bladerunner

Όλα καλά... Νόμισα ότι με πήρες από τα μούτρα και τον υπερασπιζόσουν πατριωτικά...

Για τις εκπομπές δεν μπορώ να ξέρω. Τέλος η φοιτητική εποχή, τέλος και το ξενύχτι στην TV.

Όσο για τις ώρες που τα έβαζε τότε τί να σου πω... Προφανώς ήταν για να γεμίσουν το κενό του προγράμματος μαζί με τα μηχανήματα κοιλιακών που διαφημίζονταν με τη σέσουλα.

Καλά ρε άνθρωπε μην αρπάζεσαι... για το ύφος του μίλησα, ότι είναι Λιακοπουλίστικο. Για το έργο του (το οποίο ούτε το χλεύασα, ούτε το μείωσα) όντως δεν ξέρω πολλά, πέρα από αυτές τις εκπομπές του EXTRA.

Πριν λίγο έκλεισα την τηλεόραση, έχοντας δει το DVD της Ελευθεροτυπίας.

Με ξάφνιασε ευχάριστα, το γεγονός ότι γίνεται προσπάθεια να κρατηθεί μια μέση αντικειμενική οδός (με μια μικρή εξαίρεση στο «θάψιμο» που τρώει η ΕΣΣΔ και ο «δημοκρατικός» υποψήφιος που θα τον υπερασπίζουν τα σκοτεινά ρωσικά λόμπι, στις εκλογές του 2000). Σε όποια θεωρία ή φήμη αναφέρεται μιλάνε και οι υπέρμαχοι και πολέμιοι της, και αρκετά καλό σημείο είναι η ανάλυση των φιλμ από τον τεχνικό σχετικά με την αυθεντικότητα τους, ως προς την ηλικία τουλάχιστον.

Βασικό μειονέκτημα για μένα, είναι ο υποτιτλισμός που έχει γίνει. Καλύπτει το 90% όσων λέει ο Ρότζερ Μουρ και οι συνεντευξιαζόμενοι του, με εκείνο το 10% όμως να κάνει τη διαφορά (και το οποίο περιέχει το υλικό που ενδιαφέρει τους λάτρεις του χώρου). Αν δοκιμάσετε να διαβάζετε και να ακούτε όσα λέγονται ταυτόχρονα, θα διαπιστώσετε παραλήψεις και ανακρίβειες στην απόδοση.
Το πιο κραυγαλέο σημείο (που μπόρεσα εγώ τουλάχιστον να εντοπίσω) ήταν το γεγονός στην Tunguska, όπου η ονομασία της περιοχής αποδίδεται ως «μια μεγάλη απομακρυσμένη περιοχή» και τα 10.000km όπου έγινε αισθητή η έκρηξη (όπως λέει ο Ρότζερ Μουρ) περιορίζονται σε 10 ταπεινά χιλιομετράκια…

Σχετικά με τα 2 βασικά βίντεο που προβάλλονται κατ’ επανάληψη και στα οποία βασίζεται το ντοκιμαντέρ (ένα με συντρίμμια ΑΤΙΑ και ένα με νεκροψία κάποιου ανθρωποειδούς), ό,τι απορία μου γεννήθηκε καλύφθηκε στη συνέχεια. Όπως το γιατί ήταν τόσο cool οι γιατροί και δεν φορούσαν ούτε μάσκα -έστω για τα μάτια του κόσμου- παρά μόνο τις ρόμπες τους. Δείγμα από άλιεν εξέταζαν, όχι τί θα παραγγείλουν στο break. Τα αποτελέσματα φάνηκαν βέβαια αργότερα που πέθαναν από αιμορραγία μετά από 3 μέρες και οι 3 (η νοσοκόμα γιατί τη σκαπούλαρε; ). Ωστόσο, αν ο θάνατος τους προκλήθηκε από το δείγμα που εξέταζαν, ή από την KGB για να κλείσουν στόματα, δεν αναφέρεται.

