epimytheas
95Μηνύματα
2005-06-09 21:59Πρώτο μήνυμα
2008-01-12 22:49Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Το 1926 η γνωστή αποκρυφίστρια Ντιόν Φόρτσουν εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα Φαντασίας με τον τίτλο "Τα Μυστικά του Δρος Τάβερνερ"* (The Secrets of Dr. Taverner).
Στην πραγματικότηγτα πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που ξετυλίγει μέσα από 11 διαφορετικές ιστορίες το κουβάρι του ανθρώπινου νού, όπως το αντιμετώπισε η ίδια στην προηγούμενη ζωή της σαν ψυχολόγος Βάιολετ Φέρθ.
Κάθε ιστορία αναφέρεται σε κάποιο πραγματικό γεγονός, αν και η πλοκή σε αρκετά σημεία είναι φανταστική. Υπάρχει ένας αποκρυφιστικός συμβολισμός πίσω από κάθε περίπτωση που εξετάζει ο αινιγματικός Δρ Τάβερνερ, ο συνδετικός κρίκος των ιστοριών αυτών, μια μίξη Σέρλοκ Χόλμς και...Άλιστερ Κρόουλυ. Ο τρόμος του Υπερφυσικού ελλοχεύει σε κάθε γωνία του διαταραγμένου μυαλού των "ασθενών" του παράξενου Δρ Τάβερνερ, ο οποίος αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με την ηρεμία που του παρέχει μια απόκρυφη εσωτερική γνώση, και με μεθόδους που κάθε άλλο παρά ορθόδοξες φαίνονται στους σύγχρονους ψυχολόγους.
Ο Αποκρυφισμός και η Ψυχολογία συγγενεύουν με ένα ιδιαίτερο τρόπο, μέσα από την γλαφυρή πένα της Ντιόν Φόρτσουν, και οι κρυμμένοι τρόμοι του Υποσυνείδητου, έρχονται στην επιφάνεια από την ανάγνωση του πρώτου διηγήματος με τίτλο "Δίψα για Αίμα".
Ένα βιβλίο με μοναδική ατμόσφαιρα, που εκτυλίσσεται μέσα στα μισοσκότεινα δρομάκια του Λονδίνου, στα ανεμοδαρμένα βράχια της Δυτικής Ακτής, στα βαλτοτόπια του Χάιντχεντ.
Και η απόκοσμη παρουσία ενός ανθρώπου με ένα κρυφό κώδικα ηθικής που βρίσκεται πέρα από τους νόμους και την αντίληψη των ανθρώπων και μας προτρέπει να ανακαλύψουμε...
*Εκδόσεις Ιάμβλιχος 1987, σειρά "εσωτερική λογοτεχνία"
Στην πραγματικότηγτα πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που ξετυλίγει μέσα από 11 διαφορετικές ιστορίες το κουβάρι του ανθρώπινου νού, όπως το αντιμετώπισε η ίδια στην προηγούμενη ζωή της σαν ψυχολόγος Βάιολετ Φέρθ.
Κάθε ιστορία αναφέρεται σε κάποιο πραγματικό γεγονός, αν και η πλοκή σε αρκετά σημεία είναι φανταστική. Υπάρχει ένας αποκρυφιστικός συμβολισμός πίσω από κάθε περίπτωση που εξετάζει ο αινιγματικός Δρ Τάβερνερ, ο συνδετικός κρίκος των ιστοριών αυτών, μια μίξη Σέρλοκ Χόλμς και...Άλιστερ Κρόουλυ. Ο τρόμος του Υπερφυσικού ελλοχεύει σε κάθε γωνία του διαταραγμένου μυαλού των "ασθενών" του παράξενου Δρ Τάβερνερ, ο οποίος αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με την ηρεμία που του παρέχει μια απόκρυφη εσωτερική γνώση, και με μεθόδους που κάθε άλλο παρά ορθόδοξες φαίνονται στους σύγχρονους ψυχολόγους.
Ο Αποκρυφισμός και η Ψυχολογία συγγενεύουν με ένα ιδιαίτερο τρόπο, μέσα από την γλαφυρή πένα της Ντιόν Φόρτσουν, και οι κρυμμένοι τρόμοι του Υποσυνείδητου, έρχονται στην επιφάνεια από την ανάγνωση του πρώτου διηγήματος με τίτλο "Δίψα για Αίμα".
Ένα βιβλίο με μοναδική ατμόσφαιρα, που εκτυλίσσεται μέσα στα μισοσκότεινα δρομάκια του Λονδίνου, στα ανεμοδαρμένα βράχια της Δυτικής Ακτής, στα βαλτοτόπια του Χάιντχεντ.
Και η απόκοσμη παρουσία ενός ανθρώπου με ένα κρυφό κώδικα ηθικής που βρίσκεται πέρα από τους νόμους και την αντίληψη των ανθρώπων και μας προτρέπει να ανακαλύψουμε...
*Εκδόσεις Ιάμβλιχος 1987, σειρά "εσωτερική λογοτεχνία"
Συγγνώμη για την άσχετη παρέμβαση, αλλά εδώ μιλάμε για την Μουσική των Σφαιρών του Πυθαγόρα;
Θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα αν βρεθεί ένας χριστιανός ή μη να το αναπτύξει.
Αλλά σαν πρώτη γενική εικόνα διαβάστε τα παρακάτω.
Ο Πυθαγόρας πίστευε πως η κίνηση των πλανητών του Ηλιακού μας συστήματος χαρακτηρίζονταν από μια μαθηματική αρμονία η οποία εκφράζονταν μέσα από μελωδικές συχνότητες που εξέπεμπαν οι πλανήτες. Κάθε πλανήτης είχε την δική του συχνότητα η οποία αντιστοιχούσε σε μια συγκεκριμένη νότα και όλοι μαζί εφτιαχναν σαν να λέμε ένα μουσικό κομμάτι.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο αξιόλογος καθηγητής Μαθηματικών Ιπποκράτης Δάκογλου, διαβάζοντας τα "κωδικοποιημένα" αρχεία του μαθητή του Πυθαγόρα (δεν θυμάμαι το όνομα του μαθητή, ελπίζω να με συγχωρήσετε για την παράλειψη), υποστήριξε και υποστηρίζει ακόμα πως όλοι μαζί οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος, με τις συγκεκριμένες συχνότητες και μελωδίες που εκπέμπουν σε κοσμικό επίπεδο, βοηθούν στην ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη μας και μάλιστα ενισχύουν την νοημοσύνη μας.
Είναι νομίζω αρκετά γνωστό το ζήτημα των συχνοτήτων. καθώς και οι σχετικές θεωρίες των κοσμολόγων για ένα Σύμπαν που δημιουργήθηκε από μια συχνότητα, όμως θα ήθελα και την δική σας άποψη κατά πόσον θα μπορούσε νε ευσταθεί μια τέτοια θεωρία.
Ειδικά από τον αγαπητό quendi περιμένω μια δυναμική παρέμβαση.
Θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα αν βρεθεί ένας χριστιανός ή μη να το αναπτύξει.
Αλλά σαν πρώτη γενική εικόνα διαβάστε τα παρακάτω.
Ο Πυθαγόρας πίστευε πως η κίνηση των πλανητών του Ηλιακού μας συστήματος χαρακτηρίζονταν από μια μαθηματική αρμονία η οποία εκφράζονταν μέσα από μελωδικές συχνότητες που εξέπεμπαν οι πλανήτες. Κάθε πλανήτης είχε την δική του συχνότητα η οποία αντιστοιχούσε σε μια συγκεκριμένη νότα και όλοι μαζί εφτιαχναν σαν να λέμε ένα μουσικό κομμάτι.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο αξιόλογος καθηγητής Μαθηματικών Ιπποκράτης Δάκογλου, διαβάζοντας τα "κωδικοποιημένα" αρχεία του μαθητή του Πυθαγόρα (δεν θυμάμαι το όνομα του μαθητή, ελπίζω να με συγχωρήσετε για την παράλειψη), υποστήριξε και υποστηρίζει ακόμα πως όλοι μαζί οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος, με τις συγκεκριμένες συχνότητες και μελωδίες που εκπέμπουν σε κοσμικό επίπεδο, βοηθούν στην ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη μας και μάλιστα ενισχύουν την νοημοσύνη μας.
Είναι νομίζω αρκετά γνωστό το ζήτημα των συχνοτήτων. καθώς και οι σχετικές θεωρίες των κοσμολόγων για ένα Σύμπαν που δημιουργήθηκε από μια συχνότητα, όμως θα ήθελα και την δική σας άποψη κατά πόσον θα μπορούσε νε ευσταθεί μια τέτοια θεωρία.
Ειδικά από τον αγαπητό quendi περιμένω μια δυναμική παρέμβαση.
Εδώ μπορείτε να σχολιάσετε το άρθρο "Η Δίκη της Ψυχής".
Είναι ένα άγνωστο σχετικά θέμα, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλα και γενικότερα στην Ευρώπη. Η σχετική βιβλιογραφία είναι πολύ μικρή, μόλις 1 βιβλίο και ένα επίσημο άρθρο στο Life magazine, τον Μάρτιο του 1967. Αντίθετα, τα ταμπλόιντς της Αμερικής έδειξαν τρομερό ενδιαφέρον για την περίφημη Δίκη της Ψυχής, κάνοντας το σχεδόν καθημερινά, αγαπημένο ανάγνωσμα όσων φιλοδοξούσαν να βγάλουν ακοπίαστα λεφτά, αλλά και όσων διακατέχονταν απο μεταφυσικές ανησυχίες.
Ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που το ζήτημα της Ψυχής μπήκε στς αίθουσες του δικαστηρίου, αναζητώντας αγωνιωδώς την απάντηση.
Υπάρχει Ψυχή;
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, όχι μόνο τέθηκε το ερώτημα, αλλά ανατέθηκε από επίσημη αρχή σε συγκεκριμένα άτομα να το ερευνήσουν και να ανακοινώσουν τα συμπεράσματα τους.. Το πόρισμα;
Διαβάστε το στο εν λόγω άρθρο...
Είναι ένα άγνωστο σχετικά θέμα, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλα και γενικότερα στην Ευρώπη. Η σχετική βιβλιογραφία είναι πολύ μικρή, μόλις 1 βιβλίο και ένα επίσημο άρθρο στο Life magazine, τον Μάρτιο του 1967. Αντίθετα, τα ταμπλόιντς της Αμερικής έδειξαν τρομερό ενδιαφέρον για την περίφημη Δίκη της Ψυχής, κάνοντας το σχεδόν καθημερινά, αγαπημένο ανάγνωσμα όσων φιλοδοξούσαν να βγάλουν ακοπίαστα λεφτά, αλλά και όσων διακατέχονταν απο μεταφυσικές ανησυχίες.
Ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που το ζήτημα της Ψυχής μπήκε στς αίθουσες του δικαστηρίου, αναζητώντας αγωνιωδώς την απάντηση.
Υπάρχει Ψυχή;
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, όχι μόνο τέθηκε το ερώτημα, αλλά ανατέθηκε από επίσημη αρχή σε συγκεκριμένα άτομα να το ερευνήσουν και να ανακοινώσουν τα συμπεράσματα τους.. Το πόρισμα;
Διαβάστε το στο εν λόγω άρθρο...
Eδώ σχολιάζετε την ινουβέλα για τους Astral Warriors...
Οι δίνες, άλλες πολύχρωμες, άλλες σκοτεινές, άλλες τυλιγμένες σε ένα λευκό φώς, στροβιλίζονταν μπροστά στα μάτια του προκαλώντας τον να μπεί, να τις εξερευνήσει. Ήξερε πως περίεργοι κόσμοι γεννιούνταν κάθε δευτερόλεπτο, ενώ άλλοι καταστρέφονταν ή κατέρρεαν σε ένα μεγαλοπρεπές τίποτα, παραχωρώντας την θέση τους σε ένα κενό, που αργότερα κάποιος άλλος θα το γέμιζε. Αποφάσισε να μπεί σε μια σκοτεινή δίνη που έμοιαζε να καταπίνει τον χώρο που κινούνταν. Έσπρωξε το σώμα του απαλά εμπρός και κατευθύνθηκε στο ανοιχτό στόμιο που έχασκε εκεί, μαύρο, ίσως και απειλητικό. Ένιωσε να τον ρουφάει και αφέθηκε να πλέει απαλά, καθώς ο φωτεινός ομφάλιος λώρος του άρχισε να τρεμοσβήνει προειδοποιητικά...
Πετάχτηκε ιδρωμένος από το κρεβάτι με τις κόρες των ματιών του διεσταλμένες, προσπαθώντας να ανασάνει. Ένα χέρι βρίσκονταν φυλακισμένο ακόμα στο δικό του. Κοίταξε δίπλα του. Η Nικόλ! Έπρεπε να την επαναφέρει. Τώρα δεν βρίσκονταν κοντά της για να την προστατεύει. Την σκούντησε απαλά και αυτή τραντάχτηκε καθώς το αστρικό σώμα της επανέρχονταν κάπως απότομα, κλωτσώντας βίαια τα σεντόνια. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε που στέκονταν από πάνω της λουσμένος στον ιδρώτα, με μια έκφραση αγωνίας χαραγμένη στο πρόσωπο του. Του χαμογέλασε γλυκά και αυτός ένιωσε ανακούφιση.
"Όλα εντάξει καλέ μου" του ψιθύρισε, και αυτός θα το είχε πιστέψει αν ξαφνικά δεν πρόσεχε τα μάτια της. Οι κόρες είχαν διασταλεί και το χρώμα τους από απαλό πράσινο είχε γίνει κατάμαυρο.
"Τα...τα μάτια σου. Έχουν..." δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση του και ξαφνικά, οι κόρες καθάρισαν, η σκιά έφυγε και επέστρεψε το γλυκό σμαραγδένιο χρώμα που τόσο καλά γνώριζε και είχε αγαπήσει.
Έπεσε επάνω της και την αγκάλιασε με όλη την δύναμη του. Τον έσφιξε κι αυτή δυνατά και για λίγο έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι, απολαμβάνοντας ο ένας την θέρμη του άλλου, καθώς τα συναισθήματα τους κατέκλυζαν, κάνοντας τους να αναστενάξουν βαθιά. Ένας λυγμός μέσα από τα βάθη της ύπαρξης τους συγκλόνισε και δάκρυα άρχισαν να κυλούν ασυγκράτητα στα μάγουλα τους, ενώ τα κορμιά τους έτρεμαν από το αχαλίνωτο πάθος.
Φιλήθηκαν βίαια, ρουφώντας την ζωή με κάθε ανάσα τους, ενώ τα δάχτυλα έτρεχαν επάνω στα ζεστά σώματα τους, ψηλαφώντας, χαιδεύοντας με μια απελπισία που μόνο ο έρωτας μπορεί να χαράξει στις ψυχές.
Αγαπήθηκαν παράφορα μέσα στο σκοτάδι. Μικροί ψίθυροι, βογγητά και λαχανιασμένες ανάσες σκόρπισαν στον χώρο και το δωμάτιο λούστηκε στο φώς του έρωτα τους...
Η Νικόλ έπινε αργά τον καφέ της στην ηλιόλουστη κουζίνα, κοιτάζοντας συχνά πυκνά έξω από το μεγάλο παράθυρο που οδηγούσε στην βεράντα. Ο Λεόν δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. Τον είχε αφήσει να κοιμάται, ενώ αυτή γλύστρησε αθόρυβα από το κρεβάτι, φιλώντας απαλά τα μακριά μαλλιά του που είχαν απλωθεί στο μαξιλάρι, με μια τρυφερότητα που έμοιαζε μητρική. Ξαναμπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε για λίγο το λεπτό του πρόσωπο, ήρεμο όπως ήταν, και είδε το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Τίποτα δεν θύμιζε πλέον το χτεσινό βράδυ. Του χάιδεψε απαλά το στήθος. Η μυρωδιά του αχνιστού καφέ, έφτασε στα ρουθούνια του φαίνεται και σούφρωσε την μύτη του. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια του είπε:
"Μμμ, θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα αγάπη μου;"
Η Nικόλ έσκυψε και τον φίλησε στα χείλη τρυφερά κι αυτός άπλωσε το χέρι του και την έπιασε από τον λαιμό τραβώντας την πρός το μέρος του. Η θαλπώρή που ένιωθε ακόμη από τον ύπνο τον κατέκλυσε και ένιωσε πάλι το ερωτικό του ένστικτο να ξυπνάει. Η Νικόλ το κατάλαβε και αποτραβήχτηκε παιχνιδιάρικα.
"Άντε, σήκω τεμπέλη, έχουμε δουλειά σήμερα. Σου φτιάχνω καφέ όσο εσυ θα κάνεις ένα ντούς για να ξυπνήσεις." Και κατευθύνθηκε πρός την κουζίνα με αποφασιστικό βήμα.
Ο Λεόν άνοιξε τα μάτια του, περιεργάστηκε λίγο τον χώρο και τεντώθηκε τεμπέλικα σαν γάτα, ενώ το στόμα του άνοιγε σε ένα χασμουρητό. Πετάχτηκε απότομα από το κρεβάτι και μπήκε στο μπάνιο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα το νερό ακούστηκε να τρέχει.
Η Νικόλ έφτιαχνε τον καφέ και σιγοτραγουδούσε ευχαριστημένη, όταν ξαφνικά πάγωσε. Ένα δυνατό τράνταγμα, σαν σεισμός, έκανε το σπίτι να ταρακουνηθεί συθέμελα και για λίγα δευτερόλεπτα ο πανικός την κατέλαβε.
"Θεέ μου, σεισμός είναι αυτό;" φώναξε δυνατά. Η δόνηση σταμάτησε το ίδιο απότομα όπως είχε ξεκινήσει. Δεν πρέπει να διάρκεσε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Ο Λεόν είχε πεταχτεί αλαφιασμένος από το μπάνιο, βρεγμένος ακόμη και γυμνός.
"Είσαι καλα; Χτύπησες μήπως;" ρώτησε την αγαπημένη του, αλλά ανακουφίστηκε βλέποντας πως δεν είχε πάθει τίποτα.
"Τι ήταν αυτο; Μου φάνηκε σαν σεισμός, αλλά δεν είχε την ίδια αίσθηση ακριβώς" ψέλλισε η Νικόλ που σιγά σιγά είχε αρχίσει να συνέρχεται από το σοκ. Τότε μόλις πρόσεξε την γύμνια του Λεόν και έβαλε τα γέλια. Αυτός ακολούθησε απορημένος το βλέμμα της και καταλαβαίνοντας ξαφνικά πως ήταν γυμνός, την μιμήθηκε με ένα αυθόρμητο χαχανητό.
Δεν έδωσαν περισσότερη σημασία στο τράνταγμα κι αυτό ήταν το πρώτο λάθος τους...
Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα επάνω στο ξύλινο, λακαρισμένο γραφείο του Δ/ντή της InfoCorp, της μεγαλύτερης εταιρίας λογισμικών της χώρας. Ο ήχος του δεν φάνηκε να ενοχλεί τον άνδρα που όρθιος μπροστά στο παράθυρο αγνάντευε από το ψηλότερο σημείο της πόλης την κίνηση στους δρόμους. Αφού χτύπησε μερικές φορές ακόμη, τελικά σταμάτησε απότομα βυθίζοντας το πολυτελές γραφείο σε μια ξαφνική σιωπή. Ο άντρας με το σκούρο γκρί κοστούμι, γύρισε το βλέμμα του προς την πόρτα και φώναξε:
"Μπές μέσα Οόνη, δεν υπάρχει λόγος να παραμονεύεις. Είμαι μια χαρά."
Η πόρτα άνοιξε διακριτικά και μια λεπτή ψηλή κοπέλα, μπήκε μέσα με ανάλαφρο βήμα.
"Ξέρετε κ. Διευθυντά...δεν ήθελα να σας ενοχλήσω, αλλά γιατί δεν σηκώσατε το τηλέφωνο; Ήταν ο δικηγόρος σας και μου είπε πως έχει κάτι πολύ σημαντικό να σας ανακοινώσει. Νομίζω πως σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για την εταιρία, κάθε καλό νέο πρέπει να το ακούτε.
Πετάχτηκε ιδρωμένος από το κρεβάτι με τις κόρες των ματιών του διεσταλμένες, προσπαθώντας να ανασάνει. Ένα χέρι βρίσκονταν φυλακισμένο ακόμα στο δικό του. Κοίταξε δίπλα του. Η Nικόλ! Έπρεπε να την επαναφέρει. Τώρα δεν βρίσκονταν κοντά της για να την προστατεύει. Την σκούντησε απαλά και αυτή τραντάχτηκε καθώς το αστρικό σώμα της επανέρχονταν κάπως απότομα, κλωτσώντας βίαια τα σεντόνια. Άνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε που στέκονταν από πάνω της λουσμένος στον ιδρώτα, με μια έκφραση αγωνίας χαραγμένη στο πρόσωπο του. Του χαμογέλασε γλυκά και αυτός ένιωσε ανακούφιση.
