H αινιγματική προσωπικότητα του καθηγητή Λιαντίνη
Mε αφορμη τις εξελιξεις των ημερων σχετικα με την πιθανη ευρεση του καθηγητη Λιαντινη ηρθε η ωρα να ανοιξουμε και παλι τον φακελο του.Μια αινιγματικη προσωπικοτητα η οποια μετα την εξαφανιση του προ 7ετιας οδηγησε στη δημιουργια ενος ολοκληρου μυθου γυρω απο το ονομα του.Τα βιβλια του Γκεμμα και Ελληνικα ειναι εξαιρετικα φιλοσοφικα δοκιμια (ο Λιαντινης ηταν λατρης της αρχαιας Ελληνικης φιλοσοφιας)που εδωσαν σιγουρα τροφη για περαιτερω σχολια σχετικα με την εξαφανιση του.
Στο μεταξυ μεταφερω τα νεα απο το "μετωπο":
Φως στο θρίλερ Λιαντίνη;
Εντοπίστηκε σκελετός σε σπηλιά του Ταϋγέτου
Εντοπίστηκαν ανθρώπινα οστά σε σπηλιά του Ταΰγετου. Την Τετάρτη, η επιχείρηση ανδρών της ΕΜΑΚ για την περισυλλογή τους
Στο προσκήνιο, επανέρχεται και πάλι το θρίλερ εξαφάνισης του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη. Επτά χρόνια μετά την εξαφάνισή του, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας, ενημερώθηκε σήμερα το πρωί ότι στη θέση Πόρτες, δυτικά του καταφύγιου του Ταϋγέτη, σε μία κοιλότητα, εντοπίστηκαν ανθρώπινα οστά. Σύμφωνα με πληροφορίες τα οστά εντόπισαν η σύζυγος, η κόρη και ο γαμπρός του Λιαντίνη και ακολούθως ενημέρωσαν τις αρχές. 'Ανδρες της ΕΜΑΚ, θα προσεγγίσουν την Τετάρτη το σημείο όπου βρέθηκαν τα οστά και θα ακολουθήσει εξέταση DNA προκειμένου να διαπιστωθεί αν όντως ανήκουν στον καθηγητή.
Εξέταση DNA
Ο 56χρονος πανεπιστημιακός, όταν εξαφανίστηκε από το σπίτι του στη Νέα Κηφισιά, την 1η Ιουλίου του 1998, είχε αφήσει ένα σημείωμα προς την Διοτίμα, τη μοναχοκόρη του.
"Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα" έγραφε μεταξύ άλλων ο καθηγητής.
Όπως είχε πει η σύζυγός του, ο Λιαντίνης ήθελε να επιλέξει εκείνος την ώρα που θα πεθάνει. Ήθελε ο θάνατος να είναι επιλογή δική του και όχι του Χάρου.
Εφτά χρόνια μετά την εξαφάνισή του, η σύζυγος, η κόρη και ο γαμπρός του Λιαντίνη, ήταν αυτοί που σύμφωνα με πληροφορίες, βρήκαν σε σπηλιά τα ανθρώπινα οστά και ενημέρωσαν τις αρχές.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Λιαντίνης πριν την εξαφάνιση του, είχε εκμηστερευτεί σε πέμπτο ξάδελφο του, ότι θα έφευγε και του υπέδειξε το σημείο όπου θα έπρεπε να τον αναζητήσει. Του ζήτησε ωστόσο, να ψάξει στο σημείο αυτό μετά τη συμπλήρωση επτά χρόνων από την εξαφάνιση του , ζητώντας μάλιστα στο σημείο αυτό όπου θα τον βρουν, να ανεγερθεί ένα μνημείο ανάλογο με αυτό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στο Α' νεκροταφείο Αθηνών. Να σημειώσουμε ότι την 1η Ιουλίου, συμπληρώθηκαν τα επτά χρόνια από την εξαφάνιση του καθηγητή.
Νωρίτερα, σήμερα το πρωί, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας ενημερώθηκε για την ανεύρεση των οστών σε σπηλιά του Ταϋγέτου από συγγενείς του καθηγητή. Ακολούθως, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας ζήτησε τη συνδρομή της Πυροσβεστικής για την περισυλλογή τους.
Οκταμελής ομάδα της ΕΜΑΚ από την Αθήνα, που βρίσκεται στη Σπάρτη, μαζί με έναν ιατροδικαστή θα ανέβουν στο βουνό τα ξημερώματα της Τετάρτης. Σήμερα, κάτι τέτοιο, ήταν αδύνατο λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Φως στο θρίλερ Λιαντίνη, αναμένεται να ρίξει η εξέταση DNA που θα γίνει στα οστά, για να διαπιστωθεί εάν ανήκουν στον καθηγητή.
Τόπος καταγωγής του 56χρονου ήταν το χωριό Λιαντίνα. Μετά την εξαφάνισή του, το αυτοκίνητό του είχe βρεθεί έξω από τη Βιβλιοθήκη της Σπάρτης.
Ακολούθησαν πολυήμερες έρευνες στον Ταΰγετο, χωρίς αποτέλεσμα.
Ο καθηγητής φιλοσοφίας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές του, οι οποίοι τον αποκαλούσαν δάσκαλο και γέμιζαν τα αμφιθέατρα.
ΝΕΤ
Στο μεταξυ μεταφερω τα νεα απο το "μετωπο":
Φως στο θρίλερ Λιαντίνη;
Εντοπίστηκε σκελετός σε σπηλιά του Ταϋγέτου
Εντοπίστηκαν ανθρώπινα οστά σε σπηλιά του Ταΰγετου. Την Τετάρτη, η επιχείρηση ανδρών της ΕΜΑΚ για την περισυλλογή τους
Στο προσκήνιο, επανέρχεται και πάλι το θρίλερ εξαφάνισης του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη. Επτά χρόνια μετά την εξαφάνισή του, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας, ενημερώθηκε σήμερα το πρωί ότι στη θέση Πόρτες, δυτικά του καταφύγιου του Ταϋγέτη, σε μία κοιλότητα, εντοπίστηκαν ανθρώπινα οστά. Σύμφωνα με πληροφορίες τα οστά εντόπισαν η σύζυγος, η κόρη και ο γαμπρός του Λιαντίνη και ακολούθως ενημέρωσαν τις αρχές. 'Ανδρες της ΕΜΑΚ, θα προσεγγίσουν την Τετάρτη το σημείο όπου βρέθηκαν τα οστά και θα ακολουθήσει εξέταση DNA προκειμένου να διαπιστωθεί αν όντως ανήκουν στον καθηγητή.
Εξέταση DNA
Ο 56χρονος πανεπιστημιακός, όταν εξαφανίστηκε από το σπίτι του στη Νέα Κηφισιά, την 1η Ιουλίου του 1998, είχε αφήσει ένα σημείωμα προς την Διοτίμα, τη μοναχοκόρη του.
"Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα" έγραφε μεταξύ άλλων ο καθηγητής.
Όπως είχε πει η σύζυγός του, ο Λιαντίνης ήθελε να επιλέξει εκείνος την ώρα που θα πεθάνει. Ήθελε ο θάνατος να είναι επιλογή δική του και όχι του Χάρου.