Επιπλέον, αυτό που με χάλασε λίγο ήταν η παρουσία ενός ερευνητή ονόματι Stanton Friedman (φυσικού και ερευνητή ούφο), του οποίου τις εκπομπές έχω δει στο EXTRA (κάτι άγριες ώρες), όντας φοιτητής. Το ύφος και η συνωμοσιομανία του σε αυτές, θυμίζουν αρκετά τον δικό μας Λιακό (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό). Τέσπα!

Σε γενικές γραμμές είναι καλό υλικό, στο οποίο τα εφέ και η σκηνοθεσία παρεμβάλλονται μέχρι εκεί που πρέπει. Όσο δηλαδή για να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα ικανή να φιλοξενήσει το υλικό που πρέπει να προβληθεί.

Υ.Γ.: Το main menu δεν είναι όλα τα λεφτά; Λες κι είναι χορηγός η HEINEKEN: Πράσινο φόντο με κόκκινο αστεράκι!

labros μένω έκπληκτος!

Η σκηνή που ανέφερες είναι από τις αγαπημένες μου! Η μουσική επένδυση στη σκηνή που αναφέρεις είναι χαραγμένη στο μυαλό μου και την ταξινομώ μαζί με εκείνη του Dr. Who και των X-Files.

Για προσπαθήστε να την θυμηθείτε... Όχι το γρήγορο κομμάτι που χαρακτηρίζει την ταινία. Την μουσική επένδυση εκείνης της σκηνής μόνο. Με τα ποδήλατα λίγο πριν ο μικρός Mikey βγάλει το μενταγιόν με τις τρύπες και το ταυτήσει με τις βραχονησίδες! Και νομίζω ότι παίζει και στη σκηνή με το πηγάδι των ευχών. Νομίζω... (τελευταία φορά το είδα πριν κυριχτεί η επανάσταση του '21 και το κόψει για έκτακτο δελτίο!)

Αργές, απαλές νότες ενός σινθεσάιζερ, σε μια σύνθεση που νιώθεις να εκφράζει την έλξη του μυστηρίου...!

Μπράβο βρε ΑΝΤΩΝΙΑ!!!

Ρέπλικες ανθρώπων, κλώνοι γάτας, μηχανικοί αστακοί...

Το μέλλον έφτασε...

Και ανησυχώ...

Όταν γινόμαστε άβουλα, παρωπιδοφόρα όντα και δεχόμαστε να βάλουμε στην καμπούρα μας έναν ρασοφόρο μόνο για λύπηση είμαστε. Προσωπικά πιστεώ στην ανώτερη δύναμη, αντλώ κουράγιο από εκεί, αλλά να πάρω έναν παπά και να τον αγιοποιήσω, δεχόμενος στο υποσεινήδητο μου πως έχει θεϊκή αγνότητα και ανώτερη βούληση, είναι τουλάχιστον φαιδρό. Όσο φαιδρό είναι από τις πράξεις των ανθρώπων να κρίνεται ο Θεός....!

Άνθρωποι είναι και αυτοί. Άνθρωποι με ανάγκες, πάθη και θνητή υπόσταση. Το γεγονός ότι δηλώνουν πίστη, δεν σημαίνει ότι την έχουν κιόλας. Και αλίμονο σε εκείνα τα καλόβουλα άτομα, που στην προσπάθεια τους να έρθουν κοντά στον Θεό, γραπώνονται από έναν ιερέα και διαγράφουν την υλιστική του δίψα.

Κι ας μην ξεχνούμε τις εποχές που κάθε τεμπέλης, άξεστος και αργόσχολος αυτοαποκαλείτο ιερέας και έφτιαχνε την ζωή του. Τουλάχιστον τώρα τέτοια φαινόμενα έχουν μεωθεί (αλλά όχι εκλήψει...).

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, άνθρωποι που όντως βοηθάνε τον συνάνθρωπο, αλλά θα χρειαζόταν ένας νέος Διογένης να λέει: "Άξιον γυρεύω....."

Τέλος νομίζω ότι η 2η και η 3η απάντηση είναι το ίδιο. Πίστη δεν είναι ο παπάς!

Πώς ζούσαμε πριν χωρίς το ΜΕΤΡΟ, ποτέ δεν θα το καταλάβω....

