Οι Περιπέτειες μιας Σχεδίας...
"Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
Πρίν από περίπου 2 χρόνια ξεκινήσαμε σαν μια μικρή σελιδούλα, χωμένοι κάπου εκεί στο geocities, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες. Στην αρχή, λίγοι μας ήξεραν, κι αυτοί φίλοι από το κανάλι. Γράφαμε από ενθουσιασμό και από την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο (αλλά και τους εαυτούς μας). Η παρέα μας άρχισε κάποια στιγμή να μεγαλώνει και το όραμα να γίνεται πιό ξεκάθαρο. Βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στην προοπτική του να υλοποιήσουμε κάποιες από τις ιδέες μας, με τον τρόπο που θέλαμε εμείς. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ. Απλά αποφασίσαμε να πέσουμε με τα μούτρα στα βαθιά...
...και κολυμπήσαμε δίπλα σε καρχαρίες...
Δεν φοβηθήκαμε όμως ποτέ. Γιατί στην απέραντη θάλασσα του Διαδικτύου και του χώρου της Αναζήτησης, ήμασταν όλοι παρέα πιασμένοι χέρι χέρι, εσείς, εμείς και τα όνειρα μας. Δεν βουλιάξαμε γιατί κρατούσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον. Και η ζεστή αυτή συντροφιά άρχισε να πλέει σιγά σιγά πρός το πέλαγο του Μυστήριου και του Παράξενου με ενθουσιασμό και προσδοκία για τα όσα θα συναντούσαμε εκεί. Μιλήσαμε σαν άνθρωποι, αποκαλύπτοντας στους άλλους αυτά που φοβόμαστε να εξομολογηθούμε ακόμα και στους στενότερους φίλους μας. Μοιραστήκαμε ιδέες και οράματα και αυτά έγιναν τόσο ισχυρά, ώσπου απέκτησαν υλική υπόσταση και με τις φτερούγες τους έπλεξαν μια σχεδία μικρή αλλά κομψή που χώρεσε όλους μας...
...και ούριος άνεμος μας σπρώχνει...
Αυτό το ταξίδι της μικρής μας σχεδίας δεν υπολείπεται κινδύνων όμως. Εκτός από τις επικίνδυνες ρουφήχτρες, τις σαγηνευτικές σειρήνες και την ύπουλη νηνεμία, έχει και θαλάσσια τέρατα. Τέρατα που έχουν στήσει καρτέρι σε όλα αυτά τα μικρά πλοιάρια που τολμούν να πλεύσουν στην περιοχή τους και έτσι φανερά να τους αψηφούν. Με χίλια δυό κόλπα επιχειρούν να μας ρίξουν στην θάλασσα, να σπάσουν την ανθρώπινη αλυσίδα που μας κρατάει όλους ενωμένους. Κάποιες φορές μπορεί να μας τραυματίζουν λίγο, αλλά αυτό μας πεισμώνει περισσότερο και μας δένει πιό πολύ από όσο μπορούν να φανταστούν. Και όλο και περισσότερα χέρια έρχονται να κρυφτούν ανάμεσα στα δικά μας. Βλέπετε, αυτές ακριβώς οι προσπάθειες των τεράτων είναι η καλύτερη απόδειξη πως το ταξίδι μας είναι σημαντικό. Και είναι σημαντικό, γιατί εσείς το κάνετε έτσι. Μας δίνετε κουράγιο και θέληση να συνεχίσουμε. Η αγάπη σας μας σπρώχνει καθημερινά και μας δίνει τον απαραίτητο άνεμο για να πλέουμε και να παλεύουμε με όλους τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε κύμα που σκάει στο πλάι της μικρής μας σχεδίας.
Μας δυναμώσατε, μας εμπνεύσατε θάρρος και μας κάνατε γίγαντες ανίκητους. Για αυτό και δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να γίνουμε όλο και καλύτεροι για όλους εσάς που ακολουθείτε το όραμα μας. Δεν πρόκειται να μας τσακίσει τίποτα και κανείς, γιατί είμαστε όλοι ενωμένοι σε μια κοινή σκέψη, ένα κοινό όραμα. Κι άν μικροεμπόδια εμφανίζονται που και που, αυτό μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο και μας υποχρεώνει να γίνουμε πιό εφευρετικοί. Κι αυτό για καλό είναι τελικά. Γιατί οταν έχεις πίστη και όραμα...
"Με το φως του μυαλού, με τη φλόγα της καρδίας πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδος του Θεού μας.
Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμες, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνέμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.
Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατέλειωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
Πρίν από περίπου 2 χρόνια ξεκινήσαμε σαν μια μικρή σελιδούλα, χωμένοι κάπου εκεί στο geocities, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες. Στην αρχή, λίγοι μας ήξεραν, κι αυτοί φίλοι από το κανάλι. Γράφαμε από ενθουσιασμό και από την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο (αλλά και τους εαυτούς μας). Η παρέα μας άρχισε κάποια στιγμή να μεγαλώνει και το όραμα να γίνεται πιό ξεκάθαρο. Βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στην προοπτική του να υλοποιήσουμε κάποιες από τις ιδέες μας, με τον τρόπο που θέλαμε εμείς. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ. Απλά αποφασίσαμε να πέσουμε με τα μούτρα στα βαθιά...
...και κολυμπήσαμε δίπλα σε καρχαρίες...
Δεν φοβηθήκαμε όμως ποτέ. Γιατί στην απέραντη θάλασσα του Διαδικτύου και του χώρου της Αναζήτησης, ήμασταν όλοι παρέα πιασμένοι χέρι χέρι, εσείς, εμείς και τα όνειρα μας. Δεν βουλιάξαμε γιατί κρατούσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον. Και η ζεστή αυτή συντροφιά άρχισε να πλέει σιγά σιγά πρός το πέλαγο του Μυστήριου και του Παράξενου με ενθουσιασμό και προσδοκία για τα όσα θα συναντούσαμε εκεί. Μιλήσαμε σαν άνθρωποι, αποκαλύπτοντας στους άλλους αυτά που φοβόμαστε να εξομολογηθούμε ακόμα και στους στενότερους φίλους μας. Μοιραστήκαμε ιδέες και οράματα και αυτά έγιναν τόσο ισχυρά, ώσπου απέκτησαν υλική υπόσταση και με τις φτερούγες τους έπλεξαν μια σχεδία μικρή αλλά κομψή που χώρεσε όλους μας...
...και ούριος άνεμος μας σπρώχνει...
Αυτό το ταξίδι της μικρής μας σχεδίας δεν υπολείπεται κινδύνων όμως. Εκτός από τις επικίνδυνες ρουφήχτρες, τις σαγηνευτικές σειρήνες και την ύπουλη νηνεμία, έχει και θαλάσσια τέρατα. Τέρατα που έχουν στήσει καρτέρι σε όλα αυτά τα μικρά πλοιάρια που τολμούν να πλεύσουν στην περιοχή τους και έτσι φανερά να τους αψηφούν. Με χίλια δυό κόλπα επιχειρούν να μας ρίξουν στην θάλασσα, να σπάσουν την ανθρώπινη αλυσίδα που μας κρατάει όλους ενωμένους. Κάποιες φορές μπορεί να μας τραυματίζουν λίγο, αλλά αυτό μας πεισμώνει περισσότερο και μας δένει πιό πολύ από όσο μπορούν να φανταστούν. Και όλο και περισσότερα χέρια έρχονται να κρυφτούν ανάμεσα στα δικά μας. Βλέπετε, αυτές ακριβώς οι προσπάθειες των τεράτων είναι η καλύτερη απόδειξη πως το ταξίδι μας είναι σημαντικό. Και είναι σημαντικό, γιατί εσείς το κάνετε έτσι. Μας δίνετε κουράγιο και θέληση να συνεχίσουμε. Η αγάπη σας μας σπρώχνει καθημερινά και μας δίνει τον απαραίτητο άνεμο για να πλέουμε και να παλεύουμε με όλους τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε κύμα που σκάει στο πλάι της μικρής μας σχεδίας.
Μας δυναμώσατε, μας εμπνεύσατε θάρρος και μας κάνατε γίγαντες ανίκητους. Για αυτό και δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να γίνουμε όλο και καλύτεροι για όλους εσάς που ακολουθείτε το όραμα μας. Δεν πρόκειται να μας τσακίσει τίποτα και κανείς, γιατί είμαστε όλοι ενωμένοι σε μια κοινή σκέψη, ένα κοινό όραμα. Κι άν μικροεμπόδια εμφανίζονται που και που, αυτό μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο και μας υποχρεώνει να γίνουμε πιό εφευρετικοί. Κι αυτό για καλό είναι τελικά. Γιατί οταν έχεις πίστη και όραμα...
"Με το φως του μυαλού, με τη φλόγα της καρδίας πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδος του Θεού μας.
Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμες, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνέμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.
Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατέλειωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)