Ο Καταποντισμός του Αμερικανικού Ονείρου
Παρόλη την (αναμενόμενη τελικά) ένταση και τη σφοδρότητα του τυφώνα Κατρίνα, κανείς δεν περίμενε πως η καταμέτρηση των πληγών θα έβγαζε στην επιφάνεια το πιο σκληρό κι άχαρο πρόσωπο της Αμερικής. Η μόνη ουσιαστικά υπερδύναμη δεν γονάτισε από το βάρος των περιστάσεων αλλά από την πολιτική κακοδιαχείριση των εσωτερικών κρίσεων. Αυτοί οι άνθρωποι της Νέας Ορλεάνης δεν είναι θύματα του τυφώνα αλλά της αμερικανικής κυβέρνησης, ότι βγαίνει από τώρα στη φόρα ξεπερνά κάθε ανοχή και κατανόηση και του πιο φανατικού υποστηρικτή των θέσεων της κυβέρνησης Μπους.
Αν το τσουνάμι που έπληξε την Ινδονησία τον περασμένο Δεκέμβριο ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο την προσωρινότητα και την ασημαντότητα του ανθρώπινου είδους μπροστά στη Γη, οι συνέπειες του τυφώνα Κατρίνα αποδεικνύουν πως η ματαιοδοξία και η μωρία επιταχύνουν τον εκφυλισμό μας.
Η βυθισμένη πολιτεία των μπλουζ, αυτής της υπέροχης μουσικής που γεννιέται για να παρηγορηθεί ο άνθρωπος από τον πόνο και την ανέχεια, η πόλη του Μαρκ Τουέην, θα μείνει ορφανή από κάθε κίνητρο εναλλακτικής βιοτικής ανέλιξης. Ο τυφώνας ήταν μόνο η αφορμή για να ξεθαφτούν τα, παντελώς ανάξια να μελοποιηθούν ακόμη και με τον πιο δραματικό τρόπο, σάπια θεμέλια του Αμερικανικού Ονείρου. Πάντα και παντού οι φτωχοί άνθρωποι θα πληρώνουν βαριά τιμήματα, αλλά τώρα προστίθεται και μια νέα μορφή σκληρής αδιαφορίας. Αυτή του πλουσιότερου κράτους προς τους πολίτες του. Τα παιδιά του. Και το μέλλον τους.
Αυτή η απογύμνωση του Αμερικανικού Ονείρου, όπου ο πρόσφυγας γυρίζει στην πατρίδα του με τεράστια περιουσία που προήλθε πλένοντας πιάτα ( ...σοβαρά;;; ), απογυμνώνεται και κατακρημνίζεται από το βάρος της γυαλιστερής επίφασής του. Οι εικόνες από τα τηλεοπτικά δελτία αδυνατούν πλέον να αποκρύψουν την πικρή αλήθεια. Ο λόγος κατασκευάζεται και πλάθεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του συντάκτη του, η εικόνα και κατ' επέκταση το γεγονός, δεν μπορεί να "στηθεί" τόσο εύκολα. Και το Αμερικάνικο Όνειρο αποδείχτηκε μόνο λόγια. Μια λαμπερή βιτρίνα που κρύβει επιμελώς τους αληθινούς φτωχούς. Τους πραγματικούς ανθρώπους. Και ίσως, τους αυθεντικούς Αμερικανούς αυτής της αχανούς χώρας.
Άκουσα τον παλιό καλό κωμικό Τζέρυ Λιούις να λέει πως η τραγωδία αυτή είναι χειρότερη από την κρίση της 11ης Σεπτεμβρίου. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εσωτερικός εχθρός. Και στην προκειμένη περίπτωση, η κυβέρνηση Μπους με την σκόπιμη ανικανότητά της. Εκλιπαρεί τώρα η αμερικανική κυβέρνηση για... εξωτερική βοήθεια αφού κατασπατάλησε τα λεφτά των απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων της Ορλεάνης στον άχρηστο πόλεμο του Ιράκ. Η Αλβανία έστειλε οικονομική ενίσχυση 300.000$ !!! Το ζάμπλουτο (μην παρεξηγηθούμε, εννοώ σε παπαρούνες) Αφγανιστάν 100.000$ !!! Ακόμη και το Ιράν καταθέτει τον οβολό του, το μελλοντικό θύμα του Μπους!!! Και σαν να μην έφτανε αυτή η ντροπή, η κυβέρνηση Μπους αρνήθηκε την πολύτιμη ιατρική και εφοδιαστική βοήθεια του Φιντέλ Κάστρο! Δεν έμαθε ο αξιότιμος κύριος Μπους από τα μαθήματα των σεισμών της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης...
Μπρος την βραχυπρόθεσμη ανούσια πολιτική του συμφέροντος, τι αξία έχει η θλιβερή φτωχολογιά της Νέας Ορλεάνης;
Σε αυτό απαντάει μόνο του το λαμπερό Αμερικανικό Όνειρο.
Καμμία.
Μόνοι τους ξεκινήσανε οι Αμερικανοί να φτιάξουν ένα ομολογουμένως σπουδαίο έθνος, μόνοι τους το καταστρέφουν και νομοτελειακά μόνοι τους θα "πεθάνουν". Δυστυχώς γι αυτούς, αυτή είναι η τιμωρία στην αλαζονεία του ισχυρού.