Και πάλι βολεύει η ημερομηνία (με μια μικρή επιφύλαξη), αλλά πώς μπορεί κάποιος να πάει σε αυτή την καφετέρια, εάν δεν διαθέτει ΙΧ;

Για πες περισσότερα.... Η ημερομηνία με βολεύει (μέχρι στιγμής). Για πες και τοποθεσία...

Σε όλα αυτά φίλτατε πρόσθεσε και τον εθνικισμό που ελλοχεύει και που ξεπετιέται από αυτή την παγωμένη γωνιά που αναφέρεις, χαρακτηρίζοντας την διαφορετική άποψη σαν μια ύστατη προδοσία στην πατρίδα.

Πραγματικά η Πεντέλη είναι μια εμπειρία για όποιον βρεθεί εκεί. Το περιβάλλον κεντρίζει το ενδιαφέρον του επισκέπτη που βλέποντας γύρω του το σκηνικό για όλα όσα έχει διαβάσει, μόνο ρίγος μπορεί να νιώσει. Το κατά πόσο όμως θα πρέπει να ευσταθεί αυτό το "ρίγος" θέλει μακρά συζήτηση...

Για παράδειγμα θα σας φέρω ένα γεγονός: όταν έδειξα τις φωτογραφίες σε έναν φίλο που ασχολείται με στρατιωτικά θέματα και που του εξιστορούσα όλα αυτά για τα "μυστήρια τούνελ" εκατέρωθεν της σπηλιάς, μου έδωσε την απλούστατη απάντηση:

"Όντως είναι τούνελ του ΝΑΤΟ (ή αμερικανικής τεχνοτροπίας γενικότερα) και έχω δει και άλλα τέτοια. Και όλα τους είχαν την ίδια χρήση. Αποθήκες!"

Δεν αντιλέγω ότι ήταν το ΝΑΤΟ εκεί. Ούτε και το ότι έκαναν έργα στην σπηλιά. Αλλά όπως καταλάβατε τα 2 αυτά τούνελ είναι πολύ πιθανό να είχαν την απλούστερη χρήση όλων... Ας μην μεγαλοποιούμε, ούτε να επιζητούμε ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ την μαγεία και το μυστήριο παντού, γιατί στο τέλος χάνουμε το νόημα...

Ευχαριστώ.

Αν είχαν πάει ποτέ... γιατί πάντα παίζει το θέμα της απάτης. Οπότε θα μιλάμε για την πρώτη αποστολή της Αμερικής...

Πρόσφατα είδα και ένα βίντεο με σκηνές - συγκεκριμένα την αποβίβαση του Άμστρονγκ - από δοκιμαστικό που πήγε στραβά, με κάτι προβολείς που έπεσαν και ξαφνικά μπουκάρισε το τηλεοπτικό συνεργείο.

Αλλά ποιος μπορεί να ξέρει.....;

PUCK ανάφερες μια ταινία [Η ΕΠΑΦΗ], που θεωρώ από τις πιο σοβαρές σχετικά με το θέμα της εξωγήινης ζωής και ευφυίας. Και η ατάκα που μου έχει μείνει είναι η εξής: "...πάντως εάν δεν κατοικείται αλλού το σύμπαν, πάρα πολύ χώρος πάει χαμένος..."

Και σε τελική ανάλυση, μόνο εγωιστική μπορεί να χαρακτηριστεί η άποψη ότι είμαστε η μόνη μορφή ζωής (και μάλιστα με ευφυία και πολιτισμό) σε όλο το ουράνιο στερέωμα.

Μωρ' ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε....!;!;!;


Υ.Γ.: Η υπογραφή σου PUCK, απλά με έστειλε...!!!

Αν κατάλαβα καλά εσύ είσαι ο Βαγγέλης που υπογράφει τον Ποιηματωρό.

Χαίρω πολύ για την γνωριμία!


Θα ψάξω να βρω την Κυβεριάδα του Στάνισλαβ Λεμ. Μου κίνησες την περιέργεια...


