Το "αλάθητο" του Πάπα.. και τα λάθη του.
Είναι ο Πάπας «αλάθητος»;
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αναγνωρίζει στην κεφαλή της, στον εκάστοτε Πάπα, το «αλάθητο» των επιλογών του. Ένα αλάθητο που όπως οι Χριστιανικές εκκλησίες ορίζουν(συμπεριελαμβανομένεης και της Ορθόδοξης) το είχε ο ίδιος ο Ιησούς.. κάτι που είναι «ξεκάθαρο» μέσα από τα λόγια του:
«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14, 6 &16, 7)
Βέβαια το πόσο ξεκάθαρο είναι το παραπάνω συμπέρασμα από τα λόγια αυτά, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα συζήτησης.
Όπως και να έχει, το «αλάθητο» και την υπεροχή αυτή του Πάπα προσπάθησε επισταμένα ο Δυτικός κόσμος να επιβάλει στην Ορθόδοξη εκκλησία.
Από πού όμως πηγάζει το «αλάθητο»; Από την παράδοση; Από την ίδια την θρησκεία; Από το δόγμα μήπως; Ή από τα λόγια του ίδιου του Θεού; Πόσο μεγάλη ιστορία έχει ως ιδιότητα της Παπικής εξουσίας;
Όσο παράξενο και να φαντάζει, το Παπικό «αλάθητο» είναι μία έννοια που πρωτοεμφανίστηκε στα χείλη του «αιρετικού» φραγκισκανού Πέτρο Ολίβι(1248- 1298), ενώ πρωτοακούστηκε από καθολικό ιερέα από τον καρδινάλιο Νικόλαο Κουζάνο(1401- 1464). Επισημοποιήθηκε μόλις το 1870 κατά τις εργασίες της 1ης Βατικανής Συνόδου.
Από τότε όμως, οι «αλάθητες Πάπες» έχουν βαλθεί να κάνουν λάθη. Αλαζονεία, αυτοεξίσωση τους με τον ίδιο τον Χρηστό, απολυτότητα, εξοργιστική υπεροψία, καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου και το διαλόγου κ.λ.π.(για όλα αυτά υπάρχουν ιστορικά στοιχεία, εκ των οποίων αρκετά στο αρχείο μου για όποιον ενδιαφέρεται). Έως και αιρετικοί έχουν χαρακτηριστεί κάποιοι Πάπες από τις Οικουμενικές Συνόδους, όπως Ο Πάπας Ονώριος(625- 638) κατά την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά και οι Πάπες Λιβέριος(352- 366) και Βιγίλιος(537- 555).
__________________________________________________ __________________________________
«Το δόγμα νίκησε την Ιστορία!», ανέφερε ο αρχιεπίσκοπος Μάννινγκ μετά το τέλος της 1ης Βατικανής Συνόδου που δογματοποίησε το «παπικό αλάθητο»
«Ο πάπας πίστευε ότι ήλθε κανείς στη Ρώμη μόνο για να πει Αμήν», είπε ένας επίσκοπος που έλαβε μέρος στους «μονολόγους» της Συνόδου.
Η δογματοποίηση του «αλάθητου» χαρακτηρίστηκε ως «έγκλημα κατά της Εκκλησίας και της ανθρωπότητας» από τον επίσκοπο Βίλχελμ Εμμάνουελ Φράϊχερ φόν Κέττελερ.
«La traditio solo lo!»(«Η παράδοση είμαι εγώ!»), είπε μέσα σε έξαρση αλαζονείας ο Πάπας Πίος Θ’- ο πρώτος «αλάθητος Πάπας».
__________________________________________________ __________________________________
Ποια είναι η άποψη σας περί του Παπικού «αλαθήτου»; Μπορεί κατά τη γνώμη σας να υπάρξει αλάθητος άνθρωπος; Και αν ναι, ποια είναι η σχέση του με το Θεό; Θα υπάρχει τότε λόγος να υπάρχει η έννοια Θεός;
Και πριν με ανακούφιση αναφέρετε ότι «Αυτά συμβαίνουν στην Καθολική Εκκλησία και όχι στην Ορθόδοξη» σκεφτείτε τα παρακάτω..
Από την αυτοανακύρηξη του δόγματος σε «ορθόδοξο» (: αυτό που έχει σωστή γνώμη, σωστή πίστη | που ακολουθεί τα καθιερωμένα ή την πρωταρχική μορφή- θεωρούμενη ως ορθή- μιας θεωρίας, ενός δόγματος), τι διαφορετικό μπορεί να συμπεραθεί εκτός πνεύματος αλαζονείας και θέληση υπεροχής;
Επίσης, μπορεί να ισχύει το αλάθητο του ενός, αλλά στην Ορθόδοξη εκκλησία επικρατεί το αλάθητο της Συνόδου. Δηλαδή, από μονοκρατία περνάμε σε ολιγαρχία.. είναι αυτό όμως Δημοκρατικό; Είναι αυτό.. Χριστιανικό; (όχι Χριστιανισμός ως θρησκεία, αλλά ως διδασκαλίες του Χριστού και μόνο αυτού).
Σήμερα γνωρίζουμε ότι η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αναγνωρίζει στην κεφαλή της, στον εκάστοτε Πάπα, το «αλάθητο» των επιλογών του. Ένα αλάθητο που όπως οι Χριστιανικές εκκλησίες ορίζουν(συμπεριελαμβανομένεης και της Ορθόδοξης) το είχε ο ίδιος ο Ιησούς.. κάτι που είναι «ξεκάθαρο» μέσα από τα λόγια του:
«Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14, 6 &16, 7)
Βέβαια το πόσο ξεκάθαρο είναι το παραπάνω συμπέρασμα από τα λόγια αυτά, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα συζήτησης.