ΥΓ. Κάπου παραδίπλα, στον Μισισιπή που εξύμνησε μοναδικά ο Μαρκ Τουέην, θα έπαψαν οι σκανδαλιάρικες φωνές του Χάλκμπερυ Φιν και του Τομ Σόγιερ. Μάλλον άκουνε τα ελληνικά δελτία ειδήσεων που ανησυχούν κυρίως για τους "έλληνες" της Νέας Ορλεάνης. Ε παντού πάμε, να μην λείψουμε κι από κει να 'χουμε να ασχολούμαστε;
Αν το τσουνάμι που έπληξε την Ινδονησία τον περασμένο Δεκέμβριο ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο την προσωρινότητα και την ασημαντότητα του ανθρώπινου είδους μπροστά στη Γη, οι συνέπειες του τυφώνα Κατρίνα αποδεικνύουν πως η ματαιοδοξία και η μωρία επιταχύνουν τον εκφυλισμό μας.
Η βυθισμένη πολιτεία των μπλουζ, αυτής της υπέροχης μουσικής που γεννιέται για να παρηγορηθεί ο άνθρωπος από τον πόνο και την ανέχεια, η πόλη του Μαρκ Τουέην, θα μείνει ορφανή από κάθε κίνητρο εναλλακτικής βιοτικής ανέλιξης. Ο τυφώνας ήταν μόνο η αφορμή για να ξεθαφτούν τα, παντελώς ανάξια να μελοποιηθούν ακόμη και με τον πιο δραματικό τρόπο, σάπια θεμέλια του Αμερικανικού Ονείρου. Πάντα και παντού οι φτωχοί άνθρωποι θα πληρώνουν βαριά τιμήματα, αλλά τώρα προστίθεται και μια νέα μορφή σκληρής αδιαφορίας. Αυτή του πλουσιότερου κράτους προς τους πολίτες του. Τα παιδιά του. Και το μέλλον τους.
Αυτή η απογύμνωση του Αμερικανικού Ονείρου, όπου ο πρόσφυγας γυρίζει στην πατρίδα του με τεράστια περιουσία που προήλθε πλένοντας πιάτα ( ...σοβαρά;;; ), απογυμνώνεται και κατακρημνίζεται από το βάρος της γυαλιστερής επίφασής του. Οι εικόνες από τα τηλεοπτικά δελτία αδυνατούν πλέον να αποκρύψουν την πικρή αλήθεια. Ο λόγος κατασκευάζεται και πλάθεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του συντάκτη του, η εικόνα και κατ' επέκταση το γεγονός, δεν μπορεί να "στηθεί" τόσο εύκολα. Και το Αμερικάνικο Όνειρο αποδείχτηκε μόνο λόγια. Μια λαμπερή βιτρίνα που κρύβει επιμελώς τους αληθινούς φτωχούς. Τους πραγματικούς ανθρώπους. Και ίσως, τους αυθεντικούς Αμερικανούς αυτής της αχανούς χώρας.
Άκουσα τον παλιό καλό κωμικό Τζέρυ Λιούις να λέει πως η τραγωδία αυτή είναι χειρότερη από την κρίση της 11ης Σεπτεμβρίου. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εσωτερικός εχθρός. Και στην προκειμένη περίπτωση, η κυβέρνηση Μπους με την σκόπιμη ανικανότητά της. Εκλιπαρεί τώρα η αμερικανική κυβέρνηση για... εξωτερική βοήθεια αφού κατασπατάλησε τα λεφτά των απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων της Ορλεάνης στον άχρηστο πόλεμο του Ιράκ. Η Αλβανία έστειλε οικονομική ενίσχυση 300.000$ !!! Το ζάμπλουτο (μην παρεξηγηθούμε, εννοώ σε παπαρούνες) Αφγανιστάν 100.000$ !!! Ακόμη και το Ιράν καταθέτει τον οβολό του, το μελλοντικό θύμα του Μπους!!! Και σαν να μην έφτανε αυτή η ντροπή, η κυβέρνηση Μπους αρνήθηκε την πολύτιμη ιατρική και εφοδιαστική βοήθεια του Φιντέλ Κάστρο! Δεν έμαθε ο αξιότιμος κύριος Μπους από τα μαθήματα των σεισμών της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης...
Μπρος την βραχυπρόθεσμη ανούσια πολιτική του συμφέροντος, τι αξία έχει η θλιβερή φτωχολογιά της Νέας Ορλεάνης;
Σε αυτό απαντάει μόνο του το λαμπερό Αμερικανικό Όνειρο.
Καμμία.
Μόνοι τους ξεκινήσανε οι Αμερικανοί να φτιάξουν ένα ομολογουμένως σπουδαίο έθνος, μόνοι τους το καταστρέφουν και νομοτελειακά μόνοι τους θα "πεθάνουν". Δυστυχώς γι αυτούς, αυτή είναι η τιμωρία στην αλαζονεία του ισχυρού.
ΥΓ. Κάπου παραδίπλα, στον Μισισιπή που εξύμνησε μοναδικά ο Μαρκ Τουέην, θα έπαψαν οι σκανδαλιάρικες φωνές του Χάλκμπερυ Φιν και του Τομ Σόγιερ. Μάλλον άκουνε τα ελληνικά δελτία ειδήσεων που ανησυχούν κυρίως για τους "έλληνες" της Νέας Ορλεάνης. Ε παντού πάμε, να μην λείψουμε κι από κει να 'χουμε να ασχολούμαστε;