Η φλυαρία είναι ένα χαρακτηριστικό που το απεχθάνομαι και το οποίο με κάνει να εκνευρίζομαι όταν το παρουσιάζω (κατά καιρούς) τόσο στον προφορικό, όσο και στον γραπτό μου λόγο. Έχω σβήσει σελίδες ολόκληρες όταν κατάλαβα πόσο άμεσα και κατανοητά μπορώ να πω κάτι. Κρίμα που δεν έχω μπορέσει να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να με σταματήσω από κάποια ανούσια παρλαπίρλα που με είχε πιάσει.

Αν και γνώριζα το όνομα του Ελύτη, ούτε που μου πήγε το μυαλό. Να υποθέσω κι άλλες κρυφές αναφορές και μηνύματα στον υπόλοιπο «σιδηρόδρομο»; Θα ήθελα μια ανάλυση εδώ.

Όσο για το «σοβαρός αναγνώστης», τα τελευταία χρόνια είμαι στην προσπάθεια να γίνω ένας απλός αναγνώστης. Για καιρό είχα το διάβασμα σαν μια κοπιαστική και βαρετή ενασχόληση που σκοτώνει τον ελεύθερο χρόνο μας. Αν καταφέρω να γίνω στην συνείδηση μου αναγνώστης και ξεπεράσω το νηπιακό στάδιο στο οποίο πιστεύω ότι βρισκομαι, ξανασυζητάμε τέτοιους χαρακτηρισμούς.

Για σχολιασμό έργων... μέσα. Όχι σαν κάποια αυθεντία της λογοτεχνίας (κάτι τέτοιο θα ήταν τουλάχιστον ΓΕΛΟΙΟ!!!), αλλά σαν την άποψη κάποιου που του αρέσει να εμβαθύνει με ό,τι καταπιάνεται. Κι ο χώρος αυτό απαιτεί πολλή φαιά ουσία και αρκετό χρόνο για να πει κάποιος πως τον κάνει κτήμα του. Και δεν ξέρω πόσο απόθεμα έχω.

Και από τα 2!!



Υ.Γ.: Κύριε, κύριε... έχω και κάποιες άγνωστες λέξεις:

ακκιζόμενος
Σολοικιστικές

Ευχαριστώ!

Περίεργα μαγευτικό τόσο ως προς το θέμα, όσο κι ως προς την διήγηση.

Η πρώτη μου προσπάθεια να διαβάσω τον Ποιηματωρό ήταν σχεδόν ταυτόχρονη με την Πύλη των Χιλίων Χρωμάτων. Κάθε προσπάθεια όμως, την αναχέτιζε το ίδιο στοιχείο. Οι υπερβολικά πολύπλοκες ονομασίες. Ειδικά αυτός ο άρχοντας, ο Αλεπουδ...κάτι, με κούρασε!

Απορία: Γιατί οι πολύπλοκες ονομασίες θα πρέπει να μας παραπέμπουν σε κάτι μακρινό και αλλόκοσμο; Δεν είπα να τον λέμε Φώντα ή Μένιο τον άρχοντα, αλλά και το υπάρχον όνομα είναι too much...

Όταν όμως κάποιος προσπεράσει αυτό το σημείο (όπως με πείσμα έκανα εγώ σήμερα) βυθίζεται σε μια αλληγορική ιστορία, που δεν μπορείς να την αφήσεις στην μέση. Σε τραβάει να δεις την κατάληξη των ηρώων, την βίωση των παθών τους και των επιπτώσεων τους.

Η λαιμαργία του ανθρώπου για ένα αγαθό (κι ας είναι πνευματικό στην συγκεκριμένη ιστορία), τον υποβάλλει σε μια διαδικασία απονέκρωσης της ουσιαστικής αξίας του. Ο συγκεκριμένος θέλει ποίηση. Ξεχνάει το πως είναι να κουράζεσαι, να τρελαίνεσαι, να απομονώνεσαι μέχρι να βγει αυτή η μία αράδα που έχει σκαλώσει στα όρια του μυαλού με την ψυχή σου.

Αγνοεί πως αυτό που αξίζει είναι το ταξίδι, κι όχι τόσο ο προορισμός. Θέλει να ξεπεράσει τα ήδη αναγνωσμένα ποιήματα και τα όποια συναισθήματα του προκάλεσαν, ως τελικό προϊόν, όχι ως διαδικασία δημιουργίας.

