαμβανονται και πραγματα ή καταστασεις που συμβαινουν πολυ μακρυα απο το σημειο στο οποιο πεθαινουν?
Θελω να πω, πως ισως εκεινη την στιγμη, ο εγκεφαλος σου να ανεσυρε απο την μνημη του την υπεροχη εικονα του Πητερ Παν και να στην "προεβαλε" με σκοπο να σε κανει να νοιωσεις οσο πιο ευχαριστα γινεται.
Αυτο φυσικα δεν σημαινει πως ντε και καλα επρεπε να πεθανεις.