Όπως και να έχει, το «αλάθητο» και την υπεροχή αυτή του Πάπα προσπάθησε επισταμένα ο Δυτικός κόσμος να επιβάλει στην Ορθόδοξη εκκλησία.
Από πού όμως πηγάζει το «αλάθητο»; Από την παράδοση; Από την ίδια την θρησκεία; Από το δόγμα μήπως; Ή από τα λόγια του ίδιου του Θεού; Πόσο μεγάλη ιστορία έχει ως ιδιότητα της Παπικής εξουσίας;
Όσο παράξενο και να φαντάζει, το Παπικό «αλάθητο» είναι μία έννοια που πρωτοεμφανίστηκε στα χείλη του «αιρετικού» φραγκισκανού Πέτρο Ολίβι(1248- 1298), ενώ πρωτοακούστηκε από καθολικό ιερέα από τον καρδινάλιο Νικόλαο Κουζάνο(1401- 1464). Επισημοποιήθηκε μόλις το 1870 κατά τις εργασίες της 1ης Βατικανής Συνόδου.
Από τότε όμως, οι «αλάθητες Πάπες» έχουν βαλθεί να κάνουν λάθη. Αλαζονεία, αυτοεξίσωση τους με τον ίδιο τον Χρηστό, απολυτότητα, εξοργιστική υπεροψία, καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου και το διαλόγου κ.λ.π.(για όλα αυτά υπάρχουν ιστορικά στοιχεία, εκ των οποίων αρκετά στο αρχείο μου για όποιον ενδιαφέρεται). Έως και αιρετικοί έχουν χαρακτηριστεί κάποιοι Πάπες από τις Οικουμενικές Συνόδους, όπως Ο Πάπας Ονώριος(625- 638) κατά την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά και οι Πάπες Λιβέριος(352- 366) και Βιγίλιος(537- 555).
__________________________________________________ __________________________________
«Το δόγμα νίκησε την Ιστορία!», ανέφερε ο αρχιεπίσκοπος Μάννινγκ μετά το τέλος της 1ης Βατικανής Συνόδου που δογματοποίησε το «παπικό αλάθητο»
«Ο πάπας πίστευε ότι ήλθε κανείς στη Ρώμη μόνο για να πει Αμήν», είπε ένας επίσκοπος που έλαβε μέρος στους «μονολόγους» της Συνόδου.
Η δογματοποίηση του «αλάθητου» χαρακτηρίστηκε ως «έγκλημα κατά της Εκκλησίας και της ανθρωπότητας» από τον επίσκοπο Βίλχελμ Εμμάνουελ Φράϊχερ φόν Κέττελερ.
«La traditio solo lo!»(«Η παράδοση είμαι εγώ!»), είπε μέσα σε έξαρση αλαζονείας ο Πάπας Πίος Θ’- ο πρώτος «αλάθητος Πάπας».
__________________________________________________ __________________________________
Ποια είναι η άποψη σας περί του Παπικού «αλαθήτου»; Μπορεί κατά τη γνώμη σας να υπάρξει αλάθητος άνθρωπος; Και αν ναι, ποια είναι η σχέση του με το Θεό; Θα υπάρχει τότε λόγος να υπάρχει η έννοια Θεός;
Και πριν με ανακούφιση αναφέρετε ότι «Αυτά συμβαίνουν στην Καθολική Εκκλησία και όχι στην Ορθόδοξη» σκεφτείτε τα παρακάτω..
Από την αυτοανακύρηξη του δόγματος σε «ορθόδοξο» (: αυτό που έχει σωστή γνώμη, σωστή πίστη | που ακολουθεί τα καθιερωμένα ή την πρωταρχική μορφή- θεωρούμενη ως ορθή- μιας θεωρίας, ενός δόγματος), τι διαφορετικό μπορεί να συμπεραθεί εκτός πνεύματος αλαζονείας και θέληση υπεροχής;
Επίσης, μπορεί να ισχύει το αλάθητο του ενός, αλλά στην Ορθόδοξη εκκλησία επικρατεί το αλάθητο της Συνόδου. Δηλαδή, από μονοκρατία περνάμε σε ολιγαρχία.. είναι αυτό όμως Δημοκρατικό; Είναι αυτό.. Χριστιανικό; (όχι Χριστιανισμός ως θρησκεία, αλλά ως διδασκαλίες του Χριστού και μόνο αυτού).
Το μόνο σίγουρο είναι οτι το αλάθητο δέν υπάρχει σε ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, το λέω και το εννοώ κυριολεκτικά σε κανέναν άνθρωπο με σάρκα και οστά.
Όσον αφορά για τον Θεό ή τους όποιους Θεούς δέν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα. Εξαρτάται με το τί είναι ο Θεός αλλά άν υπάρχει αλάθητο σε Θεό αυτό θα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον δημιουργό και την ψυχή του Σύμπαντος. Οτιδήποτε άλλο κάτω απο αυτόν δέν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε οτι έχει το αλάθητο.
Όσο για τον πάπα καμιά κουβέντα εννοείται σάν άνθρωπος οτι δέν έχει κανένα αλάθητο και είναι καθ'όλα εσφαλμένη και συμφεροντολογική η συγκεκριμένη άποψη της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Όσον αφορά για τον Θεό ή τους όποιους Θεούς δέν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα. Εξαρτάται με το τί είναι ο Θεός αλλά άν υπάρχει αλάθητο σε Θεό αυτό θα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον δημιουργό και την ψυχή του Σύμπαντος. Οτιδήποτε άλλο κάτω απο αυτόν δέν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε οτι έχει το αλάθητο.