Και υποβιβάζει μια πνευματική λειτουργία ενός όντος, στο τυποποιημένο προϊόν μιας μηχανής. Μιας μηχανής που θα πρέπει να ξεπερνά την πεπατημένη και τον εαυτό της κάθε τόσο... Γιατί να γίνεται τόσο αρρωστημένα εγωπαθής ο άνθρωπος;

Η διήγηση του Βαγγέλη ήταν σαν να τον είχα απέναντι μου (προς Θεού, δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο..) και μου λέει μια ιστορία. Σαν να έκατσε και άρχισε να διηγείται κάτι που το έζησε, ή που του το μετέφερε ένας φίλος σαν... κουτσομπολιό. Τόσο απλά! Τόσο άμεσα! Τόσο καλά!

Τέλος ως προς την μορφή του, το κείμενο ήταν καλά δομημένο, είχε παραγράφους και τα σημεία που ξεχώριζαν τα ποιήματα με μικρότερη γραμματοσειρά ήταν αρκετά ξεκούραστα.

Ωραίο!

Κατ’ αρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω πως ό,τι και αν διαβάσετε εκ μέρους μου – ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΕΡΓΟ – δεν έχει σκοπό ούτε να πουλήσει εξυπνάδα και ύφος, ούτε να επιβάλλει προσωπικές απόψεις. Πάντα θα σχολιάζω με γνώμονα τις οποιεσδήποτε απορίες, βελτιώσεις, παρατηρήσεις ή και «φωτεινά σημεία» μπορώ να επισημάνω. Απλά εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι....!

Τα έργα θα προσπαθώ να τα σχολιάσω βάσει:

1. Θεματολογίας
2. Συγγραφικού ύφους (περιγραφή γεγονότων, επαφή με τον αναγνώστη)
3. Μορφή κειμένου

...αν και στην πορεία μπορεί να θέσω και άλλες παραμέτρους.


Η Πύλη των 1000 Χρωμάτων είναι ο πρώτο έργο που διάβασα στην Fantasygate. Αν και στην αρχή εντόπισα μια υπερβολή, στην συνέχεια το ύφος έγινε πολύ πιο άμεσο και βατό για τον αναγνώστη.

Σχετικά με την θεματολογία, ο κ. Κρυφωνίδας μας μετέφερε σε ένα αλλόκοσμο περιβάλλον που οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν με την απειλή μια πύλης που φέρνει κάποια αήττητη εξωγήινη οντότητα στον κόσμο τους. Πρωτότυπη ιδέα και με αρκετά σκοτεινή και απαισιόδοξη υπόθεση. Μάλιστα στο σημείο που προσπάθησε να μας δείξει πως όλα πάνε να αντιστραφούν, μέσω ενός ξεχωριστού ανθρώπου που ξεπροβάλλει από το πλήθος και που προκαλεί το ον, έπαιξε ωραία με το κλισέ του «πεφωτισμένου που με άγνωστη δύναμη θα σώσει το καλό», καθώς κι ο ίδιος υποχώρησε στην δύναμη του κακού, όπως κι όλοι τελικά. Αρκετά απαισιόδοξο θέμα. Αν όμως ήθελε happy end θα έγραφε το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» όχι διήγημα του φανταστικού.

Για το συγγραφικό του ύφος, νομίζω πως υπερέβαλλε εαυτόν στην αρχή. Στην προσπάθεια του να περιγράψει ένα μαγευτικό περιβάλλον και να μας μεταδόσει την εικόνα που εκείνος «έβλεπε», συμπίεσε σε λίγες αράδες πολλές μεταφορές και παραλληρισμούς, ώστε να γίνεται δυσνόητο σε ορισμένα σημεία. Ωστόσο στην συνέχεια έστρωσε και με απλό και άμεσο τρόπο μας μετέφερε την ιστορία αυτή που είχε στήσει στην φαντασία του. Ίσως εδώ να πρέπει να αναφερθεί πως καλό είναι να υπάρχει ένα συνεχιζόμενο και σταθερό αφηγηματικό ύφος, όχι μόνο για το συγκεκριμένο αλλά για κάθε έργο.