Εφτά χρόνια μετά την εξαφάνισή του, η σύζυγος, η κόρη και ο γαμπρός του Λιαντίνη, ήταν αυτοί που σύμφωνα με πληροφορίες, βρήκαν σε σπηλιά τα ανθρώπινα οστά και ενημέρωσαν τις αρχές.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Λιαντίνης πριν την εξαφάνιση του, είχε εκμηστερευτεί σε πέμπτο ξάδελφο του, ότι θα έφευγε και του υπέδειξε το σημείο όπου θα έπρεπε να τον αναζητήσει. Του ζήτησε ωστόσο, να ψάξει στο σημείο αυτό μετά τη συμπλήρωση επτά χρόνων από την εξαφάνιση του , ζητώντας μάλιστα στο σημείο αυτό όπου θα τον βρουν, να ανεγερθεί ένα μνημείο ανάλογο με αυτό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στο Α' νεκροταφείο Αθηνών. Να σημειώσουμε ότι την 1η Ιουλίου, συμπληρώθηκαν τα επτά χρόνια από την εξαφάνιση του καθηγητή.
Νωρίτερα, σήμερα το πρωί, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας ενημερώθηκε για την ανεύρεση των οστών σε σπηλιά του Ταϋγέτου από συγγενείς του καθηγητή. Ακολούθως, η αστυνομική διεύθυνση Λακωνίας ζήτησε τη συνδρομή της Πυροσβεστικής για την περισυλλογή τους.
Οκταμελής ομάδα της ΕΜΑΚ από την Αθήνα, που βρίσκεται στη Σπάρτη, μαζί με έναν ιατροδικαστή θα ανέβουν στο βουνό τα ξημερώματα της Τετάρτης. Σήμερα, κάτι τέτοιο, ήταν αδύνατο λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Φως στο θρίλερ Λιαντίνη, αναμένεται να ρίξει η εξέταση DNA που θα γίνει στα οστά, για να διαπιστωθεί εάν ανήκουν στον καθηγητή.
Τόπος καταγωγής του 56χρονου ήταν το χωριό Λιαντίνα. Μετά την εξαφάνισή του, το αυτοκίνητό του είχe βρεθεί έξω από τη Βιβλιοθήκη της Σπάρτης.
Ακολούθησαν πολυήμερες έρευνες στον Ταΰγετο, χωρίς αποτέλεσμα.
Ο καθηγητής φιλοσοφίας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές του, οι οποίοι τον αποκαλούσαν δάσκαλο και γέμιζαν τα αμφιθέατρα.
ΝΕΤ
Ανεξάρτητα του τι ήταν τελικά ο Λιαντίνης και τι ζόρια τραβούσε στο φουρτουνιασμένο του μυαλό, αναρωτιέμαι τι σκεφτονται και τι λένε οι διάφοροι που τόσο ένθερμα υποστήριζαν τόσα χρόνια τις μεταφυσικές διαστάσεις του θέματος του Λιαντίνη, όσο και τους μύθους περί υπερόπλων και λατινικής αμερικής και άλλα συνομωσιολογικά παραμύθια σερβιρόμενα από τους expert του είδους......
Κυκλοφορούσε όντως η φήμη ότι είχε περάσει σε κάποια διαστατική πύλη που είχε εντοπίσει στον Ταΰγετο, ή ήταν σενάριο του ατόμου που μου το είπε..; (Να ξέρω αν είναι να του μιλήσω για την fantasygate!! 
)
Δεν γνωρίζω την διδασκαλία του καθ. Λιαντίνη, αλλά μου γεννάται το εξής ερώτημα:
Αφού γέμιζε αμφιθέατρο με το μάθημα του, σημαίνει ότι πρέπει να είχε εξαιρετική ρητορική δεινότητα και πειθώ. Αν πέσει κάποιο κείμενο του στα χέρια ενός ατόμου ανασφαλούς, με αδύναμη προσωπικότητα, που δεν γνωρίζει τον εαυτό του, που περιμένει από τους άλλους να του πούνε το ποιος είναι, υπάρχει η περίπτωση να έχει μια παρόμοια κατάληξη με τον ίδιο;
)Δεν γνωρίζω την διδασκαλία του καθ. Λιαντίνη, αλλά μου γεννάται το εξής ερώτημα:
Αφού γέμιζε αμφιθέατρο με το μάθημα του, σημαίνει ότι πρέπει να είχε εξαιρετική ρητορική δεινότητα και πειθώ. Αν πέσει κάποιο κείμενο του στα χέρια ενός ατόμου ανασφαλούς, με αδύναμη προσωπικότητα, που δεν γνωρίζει τον εαυτό του, που περιμένει από τους άλλους να του πούνε το ποιος είναι, υπάρχει η περίπτωση να έχει μια παρόμοια κατάληξη με τον ίδιο;
Πιστευω οτι οι φιλοσοφικες αποψεις του καθηγητη σχετικα με τη ζωη και το θανατο παρερμηνευτηκαν απο καποιους (σκοπιμα ή μη) και ετσι ειχαμε τα αποτελεσματα που ειχαμε...
Αγαπητε blade καιριο το ερωτημα που θετεις αν και ειμαι της αποψης οτι ο καθενας ειναι υπευθυνος για το πεπρωμενο του και τις επιλογες που κανει στη ζωη του.
Στο μεταξυ στην επισημη ιστοσελιδα που εχει στηθει απο φιλυς του καθηγητη (liantinis.gr) μπορει να μην αναφερεται τιποτα σχετικα με τα γεγονοτα της επικαιροτητας παρ'ολα αυτα απο προχτες (που αναθερμανθηκε η ολη ιστορια) εχει αναρτηθει το εξης κειμενο:
ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ
Edited: 5 Ιουλ 2005 at: 13:50
Σας είχα προειδοποιήσει, μα δεν με πιστέψατε...
Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω.
Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου.
Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.
Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.
Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.
Δημήτρης Λιαντίνης
Αγαπητε blade καιριο το ερωτημα που θετεις αν και ειμαι της αποψης οτι ο καθενας ειναι υπευθυνος για το πεπρωμενο του και τις επιλογες που κανει στη ζωη του.
Στο μεταξυ στην επισημη ιστοσελιδα που εχει στηθει απο φιλυς του καθηγητη (liantinis.gr) μπορει να μην αναφερεται τιποτα σχετικα με τα γεγονοτα της επικαιροτητας παρ'ολα αυτα απο προχτες (που αναθερμανθηκε η ολη ιστορια) εχει αναρτηθει το εξης κειμενο:
ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ
Edited: 5 Ιουλ 2005 at: 13:50
Σας είχα προειδοποιήσει, μα δεν με πιστέψατε...
Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω.
Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου.
Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί.
Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου.
Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν.
Δημήτρης Λιαντίνης
Και ένα άρθρο από την σημερινή ελευθεροτυπία με το οποίο συμφωνώ αρκετά έως τελείως.
«Πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο»
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΚΑΘΟΛΟΥ γοητευτική δεν τη βρίσκω τη φάση με τον αυτόχειρα καθηγητή Λιαντίνη. Οτι και καλά «θα πεθάνω, θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω (...). Μπαίνω μέσα στη γη όταν αποφασίσω εγώ, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί».
ΔΕΝ μ' εξιτάρει καθόλου όλο αυτό, πόσο μάλλον η ιστοσελίδα με τους διακόσιους και πλέον οπαδούς του, που συζητούν 7 χρόνια τώρα για τη διδασκαλία του. Δειλία και όχι θάρρος είναι η αυτοκτονία. Και όταν αυτό θες να το δημοσιοποιήσεις, να το κάνεις μυστήριο, δείχνει διαστροφή και ασθένεια ψυχική.
