Shadow_of_the_Shadow

-----> Σχολιασμός έργου http://www.metafysiko.gr/fantasygat...tion=read&id=16

-----> Σχολιασμός έργου http://www.metafysiko.gr/fantasygat...tion=read&id=13

Τον έχω αναφέρει σε ένα παλιό post (χαμένο πια, κάπου στην άβυσσο του cracking). Μιλάω για τον συγγραφέα Όλαφ Στάπλετον (1886-1950) και το μυθιστόρημά του Ο Κατασκευαστής των Άστρων. Εϊχε σπουδάσει φιλοσοφία και έγραφε κάτω από το πρίσμα της επιστημονικής φαντασίας. Τελικά, έμαθε προς έκπληξή του πως ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στους κύκλους της Ε.Φ.
Διορατικός άνθρωπος ο Στάπλετον, αποδίδει ζωή ακόμα και στα άστρα κι αναπόφευκτα περιγράφει κόσμους, όπου στο μόνο που διαφέρουν από τον δικό μας είναι το χρονικό μονοπάτι που αποφάσισε να ακολουθήσει η φύση. Είτε οργανικά είτε φιλοσοφικά.

Ίσως μια κοιτίδα ζωής να είναι οι πλανήτες που να δέχονται κάποιους περιορισμούς. Άλλες κοιτίδες να είναι "ότι μπορείτε να φανταστείτε". Η ζωή έχει αποδείξει, ακόμα και σε αυτόν τον γαλάζιο πλανητάκο, ότι έχει φαντασία.

Τέλος οφείλουμε να παραδεχτούμε, την μονομερή άποψή μας για την έκφραση της ζωής, αφού η τριβή μας με αυτήν είναι επιφανειακή, υπονομεύοντας και κατευθύνοντας αθέλητα την άποψή μας.
Χτίσαμε σπίτια, πόλεις και κλειστήκαμε σε αυτά. Γιούπι!

Λοιπόν, στέκομαι στο δωμάτιό μου... Βγάζω τα ρούχα μου και τα πετάω όπου βρω, κάνω μερικά τηλέφωνα και βάζω να φάω ότι βρω μπροστά μου. Τρώω και μετά τα αφήνω εκτεθειμένα χωρίς να τα μαζέψω. Χτυπάνε τα κουδούνια. Φτάσανε κάποιοι τύποι και κάτι σακούλες με μπύρες. Ξυπνάω το επόμενο πρωί και θυμάμαι ότι περπάταγα στο δωμάτιο κι έσπρωχνα για να περάσω. Όταν ανοίγει το μάτι μου βλέπω το τέλος του Έλρικ του Μελνιμπονέ.
Μπορεί να υπάρχει παντού χάος αλλά όλα προήλθανε από κινήσεις και πράξεις που υπόκεινται σε νόμους της τάξης.
Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν εδώ. Σε συνθήκες όπου όλα αυτά μπορούν και συμβαίνουν με τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε. Οπότε μόνο θεωρητικά μπορούμε να μιλήσουμε για παραβίαση Νόμων χρησιμοποιώντας την λογική του Αντιθέτου είτε άλλες λογικές.
Τώρα για το πως μπορείς να κατανοήσεις την χαοτική συμπεριφορά των συμπαντικών νόμων, νομίζω πως η απάντηση είναι ότι θα πρέπει να το ζήσεις. Να γίνει καθημερινότητά σου. Πως θα γίνει αυτό ε; Σας παραπέμπω στον Φίλιπ Ντικ.


Κάλιστα μπορώ να υποστηρίξω ότι τα παιδιά είναι πιο θετικοί δέκτες από όσο οι ενήλικοι σε ζητήματα υποβολής. Τόσο ελαφριάς μορφής. Εξάλλου οι γονείς τους λένε να μην παίρνουν καραμέλες από ξένους
Δεν δέχομαι σαν αντεπιχείρημα ότι από μικρό κι από τρελό θα ακούσεις την αλήθεια.

Πάντα φιλικά και καυστικά!