Όταν ο αναγνώστης μάθει σε ένα σταθερό ύφος συγγραφής, κατανοεί καλύτερα και βαθύτερα το νόημα, το μάτι «τρέχει» στο κείμενο. Επιπλέον οποιαδήποτε μετέπειτα δουλειά του συγγραφέα γίνεται ευκολότερα αποδεκτή, καθώς δεν χρειάζεται να μαθαίνει κάποιο νέο ύφος ο αναγνώστης. Σε αυτό το σημείο δημουργείται μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ αναγνώστη-συγγραφέα, που είναι πολύ σημαντικό στοιχείο.

Τέλος, καλό θα ήταν να ξεχωρίζουν οι παράγραφοι. Πολύ μακρυνάρι για να διαβαστεί άνετα.

Μου άρεσε...!

Το διάβασα και εγώ αυτό. Και πάλι από το in.gr

Πάνω κάτω έλεγε πως κατάφεραν με υπέρηχους να ελέγχουν υδρατμούς, περιορίζοντας τους σε ένα συγκεκριμένο πλάτος, δημιουργώντας ουσιαστικά μια κουρτίνα υδρατμών.

Πάνω σε αυτή την κουρτίνα μπορεί να προβληθεί μέσω προτζέκτορα οποιαδήποτε εικόνα, ενώ κάποιος μπορεί να περάσει μέσα από αυτήν διαλύοντας για κλάσματα δευτερολέπτου το είδωλο.

Προσωπικά αυτό μου θυμίζει μια οθόνη που είχε ο πλοίαρχος του Seaquest (για όσους το παρακολουθούσαν) στην καμπίνα του, όπου μιλούσε με έναν υπολογιστή που εμφάνιζε την μορφή της γυναίκας του.

Επιπλέον οθόνες νερού υπάρχουν πολύ καιρό και μάλιστα έχει χρησιμοποιηθεί και στην Αθήνα. Στην Τελετή Έναρξης των Ο.Α., το laser show που σχημάτιζε τους 2 κλώνους του DNA να ίπτανται πάνω από την λίμνη, ουσιαστικά ήταν μια "οθόνη" σταγονιδίων νερού (που ψεκάζονταν από ένα ειδικό σύστημα εγκατεστημένο στο κέντρο της λίμνης) και μέσα στην οποία "οθόνη" στόχευαν και κινούνταν τα laser.

Το μέλλον έφτασε. Το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να το ελέγξουμε με ανησυχεί...

Η πρώτη ολογραφική τηλεόραση -το τρισδιάστατο αντίστοιχο των ασπρόμαυρων δεκτών της δεκαετίας του 1930- δημιουργήθηκε σε ένα μικρό ιατρικό εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Οι κινούμενες εικόνες δημιουργούνται από ένα τσιπ με καθρέπτες και αιωρούνται μέσα σε δοχεία με τζελ. Το πειραματικό σύστημα ολογραφικής προβολής δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Βιοχημείας Χάρολντ Γκάρνερ, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί αρχικά για τρισδιάστατες κινούμενες «τομογραφίες» εσωτερικών οργάνων, εξηγεί ανακοίνωση του Ιατρικού Κέντρου Southwestern του πανεπιστημίου. Συσκευές ολογραφικού βίντεο θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται σε μία ή δύο δεκαετίες σε μαχητικά αεροσκάφη, σε στρατιωτικά κράνη, σε βιντεοπαιχνίδια, και τελικά στα σπίτια.

Το σύστημα του Γκάρνερ βασίζεται σε ένα μικρό τσιπ της Texas Instruments, κατασκευασμένο από πυρίτιο και καλυμμένο με περίπου ένα εκατομμύριο καθρέπτες. Παρόμοια τσιπ χρησιμοποιούνται στους οικιακούς βιντεοπροβολείς. Οι συσκευές αυτές επεξεργάζονται το σήμα του βίντεο και αλλάζουν τη γωνία των καθρεπτών ώστε να ανακλούν κατάλληλα το φως του προβολέα και να σχηματίζουν την εικόνα στην οθόνη.