ΚΑΙ εμείς γιατί γράφουμε γι' αυτό; Γιατί το προβάλλουμε; Για ποιο λόγο ασχολούμαι κι εγώ; Γιατί εκεί που πήγε ο καθηγητής, από κάτω, θα πάμε όλοι. Στην ώρα μας. Ενώ αυτός πήγε νωρίτερα. Σιγά τα ωά! Για να νικήσεις τον θάνατο, πρέπει να αναστηθείς. Οχι να πας -ηττημένος απ' αυτόν- πιο νωρίς.
ΓΡΑΦΩ κι εγώ γι' αυτό, γιατί θυμώνω. Επειδή το βρίσκω εντελώς ηττοπαθές, πολύ νοσηρό και καθόλου συμπαθές ή ηρωικό. Είναι άλλο ένας ευαίσθητος άνθρωπος που «δεν άντεξε αυτόν τον κόσμο τον άδικο και τον σκληρό». Είναι άλλο ένας κομάντο αυτοκτονίας που προσφέρει τη ζωή του για να εκδικηθεί για έναν άδικο πόλεμο, μια ιδέα, έναν θεό.
ΟΥΤΕ κι αυτά, στο ελάχιστο, τα δικαιολογώ. Πόσο, μάλλον, δεν βρίσκω καθόλου γοητευτική και ποιητική την αυτοκτονία κάποιου που «ήθελε ο θάνατος να είναι δική του επιλογή και όχι του Χάρου». Κι έχει την αυθάδεια να δημοσιοποιεί ότι «σε νίκησα, θάνατε, (...) με βλέπεις κατεβασμένο στον Αδη αφ' εαυτού μου και αυτοθέλητα και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου».
ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό.
«ΦΟΒΑΜΑΙ τον θάνατο». Οποιος φοβάται τον θάνατο, στην πραγματικότητα φοβάται τη ζωή. Δειλιάζει να ζήσει, να παλέψει, να ματωθεί. Οταν πεθάνεις, δεν πονάς, δεν αισθάνεσαι, δεν νιώθεις, δεν καταλαβαίνεις. Προσφέρεις απλόχερα τον πόνο και τη θλίψη (σου) στους άλλους, όταν αυτοκτονείς. Για να τους τιμωρήσεις, να τους εκδικηθείς. Ισως και γιατί δεν μπόρεσες να νιώσεις σημαντικός και ήθελες έτσι από κόμπλεξ με τον θάνατο να καλύψεις την αδυναμία για μια «φιλοσοφία ζωής».
ΕΙΝΑΙ, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό αυτό, μια πράξη ακραία εγωιστική. Υπάρχουμε μόνο μέσω των άλλων. Κι όταν φεύγεις έτσι, μπορεί να λυτρώνεσαι, αλλά σίγουρα δεν τους σκέφτεσαι, δεν τους υπολογίζεις περισσότερο απ' τον εαυτό σου. Δεν σε νοιάζει που θα τους στεναχωρήσεις, που θα τους πληγώσεις τόσο πολύ.
ΚΑΙ η λαγνεία του θανάτου; Το «πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο/ωραία - ωραία με πέτρες και μ' αγκάθια» του Καρυωτάκη; Φόβος είναι για τη ζωή. Γιατί είναι πιο επώδυνη απ' τον θάνατο αυτή. Τόσο η θανατοφοβία όσο και η θανατολαγνεία αποτελούν την άλλη πλευρά της ίδιας φοβίας· γι' αυτό το μοναδικό που ξέρουμε· τη ζωή.
«Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, τίποτε πια, και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και την επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν». Τι αλαζονεία! Τι ανοησία! Μόνο φόβο, δειλία και νοσηρότητα «διδάσκει» αυτή η ιστορία. Αλλού είναι η γοητεία!...
http://www.enet.gr/online/online_text?c=113&id=7595520
«Πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο»
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΚΑΘΟΛΟΥ γοητευτική δεν τη βρίσκω τη φάση με τον αυτόχειρα καθηγητή Λιαντίνη. Οτι και καλά «θα πεθάνω, θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω (...). Μπαίνω μέσα στη γη όταν αποφασίσω εγώ, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί».
ΔΕΝ μ' εξιτάρει καθόλου όλο αυτό, πόσο μάλλον η ιστοσελίδα με τους διακόσιους και πλέον οπαδούς του, που συζητούν 7 χρόνια τώρα για τη διδασκαλία του. Δειλία και όχι θάρρος είναι η αυτοκτονία. Και όταν αυτό θες να το δημοσιοποιήσεις, να το κάνεις μυστήριο, δείχνει διαστροφή και ασθένεια ψυχική.
ΚΑΙ εμείς γιατί γράφουμε γι' αυτό; Γιατί το προβάλλουμε; Για ποιο λόγο ασχολούμαι κι εγώ; Γιατί εκεί που πήγε ο καθηγητής, από κάτω, θα πάμε όλοι. Στην ώρα μας. Ενώ αυτός πήγε νωρίτερα. Σιγά τα ωά! Για να νικήσεις τον θάνατο, πρέπει να αναστηθείς. Οχι να πας -ηττημένος απ' αυτόν- πιο νωρίς.
ΓΡΑΦΩ κι εγώ γι' αυτό, γιατί θυμώνω. Επειδή το βρίσκω εντελώς ηττοπαθές, πολύ νοσηρό και καθόλου συμπαθές ή ηρωικό. Είναι άλλο ένας ευαίσθητος άνθρωπος που «δεν άντεξε αυτόν τον κόσμο τον άδικο και τον σκληρό». Είναι άλλο ένας κομάντο αυτοκτονίας που προσφέρει τη ζωή του για να εκδικηθεί για έναν άδικο πόλεμο, μια ιδέα, έναν θεό.
ΟΥΤΕ κι αυτά, στο ελάχιστο, τα δικαιολογώ. Πόσο, μάλλον, δεν βρίσκω καθόλου γοητευτική και ποιητική την αυτοκτονία κάποιου που «ήθελε ο θάνατος να είναι δική του επιλογή και όχι του Χάρου». Κι έχει την αυθάδεια να δημοσιοποιεί ότι «σε νίκησα, θάνατε, (...) με βλέπεις κατεβασμένο στον Αδη αφ' εαυτού μου και αυτοθέλητα και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου».
ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό.
«ΦΟΒΑΜΑΙ τον θάνατο». Οποιος φοβάται τον θάνατο, στην πραγματικότητα φοβάται τη ζωή. Δειλιάζει να ζήσει, να παλέψει, να ματωθεί. Οταν πεθάνεις, δεν πονάς, δεν αισθάνεσαι, δεν νιώθεις, δεν καταλαβαίνεις. Προσφέρεις απλόχερα τον πόνο και τη θλίψη (σου) στους άλλους, όταν αυτοκτονείς. Για να τους τιμωρήσεις, να τους εκδικηθείς. Ισως και γιατί δεν μπόρεσες να νιώσεις σημαντικός και ήθελες έτσι από κόμπλεξ με τον θάνατο να καλύψεις την αδυναμία για μια «φιλοσοφία ζωής».
