Φανέρωση αγίου μέσα στο σπίτι μας;

Πριν καποια χρονια μου ειχε τυχει κατι σημαντικο στην ζωη μου.
Δεν θα αναφερω τι, ηταν ομως μια δυσκολια απο αυτες που ο καθε ανθρωπος πανω στην απογνωση του ζητα βοηθεια απο ψηλα.
Ημουν σε πολυ ασχημη ψυχολογικη κατασταση, ημουν απελπισμενη και βοηθεια δεν ερχοταν απο πουθενα και μιλω για ψυχολογικη βοηθεια.
Πανω στην απελπισια μου αυτη προσετρεξα στην εκκλησια και συγκεκριμενα στην Αγια Βαρβαρα στο τερμα Πατησιων.
Στην τσεπη μου εσφιγγα σφιχτα μια μικρη εικονιτσα της Παναγιας και οταν μπηκα στον ναο πηγα να προσευχηθω μπροστα στην εικονα της.
Καθως προσευχομουν η προσευχη αυτη, η παρακληση αν θελετε, ενοιωθα οτι εβγαινα με "ορμη" μεσα απο την καρδια μου και η "ορμη" αυτη ηταν τετοια ωστε δακρυα και αναφιλητα εβγαιναν απο τα ματια και απο τα χειλη μου καθως μιλουσα χαμηλοφωνα και συχνα μου εκοβαν την λαλια.
Οταν τελειωσα σηκωθηκα να φυγω, ομως φτανοντας στην εξοδο του ναου, περιπου εκει που ξεκινουν τα σκαλοπατια της καθοδου προς το πλακοστωτο της πλατειας, μεσα στα αυτια μου ακουσα -και ειμαι βεβαιη για αυτο- μια γυναικεια φωνη να μου ψιθυριζει: "Πηγαινε και ολα θα πανε καλα".
Οντως η ιστορια που περνουσα εκεινο τον καιρο ειχε αισια καταληξη και οντως ολα πηγαν καλα.
Το μονο αξιοπεριεργο δε ειναι οτι -και δεν μπορεσα να το εξηγησω ποτέ- οταν βγηκα απο την εκκλησια και προχωρησα στην πλατεια, η εικονιτσα που ειχα στην τσεπη μου ΔΕΝ υπηρχε πλεον!!!
Γυρισα πισω, εψαξα, ομως δεν την βρηκα πουθενα.
Ακομη και σημερα οταν το θυμαμαι στενοχωριεμαι γιατι ηταν μια μικρη ξυλινη εικονα που μου αρεσε και την αγαπουσα πολυ.
Ηταν τοσο δε μικρη που χωρουσε μεσα στην παλαμη του χεριου μου.