Όσο για τον πάπα καμιά κουβέντα εννοείται σάν άνθρωπος οτι δέν έχει κανένα αλάθητο και είναι καθ'όλα εσφαλμένη και συμφεροντολογική η συγκεκριμένη άποψη της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.
Θα φύγω λίγο από το "αλάθητο" και θα αναφερθώ στην "παντοδυναμία", που τις βρίσκω έννοιες αλληλένδετες.
Θα αναφέρω τα λεγόμενα ενός φιλοσόφου - που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του, οπότε αν κάποιος τον αναγνωρίσει ας το αναφέρει -, όπου λέει για την παντοδυναμία του Θεού. Παρόλαυτα δεν θυμάμαι κατά λέξη...
"Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, τότε μπορεί να δημιουργήσει μια πέτρα που δεν θα μπορεί να σηκώσει;"
Δημιουργώντας λοιπόν ένα παράδοξο καταφέρνει εύστοχα να αποδείξει την αδυναμία κάποιων εννοιών ως, κατά την γνώμη μου, ψευδορομαντικών με μεσαιωνικές καταβολές.
Έννοιες όπως "αλάθητος" και "παντοδυναμία" μόνο την πνευματική στασιμότητα κι οπισθοδρόμηση μπορούν να πετύχουν, μην καταφέρνοντας να δώσουν πρόσφορο έδαφος στην αυτογνωσία και το γνώθι σ' εαυτόν, βάζοντας τα χέρια στις τσέπες και σηκώνοντας τους ώμους μπροστά στην ζωή, φλερτάρωντας την ίδια στιγμή με την μοιρολατρία και τον μηδενισμό.
Θα αναφέρω τα λεγόμενα ενός φιλοσόφου - που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του, οπότε αν κάποιος τον αναγνωρίσει ας το αναφέρει -, όπου λέει για την παντοδυναμία του Θεού. Παρόλαυτα δεν θυμάμαι κατά λέξη...
"Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, τότε μπορεί να δημιουργήσει μια πέτρα που δεν θα μπορεί να σηκώσει;"
Δημιουργώντας λοιπόν ένα παράδοξο καταφέρνει εύστοχα να αποδείξει την αδυναμία κάποιων εννοιών ως, κατά την γνώμη μου, ψευδορομαντικών με μεσαιωνικές καταβολές.
Έννοιες όπως "αλάθητος" και "παντοδυναμία" μόνο την πνευματική στασιμότητα κι οπισθοδρόμηση μπορούν να πετύχουν, μην καταφέρνοντας να δώσουν πρόσφορο έδαφος στην αυτογνωσία και το γνώθι σ' εαυτόν, βάζοντας τα χέρια στις τσέπες και σηκώνοντας τους ώμους μπροστά στην ζωή, φλερτάρωντας την ίδια στιγμή με την μοιρολατρία και τον μηδενισμό.
Αν ο Θεός κατοικούσε σε μια Γη όπως ο άνθρωπος που έφτιαξε αυτό το παράδοξο, τότε ίσως και να ίσχυε κάτι τέτοιο. Μην ξεχνάμε ότι αν ο Θεός έφτιαξε το σύμπαν, ήταν (και είναι) αυτός που έφτιαξε και τους νόμους που το διέπουν (όπως η βαρύτητα). Άρα γιατί να φτιάξει μια πέτρα τέτοια και όχι να αλλάξει τους νόμους.
Θέλω να πω πως όταν κάποιος δεν υπόκεινται σε κανόνες, τότε δεν υπάρχουν παράδοξα για αυτόν. Όχι μόνο παράδοξα αλλά αδύνατα πράγματα όπως πχ το παράδοξο τούτο, το οποίο σύμφωνα με τα όσα λέω στο ποστ αυτό, παίρνει τη απάντηση :
Μπορεί ο Θεός να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να τη σηκώσει και εάν θέλει να την σηκώσει, αλλάζει τη βαρύτητα ώστε να μπορέσει…. Κάπως έτσι
Θέλω να πω πως όταν κάποιος δεν υπόκεινται σε κανόνες, τότε δεν υπάρχουν παράδοξα για αυτόν. Όχι μόνο παράδοξα αλλά αδύνατα πράγματα όπως πχ το παράδοξο τούτο, το οποίο σύμφωνα με τα όσα λέω στο ποστ αυτό, παίρνει τη απάντηση :
Μπορεί ο Θεός να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να τη σηκώσει και εάν θέλει να την σηκώσει, αλλάζει τη βαρύτητα ώστε να μπορέσει…. Κάπως έτσι
Κατ` αρχήν τι είναι λάθος; Και τι είναι σωστό; Ποιός μπορεί να κρίνει την έννοια του λάθους ή του σωστού; Ποιός θέτει τους κανόνες;
Στο συγκεκριμένο τόπικ ας θεωρήσουμε πως αυτός που μπορεί να κρίνει αυτές τις έννοιες είναι ο Θεός. Άρα, σωστό ή λάθος είναι ότι κατά περίστασιν θεωρεί ο Δημιουργός, ανεξάρτητα από τα ανθρώπινα δεδομένα, σκέψεις ή φιλοσοφίες. Μην ξεχνάτε, "άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου". Κάτι που σημαίνει πως, ακόμα κι αν μας φαίνεται λάθος π.χ. ο θάνατος 32 παιδιών από ατύχημα σε σχολείο, έχει τον δικό του σκοπό στην προσωπική ατζέντα του Θεού. Το γιατί, εμείς οι κοινοί θνητοί δεν το γνωρίζουμε.