ΕΙΝΑΙ, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό αυτό, μια πράξη ακραία εγωιστική. Υπάρχουμε μόνο μέσω των άλλων. Κι όταν φεύγεις έτσι, μπορεί να λυτρώνεσαι, αλλά σίγουρα δεν τους σκέφτεσαι, δεν τους υπολογίζεις περισσότερο απ' τον εαυτό σου. Δεν σε νοιάζει που θα τους στεναχωρήσεις, που θα τους πληγώσεις τόσο πολύ.
ΚΑΙ η λαγνεία του θανάτου; Το «πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο/ωραία - ωραία με πέτρες και μ' αγκάθια» του Καρυωτάκη; Φόβος είναι για τη ζωή. Γιατί είναι πιο επώδυνη απ' τον θάνατο αυτή. Τόσο η θανατοφοβία όσο και η θανατολαγνεία αποτελούν την άλλη πλευρά της ίδιας φοβίας· γι' αυτό το μοναδικό που ξέρουμε· τη ζωή.
«Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, τίποτε πια, και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και την επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν». Τι αλαζονεία! Τι ανοησία! Μόνο φόβο, δειλία και νοσηρότητα «διδάσκει» αυτή η ιστορία. Αλλού είναι η γοητεία!...
http://www.enet.gr/online/online_text?c=113&id=7595520
Γοητευτικά λόγια αλλά λένε τίποτα;
Νίκησε κανέναν; Και ποιο το νόημα μιας τέτοιας "νίκης". Κανένα...
Το κείμενο αυτό (που δεν ξέρουμε ποιος/ποιοι το έγραψαν) περιέχει μόνο άδειες "μαγκιές" και έναν άκρατο εγωϊσμό στο όνομα του μακαρίτη.
Θες να νικήσεις το θάνατο;
Άντε διάλεξε την ώρα σου - γιατί όχι, αν αυτό σου φαίνεται καλύτερο;
Κάνε τον όμως να μετράει.
Ο θάνατος του "μάγκα" μέσα σε μια σπηλιά δεν μετράει - ένα μάταιο (ανώφελο) πράγμα είναι. Αφού διαλέξεις την ώρα σου, πάνε εκεί που σε χρειάζονται και "πέσε" μαχόμενος - βοηθώντας συν-ανθρώπους, εκεί είναι η Μαγκιά, όχι κρυμμένος από τη ζωή και τους ανθρώπους μέσα σε μια σπηλιά...
Νίκησε κανέναν; Και ποιο το νόημα μιας τέτοιας "νίκης". Κανένα...
Το κείμενο αυτό (που δεν ξέρουμε ποιος/ποιοι το έγραψαν) περιέχει μόνο άδειες "μαγκιές" και έναν άκρατο εγωϊσμό στο όνομα του μακαρίτη.
Θες να νικήσεις το θάνατο;
Άντε διάλεξε την ώρα σου - γιατί όχι, αν αυτό σου φαίνεται καλύτερο;
Κάνε τον όμως να μετράει.
Ο θάνατος του "μάγκα" μέσα σε μια σπηλιά δεν μετράει - ένα μάταιο (ανώφελο) πράγμα είναι. Αφού διαλέξεις την ώρα σου, πάνε εκεί που σε χρειάζονται και "πέσε" μαχόμενος - βοηθώντας συν-ανθρώπους, εκεί είναι η Μαγκιά, όχι κρυμμένος από τη ζωή και τους ανθρώπους μέσα σε μια σπηλιά...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από beetlejuice
ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ ΘΑΝΑΤΕ
Edited: 5 Ιουλ 2005 at: 13:50 Σας είχα προειδοποιήσει, μα δεν με πιστέψατε... Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου. Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν. Δημήτρης Λιαντίνης |
Νομίζω πως ο κ. Ρουμελιώτης τα είπε ΟΛΑ!
Νίκη προς τον θάνατο είναι η αποφυγή του, όχι η πρόωρη συνάντηση μαζί του. Τον Χάρο τον νοιάζει να μην του ξεφύγει κανένας, όχι το πότε θα βρεθεί μαζί του...
Η όλη ιστορία, μου φαίνεται σαν πράξη δειλίας απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Απλά ο άνθρωπος έψαχνε υποσυνείδητα μια προκάλυψη για να δικαιολογηθεί. Έστησε μια ολόκληρη φιλοσοφία και τα πράγματα δρομολογήθηκαν από μόνα τους. Κρίμα που σε μια τόσο δημιουργική ηλικία για έναν άντρα, εκείνος διάλεξε τον θάνατο.
Η αυτοκτονία είναι μια πράξη της οποίας οι συνέπειες δεν επιφέρονται στον θανόντα. Αυτοί που μένουν πίσω τραβούν το ζόρι.
Νίκη προς τον θάνατο είναι η αποφυγή του, όχι η πρόωρη συνάντηση μαζί του. Τον Χάρο τον νοιάζει να μην του ξεφύγει κανένας, όχι το πότε θα βρεθεί μαζί του...
Η όλη ιστορία, μου φαίνεται σαν πράξη δειλίας απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Απλά ο άνθρωπος έψαχνε υποσυνείδητα μια προκάλυψη για να δικαιολογηθεί. Έστησε μια ολόκληρη φιλοσοφία και τα πράγματα δρομολογήθηκαν από μόνα τους. Κρίμα που σε μια τόσο δημιουργική ηλικία για έναν άντρα, εκείνος διάλεξε τον θάνατο.
Η αυτοκτονία είναι μια πράξη της οποίας οι συνέπειες δεν επιφέρονται στον θανόντα. Αυτοί που μένουν πίσω τραβούν το ζόρι.
Έχω μια απορία,
ο γαμπρός του, ο "Παναγιώταρος" όπως τον μάθαμε, υπάρχει περίπτωση να έχει διαπράξει αξιόποινες πράξεις, πχ απόκρυψη στοιχείων ?
ο γαμπρός του, ο "Παναγιώταρος" όπως τον μάθαμε, υπάρχει περίπτωση να έχει διαπράξει αξιόποινες πράξεις, πχ απόκρυψη στοιχείων ?
Στο μεταξυ επικυρωνεται η πληροφορια για ευρεση ενος χειρογραφου διπλα στον σκελετο του καθηγητη Λιαντινη.
Μεσα απο τον επισημο ιστοτοπο του διαβαζουμε:
Το Liantinis.GR με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού φέρνει στο φως την τελευταία επιθυμία του αγαπημένου μας Δασκάλου έτσι όπως βρέθηκε πάνω του σε μορφή χειρογράφου.
Ο Δημήτρης Λιαντίνης ζητά από όλους να σεβαστούν την επιθυμία του να μείνουν τα οστά του στον Ταύγετο και συγκεκριμένα στο σημείο που βρέθηκε.
Liantinis.GR
Μεσα απο τον επισημο ιστοτοπο του διαβαζουμε:
Το Liantinis.GR με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού φέρνει στο φως την τελευταία επιθυμία του αγαπημένου μας Δασκάλου έτσι όπως βρέθηκε πάνω του σε μορφή χειρογράφου.
Ο Δημήτρης Λιαντίνης ζητά από όλους να σεβαστούν την επιθυμία του να μείνουν τα οστά του στον Ταύγετο και συγκεκριμένα στο σημείο που βρέθηκε.