Τι πιθανότητες υπάρχουν να είναι μια μορφή λανθασμένης εγκεφαλικής λειτουργίας;
Για παράδειγμα υπάρχει μια μορφή ψυχοπάθειας, η οποία δημιουργείται κυρίως από χρήση ισχυρών ναρκωτικών ουσιών ή παραισθησιογόνων. Ο ασθενής λοιπόν, βλέπει έντομα να διατρέχουν στο σώμα του και να μπαίνουν ακόμη και μέσα του. Κάθε ασθενής θα δει διαφορετικό είδος εντόμων. Ο ασθενής βιώνει την παραίσθηση όντας ήδη σε μία συγκεκριμένη συναισθηματική φόρτηση.

Δεν λέω ότι αυτός που έχει βιώσει το φαινόμενο της Σκιας είναι ψυχοπαθής ή παρανοϊκός αλλά πάντα το βιώνει κάτω από την συναισθηματική φόρτηση που σου παρέχει ο φόβος. Ο ανθρώπινος οργανισμός πάντα προσπαθεί να ελαφρύνει τις καταστάσεις στις οποίες υποκύπτει. Ίσως λοιπόν, να προτιμά να προσωποποιήσει τον φόβο σε μια μορφή. Σίγουρα λοιπόν σε συνθήκες σκοταδιού ο φόβος θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με μία σκιά ή τουλάχιστον στον υποσεινήδειτο - πάντα σκοτεινό - μπαμπούλα. Έτσι όταν αυτός που βιώνει το φαινόμενο θα αντιληφθεί την πηγή του φόβου του, θα δει δηλαδή την μορφή της σκιάς, τότε η σκιά θα εξαφανιστεί και το συναίσθημα θα χαθεί.

Jonathan, περιμένω με ανυπομονησία το βιβλίο.

ΥΣ: Τι λες για το άβαταρ;

Okay, ο θεός παίζει ζάρια. Αλλά με ποιον; Ποιους; Κερδίζει ή χάνει; Είναι κάλπικα τα ζάρια;

Όταν το είχα πρωτοδιαβάσει-πρωτοακούσει (δεν θυμάμαι) σκέφτηκα ακριβώς τα ίδια. Επανέφερα πολλές φορές το παράδοξο αυτό στο μυαλό μου, υποστηρίζοντας πάντα ότι εμείς είμαστε θνητοί και αυτός θεός και είναι αδύνατο να νοήσουμε την φύση του παντοδύναμου Θεού. Επιπλέον θα μπορεί να την σηκώσει και να μην την σηκώσει ταυτόχρονα!
Αλλά θα σχολιάσω μόνο την παράθεση λόγω του ότι τα υπόλοιπα υπόκεινται σε μια άλλης φύσης συζήτησης.

Την στιγμή λοιπόν που ο θεός δεν θα μπορεί να την σηκώσει δεν θα είναι παντοδύναμος, άσχετα αν την επόμενη στιγμή θα μπορεί.
Από την στιγμή που θα μπορεί να την σηκώσει τότε δεν θα έχει φτιάξει μια πέτρα που δεν θα μπορεί να σηκώσει, άσχετα αν δεν μπορούσε να την σηκώσει πριν αφού τελικά τα κατάφερε.


Λογική η σκέψη του Επιμυθεά, που μου θυμίζει μια παρελθούσα συζήτηση στο παλιό φόρουμ όσον αφορά το Καλό και το Κακό.
Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι η έννοια "αλάθητος" αποκτά μια έλλειψη διαχρονικότητας γιατί το παλιό "αλάθητο" δεν ταυτίζεται με το σημερινό.
Όταν ο τρόπος να κατασκευάσεις το τάδε αντικείμενο κάποιους αιώνες πριν θεωρούταν σωστός ή καλύτερα σωστότερος, σήμερα θεωρείται απαρχαιωμένος και τρόπος που δεν συνιστάται. Δεν ευθύνεται η τεχνολογία για αυτό αλλά η ωριμότητα του χρόνου που παράγει την ανάπτυξη.