Τουυς βασικούς κανόνες των 2 αυτών εννοιών μας τους παρέδωσαν οι θρησκείες. Ακόμα και οι νόμοι που ισχύουν σε ένα κράτος και καθορίζουν ποιά είναι η σωστή και ποιά η λαθος συμπεριφορά, στηρίζονται κατά κύριο λόγο στους νόμους που έχει διατυπώσει η θρησκεία.
Άρα, αν ο Πάπας θεωρείται ο εκπρόσωπος του Θεού και ισχυρίζεται πως καταλαβαίνει τις επιθυμίες και τις προσταγές του, μπορεί να παρουσιαστεί ώς αλάθητος.
Τωρα, όλα αυτά είναι υπό προυποθέσεις φυσικά.
Αλλά με βάση ότι δεχόμαστε αυτές τις προυποθέσεις, αυτό ισχύει, έτσι δεν είναι;
Στο συγκεκριμένο τόπικ ας θεωρήσουμε πως αυτός που μπορεί να κρίνει αυτές τις έννοιες είναι ο Θεός. Άρα, σωστό ή λάθος είναι ότι κατά περίστασιν θεωρεί ο Δημιουργός, ανεξάρτητα από τα ανθρώπινα δεδομένα, σκέψεις ή φιλοσοφίες. Μην ξεχνάτε, "άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου". Κάτι που σημαίνει πως, ακόμα κι αν μας φαίνεται λάθος π.χ. ο θάνατος 32 παιδιών από ατύχημα σε σχολείο, έχει τον δικό του σκοπό στην προσωπική ατζέντα του Θεού. Το γιατί, εμείς οι κοινοί θνητοί δεν το γνωρίζουμε.
Τουυς βασικούς κανόνες των 2 αυτών εννοιών μας τους παρέδωσαν οι θρησκείες. Ακόμα και οι νόμοι που ισχύουν σε ένα κράτος και καθορίζουν ποιά είναι η σωστή και ποιά η λαθος συμπεριφορά, στηρίζονται κατά κύριο λόγο στους νόμους που έχει διατυπώσει η θρησκεία.
Άρα, αν ο Πάπας θεωρείται ο εκπρόσωπος του Θεού και ισχυρίζεται πως καταλαβαίνει τις επιθυμίες και τις προσταγές του, μπορεί να παρουσιαστεί ώς αλάθητος.
Τωρα, όλα αυτά είναι υπό προυποθέσεις φυσικά.
Αλλά με βάση ότι δεχόμαστε αυτές τις προυποθέσεις, αυτό ισχύει, έτσι δεν είναι;
Παράθεση:
| Μπορεί ο Θεός να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να τη σηκώσει και εάν θέλει να την σηκώσει, αλλάζει τη βαρύτητα ώστε να μπορέσει?. Κάπως έτσι |
Όταν το είχα πρωτοδιαβάσει-πρωτοακούσει (δεν θυμάμαι) σκέφτηκα ακριβώς τα ίδια. Επανέφερα πολλές φορές το παράδοξο αυτό στο μυαλό μου, υποστηρίζοντας πάντα ότι εμείς είμαστε θνητοί και αυτός θεός και είναι αδύνατο να νοήσουμε την φύση του παντοδύναμου Θεού. Επιπλέον θα μπορεί να την σηκώσει και να μην την σηκώσει ταυτόχρονα!
Αλλά θα σχολιάσω μόνο την παράθεση λόγω του ότι τα υπόλοιπα υπόκεινται σε μια άλλης φύσης συζήτησης.
Την στιγμή λοιπόν που ο θεός δεν θα μπορεί να την σηκώσει δεν θα είναι παντοδύναμος, άσχετα αν την επόμενη στιγμή θα μπορεί.
Από την στιγμή που θα μπορεί να την σηκώσει τότε δεν θα έχει φτιάξει μια πέτρα που δεν θα μπορεί να σηκώσει, άσχετα αν δεν μπορούσε να την σηκώσει πριν αφού τελικά τα κατάφερε.
Λογική η σκέψη του Επιμυθεά, που μου θυμίζει μια παρελθούσα συζήτηση στο παλιό φόρουμ όσον αφορά το Καλό και το Κακό.
Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι η έννοια "αλάθητος" αποκτά μια έλλειψη διαχρονικότητας γιατί το παλιό "αλάθητο" δεν ταυτίζεται με το σημερινό.
Όταν ο τρόπος να κατασκευάσεις το τάδε αντικείμενο κάποιους αιώνες πριν θεωρούταν σωστός ή καλύτερα σωστότερος, σήμερα θεωρείται απαρχαιωμένος και τρόπος που δεν συνιστάται. Δεν ευθύνεται η τεχνολογία για αυτό αλλά η ωριμότητα του χρόνου που παράγει την ανάπτυξη.
Το θέμα Βασίλη, όπως φαίνεται και από τα στοιχεία που παρέθεσα παραπάνω, είναι ότι ο Πάπας δεν παρουσιάζεται σωστός ούτε καν στα μάτια των πιστών του δόγματος του(της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας συγκεκριμένα, δεν μιλάμε καν για ολόκληρο τον Χριστιανισμό).
Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει το απλό, είναι σωστός στη δική του Θρησκεία κ.λ.π.. Εδώ μιλάμε για αλλαγή της ίδιας της Θρησκείας(του δόγματος του), ώστε να παρουσιαστεί ως σωστός με μία νέα του ιδιότητα(ως αλάθητος).