"Όλα εντάξει καλέ μου" του ψιθύρισε, και αυτός θα το είχε πιστέψει αν ξαφνικά δεν πρόσεχε τα μάτια της. Οι κόρες είχαν διασταλεί και το χρώμα τους από απαλό πράσινο είχε γίνει κατάμαυρο.
"Τα...τα μάτια σου. Έχουν..." δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση του και ξαφνικά, οι κόρες καθάρισαν, η σκιά έφυγε και επέστρεψε το γλυκό σμαραγδένιο χρώμα που τόσο καλά γνώριζε και είχε αγαπήσει.
Έπεσε επάνω της και την αγκάλιασε με όλη την δύναμη του. Τον έσφιξε κι αυτή δυνατά και για λίγο έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι, απολαμβάνοντας ο ένας την θέρμη του άλλου, καθώς τα συναισθήματα τους κατέκλυζαν, κάνοντας τους να αναστενάξουν βαθιά. Ένας λυγμός μέσα από τα βάθη της ύπαρξης τους συγκλόνισε και δάκρυα άρχισαν να κυλούν ασυγκράτητα στα μάγουλα τους, ενώ τα κορμιά τους έτρεμαν από το αχαλίνωτο πάθος.
Φιλήθηκαν βίαια, ρουφώντας την ζωή με κάθε ανάσα τους, ενώ τα δάχτυλα έτρεχαν επάνω στα ζεστά σώματα τους, ψηλαφώντας, χαιδεύοντας με μια απελπισία που μόνο ο έρωτας μπορεί να χαράξει στις ψυχές.
Αγαπήθηκαν παράφορα μέσα στο σκοτάδι. Μικροί ψίθυροι, βογγητά και λαχανιασμένες ανάσες σκόρπισαν στον χώρο και το δωμάτιο λούστηκε στο φώς του έρωτα τους...
Η Νικόλ έπινε αργά τον καφέ της στην ηλιόλουστη κουζίνα, κοιτάζοντας συχνά πυκνά έξω από το μεγάλο παράθυρο που οδηγούσε στην βεράντα. Ο Λεόν δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. Τον είχε αφήσει να κοιμάται, ενώ αυτή γλύστρησε αθόρυβα από το κρεβάτι, φιλώντας απαλά τα μακριά μαλλιά του που είχαν απλωθεί στο μαξιλάρι, με μια τρυφερότητα που έμοιαζε μητρική. Ξαναμπήκε στο δωμάτιο. Κοίταξε για λίγο το λεπτό του πρόσωπο, ήρεμο όπως ήταν, και είδε το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά. Τίποτα δεν θύμιζε πλέον το χτεσινό βράδυ. Του χάιδεψε απαλά το στήθος. Η μυρωδιά του αχνιστού καφέ, έφτασε στα ρουθούνια του φαίνεται και σούφρωσε την μύτη του. Χωρίς να ανοίξει τα μάτια του είπε:
"Μμμ, θα μου φτιάξεις κι εμένα ένα αγάπη μου;"
Η Nικόλ έσκυψε και τον φίλησε στα χείλη τρυφερά κι αυτός άπλωσε το χέρι του και την έπιασε από τον λαιμό τραβώντας την πρός το μέρος του. Η θαλπώρή που ένιωθε ακόμη από τον ύπνο τον κατέκλυσε και ένιωσε πάλι το ερωτικό του ένστικτο να ξυπνάει. Η Νικόλ το κατάλαβε και αποτραβήχτηκε παιχνιδιάρικα.
"Άντε, σήκω τεμπέλη, έχουμε δουλειά σήμερα. Σου φτιάχνω καφέ όσο εσυ θα κάνεις ένα ντούς για να ξυπνήσεις." Και κατευθύνθηκε πρός την κουζίνα με αποφασιστικό βήμα.
Ο Λεόν άνοιξε τα μάτια του, περιεργάστηκε λίγο τον χώρο και τεντώθηκε τεμπέλικα σαν γάτα, ενώ το στόμα του άνοιγε σε ένα χασμουρητό. Πετάχτηκε απότομα από το κρεβάτι και μπήκε στο μπάνιο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα το νερό ακούστηκε να τρέχει.
Η Νικόλ έφτιαχνε τον καφέ και σιγοτραγουδούσε ευχαριστημένη, όταν ξαφνικά πάγωσε. Ένα δυνατό τράνταγμα, σαν σεισμός, έκανε το σπίτι να ταρακουνηθεί συθέμελα και για λίγα δευτερόλεπτα ο πανικός την κατέλαβε.
"Θεέ μου, σεισμός είναι αυτό;" φώναξε δυνατά. Η δόνηση σταμάτησε το ίδιο απότομα όπως είχε ξεκινήσει. Δεν πρέπει να διάρκεσε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Ο Λεόν είχε πεταχτεί αλαφιασμένος από το μπάνιο, βρεγμένος ακόμη και γυμνός.
"Είσαι καλα; Χτύπησες μήπως;" ρώτησε την αγαπημένη του, αλλά ανακουφίστηκε βλέποντας πως δεν είχε πάθει τίποτα.
"Τι ήταν αυτο; Μου φάνηκε σαν σεισμός, αλλά δεν είχε την ίδια αίσθηση ακριβώς" ψέλλισε η Νικόλ που σιγά σιγά είχε αρχίσει να συνέρχεται από το σοκ. Τότε μόλις πρόσεξε την γύμνια του Λεόν και έβαλε τα γέλια. Αυτός ακολούθησε απορημένος το βλέμμα της και καταλαβαίνοντας ξαφνικά πως ήταν γυμνός, την μιμήθηκε με ένα αυθόρμητο χαχανητό.
Δεν έδωσαν περισσότερη σημασία στο τράνταγμα κι αυτό ήταν το πρώτο λάθος τους...
Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα επάνω στο ξύλινο, λακαρισμένο γραφείο του Δ/ντή της InfoCorp, της μεγαλύτερης εταιρίας λογισμικών της χώρας. Ο ήχος του δεν φάνηκε να ενοχλεί τον άνδρα που όρθιος μπροστά στο παράθυρο αγνάντευε από το ψηλότερο σημείο της πόλης την κίνηση στους δρόμους. Αφού χτύπησε μερικές φορές ακόμη, τελικά σταμάτησε απότομα βυθίζοντας το πολυτελές γραφείο σε μια ξαφνική σιωπή. Ο άντρας με το σκούρο γκρί κοστούμι, γύρισε το βλέμμα του προς την πόρτα και φώναξε:
"Μπές μέσα Οόνη, δεν υπάρχει λόγος να παραμονεύεις. Είμαι μια χαρά."
Η πόρτα άνοιξε διακριτικά και μια λεπτή ψηλή κοπέλα, μπήκε μέσα με ανάλαφρο βήμα.
"Ξέρετε κ. Διευθυντά...δεν ήθελα να σας ενοχλήσω, αλλά γιατί δεν σηκώσατε το τηλέφωνο; Ήταν ο δικηγόρος σας και μου είπε πως έχει κάτι πολύ σημαντικό να σας ανακοινώσει. Νομίζω πως σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για την εταιρία, κάθε καλό νέο πρέπει να το ακούτε.
Εκείνη την στιγμή, το μεγάλο ρόζ τηλέφωνο που βρίσκονταν στο γραφείο του Επτάλοκου βόγγηξε. "Άαααααχ, τι μου κάνεις αγορίνα μου". Για λίγα δευτερόλεπτα έπεσε σιωπή στο γραφείο, ενώ το τηλέφωνο άλλαζε αποχρώσεις από βαθύ ρόζ. μέχρι ρόζ παστέλ με πουά σχήματα. Όλοι κρυφογέλασαν με το ringtone του Επτάλοκου και ο ίδιος κοκκίνισε και ξερόβηξε γεμάτος αμηχανία..Αμέσως σήκωσε το ακουστικό, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να καθαρίσει την φωνή του.
-"Ναι; Ποιός....Ωωω, τον αγαπητό μου κ. Φουμαράκη. Από που μου τηλεφωνείτε είπατε; Από τα έγκατα της γης; Τι; Μόλις φωτογραφήσατε ένα λεπτό πλάσμα με γυαλιά και μουστάκια σαν ποντικού; Πως το είπατε αυτό; Μπριλ; Όπως λέμε μπριλ κριμ;" (και χαχάνισε σιωπηλά δείχνοντας το ακουστικό με νόημα και κάνοντας μια κίνηση με το αριστερό του χέρι στο σημείο του κροτάφου, σαν να βίδωνε ή ξεβίδωνε κάτι).
-"Μάλίστα", συνέχισε με ψυχραιμία, " θα ήταν ενδιαφέρον να το βλέπαμε κι εμείς φυσικά. Όποτε θέλετε περάστε από το γραφείο μου να τα πούμε κιόλας λιγάκι. Α, και που είστε. μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί σας και τα απόκρυφα ημερολόγια της ομάδας ΧΧΧ. Ιδίως αυτά που αναφέρουν τα υπερόπλα Ροκαβλον, ξέρετε εκείνα που πετάνε ακτίνες ποδηλάτου....εμμ, συγγνώμη Έψιλον ήθελα να πώ."
Οι υπόλοιποι δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε δυνατά γέλια με την τελευταία ατάκα του Επταλόκου, ο οποίος τους έκλεινε το μάτι, ενώ ταυτόχρονα έβγαζε έξω την γλώσσα του σε μια κοροιδευτική γκριμάτσα.
-"Οχι, όχι δεν είναι κανένας στο γραφείο μου τώρα, απλά παρακολουθώ την σατιρική εκπομπή " Τα Παντζούρια του Μυστηρίου". Λοιπόν, πρέπει να σας αφήσω τώρα, γιατί έχω μια δουλειά να κάνω, εξαιρετικά σημαντική. Τα σεβη μου κ. Φουμαράκη. Και μια φιλική συμβουλή.. Μην κάθεστε πολύ στον ήλιο". Και με ένα τελευταίο χαχανητό έκλεισε με δύναμη το τηλέφωνο που έβγαλε άλλο ένα βογγητό ηδονής "Άααχ τελείωσα μανάρι μου".
Ο Μάριος δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του. Ο μεγάλος κ. Φουμαράκης μόλις μιλούσε στο τηλέφωνο κι αυτός ήταν παρόν μπροστά σε αυτό το σημαντικό γεγονός. Θα το έλεγε στους φίλους του που μαζεύονταν κάθε βράδυ στην σπηλιά του νταβατζή Τριβέλη και έψαχναν ίχνη των Μπριλ.
Ο Παππίδας έσπασε πρώτος την σιωπή.
-"Νομίζω πως έχουμε αφήσει ένα ζήτημα στην μέση" είπε, με την χαρακτηριστική ένρινη φωνή του και τα ροδαλά μαγουλάκια του κυμάτισαν με χάρη.