Liantinis.GR
Gia mena itan mia emfanws diataragmeni proswpikotita, pou thewrouse niki apenanti sto thanato tin eksafanisi,to paratima tis oikogeneias tou, to xwsimo se mia spilia k to thanato apo asitia i k egw den kserw apo ti allo pige. Elpizw na min apotelesei protypo k na mi ginei protypo apo kapoious ypostiriktes tou.K o Swkratiw dialekse to thanato alla den yparxei metro sygkrisis nomizw. Oso gia ta vivlia tou, sorry, exw diavasei k kalytera. Kala na einai ekei pou einai k na apolambanei ti niki sto thanato k ti thlipsi pou afise stous dikous tou, ws tropaio tis nikiforas poreias tou apenanti sto Xaro.
Η προσωπικότητα του Λιαντίνη σαφώς είναι τόσο ενδιαφέρουσα όσο και πολυσχιδής. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι αυτοί που έχουν να επιδείξουν δύο πολύ σημαντικά στοιχεία της παρουσίας τους: να παράγουν έργο, είτε πνευματικό είτε επιστημονικό, και να έχουν ταυτόχρονα μεγάλη αποδοχή και συνασπισμένους κύκλους "πιστών". Ανάλογα παραδείγματα μπορούμε να βρούμε για το χώρο των διανοούμενων, στον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Κώστα Αξελό, τον Γιώργο Βέλτσο κοκ. Ο Λιαντίνης ήταν επιδέξιος στο να συγκεντρώνει από διάφορους τομείς της σκέψης τις σημαντικότερες ιδιότητές τους και να τις ενώνει σε μια προσωπική φιλοσοφική στάση με μεγάλη απήχηση. Κάτω από αυτό το πρίσμα, ήταν ένα εξαιρετικά χαρισματικό άτομο που μας θυμίζει τους μεγάλους αρχαίους φιλόσοφους και τις σχολές τους.
Τα προβλήματα όμως αρχίζουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται αυτή η στάση από το κοινό. Ενώ μάλλον ήταν πολύ σαφής - όσο και γνωστό - για τον τρόπο της "εξαφάνισής" του, οι οπαδοί και τα συναυτώ κοράκια έδρασαν αρνητικά στην εικόνα του. Ο Λιαντίνης κατέληξε να τον αναζητούν από την Ομόνοια μέχρι το Μι του Λαγού, η αμφιλεγόμενη σύζυγός του (δεν ήξερε, δεν ρώταγε από τον... περίεργο ξάδελφο που γνώριζε το μέρος που "αυτοκτόνησε"; ) βολτάρει σε, επίσης αμφιλεγόμενης δεοντολογίας, τηλεοπτικές εκπομπές και το κοινό γνωρίζει τον Λιαντίνη από την... κλειδαρότρυπα.
Θα χαιρόταν ο ίδιος για την ποιότητα της υστεροφημίας του;
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο η Γκέμμα το οποίο και συνιστώ να διαβάσετε με ψυχραιμία και σκεπτικισμό διότι μερικές φορές γίνεται ...Πάολο Κοέλιο (ο δήθεν "εσωτεριστής" που απεχθάνομαι πιο πολύ απ' όλους) αλλά όλη αυτή η μεταθανάτια δημοσιότητα ταιριάζει στο χαρακτήρα αυτού του ιδιαίτερα προικισμένου ανθρώπου; Θα έλεγα πως ο ίδιος ο Λιαντίνης έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης.
Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και όλοι οι υπόλοιποι φιλόσοφοι μοιράζονται ένα κοινό: δεν άφησαν ματαιόδοξες οδηγίες για τη μεταθανάτια τους μεταχείριση. Δεν γνωρίζουμε τους τάφους τους, ούτε καν κι αν αποτεφρώθηκαν. Ο Λιαντίνης έκανε το αντίθετο, έκανε σημαία την προσωπική του ματαιοδοξία (άκου εκεί να του κάνουν μνημείο σαν του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη... αν ήταν αιγύπτιος θα ζήταγε... πυραμίδα σαν του Χέοπα; ) και "σκέπασε" με αυτό τον σκανδαλοθηρικό λόγο που άνθισε εδώ και λίγες μέρες το όποιο έργο άφησε πίσω του.
Ο γνωστός λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος που πέθανε πέρισυ ζήτησε στη διαθήκη του να αποτεφρωθεί και να ρίξουν τη στάχτη του στους... υπόνομους του Παρισιού. Ο Αντώνης Σαμαράκης δώρισε το σώμα του στην επιστήμη και συγκεκριμένα, στους... φοιτητές της Ιατρικής. Υπάρχουν πολλά άλλα ανάλογα παραδείγματα μεγάλων διανοητών που στο τέλος της ζωής του απεχθάνονταν τα μεγάλα κούφια λόγια και έργα. Στο μνήμα μιας αμερικανίδας ποιήτριας, νομίζω της Ρίτα Νταβ, αναγράφεται: "Αν πλησίασες για να διαβάσεις αυτή τη φράση επισκέπτη, τότε πατάς ακριβώς πάνω στον τάφο μου". Ωραία ειρωνία για το θάνατο, το ψευτο-savoir vivre και την ανθρώπινη ματαιοδοξία...
Ο Λιαντίνης από την άλλη, μεγαλοπιάνεται, μεγαλοκαταπιάνεται και μεγαλοδείχνεται. Στομφώδης, πομπώδης, χωρίς κανένα δείγμα μετριοφροσύνης βροντοφωνάζει τον εγωισμό του. Δίνω δίκιο στο άρθρο του Ανδρέα Ρουμελιώτη, εξάλλου πιστεύω τα ίδια με αυτόν: "ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό". Κάτι ανάλογο δεν έγινε με τον ταλαντούχο Curt Cobain των Nirvana που το απονεννοημένο του διάβημα έγινε καταστροφική "μόδα" από κάποια πιτσιρίκια;
"Μοιάζει με προτροπή" λέει πολύ σωστά ο Ρουμελιώτης. Ακριβώς αυτό με δυσαρεστεί γιατί μου έρχονται στο νου αυτές οι αμερικανικές αιρέσεις που όταν σφίγγει η μεγγένη του FBI γύρω τους, ρίχνουν και μια ομαδική αυτοκτονία, το παράδειγμα του Γουάκο στο Τέξας με τον ανεκδιήγητο ιεραπόστολο Ντέηβιντ Κορές είναι το πιο χαρακτηριστικό. Αλήθεια, αυτοί οι "200 φίλοι" του Λιαντίνη που έστησαν την ιστοσελίδα, έχουν αποδεχτεί την άποψη του Λιαντίνη για το θάνατο; Επιθυμούν να αυτοκτονήσουν με τον ίδιο τρόπο;
"Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου". Πολύ ποιητικό για να είναι φιλοσοφία, πολύ κυνικό για να το χαρακτηρίσεις αληθινό και πολύ εγωπαθές για να βρεις κάτι το ουμανιστικό σε αυτό...
ΥΓ Μένει τώρα να δούμε με ψυχραιμία αν κάτι αξίζει πραγματικά από το έργο του Λιαντίνη. Όχι από το θάνατό του.