Οπότε, πως είναι δυνατόν το αλάθητο να είναι σωστό ακόμα και στο δόγμα στο οποίο είναι εκπρόσωπος ο Πάπας, αφού για να επιβληθεί αυτή η έννοια άλλαξε το ίδιο το δόγμα;
Είναι αρκετά πιο περίπλοκα τα πράγματα από ότι οι συνιθισμένες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Εδώ μιλάμε για ιστορικά στοιχεία, εγκλήματα κατά των πιστών, της ιστορίας αλλά και του ίδιου του δόγματος. Νομίζω ότι απάντηση υπάρχει υπό αυτό το πρίσμα.
Φιλικά,
Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει το απλό, είναι σωστός στη δική του Θρησκεία κ.λ.π.. Εδώ μιλάμε για αλλαγή της ίδιας της Θρησκείας(του δόγματος του), ώστε να παρουσιαστεί ως σωστός με μία νέα του ιδιότητα(ως αλάθητος).
Οπότε, πως είναι δυνατόν το αλάθητο να είναι σωστό ακόμα και στο δόγμα στο οποίο είναι εκπρόσωπος ο Πάπας, αφού για να επιβληθεί αυτή η έννοια άλλαξε το ίδιο το δόγμα;
Είναι αρκετά πιο περίπλοκα τα πράγματα από ότι οι συνιθισμένες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Εδώ μιλάμε για ιστορικά στοιχεία, εγκλήματα κατά των πιστών, της ιστορίας αλλά και του ίδιου του δόγματος. Νομίζω ότι απάντηση υπάρχει υπό αυτό το πρίσμα.
Φιλικά,
Πολύ ωραίο και σημαντικό το θέμα που ανοίξες Solon...
Η Ρωμαιοθολική εκκλησία είναι το μεγαλύτερο και χειρότερο παράδειγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η θρησκεία όταν πέφτει σε λάθος χέρια. Τα ειδεχθέστερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, απο την Καθολική εκκλησία έχουν γίνει, αφού προκειμένου να μπουν κάποιοι στο ΄΄δρόμου του Θεού΄΄ σφαγιάστηκαν, εξευτελίστηκαν, βιάστηκαν, εξολοθρεύτηκαν. Οι Σταυροφορίες δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου στα εγκλήματα τους. Ελεύθερες και ανεξάρτητες γυναίκες που κάηκαν ως μάγισσσες, κριτές του Καθολικισμού που εκτελέστηκαν ως αιρετικοί και βλάσφημοι, ιθαγενείς που εξοντώθηκαν, εδάφη που εκλάπησαν. Χιλιάδες νεαρά παιδιά βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν απο τους περιβόητους ΄΄ιεραπόστολους΄΄ και τις ανέραστες καλόγριες τους που βοηθούσαν το αποτρόπαιο έργο τους. Όλοι οι καταπιεσμένοι δολοφόνοι, παιδεραστές, τυχοδιώκτες και κλέφτες φόρεσαν το ράσο και έσπειραν τον όλεθρο στο όνομα της αγάπης και της υποταγής βέβαια. Το ρητό ΄΄η δικός μου ή εχθρός μου΄΄ εφαρμόστηκε πλήρως! Συγκλονιστικά στοιχεία εξακολουθούν απο αρμόδιες οργανώσεις και βγαίνουν ακόμα στην επιφάνεια, συν το γεγονός πως το Βατικανό υποστηρίζεται -όπως έχει ειπωθεί στο παρελθόν απο πολλούς- απο τη Μαφία!
Αλλά αυτό που μου κάνει τρομακτική εντύπωση είναι το εξής: Πως είναι δυνατόν ενώ όλος ο κόσμος και η επίσημη ιστορία αναγνωρίζει τα εγκλήματα αυτής της...Εκκλησίας. έχει τόσους και τόσους πιστούς! Ειλικρινά μου κάνει εντύπωση.
Και λένε μετά για τους Ορθόδοξους...Αγγελούδια ήταν μπροστά σε αυτούς τους νοσηρούς! Όποιος θέλει λεπτομέρειες δεν έχει να ανατρέξει σε οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο για να μάθει για τους...αλάθητους Πάπες που όχι μόνο ήταν κτηνώδεις ιεροεξεταστές και βαθύπλουτοι, αλλά διατυμπάνιζαν πως όποιος δεν είναι Καθολικός είναι αντίχριστοςΕπίσης πολλοί Πάπες λέγεται πως είχαν νόθα παιδιά! Πολύ αλάθητο ρε παιδί μου!
Αλλά ας κάνουμε μια μικρή ιστορική ανασκόπηση για αυτό το...αλάθητο...και πως γεννήθηκε...
Το ΄΄φρούτο΄΄ του αλάθητου δημιούργηθηκε αρχικά την εποχή του Πάπα Γρηγορίου Ζ τον 11ο αιώνα, όπου τέθηκε το ερώτημα για το ποιος πρέπει να έχει την αυθεντία στις εκκλησιαστικές αλήθειες. Ένας Φραγκισκανός που είχε οικονομικές διαμάχες με το Βατικανό, ο Πέτρος Ολιβί, αναγνώρισε το αλάθητο για να κερδίσει την εύνοια και να πάρει την περιουσία που διεκδικούσε. Ελα όμως που ένας άλλος Πάπας (ούτε μεταξύ τους δεν συμφωνούσαν) ο Ιωάννης ΚΒ, όχι μόνο δεν αποδεχόταν το αλάθητο αλλά το θεωρούσε αλαζονία και έργο του Σατανα. Σταδιακά απο το 1400 και μετά και ειδικά μετά το 1500 με την εμφάνιση του Προτεσταντισμού που κλόνισε συθέμελα την Παπική Εκκλησία, θυμηθηκαν το βολικότατο αλάθητο, οπότε στη Συνοδο του Τριδέντου γύρω στο 1545 άρχισε να καθιερώνεται και επίσημα η ιδέα αυτή και απο μεταγενέστερους Πάπες. Ας μην ξεχνάμε τα περίφημα συγχωροχάρτια που με το αζημίωτο εξασφάλιζες πρώτη θέση στον παράδεισο και γινόσουν αναμάρτητος!