"Ναι, είναι ώρα να πούμε και για το ζήτημα που μας απασχολεί τώρα κύριοι" συμπλήρωσε με ένα ανασήκωμα των φρυδιών του και ο κ. Αλχημόπουλος, κοιτάζοντας τους υπόλοιπους πάνω από τα γυαλιά του, θυμίζοντας έτσι ταμία τραπέζης.
-"Έχετε δίκιο. Έχουμε σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε, όπως την επέλαση του τεράστιου Μακαρονιού.' απάντησε ο Επτάλοκος. "Λοιπόν..."
-"Ναι; Ποιός....Ωωω, τον αγαπητό μου κ. Φουμαράκη. Από που μου τηλεφωνείτε είπατε; Από τα έγκατα της γης; Τι; Μόλις φωτογραφήσατε ένα λεπτό πλάσμα με γυαλιά και μουστάκια σαν ποντικού; Πως το είπατε αυτό; Μπριλ; Όπως λέμε μπριλ κριμ;" (και χαχάνισε σιωπηλά δείχνοντας το ακουστικό με νόημα και κάνοντας μια κίνηση με το αριστερό του χέρι στο σημείο του κροτάφου, σαν να βίδωνε ή ξεβίδωνε κάτι).
-"Μάλίστα", συνέχισε με ψυχραιμία, " θα ήταν ενδιαφέρον να το βλέπαμε κι εμείς φυσικά. Όποτε θέλετε περάστε από το γραφείο μου να τα πούμε κιόλας λιγάκι. Α, και που είστε. μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί σας και τα απόκρυφα ημερολόγια της ομάδας ΧΧΧ. Ιδίως αυτά που αναφέρουν τα υπερόπλα Ροκαβλον, ξέρετε εκείνα που πετάνε ακτίνες ποδηλάτου....εμμ, συγγνώμη Έψιλον ήθελα να πώ."
Οι υπόλοιποι δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε δυνατά γέλια με την τελευταία ατάκα του Επταλόκου, ο οποίος τους έκλεινε το μάτι, ενώ ταυτόχρονα έβγαζε έξω την γλώσσα του σε μια κοροιδευτική γκριμάτσα.
-"Οχι, όχι δεν είναι κανένας στο γραφείο μου τώρα, απλά παρακολουθώ την σατιρική εκπομπή " Τα Παντζούρια του Μυστηρίου". Λοιπόν, πρέπει να σας αφήσω τώρα, γιατί έχω μια δουλειά να κάνω, εξαιρετικά σημαντική. Τα σεβη μου κ. Φουμαράκη. Και μια φιλική συμβουλή.. Μην κάθεστε πολύ στον ήλιο". Και με ένα τελευταίο χαχανητό έκλεισε με δύναμη το τηλέφωνο που έβγαλε άλλο ένα βογγητό ηδονής "Άααχ τελείωσα μανάρι μου".
Ο Μάριος δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του. Ο μεγάλος κ. Φουμαράκης μόλις μιλούσε στο τηλέφωνο κι αυτός ήταν παρόν μπροστά σε αυτό το σημαντικό γεγονός. Θα το έλεγε στους φίλους του που μαζεύονταν κάθε βράδυ στην σπηλιά του νταβατζή Τριβέλη και έψαχναν ίχνη των Μπριλ.
Ο Παππίδας έσπασε πρώτος την σιωπή.
-"Νομίζω πως έχουμε αφήσει ένα ζήτημα στην μέση" είπε, με την χαρακτηριστική ένρινη φωνή του και τα ροδαλά μαγουλάκια του κυμάτισαν με χάρη.
"Ναι, είναι ώρα να πούμε και για το ζήτημα που μας απασχολεί τώρα κύριοι" συμπλήρωσε με ένα ανασήκωμα των φρυδιών του και ο κ. Αλχημόπουλος, κοιτάζοντας τους υπόλοιπους πάνω από τα γυαλιά του, θυμίζοντας έτσι ταμία τραπέζης.
-"Έχετε δίκιο. Έχουμε σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε, όπως την επέλαση του τεράστιου Μακαρονιού.' απάντησε ο Επτάλοκος. "Λοιπόν..."
Eμφανίστηκε πάλι ο "Ήφαιστος"; Χρόνια είχε να συμβεί αυτό. Νομίζω από το 1970-71. Tότε ήταν η τελευταία θέαση του. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Το 1859, ο Γάλλος μαθηματικός και αστρονόμος Ουρμπέν λε Βεριέ, (που προηγουμένως παράλληλα με τον Βρετανό Τζών Κόουτς Άνταμς είχαν προβλέψει την ύπαρξη του Ποσειδώνα) έλαβε ένα γράμμα από έναν ερασιτέχνη αστρονόμο, τον Λεσκαρμπώ.
Αυτός του έλεγε πως είχε εντοπίσει με το τηλεσκόπιο του μια μαύρη στρογγυλή κηλίδα γύρω από τον Ήλιο, στις 26 Μαρτίου του 1859 και η οποία έμοιαζε με πλανήτη που περιφερόταν γύρω από τον ηλιακό δίσκο. Εκείνη την εποχή, ο λε Βεριέ ασχολούνταν με το θέμα του Ερμή. Σύμφωνα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς του, ακόμη κι αν λάμβανε κανείς υπόψην τις τροχιές όλων των υπόλοιπων πλανητών, το περιήλιο του Ερμή ήταν γρηγορότερο από όσο έπρεπε να είναι. Για αυτό και υπέθετε πως ένα πλανητικό σώμα, που ακόμα δεν είχε εντοπιστεί, υπήρχε εκεί, κοντά στον Ερμή και με τροχιά πολύ γρήγορη για να την εντοπίσει κάποιο τηλεσκόπιο. Ο καθηγητής Βόλφ από την Ζυρίχη του έστειλε επίσης κάποιες παρατηρήσεις σύμφωνα με τις οποίες αρκετές κηλίδες φαίνονταν να περιστρέφονται, και αργότερα κάποιος άλλος ανακάλυψε και άλλες. Ένα σύνολο από 2 ντουζίνες άγνωστα αντικείμενα περιφέρονταν γύρω από τον ήλιο. Η μία ντουζίνα κάθε 26 ημέρες έκανε μια πλήρη περιστροφή και η άλλη κάθε 38. Ο λε Βεριέ ονόμασε τον νέο πλανήτη Ήφαιστο και τον κυνήγησε μέχρι το τελος της ζωής του το 1877, χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθούν οι παρατηρήσεις του.
Είχαμε μερικές ακόμα παρατηρήσεις κάποιων "ύποπτων" κηλίδων που κινούνταν γύρω από τον ήλιο μετά τον θάνατο του, αλλά όλα αυτά έληξαν οριστικά το 1916 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αινστάιν που εξηγούσε τις αποκλίσεις της τροχιάς του Ερμή με τον καλύτερο τρόπο.
Παρόλα αυτά, μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, είχαμε άλλες 2 σημαντικές θεάσεις ηλιακών κηλίδων, μια το 1921 και άλλη μια την περίοδο 1968-71, χωρίς όμως να υπάρξει σχετική θεωρία ή έστω κάποια μέτρηση ακριβής που να επιβεβαιώνει πως υπάρχει κάποιος πλανήτης.
Και ο Ήφαιστος πέρασε πλέον στην ιστορία σαν ένας ακόμα από τους υποθετικούς πλανήτες που δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο τους πρός την αναγνώριση...
Το 1859, ο Γάλλος μαθηματικός και αστρονόμος Ουρμπέν λε Βεριέ, (που προηγουμένως παράλληλα με τον Βρετανό Τζών Κόουτς Άνταμς είχαν προβλέψει την ύπαρξη του Ποσειδώνα) έλαβε ένα γράμμα από έναν ερασιτέχνη αστρονόμο, τον Λεσκαρμπώ.
Αυτός του έλεγε πως είχε εντοπίσει με το τηλεσκόπιο του μια μαύρη στρογγυλή κηλίδα γύρω από τον Ήλιο, στις 26 Μαρτίου του 1859 και η οποία έμοιαζε με πλανήτη που περιφερόταν γύρω από τον ηλιακό δίσκο. Εκείνη την εποχή, ο λε Βεριέ ασχολούνταν με το θέμα του Ερμή. Σύμφωνα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς του, ακόμη κι αν λάμβανε κανείς υπόψην τις τροχιές όλων των υπόλοιπων πλανητών, το περιήλιο του Ερμή ήταν γρηγορότερο από όσο έπρεπε να είναι. Για αυτό και υπέθετε πως ένα πλανητικό σώμα, που ακόμα δεν είχε εντοπιστεί, υπήρχε εκεί, κοντά στον Ερμή και με τροχιά πολύ γρήγορη για να την εντοπίσει κάποιο τηλεσκόπιο. Ο καθηγητής Βόλφ από την Ζυρίχη του έστειλε επίσης κάποιες παρατηρήσεις σύμφωνα με τις οποίες αρκετές κηλίδες φαίνονταν να περιστρέφονται, και αργότερα κάποιος άλλος ανακάλυψε και άλλες. Ένα σύνολο από 2 ντουζίνες άγνωστα αντικείμενα περιφέρονταν γύρω από τον ήλιο. Η μία ντουζίνα κάθε 26 ημέρες έκανε μια πλήρη περιστροφή και η άλλη κάθε 38. Ο λε Βεριέ ονόμασε τον νέο πλανήτη Ήφαιστο και τον κυνήγησε μέχρι το τελος της ζωής του το 1877, χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθούν οι παρατηρήσεις του.
Είχαμε μερικές ακόμα παρατηρήσεις κάποιων "ύποπτων" κηλίδων που κινούνταν γύρω από τον ήλιο μετά τον θάνατο του, αλλά όλα αυτά έληξαν οριστικά το 1916 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αινστάιν που εξηγούσε τις αποκλίσεις της τροχιάς του Ερμή με τον καλύτερο τρόπο.
Παρόλα αυτά, μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, είχαμε άλλες 2 σημαντικές θεάσεις ηλιακών κηλίδων, μια το 1921 και άλλη μια την περίοδο 1968-71, χωρίς όμως να υπάρξει σχετική θεωρία ή έστω κάποια μέτρηση ακριβής που να επιβεβαιώνει πως υπάρχει κάποιος πλανήτης.
Και ο Ήφαιστος πέρασε πλέον στην ιστορία σαν ένας ακόμα από τους υποθετικούς πλανήτες που δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο τους πρός την αναγνώριση...