Τα προβλήματα όμως αρχίζουν με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται αυτή η στάση από το κοινό. Ενώ μάλλον ήταν πολύ σαφής - όσο και γνωστό - για τον τρόπο της "εξαφάνισής" του, οι οπαδοί και τα συναυτώ κοράκια έδρασαν αρνητικά στην εικόνα του. Ο Λιαντίνης κατέληξε να τον αναζητούν από την Ομόνοια μέχρι το Μι του Λαγού, η αμφιλεγόμενη σύζυγός του (δεν ήξερε, δεν ρώταγε από τον... περίεργο ξάδελφο που γνώριζε το μέρος που "αυτοκτόνησε"; ) βολτάρει σε, επίσης αμφιλεγόμενης δεοντολογίας, τηλεοπτικές εκπομπές και το κοινό γνωρίζει τον Λιαντίνη από την... κλειδαρότρυπα.
Θα χαιρόταν ο ίδιος για την ποιότητα της υστεροφημίας του;
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο η Γκέμμα το οποίο και συνιστώ να διαβάσετε με ψυχραιμία και σκεπτικισμό διότι μερικές φορές γίνεται ...Πάολο Κοέλιο (ο δήθεν "εσωτεριστής" που απεχθάνομαι πιο πολύ απ' όλους) αλλά όλη αυτή η μεταθανάτια δημοσιότητα ταιριάζει στο χαρακτήρα αυτού του ιδιαίτερα προικισμένου ανθρώπου; Θα έλεγα πως ο ίδιος ο Λιαντίνης έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης.
Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και όλοι οι υπόλοιποι φιλόσοφοι μοιράζονται ένα κοινό: δεν άφησαν ματαιόδοξες οδηγίες για τη μεταθανάτια τους μεταχείριση. Δεν γνωρίζουμε τους τάφους τους, ούτε καν κι αν αποτεφρώθηκαν. Ο Λιαντίνης έκανε το αντίθετο, έκανε σημαία την προσωπική του ματαιοδοξία (άκου εκεί να του κάνουν μνημείο σαν του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη... αν ήταν αιγύπτιος θα ζήταγε... πυραμίδα σαν του Χέοπα; ) και "σκέπασε" με αυτό τον σκανδαλοθηρικό λόγο που άνθισε εδώ και λίγες μέρες το όποιο έργο άφησε πίσω του.
Ο γνωστός λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος που πέθανε πέρισυ ζήτησε στη διαθήκη του να αποτεφρωθεί και να ρίξουν τη στάχτη του στους... υπόνομους του Παρισιού. Ο Αντώνης Σαμαράκης δώρισε το σώμα του στην επιστήμη και συγκεκριμένα, στους... φοιτητές της Ιατρικής. Υπάρχουν πολλά άλλα ανάλογα παραδείγματα μεγάλων διανοητών που στο τέλος της ζωής του απεχθάνονταν τα μεγάλα κούφια λόγια και έργα. Στο μνήμα μιας αμερικανίδας ποιήτριας, νομίζω της Ρίτα Νταβ, αναγράφεται: "Αν πλησίασες για να διαβάσεις αυτή τη φράση επισκέπτη, τότε πατάς ακριβώς πάνω στον τάφο μου". Ωραία ειρωνία για το θάνατο, το ψευτο-savoir vivre και την ανθρώπινη ματαιοδοξία...
Ο Λιαντίνης από την άλλη, μεγαλοπιάνεται, μεγαλοκαταπιάνεται και μεγαλοδείχνεται. Στομφώδης, πομπώδης, χωρίς κανένα δείγμα μετριοφροσύνης βροντοφωνάζει τον εγωισμό του. Δίνω δίκιο στο άρθρο του Ανδρέα Ρουμελιώτη, εξάλλου πιστεύω τα ίδια με αυτόν: "ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό". Κάτι ανάλογο δεν έγινε με τον ταλαντούχο Curt Cobain των Nirvana που το απονεννοημένο του διάβημα έγινε καταστροφική "μόδα" από κάποια πιτσιρίκια;
"Μοιάζει με προτροπή" λέει πολύ σωστά ο Ρουμελιώτης. Ακριβώς αυτό με δυσαρεστεί γιατί μου έρχονται στο νου αυτές οι αμερικανικές αιρέσεις που όταν σφίγγει η μεγγένη του FBI γύρω τους, ρίχνουν και μια ομαδική αυτοκτονία, το παράδειγμα του Γουάκο στο Τέξας με τον ανεκδιήγητο ιεραπόστολο Ντέηβιντ Κορές είναι το πιο χαρακτηριστικό. Αλήθεια, αυτοί οι "200 φίλοι" του Λιαντίνη που έστησαν την ιστοσελίδα, έχουν αποδεχτεί την άποψη του Λιαντίνη για το θάνατο; Επιθυμούν να αυτοκτονήσουν με τον ίδιο τρόπο;
"Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου". Πολύ ποιητικό για να είναι φιλοσοφία, πολύ κυνικό για να το χαρακτηρίσεις αληθινό και πολύ εγωπαθές για να βρεις κάτι το ουμανιστικό σε αυτό...
ΥΓ Μένει τώρα να δούμε με ψυχραιμία αν κάτι αξίζει πραγματικά από το έργο του Λιαντίνη. Όχι από το θάνατό του.
Μπορεί κάποιος να γράψει ένα μικρό βιογραφικό του κ.Λιαντίνη;Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω πολλά για τον άνθρωπο αυτό...Λίγα πράματα έχουν πάρει τα αυτιά μου...
Πότε θα γίνουν οι εξετάσεις στα οστά που βρέθηκαν;
Πότε θα γίνουν οι εξετάσεις στα οστά που βρέθηκαν;
Eνδιαφέρων άποψη περί του θέματος του θανάτου του Δ.Λιαντίνη βρήκα στο παρακάτω τόπικ.Για τσεκάρετε κι εσεις http://forum.altermedia.info/viewtopic.php?t=191
Αν και οι απόψεις του για τον θάνοατό του είναι παρακινδυνευμένες......
Αν και οι απόψεις του για τον θάνοατό του είναι παρακινδυνευμένες......
Λυπάμαι πολύ για το γεγονός πως ένας τόσο βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, με μεγάλο έρεισμα και απήχηση στους σπουδαστές του, προτίμησε να τους δώσει ένα τελευταίο μάθημα φυγοπονίας, αντί να τους οπλίσει με το κουράγιο της ζωής, να παλέψουν με τον Χάρο στα ίσια, όταν όλα προδικάζουν το αντίθετο. Τελικά νίκησε τον Θάνατο ή αυτός καγχάζει χρόνια τώρα με την ανοησία ενός θνητού που πίστεψε πως θα υπερκεράσει το αναπόφευκτο; Ούτως ή άλλως πάλι στην ανυπαρξία κύλησε, δεν νίκησε την μοίρα του, αυτή τον είχε σημαδέψει χρόνια τώρα.
Ο θάνατος είναι η μόνη υπόσχεση που μας δίνεται από την αρχή της ζωής μας ακόμη και η μόνη που πάντοτε εκπληρώνεται.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς ο Θάνατος πάντα θα είναι ο νικητής...
Ο θάνατος είναι η μόνη υπόσχεση που μας δίνεται από την αρχή της ζωής μας ακόμη και η μόνη που πάντοτε εκπληρώνεται.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς ο Θάνατος πάντα θα είναι ο νικητής...
Όταν είχε εξαφανιστεί ο καθ. Λιαντίνης ήμουν μία από αυτούς που πύστεψε πως πράγματι είχε βρει την πύλη, που αναζητούσε... βέβαια τότε ήμουν 16 χρονών και ζούσα σε έναν άλλο κόσμο... [τον κόσμο των παραισθήσαιων και όχι μόνο].