Φτάνουμε στην εποχή του Πάπα Πίου Θ. Αυτός ο τρελός πίστευε όχι μόνο πως ήταν ο άμεσος εκπρόσωπος του Θεού, αλλά οτι έβλεπε οράματα του Χριστού που τον έχριζε εκπρόσωπο για να επαναφέρει την ανθρωπότητα στον ίσιο δρόμο και πως μιλούσε με την Παναγία που τον έχρισε...αλάθητο Λέγεται πως ήταν προβληματική προσωπικότητα, δεσποτική, με φοβερά ξεσπάσματα θυμού, και πως αυτός και ο κύκλος του που συντηρούσε τηνμανία του, έστειλαν αρκετούς στον θάνατο, ειδικά όσους τον αμφισβητούσαν. Αυτός είπε το περίφημο :΄΄Το δόγμα είμαι εγω΄΄. Το 1870 έγινε λοιπόν η επίσημη αλλά και εξαιρετικά επεισοδιακή σύνοδος για το θέμα του αλάθητου. Μέσα απο καβγάδες, φωνές, επεισόδια μεταξύ των αντιφρονούντων και των φιλοαλάθητων (λέγεται μάλιστα πως του αντιτάχθηκε ακόμα και ο καρδινάλιος Γκουίντι που ήταν νόθος γιός του). Ακόμα και ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί έξω απο τον Αγιο Πέτρο, φώναζε ΄΄θάνατος στον Πάπα΄΄. Πολλοί επίσκοποι και καρδινάλιοι απο όλο το φάσμα της Καθολικής Εκκλησίας αποχώρησαν ή δεν ήρθαν καν στη σύνοδο μιλώντας για παρωδία και στημένη ψηφοφορία. Έτσι δημιουργήθηκε και σχίσμα μέσα στους κόλπους της ίδιας τους της Εκκλησίας. Μετά απο αυτό οι αντιφρονούντες καθαιρέθηκαν, νέα δόγματα εκδόθηκαν και το αλάθητο ήταν γεγονός.
Όσο για βιβλιογραφία υπάρχει πληθώρα ελληνικών και ξένων βιβλίων περι του αλάθητου. Επειδή ως γνωστόν υπάρχει χασματική και πολυεπίπεδη διαφορά μεταξύ Παπικών-Ορθόδοξων, είναι πολύ εύκολο να βρεθούν στοιχεία που στο εξωτερικό δύσκολα κυκλοφορούν και γράφονται.
Η Ρωμαιοθολική εκκλησία είναι το μεγαλύτερο και χειρότερο παράδειγμα του πόσο κακό μπορεί να κάνει η θρησκεία όταν πέφτει σε λάθος χέρια. Τα ειδεχθέστερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, απο την Καθολική εκκλησία έχουν γίνει, αφού προκειμένου να μπουν κάποιοι στο ΄΄δρόμου του Θεού΄΄ σφαγιάστηκαν, εξευτελίστηκαν, βιάστηκαν, εξολοθρεύτηκαν. Οι Σταυροφορίες δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου στα εγκλήματα τους. Ελεύθερες και ανεξάρτητες γυναίκες που κάηκαν ως μάγισσσες, κριτές του Καθολικισμού που εκτελέστηκαν ως αιρετικοί και βλάσφημοι, ιθαγενείς που εξοντώθηκαν, εδάφη που εκλάπησαν. Χιλιάδες νεαρά παιδιά βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν απο τους περιβόητους ΄΄ιεραπόστολους΄΄ και τις ανέραστες καλόγριες τους που βοηθούσαν το αποτρόπαιο έργο τους. Όλοι οι καταπιεσμένοι δολοφόνοι, παιδεραστές, τυχοδιώκτες και κλέφτες φόρεσαν το ράσο και έσπειραν τον όλεθρο στο όνομα της αγάπης και της υποταγής βέβαια. Το ρητό ΄΄η δικός μου ή εχθρός μου΄΄ εφαρμόστηκε πλήρως! Συγκλονιστικά στοιχεία εξακολουθούν απο αρμόδιες οργανώσεις και βγαίνουν ακόμα στην επιφάνεια, συν το γεγονός πως το Βατικανό υποστηρίζεται -όπως έχει ειπωθεί στο παρελθόν απο πολλούς- απο τη Μαφία!
Αλλά αυτό που μου κάνει τρομακτική εντύπωση είναι το εξής: Πως είναι δυνατόν ενώ όλος ο κόσμος και η επίσημη ιστορία αναγνωρίζει τα εγκλήματα αυτής της...Εκκλησίας. έχει τόσους και τόσους πιστούς! Ειλικρινά μου κάνει εντύπωση.