Νομίζω πως αυτό που θα έπρεπε να προσέξουμε στην προκειμένη περίπτωση είναι το γεγονός πως οι επιστήμονες αποκλείουν (με βάση τα δεδομένα που έχουν μέχρι τώρα, δηλαδή 2 βράχους από τους 18 που βρέθηκαν στην Γή προερχόμενοι από τον Κόκκινο Πλανήτη. Αλήθεια, οι υπόλοιποι βράχοι δεν έχουν μελετηθεί; Κι αν ναι, τι "υποδεικνύουν";
) την ύπαρξη θαλασσών ή έστω μεγάλων περιοχών με νερό. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν λίμνες ή ποτάμια. Κι αν κρίνουμε από το έδαφος του Άρη και τα αυλάκια που έχουν αφήσει αυτές οι (υποτιθέμενες) υδάτινες διαδρομές, το βάθος τους πρέπει να ήταν σχετικά μεγάλο.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι και η ζωή στον δικό μας πλανήτη μέσα από τέτοιες μικρές λιμνούλες ξεκίνησε...
) την ύπαρξη θαλασσών ή έστω μεγάλων περιοχών με νερό. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν λίμνες ή ποτάμια. Κι αν κρίνουμε από το έδαφος του Άρη και τα αυλάκια που έχουν αφήσει αυτές οι (υποτιθέμενες) υδάτινες διαδρομές, το βάθος τους πρέπει να ήταν σχετικά μεγάλο. Τώρα που το καλοσκέφτομαι και η ζωή στον δικό μας πλανήτη μέσα από τέτοιες μικρές λιμνούλες ξεκίνησε...
Δεν κατόρθωσε να «ανοίξει πανιά» το Cosmos 1, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις...
Πασαντίνα, Καλιφόρνια
Το πρωτοποριακό διαστημικό σκάφος με ηλιακά ιστία Cosmos 1 φέρεται να έδωσε ελάχιστα σημεία ζωής μετά την εκτόξευσή του, αλλά οι υπεύθυνοι της αποστολής δεν μπόρεσαν να το εντοπίσουν. Τελικά, ανακοίνωσαν ότι η αποστολή απέτυχε, χωρίς όμως να γνωρίζουν τι απέγινε το διαστημικό σκάφος.
Η Ομοσπονδιακή Διαστημική Υπηρεσία της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι το Cosmos 1 δεν τέθηκε σε τροχιά επειδή ο πρώτος κινητήρας του πυραυλοφορέα Volna έσβησε αυτομάτως έπειτα από 83 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση.
Οι αρμόδιοι του προγράμματος στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια επιβεβαίωσαν ότι ελήφθησαν από το διαστημικό σκάφος ισχνά σήματα, που πιθανότατα προέρχονταν από χαμηλότερη από την προβλεπόμενη τροχιά του Cosmos 1.
O Λουίς Φρίντμαν, διευθύνων σύμβουλος της Planetary Society, που χρηματοδότησε το ερευνητικό πρόγραμμα, επικαλούμενος τις διαθέσιμες πληροφορίες δήλωσε από τη Μόσχα όπου παρακολούθησε την πορεία του διαστημικού «ιστιοφόρου» ότι σημειώθηκε πρόβλημα κατά την εκτόξευση.
Το Cosmos 1 εκτοξεύτηκε στις 21:45 ώρα Ελλάδος από ρωσικό υποβρύχιο στη θάλασσα του Μπάρεντς, με τη βοήθεια κατάλληλα τροποποιημένου διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου. Λίγο μετά την εκτόξευση χάθηκε η επαφή με το σκάφος και για ώρες θεωρείτο χαμένο.
Εντούτοις, τρεις σταθμοί στον Ειρηνικό Ωκεανό, στη Ρωσία και την Τσεχία έλαβαν στοιχεία τηλεμετρίας τα οποία ερμηνεύτηκαν από τους ειδικούς ότι το Cosmos 1 κατέφερε να τεθεί σε τροχιά.
Σκοπός της αποστολής του Cosmos 1 ήταν να πραγματοποιήσει ελεγχόμενη πτήση σε τροχιά γύρω από τη Γη, σε ύψος 804 χλμ., κατά την οποία θα αύξανε σταδιακά ταχύτητα, δείχνοντας ότι η τεχνολογία των ηλιακών ιστίων είναι λειτουργική.
Η αποστολή του Cosmos-1 χρηματοδοτήθηκε με ιδιωτικά κεφάλαια, ύψους περίπου 4 εκατ. δολαρίων, και διευθύνεται από την οργάνωση Πλανητική Κοινωνία (Planetary Society) με έδρα την Πασαντίνα της Καλιφόρνια.
Η ηλιακή «ναυσιπλοΐα» γίνεται όχι με τη βοήθεια του ανέμου, αλλά με την πίεση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας: Τα φωτόνια της ακτινοβολίας δρουν ως σωματίδια που πέφτοντας πάνω στο ιστίο προσδίδουν μια μικρή μεν αλλά συνεχόμενη κινητική ενέργεια.
Για να εκμεταλλευτεί ένα σκάφος την ελάχιστη ώθηση των φωτονίων, τα ιστία πρέπει να είναι πάρα πολύ ελαφρά και πάρα πολύ μεγάλα. Το ηλιακό «πανί» του Cosmos-1 είναι σχετικά μικρό, προοριζόμενο μόνο για τη σύντομη αυτή αποστολή.
Το διαστημικό σκάφος διέθετε οκτώ τριγωνικά ιστία σε ακτινωτή διάταξη, κατασκευασμένα από ενισχυμένο με αλουμίνιο πλαστικό, τα οποία σχηματίζουν ένα κύκλο διαμέτρου 30 μέτρων. Σκοπός της αποστολής ήταν να ερευνηθεί εάν οι ακτίνες του ηλίου μπορούν να προσφέρουν την απαραίτητη ενέργεια για διαπλανητικά ταξίδια.
Παρόμοια αποστολή της Planetary Society είχε επίσης καταλήξει σε αποτυχία τον Ιούλιο του 2001.
news.in.gr
(Όσοι έχετε δεί την παραπάνω ταινία, με τον Τζήν Χάκμαν και τον Γουίλεμ Νταφόε στους ρόλους 2 πρακτόρων του FBI, που διερευνούν τους φόνους κάποιων ακτιβιστών υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων, ίσως να θυμάστε ότι είναι στηριγμένη σε αληθινά γεγονότα.)
Δικαιοσύνη 41 χρόνια μετά
Κάθειρξη 60 ετών σε πρώην μέλος της Κου Κλουξ Κλαν για δολοφονία ακτιβιστών το 1964
Τέσσερις δεκαετίες μετά την κυριαρχία του φυλετικού μίσους στον αμερικανικό νότο η Δικαιοσύνη του Μισισίπι καταδικάζει σε κάθειρξη 60 ετών τον ιερέα και πρώην μέλος της Κου Κλουξ Κλαν Έντγκαρ Ρέι Κίλεν για την υπόθεση της δολοφονίας τριών ακτιβιστών υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων το 1964. Δικαστήριο στο Μισισίπι της Φιλαδέλφειας έκρινε τον 80χρονο Ρέι Κίλεν ένοχο για την ενορχήστρωση της δολοφονίας των Αμερικανών πολιτικών υπαλλήλων Τζέιμς Τσάνι, Αντριου Γκούντμαν και Μάικλ Σβέρνερ, οι οποίοι διεξήγαγαν εκστρατεία για να εγγράψουν στους εκλογικούς καταλόγους μαύρους ψηφοφόρους.
Η Δικαισύνη για τη δολοφονία των τριών ακτιβιστών ήλθε 41 χρόνια μετά.... Ο θάνατος των πολιτικών υπαλλήλων, δύο λευκών Νεοϋορκέζων και ενός ντόπιου μαύρου, συνέβαλε στην υιοθέτηση της Αμερικανικής Πράξης Πολιτικών Δικαιωμάτων το 1964, ενώ η έρευνα για τα αποδεικτικά στοιχεία της δολοφονίας δραματοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία του 1988 Ο Μισισιπής Φλέγεται.
Ο Βαπτιστής ιερέας αρνείται την ενοχή του για την ενορχήστρωση της απαγωγής, του ξυλοδαρμού και εν τέλει της δολοφονίας των ακτιβιστών. Τη Δευτέρα πρόκειται να ασκήσει έφεση κατά της ετυμηγορίας, επισημαίνει το BBC.
Κατά την ακροαματική διαδικασία της Πέμπης για την ανάγνωση της ποινής ο ιερέας έφθασε στο δικαστήριο σε αναπηρικό καροτσάκι, φορώντας μία κίτρινη στολή φυλακισμένου. Από την ημέρα της καταδίκης του ο Έντγκαρ Ρέι Κίλεν κρατείται σε φυλακή της Νεσόμπα.
Ο καταδικασθείς είχε προσαχθεί για το ίδιο στυγερό έγκλημα ενώπιον της Δικαιοσύνης το 1967 μαζί με 17 ακόμη μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης, εντούτοις οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι όταν όλοι οι λευκοί δικαστές θεώρησαν ότι οι κατηγορίες δεν ήταν επαρκείς για την καταδίκη τους.
news.in.gr
Δικαιοσύνη 41 χρόνια μετά
Κάθειρξη 60 ετών σε πρώην μέλος της Κου Κλουξ Κλαν για δολοφονία ακτιβιστών το 1964
Τέσσερις δεκαετίες μετά την κυριαρχία του φυλετικού μίσους στον αμερικανικό νότο η Δικαιοσύνη του Μισισίπι καταδικάζει σε κάθειρξη 60 ετών τον ιερέα και πρώην μέλος της Κου Κλουξ Κλαν Έντγκαρ Ρέι Κίλεν για την υπόθεση της δολοφονίας τριών ακτιβιστών υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων το 1964. Δικαστήριο στο Μισισίπι της Φιλαδέλφειας έκρινε τον 80χρονο Ρέι Κίλεν ένοχο για την ενορχήστρωση της δολοφονίας των Αμερικανών πολιτικών υπαλλήλων Τζέιμς Τσάνι, Αντριου Γκούντμαν και Μάικλ Σβέρνερ, οι οποίοι διεξήγαγαν εκστρατεία για να εγγράψουν στους εκλογικούς καταλόγους μαύρους ψηφοφόρους.
Η Δικαισύνη για τη δολοφονία των τριών ακτιβιστών ήλθε 41 χρόνια μετά.... Ο θάνατος των πολιτικών υπαλλήλων, δύο λευκών Νεοϋορκέζων και ενός ντόπιου μαύρου, συνέβαλε στην υιοθέτηση της Αμερικανικής Πράξης Πολιτικών Δικαιωμάτων το 1964, ενώ η έρευνα για τα αποδεικτικά στοιχεία της δολοφονίας δραματοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία του 1988 Ο Μισισιπής Φλέγεται.