Είχα πιστεί τόσο πολύ που τσακωνόμουνα με της οικογένειά μου και με όποιον άλλον μου έλεγε πως απλά πέθανε.
Τώρα που έχω μεγαλώσει... [23] και βλέπω την ζωή με άλλο μάτι κατάλαβα ένα πράγμα όταν είδα στις ειδήσεις πως βρείκαν τον σκελετό του. Όσο και αν ήθελα να μείνω στα παλιά, που είχαν και μια δόση μυστηρίου, δεν τα κατάφερα. Το μόνο που έμεινε τελικά ήταν πραγματικά ένας σκελετός. Τίποτα άλλο... ακόμα και αν κοίταγε τον ουρανό, ακόμα και αν άφησε ένα χειρόγραφο δίπλα του, ο Λιαντίνης αυτοκτώνησε.
Sorry, αλλά ούτε περίμενε να πεθάνει από φυσικά αίτια.
Sorry, πόσες καρτέλες hipnostedon, βρείκαν δίπλα του;
Το τελευταίο σημείωμα, δίπλα του, δεν αποδεικνύει τίποτα για μένα.
Οι περισσότεροι που αυτοκτωνούν, κάτι αφήνουν πίσω.
Άλλοι δυο λόγια για τον λόγο που το έκαναν και άλλοι ασυναρτησίες... ο άνθρωπος είχε μάλλον ξεφύγει...
Υ.Γ. Αυτό φυσικά δεν σταματάει την πίστη μου, για τις διάφορες πύλες του αλλόκοσμου...
Είχα πιστεί τόσο πολύ που τσακωνόμουνα με της οικογένειά μου και με όποιον άλλον μου έλεγε πως απλά πέθανε.
Τώρα που έχω μεγαλώσει... [23] και βλέπω την ζωή με άλλο μάτι κατάλαβα ένα πράγμα όταν είδα στις ειδήσεις πως βρείκαν τον σκελετό του. Όσο και αν ήθελα να μείνω στα παλιά, που είχαν και μια δόση μυστηρίου, δεν τα κατάφερα. Το μόνο που έμεινε τελικά ήταν πραγματικά ένας σκελετός. Τίποτα άλλο... ακόμα και αν κοίταγε τον ουρανό, ακόμα και αν άφησε ένα χειρόγραφο δίπλα του, ο Λιαντίνης αυτοκτώνησε.
Sorry, αλλά ούτε περίμενε να πεθάνει από φυσικά αίτια.
Sorry, πόσες καρτέλες hipnostedon, βρείκαν δίπλα του;
Το τελευταίο σημείωμα, δίπλα του, δεν αποδεικνύει τίποτα για μένα.
Οι περισσότεροι που αυτοκτωνούν, κάτι αφήνουν πίσω.
Άλλοι δυο λόγια για τον λόγο που το έκαναν και άλλοι ασυναρτησίες... ο άνθρωπος είχε μάλλον ξεφύγει...
Υ.Γ. Αυτό φυσικά δεν σταματάει την πίστη μου, για τις διάφορες πύλες του αλλόκοσμου...
Rania thani κατ' εμέ αυτές οι αλλοκοσμικές απόψεις περί θανάτου του καθηγητού Φιλοσοφίας δεν υφίστανται.Και προσωπικά τις βρίσκω γελοίες.Οχι δεν είμαι ένας αστός που φοβάται να τολμήσει και να αλλάξει πολλές θεωρίες απο την ήδη διαμορφωμένη κοσμοθεωρία του αλλά είμαι ένα σκεπτώμενο άτομο που καλώς ή κακώς γνωρίζω μερικές απο τις διδασκαλίες του Λιαντίνη.
Και ο Λιαντίνης αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να νικήσει τον θάνατο και αυτό θα το πετύχαινε μονάχα με το να μην αφήσει τον Χάρο να του πάρει την Ζωή του.
Πραγματικά τι κουτή σκέψη κι αυτή.Δέν πάλεψε με κανέναν Χάρο αλλα αντιθέτως του έδωσε την ζωή του απλόχερα χωρις να κουραστεί ο Χάρος καθόλου.Αλλά τι οξύμορο !Ο Λιαντίνης κατέκτησε την αιωνιότητα, με πολύ κόπο θαρρώ,ενώ αντίθετα ο Χάρος του πήρε την πολυπόθητη ψυχή χωρις να χύσει σταγόνα ιδρώτα.
Και ο Λιαντίνης αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να νικήσει τον θάνατο και αυτό θα το πετύχαινε μονάχα με το να μην αφήσει τον Χάρο να του πάρει την Ζωή του.
Πραγματικά τι κουτή σκέψη κι αυτή.Δέν πάλεψε με κανέναν Χάρο αλλα αντιθέτως του έδωσε την ζωή του απλόχερα χωρις να κουραστεί ο Χάρος καθόλου.Αλλά τι οξύμορο !Ο Λιαντίνης κατέκτησε την αιωνιότητα, με πολύ κόπο θαρρώ,ενώ αντίθετα ο Χάρος του πήρε την πολυπόθητη ψυχή χωρις να χύσει σταγόνα ιδρώτα.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από burzum
Και ο Λιαντίνης αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να νικήσει τον θάνατο και αυτό θα το πετύχαινε μονάχα με το να μην αφήσει τον Χάρο να του πάρει την Ζωή του.
|
Ας κρατήσουμε μόνο αυτά σου, τα λόγια.
Όταν εγώ πιο μικρή, [για διάφορους λόγους] έκανα απόπειρες να πεθάνω ένα από τα πολλά που έλεγα ήταν το παραπάνω, που ήθελε και ο Λιαντίνης. Πως, δηλαδή, θα νικούσα τον θάνατο και εγώ θα έπαιρνα την ζωή στα χέρια μου... και διάφορες τέτοιες μ******ς.
Και μιλάω για 10 χρόνια πίσω... τότε δεν είχε συμβεί τίποτα, με τον καθηγητή [ για να μην συνδεθεί]
Για μένα, λοιπόν, όπως προέγραψα, δεν είναι τίποτα άλλο από φυγοπονία/ αυτοκτονία/ δειλία για την ζωή.
Τα έχω κάνει.... τα λούστηκα, για αυτό ίσως ο τρόπος μου να είναι τόσο απότομος και κάθετος.
Ισως να ταν δειλια,ισως φοβος ,ισως βλακεια του..πολλες αποψεις εχουν ακουστει κ πολλες θα ακουστουν ακομα..Κ δυστυχως ο Λιαντινης δεν προκειται να ακουστει ποτε κ ποτε δεν θα μαθουμε τι ειχε μεσα στο μυαλο του..το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι να καταλαβουμε μερικα απ αυτα που σκεφτοταν τοσα χρονια μελετωντας οτι αφησε πισω του.Κ γω δεν εχω την καλυτερη αποψη για αυτους που αυτοκτονουν παρατωντας τη Ζωη κ δεν προσπαθουν καθολου να αντιμετωπισουν τα προβληματα τους,κ καταλαβαινω αρκετα το σκεπτικο της rania_thani..