Και λένε μετά για τους Ορθόδοξους...Αγγελούδια ήταν μπροστά σε αυτούς τους νοσηρούς! Όποιος θέλει λεπτομέρειες δεν έχει να ανατρέξει σε οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο για να μάθει για τους...αλάθητους Πάπες που όχι μόνο ήταν κτηνώδεις ιεροεξεταστές και βαθύπλουτοι, αλλά διατυμπάνιζαν πως όποιος δεν είναι Καθολικός είναι αντίχριστοςΕπίσης πολλοί Πάπες λέγεται πως είχαν νόθα παιδιά! Πολύ αλάθητο ρε παιδί μου!Αλλά ας κάνουμε μια μικρή ιστορική ανασκόπηση για αυτό το...αλάθητο...και πως γεννήθηκε...
Το ΄΄φρούτο΄΄ του αλάθητου δημιούργηθηκε αρχικά την εποχή του Πάπα Γρηγορίου Ζ τον 11ο αιώνα, όπου τέθηκε το ερώτημα για το ποιος πρέπει να έχει την αυθεντία στις εκκλησιαστικές αλήθειες. Ένας Φραγκισκανός που είχε οικονομικές διαμάχες με το Βατικανό, ο Πέτρος Ολιβί, αναγνώρισε το αλάθητο για να κερδίσει την εύνοια και να πάρει την περιουσία που διεκδικούσε. Ελα όμως που ένας άλλος Πάπας (ούτε μεταξύ τους δεν συμφωνούσαν) ο Ιωάννης ΚΒ, όχι μόνο δεν αποδεχόταν το αλάθητο αλλά το θεωρούσε αλαζονία και έργο του Σατανα. Σταδιακά απο το 1400 και μετά και ειδικά μετά το 1500 με την εμφάνιση του Προτεσταντισμού που κλόνισε συθέμελα την Παπική Εκκλησία, θυμηθηκαν το βολικότατο αλάθητο, οπότε στη Συνοδο του Τριδέντου γύρω στο 1545 άρχισε να καθιερώνεται και επίσημα η ιδέα αυτή και απο μεταγενέστερους Πάπες. Ας μην ξεχνάμε τα περίφημα συγχωροχάρτια που με το αζημίωτο εξασφάλιζες πρώτη θέση στον παράδεισο και γινόσουν αναμάρτητος!
Φτάνουμε στην εποχή του Πάπα Πίου Θ. Αυτός ο τρελός πίστευε όχι μόνο πως ήταν ο άμεσος εκπρόσωπος του Θεού, αλλά οτι έβλεπε οράματα του Χριστού που τον έχριζε εκπρόσωπο για να επαναφέρει την ανθρωπότητα στον ίσιο δρόμο και πως μιλούσε με την Παναγία που τον έχρισε...αλάθητο
Λέγεται πως ήταν προβληματική προσωπικότητα, δεσποτική, με φοβερά ξεσπάσματα θυμού, και πως αυτός και ο κύκλος του που συντηρούσε τηνμανία του, έστειλαν αρκετούς στον θάνατο, ειδικά όσους τον αμφισβητούσαν. Αυτός είπε το περίφημο :΄΄Το δόγμα είμαι εγω΄΄. Το 1870 έγινε λοιπόν η επίσημη αλλά και εξαιρετικά επεισοδιακή σύνοδος για το θέμα του αλάθητου. Μέσα απο καβγάδες, φωνές, επεισόδια μεταξύ των αντιφρονούντων και των φιλοαλάθητων (λέγεται μάλιστα πως του αντιτάχθηκε ακόμα και ο καρδινάλιος Γκουίντι που ήταν νόθος γιός του). Ακόμα και ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί έξω απο τον Αγιο Πέτρο, φώναζε ΄΄θάνατος στον Πάπα΄΄. Πολλοί επίσκοποι και καρδινάλιοι απο όλο το φάσμα της Καθολικής Εκκλησίας αποχώρησαν ή δεν ήρθαν καν στη σύνοδο μιλώντας για παρωδία και στημένη ψηφοφορία. Έτσι δημιουργήθηκε και σχίσμα μέσα στους κόλπους της ίδιας τους της Εκκλησίας. Μετά απο αυτό οι αντιφρονούντες καθαιρέθηκαν, νέα δόγματα εκδόθηκαν και το αλάθητο ήταν γεγονός. Όσο για βιβλιογραφία υπάρχει πληθώρα ελληνικών και ξένων βιβλίων περι του αλάθητου. Επειδή ως γνωστόν υπάρχει χασματική και πολυεπίπεδη διαφορά μεταξύ Παπικών-Ορθόδοξων, είναι πολύ εύκολο να βρεθούν στοιχεία που στο εξωτερικό δύσκολα κυκλοφορούν και γράφονται.
Δεν θα διαφωνήσω με όσα ανέφερες Λυδία. Νομίζω ότι αλληλοσυμπληρώνονται με το αρχικό μου post.
Σχετικά με τον Πάπα Πίο Θ', τον πρώτο δογματικά "αλάθητο" Πάπα, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ήταν ιδιαίτερα διαταραγμένη προσωπικότητα.
Σε εφημερίδες τις εποχής του υπάρχουν αναφορές σχετικά με διάφορα ευτράπελα περιστατικά στα οποία πήρε μέρος. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, συχνά πίστευε ότι είχε θεραπευτικές ικανότητες, κατά αναλογία του Ιησού Χριστού. Μάλιστα, όταν συναντούσε ανάπηρους, αρρώστους και λοιπούς ενεργούσε ως "μεσσίας". Διέταζε τους ανάπηρους να σηκωθούν και να περπατήσουν κ.λ.π., δίχως βέβαια κάποια επιτυχία.