Ο Βαπτιστής ιερέας αρνείται την ενοχή του για την ενορχήστρωση της απαγωγής, του ξυλοδαρμού και εν τέλει της δολοφονίας των ακτιβιστών. Τη Δευτέρα πρόκειται να ασκήσει έφεση κατά της ετυμηγορίας, επισημαίνει το BBC.
Κατά την ακροαματική διαδικασία της Πέμπης για την ανάγνωση της ποινής ο ιερέας έφθασε στο δικαστήριο σε αναπηρικό καροτσάκι, φορώντας μία κίτρινη στολή φυλακισμένου. Από την ημέρα της καταδίκης του ο Έντγκαρ Ρέι Κίλεν κρατείται σε φυλακή της Νεσόμπα.
Ο καταδικασθείς είχε προσαχθεί για το ίδιο στυγερό έγκλημα ενώπιον της Δικαιοσύνης το 1967 μαζί με 17 ακόμη μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης, εντούτοις οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι όταν όλοι οι λευκοί δικαστές θεώρησαν ότι οι κατηγορίες δεν ήταν επαρκείς για την καταδίκη τους.
news.in.gr
"Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
Πρίν από περίπου 2 χρόνια ξεκινήσαμε σαν μια μικρή σελιδούλα, χωμένοι κάπου εκεί στο geocities, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες. Στην αρχή, λίγοι μας ήξεραν, κι αυτοί φίλοι από το κανάλι. Γράφαμε από ενθουσιασμό και από την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο (αλλά και τους εαυτούς μας). Η παρέα μας άρχισε κάποια στιγμή να μεγαλώνει και το όραμα να γίνεται πιό ξεκάθαρο. Βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στην προοπτική του να υλοποιήσουμε κάποιες από τις ιδέες μας, με τον τρόπο που θέλαμε εμείς. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ. Απλά αποφασίσαμε να πέσουμε με τα μούτρα στα βαθιά...
...και κολυμπήσαμε δίπλα σε καρχαρίες...
Δεν φοβηθήκαμε όμως ποτέ. Γιατί στην απέραντη θάλασσα του Διαδικτύου και του χώρου της Αναζήτησης, ήμασταν όλοι παρέα πιασμένοι χέρι χέρι, εσείς, εμείς και τα όνειρα μας. Δεν βουλιάξαμε γιατί κρατούσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον. Και η ζεστή αυτή συντροφιά άρχισε να πλέει σιγά σιγά πρός το πέλαγο του Μυστήριου και του Παράξενου με ενθουσιασμό και προσδοκία για τα όσα θα συναντούσαμε εκεί. Μιλήσαμε σαν άνθρωποι, αποκαλύπτοντας στους άλλους αυτά που φοβόμαστε να εξομολογηθούμε ακόμα και στους στενότερους φίλους μας. Μοιραστήκαμε ιδέες και οράματα και αυτά έγιναν τόσο ισχυρά, ώσπου απέκτησαν υλική υπόσταση και με τις φτερούγες τους έπλεξαν μια σχεδία μικρή αλλά κομψή που χώρεσε όλους μας...
...και ούριος άνεμος μας σπρώχνει...
Αυτό το ταξίδι της μικρής μας σχεδίας δεν υπολείπεται κινδύνων όμως. Εκτός από τις επικίνδυνες ρουφήχτρες, τις σαγηνευτικές σειρήνες και την ύπουλη νηνεμία, έχει και θαλάσσια τέρατα. Τέρατα που έχουν στήσει καρτέρι σε όλα αυτά τα μικρά πλοιάρια που τολμούν να πλεύσουν στην περιοχή τους και έτσι φανερά να τους αψηφούν. Με χίλια δυό κόλπα επιχειρούν να μας ρίξουν στην θάλασσα, να σπάσουν την ανθρώπινη αλυσίδα που μας κρατάει όλους ενωμένους. Κάποιες φορές μπορεί να μας τραυματίζουν λίγο, αλλά αυτό μας πεισμώνει περισσότερο και μας δένει πιό πολύ από όσο μπορούν να φανταστούν. Και όλο και περισσότερα χέρια έρχονται να κρυφτούν ανάμεσα στα δικά μας. Βλέπετε, αυτές ακριβώς οι προσπάθειες των τεράτων είναι η καλύτερη απόδειξη πως το ταξίδι μας είναι σημαντικό. Και είναι σημαντικό, γιατί εσείς το κάνετε έτσι. Μας δίνετε κουράγιο και θέληση να συνεχίσουμε. Η αγάπη σας μας σπρώχνει καθημερινά και μας δίνει τον απαραίτητο άνεμο για να πλέουμε και να παλεύουμε με όλους τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε κύμα που σκάει στο πλάι της μικρής μας σχεδίας.
Μας δυναμώσατε, μας εμπνεύσατε θάρρος και μας κάνατε γίγαντες ανίκητους. Για αυτό και δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να γίνουμε όλο και καλύτεροι για όλους εσάς που ακολουθείτε το όραμα μας. Δεν πρόκειται να μας τσακίσει τίποτα και κανείς, γιατί είμαστε όλοι ενωμένοι σε μια κοινή σκέψη, ένα κοινό όραμα. Κι άν μικροεμπόδια εμφανίζονται που και που, αυτό μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο και μας υποχρεώνει να γίνουμε πιό εφευρετικοί. Κι αυτό για καλό είναι τελικά. Γιατί οταν έχεις πίστη και όραμα...
"Με το φως του μυαλού, με τη φλόγα της καρδίας πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδος του Θεού μας.
Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμες, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνέμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.
Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατέλειωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
Πρίν από περίπου 2 χρόνια ξεκινήσαμε σαν μια μικρή σελιδούλα, χωμένοι κάπου εκεί στο geocities, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες. Στην αρχή, λίγοι μας ήξεραν, κι αυτοί φίλοι από το κανάλι. Γράφαμε από ενθουσιασμό και από την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο (αλλά και τους εαυτούς μας). Η παρέα μας άρχισε κάποια στιγμή να μεγαλώνει και το όραμα να γίνεται πιό ξεκάθαρο. Βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στην προοπτική του να υλοποιήσουμε κάποιες από τις ιδέες μας, με τον τρόπο που θέλαμε εμείς. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ. Απλά αποφασίσαμε να πέσουμε με τα μούτρα στα βαθιά...
...και κολυμπήσαμε δίπλα σε καρχαρίες...
Δεν φοβηθήκαμε όμως ποτέ. Γιατί στην απέραντη θάλασσα του Διαδικτύου και του χώρου της Αναζήτησης, ήμασταν όλοι παρέα πιασμένοι χέρι χέρι, εσείς, εμείς και τα όνειρα μας. Δεν βουλιάξαμε γιατί κρατούσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον. Και η ζεστή αυτή συντροφιά άρχισε να πλέει σιγά σιγά πρός το πέλαγο του Μυστήριου και του Παράξενου με ενθουσιασμό και προσδοκία για τα όσα θα συναντούσαμε εκεί. Μιλήσαμε σαν άνθρωποι, αποκαλύπτοντας στους άλλους αυτά που φοβόμαστε να εξομολογηθούμε ακόμα και στους στενότερους φίλους μας. Μοιραστήκαμε ιδέες και οράματα και αυτά έγιναν τόσο ισχυρά, ώσπου απέκτησαν υλική υπόσταση και με τις φτερούγες τους έπλεξαν μια σχεδία μικρή αλλά κομψή που χώρεσε όλους μας...
...και ούριος άνεμος μας σπρώχνει...
Αυτό το ταξίδι της μικρής μας σχεδίας δεν υπολείπεται κινδύνων όμως. Εκτός από τις επικίνδυνες ρουφήχτρες, τις σαγηνευτικές σειρήνες και την ύπουλη νηνεμία, έχει και θαλάσσια τέρατα. Τέρατα που έχουν στήσει καρτέρι σε όλα αυτά τα μικρά πλοιάρια που τολμούν να πλεύσουν στην περιοχή τους και έτσι φανερά να τους αψηφούν. Με χίλια δυό κόλπα επιχειρούν να μας ρίξουν στην θάλασσα, να σπάσουν την ανθρώπινη αλυσίδα που μας κρατάει όλους ενωμένους. Κάποιες φορές μπορεί να μας τραυματίζουν λίγο, αλλά αυτό μας πεισμώνει περισσότερο και μας δένει πιό πολύ από όσο μπορούν να φανταστούν. Και όλο και περισσότερα χέρια έρχονται να κρυφτούν ανάμεσα στα δικά μας. Βλέπετε, αυτές ακριβώς οι προσπάθειες των τεράτων είναι η καλύτερη απόδειξη πως το ταξίδι μας είναι σημαντικό. Και είναι σημαντικό, γιατί εσείς το κάνετε έτσι. Μας δίνετε κουράγιο και θέληση να συνεχίσουμε. Η αγάπη σας μας σπρώχνει καθημερινά και μας δίνει τον απαραίτητο άνεμο για να πλέουμε και να παλεύουμε με όλους τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε κύμα που σκάει στο πλάι της μικρής μας σχεδίας.
Μας δυναμώσατε, μας εμπνεύσατε θάρρος και μας κάνατε γίγαντες ανίκητους. Για αυτό και δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να γίνουμε όλο και καλύτεροι για όλους εσάς που ακολουθείτε το όραμα μας. Δεν πρόκειται να μας τσακίσει τίποτα και κανείς, γιατί είμαστε όλοι ενωμένοι σε μια κοινή σκέψη, ένα κοινό όραμα. Κι άν μικροεμπόδια εμφανίζονται που και που, αυτό μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο και μας υποχρεώνει να γίνουμε πιό εφευρετικοί. Κι αυτό για καλό είναι τελικά. Γιατί οταν έχεις πίστη και όραμα...
"Με το φως του μυαλού, με τη φλόγα της καρδίας πολιορκώ την κάθε φυλακή του Θεού, ψάχνοντας, δοκιμάζοντας, χτυπώντας, ν΄ ανοίξω μέσα στο φρούριο της ύλης θύρα, να δημιουργήσω μέσα στο φρούριο της ύλης τη θύρα της ηρωικής έξοδος του Θεού μας.
Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Έτσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει.
Βάλε τάξη, την τάξη του μυαλού σου, στη ρεούμενη αναρχία του κόσμου. Καθαρά χάραξε απάνω στην άβυσσο το σχέδιο της μάχης.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμες, ανάγκασε τις να ζευτούν σε σκοπόν ανώτερο τους. Λευτέρωσε το πνέμα που αγωνίζεται μέσα τους και λαχταράει να σμίξει με το πνέμα που αγωνίζεται στα σωθικά σου.