Ομως εδω νομιζω οτι εχουμε να κανουμε με κατι αλλο.Ο Λιαντινης δεν ειχε λογο να αυτοκτονησει τουλαχιστον οχι οπως αλλοι αυτοχειρες.Εκανε κατι το οποιο κατα καποιο τροπο το ηθελε χρονια.Νομιζω πως οταν ενιωσε οτι δεν ειχε κατι αλλο να κανει σε αυτην την Γη (που αυτο ειναι εντελως προσωπικο του),κατι που να γεμιζε ή να τον τραβουσε ή κατι αλλο να προσφερει ακομα αποφασισε οτι ηρθε η ωρα να βρει την απαντηση στο μεγαλο ερωτημα που ειχε θεσει στον εαυτο του.Στο ερωτημα που τον βασανιζε ποιο πολυ απο οτιδηποτε αλλο.Τι υπαρχει μετα τον θανατο κ αν υπαρχει.Ειναι θαρραλεο παντως το να αποφασισει κατι τετοιο κανεις,να φυγει εθελουσια απ την "ομορφη" ζωη πριν την ωρα του για να ανακαλυψει τι υπαρχει μετα,χωρις να ξερει αν υπαρχει καν κατι..Κ λεω θαρραλεο επειδη εγω ποτε δεν θα ειχα την δυναμη να το κανω,να εξερευνησω οπως αυτος..Δεν θελω να κρινω την πραξη του με σκληρα λογια αλλα παντως δεν νομιζω οτι ειχε ξεφυγει,οτι εκανε το ειχε προσχεδιασει εχοντας απολυτη συναισθηση τον πραξεων του νιωθοντας οτι ειχε κλεισει τον κυκλο της ζωης του.Σε καποιους δεν θα αρεσει το σκεπτικο του,σε καποιους παλι θα αρεσει,εγω δεν εχω καταληξει ακομα.Ηταν παντως δικαιωμα του κ η δηλωση (κατ αυτον παντα) της απολυτης ελευθεριας του.Το μεγαλυτερο προσωπικο του εγχειρημα.Ηταν ενας ταξιδευτης που τολμησε να αρχισει το ταξιδι που οι περισσοτεροι το φοβουνται ακομα κ οταν ξερουν οτι ερχεται..
Ας ειναι καλα οπου κ αν βρισκεται..
Ομως εδω νομιζω οτι εχουμε να κανουμε με κατι αλλο.Ο Λιαντινης δεν ειχε λογο να αυτοκτονησει τουλαχιστον οχι οπως αλλοι αυτοχειρες.Εκανε κατι το οποιο κατα καποιο τροπο το ηθελε χρονια.Νομιζω πως οταν ενιωσε οτι δεν ειχε κατι αλλο να κανει σε αυτην την Γη (που αυτο ειναι εντελως προσωπικο του),κατι που να γεμιζε ή να τον τραβουσε ή κατι αλλο να προσφερει ακομα αποφασισε οτι ηρθε η ωρα να βρει την απαντηση στο μεγαλο ερωτημα που ειχε θεσει στον εαυτο του.Στο ερωτημα που τον βασανιζε ποιο πολυ απο οτιδηποτε αλλο.Τι υπαρχει μετα τον θανατο κ αν υπαρχει.Ειναι θαρραλεο παντως το να αποφασισει κατι τετοιο κανεις,να φυγει εθελουσια απ την "ομορφη" ζωη πριν την ωρα του για να ανακαλυψει τι υπαρχει μετα,χωρις να ξερει αν υπαρχει καν κατι..Κ λεω θαρραλεο επειδη εγω ποτε δεν θα ειχα την δυναμη να το κανω,να εξερευνησω οπως αυτος..Δεν θελω να κρινω την πραξη του με σκληρα λογια αλλα παντως δεν νομιζω οτι ειχε ξεφυγει,οτι εκανε το ειχε προσχεδιασει εχοντας απολυτη συναισθηση τον πραξεων του νιωθοντας οτι ειχε κλεισει τον κυκλο της ζωης του.Σε καποιους δεν θα αρεσει το σκεπτικο του,σε καποιους παλι θα αρεσει,εγω δεν εχω καταληξει ακομα.Ηταν παντως δικαιωμα του κ η δηλωση (κατ αυτον παντα) της απολυτης ελευθεριας του.Το μεγαλυτερο προσωπικο του εγχειρημα.Ηταν ενας ταξιδευτης που τολμησε να αρχισει το ταξιδι που οι περισσοτεροι το φοβουνται ακομα κ οταν ξερουν οτι ερχεται..
Ας ειναι καλα οπου κ αν βρισκεται..
Προς όλους τους παραπάνω:
Πώς θα σας φαινόταν άν σε μιά παρέα που μιλούσατε όλοι Ελληνικά και δέν καταλαβαίνατε τίποτα απο καμία άλλη γλώσσα άρχιζε κάποιος να μιλάει Κινέζικα ή Γιαπωνέζικα?
Είτε θα τον περνούσατε και θα ήταν ψυχοπαθής που δέν καταλαβαίνει τίποτα απο αυτά που λέει, είτε θα ήταν τόσο σοφός που θα ήξερε όλες τις γλώσσες του κόσμου και εσείς δέν θα μπορούσατε να το κατανοήσετε.
Κάτι τέτοιο ίσως να συμβαίνει και με τον Λιαντίνη, οι ενέργειες του ήταν όντως ακατανόητες και γι'αυτό ο μέσος άνθρωπος δικιολογημένα θα τον περάσει για τρελό. Το ερώτημα όμως είναι άν πίσω απο αυτή την υποφαινόμενη τρέλα κρύβεται κάποια μεγάλη σοφία που δέν μπορούμε να κατανοήσουμε με το φτωχό μας το μυαλό.
Ο χρόνος θα το δείξει, ποτέ όμως δέν θα πρέπει να είμαστε σίγουροι σε τίποτα γιατί την ψυχή του άλλου δέν μπορούμε να την διαβάσουμε!!
Πώς θα σας φαινόταν άν σε μιά παρέα που μιλούσατε όλοι Ελληνικά και δέν καταλαβαίνατε τίποτα απο καμία άλλη γλώσσα άρχιζε κάποιος να μιλάει Κινέζικα ή Γιαπωνέζικα?
Είτε θα τον περνούσατε και θα ήταν ψυχοπαθής που δέν καταλαβαίνει τίποτα απο αυτά που λέει, είτε θα ήταν τόσο σοφός που θα ήξερε όλες τις γλώσσες του κόσμου και εσείς δέν θα μπορούσατε να το κατανοήσετε.
Κάτι τέτοιο ίσως να συμβαίνει και με τον Λιαντίνη, οι ενέργειες του ήταν όντως ακατανόητες και γι'αυτό ο μέσος άνθρωπος δικιολογημένα θα τον περάσει για τρελό. Το ερώτημα όμως είναι άν πίσω απο αυτή την υποφαινόμενη τρέλα κρύβεται κάποια μεγάλη σοφία που δέν μπορούμε να κατανοήσουμε με το φτωχό μας το μυαλό.
Ο χρόνος θα το δείξει, ποτέ όμως δέν θα πρέπει να είμαστε σίγουροι σε τίποτα γιατί την ψυχή του άλλου δέν μπορούμε να την διαβάσουμε!!
Το θεμα ειναι εαν αυτη η σοφια εξυπηρετει και αλλους ή μονο τον εαυτο του.
Και αν ισχυει το δευτερο παυει να ειναι σοφια.
Και αν ισχυει το δευτερο παυει να ειναι σοφια.