Θα φύγω λίγο από το "αλάθητο" και θα αναφερθώ στην "παντοδυναμία", που τις βρίσκω έννοιες αλληλένδετες.
Θα αναφέρω τα λεγόμενα ενός φιλοσόφου - που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του, οπότε αν κάποιος τον αναγνωρίσει ας το αναφέρει -, όπου λέει για την παντοδυναμία του Θεού. Παρόλαυτα δεν θυμάμαι κατά λέξη...
"Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, τότε μπορεί να δημιουργήσει μια πέτρα που δεν θα μπορεί να σηκώσει;"
Δημιουργώντας λοιπόν ένα παράδοξο καταφέρνει εύστοχα να αποδείξει την αδυναμία κάποιων εννοιών ως, κατά την γνώμη μου, ψευδορομαντικών με μεσαιωνικές καταβολές.

Έννοιες όπως "αλάθητος" και "παντοδυναμία" μόνο την πνευματική στασιμότητα κι οπισθοδρόμηση μπορούν να πετύχουν, μην καταφέρνοντας να δώσουν πρόσφορο έδαφος στην αυτογνωσία και το γνώθι σ' εαυτόν, βάζοντας τα χέρια στις τσέπες και σηκώνοντας τους ώμους μπροστά στην ζωή, φλερτάρωντας την ίδια στιγμή με την μοιρολατρία και τον μηδενισμό.

Αρκετά ενδιαφέρον θέμα η Καμπάλα και χρίζει μελέτης και συζήτησης.
Το ότι κάποιοι υιοθετούν μία φιλοσοφία επειδή είναι της μόδας, αυτό δεν κάνει την Καμπάλα να χάνει το γόητρό της. Σημασία πάνω απ' όλα έχει τι λέει σε εσένα, χωρίς τον εγωκεντρισμό και τον συνήθη ύποπτο ναρκισσισμό, να κατευθύνει την σκέψη σου. Αν και η όλη η κατάσταση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί άνετα σε μια μελέτη για τις σύγχρονες θρησκείες. Show Biz και Θρησκεία κ.ο.κ.

Η Καμπάλα, αν δεν κάνω λάθος, ασχολείται κυρίως με την αποκρυπτογράφηση για την εύρεση των μυστικών της ζωής. Την αποκρυπτογράφηση του εβραϊκού αλφάβητου.
Δηλαδή, έχει μια Πλατωνική-Πυθαγορική (Σεμ Ζα-Μεφορας) οπτική ως προς την κατανόηση του σύμπαντος, που έρχεται σε αντίθεση με την μηχανολογική φυσική.
Κι ο Κέπλερ είχε την ίδια οπτική προσπαθώντας να εξηγήσει τις τροχιές των έξι τότε γνωστών πλανητών του πλανητικού μας συστήματος με αρμονική γεωμετρία.
Δεν βγάζω κανένα συμπέρασμα από αυτά τα δυο παραπάνω σχόλια. Απλά μου φαίνονται παρεμφερή κι ίσως να εισπράξω κάποιο χρήσιμο σχόλιο.

Πάλι RPG παίζετε;

Αναζήτησε θεότητες της κόλασης. Πύρινη κόλαση εννοείται.
Τώρα μου έρχονται οι Ερεσκιγκάλ και Νεργκάλ από Σουμεριακή μυθολογία, τα ονόματα των δαιμόνων της Χριστιανικής και Εβραικής Μυθολογίας, τα Sylph από τις δοξασίες των Ιρλανδών, Ουαλών κ.ο.κ. όπως και τα Fox Fire από τα ίδια μέρη και αντίστοιχα τα Fox Fire από Γιαπωνέζικη μυθολογία. Φυσικά η Κάλι από Ινδουιστική Μυθολογία και σε όποια θεότητα προσωποποιείται ο Ήλιος, Απόλλωνας, Ρα, κ.ο.κ.