Όταν στο χάος ο άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μια σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τους νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουνται τα μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατέλειωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα."
(Ασκητική, Ν.Καζαντζάκης)
Νομίζω πως ο Παντελής Γιαννουλάκης είναι ένας εκπληκτικός συγγραφέας. Είναι ο άνθρωπος που με το γράψιμο του, το πάθος του, παρέσυρε στον χώρο του παράξενου και του μεταφυσικού χιλιάδες Έλληνες.
΄Οπως τον χαρακτηρίζει και ο bro, είναι ψιονικός κι ας μην κατανοήσετε τι ακριβώς θέλω να πώ με αυτό. Ψιονικός είναι για μένα ένας άνθρωπος που έχει εκπληκτικές ικανότητες σε κάτι και μπορεί να σου επιβάλλει την δύναμη του μέσα από το αντικείμενο του.
Ε, λοιπόν, ο Γιαννουλάκης είναι ψιονικός συγγραφέας.
Μπορεί να σε ενθουσιάσει, να σου δώσει μια πνευματική σφαλιάρα και να σε πετάξει ψηλά, ad astra per aspera κι ακόμα παραπέρα
.
Σαν ερευνητή, δεν θέλω να τον κρίνω, ίσως τον αδικήσω.
Όμως, οφείλω να του βγάλω το καπέλο σαν συγγραφέα, είναι τόσο μοναδικός όσο μόνο ένας ψιονικός μπορεί να είναι....
΄Οπως τον χαρακτηρίζει και ο bro, είναι ψιονικός κι ας μην κατανοήσετε τι ακριβώς θέλω να πώ με αυτό. Ψιονικός είναι για μένα ένας άνθρωπος που έχει εκπληκτικές ικανότητες σε κάτι και μπορεί να σου επιβάλλει την δύναμη του μέσα από το αντικείμενο του.
Ε, λοιπόν, ο Γιαννουλάκης είναι ψιονικός συγγραφέας.
Μπορεί να σε ενθουσιάσει, να σου δώσει μια πνευματική σφαλιάρα και να σε πετάξει ψηλά, ad astra per aspera κι ακόμα παραπέρα
. Σαν ερευνητή, δεν θέλω να τον κρίνω, ίσως τον αδικήσω.
Όμως, οφείλω να του βγάλω το καπέλο σαν συγγραφέα, είναι τόσο μοναδικός όσο μόνο ένας ψιονικός μπορεί να είναι....
Το παιχνίδι είναι ομαδικό, εγω μόνο την εισαγωγή κάνω, όμως θα προτιμούσα να άφηνες αυτή την τακιτική και να μιλούσες ξεκάθαρα, αν τελικά έχεις κάτι να πείς.
Και ο αποπροσανατολισμός δεν νομίζω πως βοηθάει στην εξέλιξη του θέματος, αν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πείς, σε παρακαλώ κάνε το, αλλιώς δώσε τον λόγο σε όποιον έχει κάτι να πεί. Τηλεγραφικές απαντήσεις και αντεγκλήσεις σε προσωπικά μηνύματα μόνο.
Ευχαριστώ για την κατανόηση
Και ο αποπροσανατολισμός δεν νομίζω πως βοηθάει στην εξέλιξη του θέματος, αν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πείς, σε παρακαλώ κάνε το, αλλιώς δώσε τον λόγο σε όποιον έχει κάτι να πεί. Τηλεγραφικές απαντήσεις και αντεγκλήσεις σε προσωπικά μηνύματα μόνο.
Ευχαριστώ για την κατανόηση
Χμμμ, σαφώς και υπάρχουν πολλά είδη επαφής, αλλά εγώ ήμουν ξεκάθαρος. Μιλάω μόνο για οπτική επαφή. Που σημαίνει πως το βλέπεις μόνο το φαινόμενο. Αλλά ας μην κολλάμε στους τύπους. Προφανώς έχεις κάτι να πείς, έτσι;
Nομίζω πως η φράση "οπτική επαφή" δεν επιδέχεται εναλλακτικών ερμηνειών. Είναι αρκετα σαφής.
Όσον αφορά την δική μου προσωπική εμπειρία, θα την διαβάσετε εν καιρώ.
Όσον αφορά την δική μου προσωπική εμπειρία, θα την διαβάσετε εν καιρώ.
Ίσως αρκετοί από εσάς να έχετε έρθει σε οπτική επαφή με το φαινόμενο που αποκαλούμε Σκιά. Και αυτό που θεωρώ σχεδόν σίγουρο, είναι πως έχετε κατατρομοκρατηθεί στην εμφάνιση της. Είναι αυτή η περίεργη δύναμη της που σε καθηλώνει, που σου κόβει την ανάσα και σε καθιστά ανίκανο να αντιδράσεις. Ερμηνείες έχουν δοθεί πολλές κατά καιρούς, άλλες απλοϊκές (φάντασμα) άλλες πιό περίπλοκες στην επεξήγηση τους (Φύλακας της Πύλης). Στο ενδιάμεσο συναντάμε κι άλλες, όπως οντότητα από άλλη διάσταση, βολαδόρες, δαίμονας, Διάβολος, Χάρος (!), εξωγήινη οντότητα, αρχέγονο κακό (δείτε την ταινία "Το 5ο Στοιχείο" για μια βαθύτερη κατανόηση), incubbi, sucubbi και άλλες, λιγότερο η περισσότερο αποδεκτές.
Υπάρχουν όμως και ερμηνείες με μη μεταφυσικό υπόβαθρο, που στηρίζονται περισότερο στην ψυχολογική κατάσταση του εκάστοτε μάρτυρα του φαινομένου (υστερία, σύνδρομο καταδίωξης, παράνοια κλπ)
Οι πρώτες έρευνες στην Ελλάδα έγιναν από τον γνωστό συγγραφέα-ερευνητή Γ.Μπαλάνο, που συγκέντρωσε μια σειρά άρθρων του και τα τελικά συμπεράσματα τους και τα παρουσίασε στο βιβλίο του "Κάτι που έρπει...Σαν Σκιά" (εκδόσεις locus-7) και συνεχίστηκαν, αποσπασματικά, από διάφορους άλλους συγγραφείς και ερευνητές του χώρου.
Αναμφισβήτητα το ζήτημα της Σκιάς είναι κάτι που χωράει πολλή συζήτηση και άπειρες απόψεις. Έχω πληροφορίες πως ετοιμάζεται ένα βιβλίο για αυτό το φαινόμενο από έναν πολύ γνωστό συγγραφέα - ερευνητή του χώρου, τον Jonathan Bright. Ήδη έχει προλειάνει το έδαφος με μια σειρά άρθρων του στο περιοδικό Strange και με τις εμφανίσεις του στην τηλεοπτικη εκπομπή "Πύλες του Ανεξήγητου".
Σε αυτό το τοπικ φιλοδοξώ να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να...φωτίσουμε την Σκιά (ίσως και να την διώξουμε μάλιστα), για αυτό περιμένω και την δική σας συμμετοχή είτε είσασταν κοινωνοί του φαινομένου, είτε απλώς ενδιαφέρεστε για αυτό.
Θεωρώ πως είναι από τα πιό καυτά και ανεξερεύνητα φαινόμενα του χώρου, και οι μαρτυρίες για την εμφάνιση της Σκιάς κυριολεκτικά ξαφνιάζουν με την ποικιλία τους και τον αριθμό τους.
Στις επάλξεις λοιπόν...
Υπάρχουν όμως και ερμηνείες με μη μεταφυσικό υπόβαθρο, που στηρίζονται περισότερο στην ψυχολογική κατάσταση του εκάστοτε μάρτυρα του φαινομένου (υστερία, σύνδρομο καταδίωξης, παράνοια κλπ)
Οι πρώτες έρευνες στην Ελλάδα έγιναν από τον γνωστό συγγραφέα-ερευνητή Γ.Μπαλάνο, που συγκέντρωσε μια σειρά άρθρων του και τα τελικά συμπεράσματα τους και τα παρουσίασε στο βιβλίο του "Κάτι που έρπει...Σαν Σκιά" (εκδόσεις locus-7) και συνεχίστηκαν, αποσπασματικά, από διάφορους άλλους συγγραφείς και ερευνητές του χώρου.
Αναμφισβήτητα το ζήτημα της Σκιάς είναι κάτι που χωράει πολλή συζήτηση και άπειρες απόψεις. Έχω πληροφορίες πως ετοιμάζεται ένα βιβλίο για αυτό το φαινόμενο από έναν πολύ γνωστό συγγραφέα - ερευνητή του χώρου, τον Jonathan Bright. Ήδη έχει προλειάνει το έδαφος με μια σειρά άρθρων του στο περιοδικό Strange και με τις εμφανίσεις του στην τηλεοπτικη εκπομπή "Πύλες του Ανεξήγητου".
Σε αυτό το τοπικ φιλοδοξώ να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να...φωτίσουμε την Σκιά (ίσως και να την διώξουμε μάλιστα), για αυτό περιμένω και την δική σας συμμετοχή είτε είσασταν κοινωνοί του φαινομένου, είτε απλώς ενδιαφέρεστε για αυτό.
Θεωρώ πως είναι από τα πιό καυτά και ανεξερεύνητα φαινόμενα του χώρου, και οι μαρτυρίες για την εμφάνιση της Σκιάς κυριολεκτικά ξαφνιάζουν με την ποικιλία τους και τον αριθμό τους.
Στις επάλξεις λοιπόν...
Εγώ προσωπικά δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα για το Ευρωσύνταγμα, γιατί κανείς δεν μου έδωσε συγκεκριμένες πληροφορίες για αυτό. Και αναρωτιέμαι. Πόσοι Έλληνες είναι ενημερωμένοι για το τι περιέχει αυτό το περιώνυμο Ευρωσύνταγμα; Οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι πάντως ήταν άριστα πληροφορημένοι (ή τουλάχιστον αυτό έδειξαν), η Αγγλία θα το περάσει λέει χωρίς δημοψήφισμα, και ετοιμάζεται νέα θεσμοθέτηση για την ψήφιση του, στηριζόμενη στο "σκεπτικό Μπλέρ". Δλδ, θέλουν να μας πείσουν πως το Ευρωσύνταγμα είναι υπόθεση που πρέπει να κρίνεται σε επίπεδο κυβερνήσεων χωρίς την συμμετοχή των πολιτών. Ο νεός Ευρωπαϊκος Φασισμός προ των πυλών;
Απο-φασίζουμε και δια-τάσσουμε;
Εδώ πάντως, όπως πολύ σωστά ανέφεραν και οι προλαλήσαντες, οι κυβενώντες ποιούν την νήσσαν, ίσως περιμένοντας να κοπάσουν οι μπόρες που σήκωσαν οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι,οι οποίοι απέδειξαν την θέληση τους να συμμετάσχουν σαν ενεργοί πολίτες στην Νέα Ευρωπαϊκή Πραγματικότητα.