Στην περίπτωση του ολογραφικού βίντεο, το φως δεν προέρχεται από έναν κανονικό λαμπτήρα, αλλά από ένα λέιζερ, δηλαδή από μονοχρωματικό φως χωρίς διαφορές φάσεις. Επιπλέον, το σήμα του βίντεο περιέχει μια περίπλοκη διαδοχή από δύο «συμβολογράμματα», εικόνες που σε δύο διαστάσεις φαίνονται σαν θόρυβος σε κανονική τηλεόραση, αλλά όταν προβληθούν ταυτόχρονα σχηματίζουν την ολογραφία.

Οι εικόνες αιωρούνται πάνω από τη συσκευή μέσα σε δοχεία που περιέχουν αγαρόζη, ένα διαφανές τζέλ, ή μέσα σε στοίβες από πλάκες υγρών κρυστάλλων.

Πάντως, στο πειραματικό σύστημα του Γκάρνερ, οι ταινίες είναι αμυδρές και χαμηλής ανάλυσης, και σίγουρα απέχουν πολύ από την ολογραφική τηλεόραση οικιακής χρήσης.

Η διάταξη παρουσιάζει ωστόσο το πλεονέκτημα ότι δέχεται σήμα από οποιαδήποτε ψηφιακή πηγή και μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για παράδειγμα, για το συνδυασμό μαγνητικών και αξονικών τομογραφιών και τη δημιουργία τρισδιάτατων ταινιών του ανθρώπινου σώματος.

news.in.gr

Προσωπικό σχόλιο: Άλλο ένα στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας υλοποιείται... Ποιο να έχει σειρά; Πόσα ακόμα μπορεί να έχουν αναπτυχθεί σε μυστικό βιομηχανικό επίπεδο και βγαίνουν σιγά-σιγά στην δημοσιότητα;;

Μια σκέψη έκανα μόνο...

Και δεν εννοούσα ότι ΟΛΑ τα υπόγεια ρέματα του κόσμου είναι ΕΝΑ ΔΙΚΤΥΟ.

Αναφερόμουν σε τοπικές, κοντινές αποστάσεις που θεωρούνται γραμμές ley. Αποστάσεις και περιοχές, όπως παρουσιάζονται π.χ. στο θέμα των γραμμών αυτών στην εγκυκλοπέδια του ανεξήγητου TIME LIFE.

Και εντελώς παραδόξως.. μόλις μου πέρασε μια τρελή ιδέα από το (όποιο) μυαλό..!!

Κι αν οι γραμμές ley είναι υπόγεια ποτάμια ή ρέματα νερού; Αν το καλοσκευθείτε αρκετοί ναοί είχαν τρεχούμενο νερό καθώς η παρουσία του ερμεινευόταν από πολλούς πολιτισμούς ως καλός οιωνός, προστασία από το κακό, πηγή ευεξίας ή απλά για χρηστικούς λόγους.

Και στο κάτω-κάτω το γεγονός ότι πολλά κοντινά μεταξύ τους μνημεία είναι ευθυγραμμισμένα πάνω από γραμμές ley, ίσως να οφείλεται στο γεγονός πως ήταν ο μόνος τρόπος να είχαν πρόσβαση σε νερό.

Μπορεί να ισχύσει μια τέτοια θεωρία;

Αν ρωτάς για κάποια συσκευή.. όχι δεν έχω υπ' όψη μου.

Αν ρωτάς για ραβδοσκόπο, η ξαδέρφη που αναφέρω στην ιστορία "Ένα τελευταίο νεύμα" ναι... ναι... είναι ΚΑΙ ραβδοσκόπος.

Όσο ψέμα ή υπερβολικό κι αν ακούγεται, η "Ελένη" έχει αυτή την ικανότητα, όπως κι ο πατέρας της που έβρισκε πού πρέπει να σκάψει για να ανοίξει πηγάδια με αυτό τον τρόπο. Φυσικά αποφεύγει και αυτή την ικανότητα της...


Άτιμη κοινωνία... άλλοι παρακαλάμε για ένα supernatural style χάρισμα και αλλού που τα μοιράζεις με την σέσουλα τα απαρνούνται!!!! Αχάριστοι!!