Ερώτηση: Ξέρει κανείς πως λέγεται εδώ στον ελλαδικό χώρο, το αερικό που ζει μέσα στον τζάκι;

Επίσης, εδώ και χρόνια - πρώτη έκδοση 1989 - κυκλοφορούν συλλογές διηγημάτων του Άρθουρ Μάχεν από τις εκδόσεις Αίολος, με σπουδαίο υλικό και επιμέλεια του Μάκη Πανώριου: Ο Μέγας Θεός Παν & Άλλα Διηγήματα (Μετ. Θάνος Σακκέτας), Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας & Άλλα Διηγήματα (Μετ. Χρήστος Παπαϊωάννου) και Ο Τρόμος/Η Επιστροφή (Μετ. Χρήστος Παπαϊωάννου).

Επίσης, ιστορίες του Άρθουρ Μάχεν βρίσκονται και στις ανθολογίες τσέπης, Ωρώρα.

Ευελπιστούμε λοιπόν, την εξάντληση της βιβλιογραφίας του μεγάλου αυτού συγγραφέα του φανταστικού κάτω από την μέχρι στιγμής σωστή κι υπεύθυνη δουλειά.

Τέσσερα μικρά διηγήματα όπου με ταξίδεψαν ευχάριστα μέσα στην ιδιοσυγκρασία της συγγραφέως, δημιουργώντας μια συνισταμένη οπτική μέσα από αυτά τα σύντομα αλλά περιεκτικά διηγήματα. Με τους ήρωές της Τριανταφύλλου να είναι χαρακτηριστικά μοναχικοί, απομονωμένοι και αποξενωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, που δεν μπορεί να τους καταλάβει και συχνά παρανοεί. Το ύφος γραφής είναι χαρακτηριστικό και μου θύμισε λίγο προφορική διήγηση. Λες κι έχω την Μαρίνα απέναντί μου να μου διηγείται δια στόματος τις ιστορίες της.

Το Οι Διαχειρίστριες του Θανάτου, θεωρώ πως είναι ίσως το πιο προσωπικό διήγημα της Μαρίνας από τα τέσσερα. Συστήνει μια σχέση με τον θάνατο και σε κάνει να ανατριχιάζεις διακριτικά, με την εξοικείωση που δείχνει με τον ίσως μεγαλύτερο εχθρό του ανθρωπίνου γένους. http://www.metafysiko.gr/fantasygate...tion=read&id=6

Η Απεραντοσύνη του Πατώματος, γλιστράει ελαφρά κι αινιγματικά πέρα από την δική μας απέραντη πραγματικότητα. Ένα διήγημα γεμάτο νοήματα και περιγραφές πατωμάτων, σε ελκύει να το ξαναδιαβάσεις μήπως καταφέρεις να αποκρυπτογραφήσεις τα μοτίβα που κρύβουν.
Ωραία ατμόσφαιρα αλλά βρίσκω ότι κάτι λείπει και προσωπικά δεν κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω τα «πατώματα» που βλέπει το Μεργκαέλ. http://www.metafysiko.gr/fantasygate...tion=read&id=8

Ξεχώρισα το διήγημα Τα Μπίρντα, όπου αναπτύσσει μια σύντομη εναλλακτική πραγματικότητα, για να μας δώσει ένα απαισιόδοξο φινάλε μέσα στην «νοσοκομειακή» ατμόσφαιρα του διηγήματος. Ένα δυνατό φινάλε, κατά την άποψή μου, όπου με την συνδρομή του, όλο το διήγημα καταλήγει σε έναν προβληματισμό από αυτούς που η λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας χαρίζει απλόχερα στους αναγνώστες της. Μου άρεσε πολύ, επιπλέον για τον λόγο ότι ακόμα τριβελίζει το μυαλό μου. http://www.metafysiko.gr/fantasygate...tion=read&id=5