Είναι γνωστό πως τον τελευταίο καιρό, η ΕυρωπαΊκή Ένωση μας έχει στην μπούκα για πολλούς λόγους. Κάτι ο νόμος περί "Βασικού Μετόχου", κάτι η αγορά πολεμικών εξοπλισμών από τις ΗΠΑ, αντί των Eurofighter της Ε.Ε. (προσπάθησε να το μπαλώσει ο Κωστάκης αγοράζοντας Γαλλικά και Γερμανικά α/φη και πλοία, που μας ήρθαν ο κούκος αηδόνι) κάτι τα κονδύλια που μασήσαμε λόγω Ολυμπιάδας (πρόσφατα μας έριξαν και πρόστιμο 500.000.000 ευράκια, που θα τα πληρώσουμε σε εξαμηναίες άτοκες δόσεις), κάτι η φιλοαμερικάνικη μας πολιτική ( ο Κωστάκης στον Λευκό Οίκο έδωσε ρεσιτάλ δουλικότητας), μας έχουν ρίξει πολύ στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας. Συνεπώς, να είστε σίγουροι πως τα επόμενα σχέδια της Ε.Ε. θα αντιμετωπιστούν από την Ελληνική Κυβέρνηση με τον τρόπο που επιθυμούν οι Γερμανοί (ανεβαίνει η φιλοαμερικάνα υποψήφια του χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος), οι Άγγλοι (οσονούπω μπαίνουν στην οικονομική πολιτική της Ε.Ε. και οι θέσεις τους θα αποδειχτούν ισχυρότερες άλλων κρατών) και οι λοιποί Ευρωπαίοι Ηγέτες.
Συμπέρασμα;
Ποιό Δημοψήφισμα;
Ποιό Ευρωσύνταγμα;
Το...βρακί της Παπαρίζου θα μας ταλανίζει για πολύ καιρό ακόμα...
Απο-φασίζουμε και δια-τάσσουμε;
Εδώ πάντως, όπως πολύ σωστά ανέφεραν και οι προλαλήσαντες, οι κυβενώντες ποιούν την νήσσαν, ίσως περιμένοντας να κοπάσουν οι μπόρες που σήκωσαν οι Ολλανδοί και οι Γάλλοι,οι οποίοι απέδειξαν την θέληση τους να συμμετάσχουν σαν ενεργοί πολίτες στην Νέα Ευρωπαϊκή Πραγματικότητα.
Είναι γνωστό πως τον τελευταίο καιρό, η ΕυρωπαΊκή Ένωση μας έχει στην μπούκα για πολλούς λόγους. Κάτι ο νόμος περί "Βασικού Μετόχου", κάτι η αγορά πολεμικών εξοπλισμών από τις ΗΠΑ, αντί των Eurofighter της Ε.Ε. (προσπάθησε να το μπαλώσει ο Κωστάκης αγοράζοντας Γαλλικά και Γερμανικά α/φη και πλοία, που μας ήρθαν ο κούκος αηδόνι) κάτι τα κονδύλια που μασήσαμε λόγω Ολυμπιάδας (πρόσφατα μας έριξαν και πρόστιμο 500.000.000 ευράκια, που θα τα πληρώσουμε σε εξαμηναίες άτοκες δόσεις), κάτι η φιλοαμερικάνικη μας πολιτική ( ο Κωστάκης στον Λευκό Οίκο έδωσε ρεσιτάλ δουλικότητας), μας έχουν ρίξει πολύ στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας. Συνεπώς, να είστε σίγουροι πως τα επόμενα σχέδια της Ε.Ε. θα αντιμετωπιστούν από την Ελληνική Κυβέρνηση με τον τρόπο που επιθυμούν οι Γερμανοί (ανεβαίνει η φιλοαμερικάνα υποψήφια του χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος), οι Άγγλοι (οσονούπω μπαίνουν στην οικονομική πολιτική της Ε.Ε. και οι θέσεις τους θα αποδειχτούν ισχυρότερες άλλων κρατών) και οι λοιποί Ευρωπαίοι Ηγέτες.
Συμπέρασμα;
Ποιό Δημοψήφισμα;
Ποιό Ευρωσύνταγμα;
Το...βρακί της Παπαρίζου θα μας ταλανίζει για πολύ καιρό ακόμα...
Και για να σοβαρευτούμε λίγο, μην βιαστείτε να απορρίψετε την Σκιά. Όσοι την είδατε, βιώσατε τον τρόμο που αποπνέει η απόκοσμη παρουσία της.
Γνωρίζω, έχω προσωπική εμπειρία και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως αυτό που συνέβη τότε, αυτό που είδα, έχει σχέση με ψυχολογικές καταστάσεις, απωθημένα κλπ. Διάβολε, ήμουν μόλις 4 ετών και μαζί μου την είδαν άλλα 2 άτομα. Για πολλά θέματα που αφορούν τον χώρο του μεταφυσικού είμαι σκεπτικιστής, όχι όμως για αυτό. Έχω μια συγκεκριμένη εικόνα που με στοιχειώνει τόσα χρόνια και δεν μπορώ να την ξεφορτωθώ. Όχι, δεν κοιμάμαι με τα φώτα ανοιχτά, γνωρίζω πως αυτός είναι ένας αδύναμος τρόπος αντιμετώπισης της. Ούτε έχω ιδέα τι θα κάνω αν κάποτε αποφασίσει να με επισκεφθεί και πάλι, ντυμένη με το έρεβος μιας αλλοδιαστασιακής νύχτας.
Δεν γνωρίζω αν θα μπορέσω να αντιδράσω όταν ένα πλοκάμι απλωθεί τρεμάμενο πρός το μέρος μου, ψαχουλεύοντας, αναζητώντας την ζωτική μου ενέργεια.
Γνωρίζω όμως πως υπάρχει. Αυτό κατέγραψαν οι αισθήσεις μου, η μνήμη μου. Αυτό είδαν μαζί με μένα και άλλα 2 άτομα.
Προσωπικά, δεν έχω δεί ποτέ την Αφρική. Την δική της ύπαρξη μπορώ να την αμφισβητήσω.
Όχι όμως την Σκιά...
Γνωρίζω, έχω προσωπική εμπειρία και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως αυτό που συνέβη τότε, αυτό που είδα, έχει σχέση με ψυχολογικές καταστάσεις, απωθημένα κλπ. Διάβολε, ήμουν μόλις 4 ετών και μαζί μου την είδαν άλλα 2 άτομα. Για πολλά θέματα που αφορούν τον χώρο του μεταφυσικού είμαι σκεπτικιστής, όχι όμως για αυτό. Έχω μια συγκεκριμένη εικόνα που με στοιχειώνει τόσα χρόνια και δεν μπορώ να την ξεφορτωθώ. Όχι, δεν κοιμάμαι με τα φώτα ανοιχτά, γνωρίζω πως αυτός είναι ένας αδύναμος τρόπος αντιμετώπισης της. Ούτε έχω ιδέα τι θα κάνω αν κάποτε αποφασίσει να με επισκεφθεί και πάλι, ντυμένη με το έρεβος μιας αλλοδιαστασιακής νύχτας.
Δεν γνωρίζω αν θα μπορέσω να αντιδράσω όταν ένα πλοκάμι απλωθεί τρεμάμενο πρός το μέρος μου, ψαχουλεύοντας, αναζητώντας την ζωτική μου ενέργεια.
Γνωρίζω όμως πως υπάρχει. Αυτό κατέγραψαν οι αισθήσεις μου, η μνήμη μου. Αυτό είδαν μαζί με μένα και άλλα 2 άτομα.
Προσωπικά, δεν έχω δεί ποτέ την Αφρική. Την δική της ύπαρξη μπορώ να την αμφισβητήσω.
Όχι όμως την Σκιά...
Τελικά είναι όλα θέμα πίστης; Πιστεύω πως υπάρχει Θεός, και αυτόματα δημιουργείται ένας Θεός στο Σύμπαν; Πιστεύω στα ufo, στην Ατλαντίδα, στον Παράδεισο, στον Βούδα, στην αγάπη, στα φαντάσματα, στη θεωρία της Σχετικότητας και υπάρχουν ξαφνικά; Είναι επιτέλους τόσο απλό; Δεν πιστεύω στον Μωάμεθ, στους εξωγήινους, στον αιθέρα, στην Μαγεία, στην Σκιά και δεν υπάρχουν όλα αυτά;
Μην αναρωτηθείτε από τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά, με το θέμα που εξετάζουμε εδώ. Υπάρχουν πολλές στροφές στον δρόμο αυτό, και το ταξίδι δεν τελείωσε ακόμη.
Darkoverlordoftheabyss, η δική μου προσωπική άποψη είναι πως η Σκιά υπάρχει.
Έτσι, χωρίς εξήγηση
Μην αναρωτηθείτε από τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά, με το θέμα που εξετάζουμε εδώ. Υπάρχουν πολλές στροφές στον δρόμο αυτό, και το ταξίδι δεν τελείωσε ακόμη.
Darkoverlordoftheabyss, η δική μου προσωπική άποψη είναι πως η Σκιά υπάρχει.
Έτσι, χωρίς εξήγηση
Το παιχνίδι είναι ομαδικό, εγω μόνο την εισαγωγή κάνω, όμως θα προτιμούσα να άφηνες αυτή την τακιτική και να μιλούσες ξεκάθαρα, αν τελικά έχεις κάτι να πείς.
Και ο αποπροσανατολισμός δεν νομίζω πως βοηθάει στην εξέλιξη του θέματος, αν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πείς, σε παρακαλώ κάνε το, αλλιώς δώσε τον λόγο σε όποιον έχει κάτι να πεί. Τηλεγραφικές απαντήσεις και αντεγκλήσεις σε προσωπικά μηνύματα μόνο.
Ευχαριστώ για την κατανόηση
Και ο αποπροσανατολισμός δεν νομίζω πως βοηθάει στην εξέλιξη του θέματος, αν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πείς, σε παρακαλώ κάνε το, αλλιώς δώσε τον λόγο σε όποιον έχει κάτι να πεί. Τηλεγραφικές απαντήσεις και αντεγκλήσεις σε προσωπικά μηνύματα μόνο.
Ευχαριστώ για την κατανόηση