Ως προς τον λαό της Ρώμης τώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αντιδράσεις αυτών κατά την ανακομιδή των λειψάνων του στις 13 Ιουλίου του 1881. Απλοί πιστοί συγκεντρώθηκαν έξω από τον Άγιο Πέτρο και φώναζαν στην πομπή που μετέφερε τα λείψανα του «Ζήτω η Ιταλία! Θάνατος στον πάπα. Στο ποτάμι το γουρούνι. Στον Τίβερη το ψοφίμι!»..
Και τα λάθη του Παπικού "αλάθητου" συνεχίζονται.. η στάση της εκκλησίας σε σχέση με το Ναζιστικό κίνημα, φόνοι και εκτελέσεις με παπική βούλα κ.λ.π..
Φιλικά,
Σχετικά με τον Πάπα Πίο Θ', τον πρώτο δογματικά "αλάθητο" Πάπα, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι ήταν ιδιαίτερα διαταραγμένη προσωπικότητα.
Σε εφημερίδες τις εποχής του υπάρχουν αναφορές σχετικά με διάφορα ευτράπελα περιστατικά στα οποία πήρε μέρος. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, συχνά πίστευε ότι είχε θεραπευτικές ικανότητες, κατά αναλογία του Ιησού Χριστού. Μάλιστα, όταν συναντούσε ανάπηρους, αρρώστους και λοιπούς ενεργούσε ως "μεσσίας". Διέταζε τους ανάπηρους να σηκωθούν και να περπατήσουν κ.λ.π., δίχως βέβαια κάποια επιτυχία.
Ως προς τον λαό της Ρώμης τώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αντιδράσεις αυτών κατά την ανακομιδή των λειψάνων του στις 13 Ιουλίου του 1881. Απλοί πιστοί συγκεντρώθηκαν έξω από τον Άγιο Πέτρο και φώναζαν στην πομπή που μετέφερε τα λείψανα του «Ζήτω η Ιταλία! Θάνατος στον πάπα. Στο ποτάμι το γουρούνι. Στον Τίβερη το ψοφίμι!»..
Και τα λάθη του Παπικού "αλάθητου" συνεχίζονται.. η στάση της εκκλησίας σε σχέση με το Ναζιστικό κίνημα, φόνοι και εκτελέσεις με παπική βούλα κ.λ.π..
Φιλικά,
Φυσικά αγαπητέ μου Σόλον. Συμπλήρωσα με τη σειρά μου λίγες ακόμα λεπτομέρειες στα γραφόμενα σου, γιατί θεωρώ πως επεκτάθηκες στην ουσία του θέματος που ουσιαστικά ήταν τα κίνητρα της θέσπισης του αλάθητου, την κατάφορη αλλοίωση του δόγματος, και πάνω απ΄όλα το γεγονός πως αυτό θεσπίστηκε απο ένα άτομο εξαιρετικά διαταραγμένο. Απόδειξη πως η ΄΄πρώτη΄΄εκκλησία πάσχει εξαιρετικά και μετεξελίχθηκε σε πάρα πολυ σαθρά θεμέλια. Το Βατικανό είναι ουσιαστικά ένα κράτος εν κράτει με θρησκευτικό μανδύα, παντοδύναμο και με πολλές ύποπτες σχέσεις με ηγέτες κρατών, τράπεζες και αμφιβόλου αναστήματος υποστηρικτές. Το περίφημο δόγμα του καθολικισμού διακατέχεται απο σοβαρα ενοχικά συμπλέγματα τα οποία έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό στους πιστούς της, με αποτέλεσμα να μιλάμε για την υπέρτατη κατάχρηση στην ιστορία της θρησκείας γενικότερα, και στην επιρροή που ασκεί αυτή στον άνθρωπο. Χαρακτηριστικό είναι πως στο εξωτερικό είναι εξαιρετικά δύσκολο να θίξει κάποιος τον πάπα και την Καθολική Εκκλησία γενικότερα, αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι πιστοί πολύ αμφιβάλλω εαν σκέφτονται καν να κάνουν κάτι τέτοιο. Αξιοπερίεργο δεν είναι μόνο πως, όπως ανέφερα στο προηγούμενο μήνυμα μου, παρά τα φριχτά της εγκλήματα και τον διόλου θρησκευτικό της ρόλο, πως έχει εκατομύρια πιστών, αλλά για έναν καθολικό αυτά που λέμε είναι απλά...αδιανόητα. Αν μη τι άλλο μπορούμε απλά να συγκρίνουμε τον ανελέητο πόλεμο και κατακραυγή που έγινε στην Ελλάδα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ σε μια καθολική χώρα κάτι τέτοιο θα ήταν απλά απίστευτο να συμβεί, και μάλιστα με τον τρόπο που συνέβη εδώ.
Κάποτε είχα μια κουβέντα με μια ομάδα παιδιών απο τη Δανία, που είχαν έρθει στην Ελλάδα σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών και έτυχε να το συζητήσουμε. Ειπώθηκαν λίγο πολύ αυτά που λέμε και εδώ. Τα παιδιά μείνανε απλώς...εμβρόντητα και μάλιστά κάποια απο αυτα προσβλήθηκαν.
Κάποτε είχα μια κουβέντα με μια ομάδα παιδιών απο τη Δανία, που είχαν έρθει στην Ελλάδα σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών και έτυχε να το συζητήσουμε. Ειπώθηκαν λίγο πολύ αυτά που λέμε και εδώ. Τα παιδιά μείνανε απλώς...εμβρόντητα και μάλιστά κάποια απο αυτα προσβλήθηκαν.