Το Τα Υπεροπόντια Ταξίδια, αποτελεί ένα μεταφορικό διήγημα για ένα ταξίδι που ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει να κάνει, ταξίδι που θα βιώσει ανάλογα με την σχέση που έχει με τον εαυτό του και την σχέση του με τον κόσμο. Ένα διήγημα με αυστηρή κριτική ματιά που χρησιμοποιεί το φανταστικό για να μπορέσει να μεταδώσει το μήνυμά του με την κρυστάλλινη διαύγεια των θαλάσσιων νερών. http://www.metafysiko.gr/fantasygate...tion=read&id=7

Θεωρώ πως θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τις ακραίες απόψεις από τις ακραίες συμπεριφορές. Εννοώντας, πως οι ακραίες συμπεριφορές εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί καταδικάζονται. Όσον αφορά όμως τις ακραίες απόψεις ,οι οποίες συχνά συνοδεύονται από ακραίες συμπεριφορές, δεν μπορείς να τις καταδικάσεις σε συνολικό επίπεδο, σεβόμενοι την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Φυσικά, η ασυδοσία απόψεων αποτελεί αναπόφευκτο φαινόμενο σε ένα forum. Πόσο, σε ένα forum που ασχολείται με το μεταφυσικό, αντικείμενο που προσελκύει προσωπικότητες οι οποίες πολλές φορές βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού ή ακόμα lost the edge.
Τελικά, όπως φαίνεται θα συμφωνήσω με τον Voel.

Για να καλλιεργήσεις μια σοβαρότητα σε έναν δικτυακό τόπο συζήτησης, χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Προσωπικά δεν έχω επισκεφθεί πολλά forum αλλά όσα ελληνικά έχω επισκεφθεί, επικρατεί ένας χουλιγκανισμός. Σε αυτό εδώ το forum μπορώ να πω με βεβαιότητα πως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα, διακρίνοντας πολλούς ενδιαφέροντες συζητητές, άσχετα αν συμφωνώ με όσα λένε ή όχι. Αυτό λίγη σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι τα επιχειρήματα, η έρευνα που όλα φυσικά έχουν να κάνουν αναπόφευκτα και με την προσωπική ματιά του καθενός. Πάντως το παρών forum βρίσκεται σε καλό δρόμο αν και διανύει μια περίοδο στασιμότητας. Ίσως να οφείλεται στην θερινή περίοδο που διανύουμε.
Έτσι, το υψηλό επίπεδο σε ένα οποιοδήποτε χώρο συζήτησης αποτρέπει φαινόμενα ασυδοσίας, γιατί ο επιτήδειος θα γίνει αυτομάτως ξένο σώμα.

Ο niva υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός συζητητής στο forum. Αλλά όταν ανοιχτά κάποιος παντρεύει τον διάλογο με την ειρωνεία και τις προσωπικές του εμμονές (δεν μιλάω μόνο για τον niva ή για εμένα) και το καταντάει μία προσωπική του κούρσα για να τερματίσει πρώτος στα μάτια των απανταχού μωρών, τότε αυτομάτως χάνει οποιαδήποτε εγκυρότητα. Κι όσο δίκιο κι αν έχει, η άποψή του βουλιάζει μέσα στην επιθετική του συμπεριφορά.

Για να υπάρχει μια μεταδοτικότητα στα γραφόμενα κάποιου θα πρέπει να υπάρχει και μια αντικειμενικότητα διάχυτη μέσα στις λέξεις. Πράγμα, που δεν ισχύει μονάχα στις κοινωνίες του δικτύου αλλά στις απανταχού κοινωνίες. Οικογένεια, σχολείο, εργασία κτλπ. Πέρα από τον στρατό φυσικά, γιατί όπως γνωρίζουμε εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινά ο στρατός.

Τέλος, να ευχηθώ καλή συνέχεια στην συζήτηση που την θεωρώ καθοριστική και κάποιο κέρδος θα υπάρχει από την έκβασή της.

Εγώ σας αφήνω για να παραστώ στην Χώρα της Ανοησίας (αυτό ήταν ένα προσωπικό αστείο). Αραιά και που θα τα λέμε.