Pholarchos

Πως εννοείς την εμφάνιση;

Θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό. Πρώτα τον πείθεις να αγοράζει παρουσιάζοντας κάτι στο κοντινό (αλλά όχι απ'την αρχή άμεσο) μέλλον. Πάρε το βιβλίο που λέει πως θα τελειώσει ο κόσμος το 2000. Έπειτα αν δεν τελειώσει ο κόσμος (αλλά εσύ τα έχεις βγάλει τα φράγκα ήδη) - αλλάζει το τροπάριο. κάθε 5-10 χρόνια "τελειώνει" ο κόσμος το 2009, το 2012, 2015 κάθε φόρα μέχρι να διαψευστεί ο "προφήτης" βγάζει τα προς το ζειν του - και με τόκο. Κι όταν διαψεύδεται υπάρχει πάντα τρόπος να τα μπαλώσει και να θέσει καινούργια χρονολογία.

Παραφιλογογία είναι αλλά και σχέση με την πραγματικότητα έχει: τόσοι άνθρωποι (πελάτες/καταναλωτές) ασχολούνται. Αυτό είναι η πραγματικότητα. Έτσι άλλοι πιο ξύπνιοι επενδύουν στους εύπιστους.

Η ιδέα "μαγικών" παιδιών - και των σχετικών ερωτηματολόγιων - ξεκινά πριν από το 1983. Ο προ-1983 όρος ήταν αστράνθρωποι ή αστρόσποροι (star-people, starseeds http://en.wikipedia.org/wiki/Star_people) -
Κυκλοφορούσαν και ερωτηματολόγια σε περιοδικά τύπου "Ανεξήγητο" και "Τρίτο Μάτι" (κι αν δεν υπήρχαν αυτά τότε υπήρχαν ανάλογα, και στο εξωτερικό.)
Ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις του τύπου: "Πιστεύετε πως έχετε έναν σκοπό στη ζωή σας;" σε περιοδικό τύπο Ανεξήγητο είναι μάλλον μη-αντικειμενικό.
Περιοδικό για μεταφυσικά θέματα πήρε ο άλλος, τι θέλεις να σου απαντήσει;!

http://www.bibliotecapleyades.net/ci...a_indigo40.htm

Πριν τη δεκαετία του 1980 το ίδιο μοτίβο υπήρχε από αιώνες με τους θρύλους για νεραϊδόπαιδα, αλαφρωίσκιωτους και νεραϊδοπαρμένους.

Φαίνεται ότι με την άνοδο του φαινομένου New Age (1960-1980) το θέμα άρχισε να κωδικοποιείται έτσι ώστε να "πουλά" (γιατί, με -και για; - πωλήσεις βιβλίου ξεκίνησε http://en.wikipedia.org/wiki/Indigo_children )

Τα παιδιά indigo αρχικά δεν ήταν μόνο του 1983 (που δεν είχε έρθει ακόμα) αλλά αργότερα χρησιμοποιήθηκε για κύριο σημείο αναφοράς (και προώθησης πωλήσεων) το 1983 - και ειδικά ο Απρίλιος. Και πάλι ρωτώντας έφηβους αν "νιώθουν διαφορετικοί" η απάντηση είναι μάλλον προκαθορισμένη.

Και βέβαια όταν το 1983 άρχισε να "εξαντλείται" άρχισαν ιντνιγκο παιδιά να είναι τα μετά του 2000 κοκ. https://www.ipce.info/newsletters/e_...t_4_indigo.htm

Όπως καταλαβαίνετε είναι ζήτημα marketing - και αν υπάρχει επίσημη ερευνα πάνω σ'αυτό είναι στο θέμα: "πόσα κορόιδα πολίτες-καταναλωτές έχουμε και πόσο κορόιδα είναι; πόσα φούμαρα μπορούμε να τους ταΐσουμε;" και τέτοια.
Η μεγάλη ανταπόκριση που έχει βρει το (ανύπαρκτο) θέμα δείχνει το γιατί η απάντηση σε τέτοια ερωτηματική είναι σημαντική για πολιτικούς και διαφημιστές!

Γοητευτικά λόγια αλλά λένε τίποτα;
Νίκησε κανέναν; Και ποιο το νόημα μιας τέτοιας "νίκης". Κανένα...
Το κείμενο αυτό (που δεν ξέρουμε ποιος/ποιοι το έγραψαν) περιέχει μόνο άδειες "μαγκιές" και έναν άκρατο εγωϊσμό στο όνομα του μακαρίτη.
Θες να νικήσεις το θάνατο;
Άντε διάλεξε την ώρα σου - γιατί όχι, αν αυτό σου φαίνεται καλύτερο;
Κάνε τον όμως να μετράει.
Ο θάνατος του "μάγκα" μέσα σε μια σπηλιά δεν μετράει - ένα μάταιο (ανώφελο) πράγμα είναι. Αφού διαλέξεις την ώρα σου, πάνε εκεί που σε χρειάζονται και "πέσε" μαχόμενος - βοηθώντας συν-ανθρώπους, εκεί είναι η Μαγκιά, όχι κρυμμένος από τη ζωή και τους ανθρώπους μέσα σε μια σπηλιά...

Συγνώμη αλλά ενώ η άποψη ότι είναι δίκαιη και ενδεδειγμένη, αλλοίμονο σ' όποιους εμπιστεύονται τη σερβιρισμένη γνώση,
το ότι , αυτό το "μόνο αν" μου έφερε αμέσως στο νου εκείνο το "Eine Volk, Eine Reich,...". Υποψιάζομαι δε ότι από την εφαρμογή του, το "... eine Fuehrer" δε θα είναι μακριά...

Η τεχνική δεν είναι καθόλου πρόσφατη - εκτός κι αν το "πρόσφατη" καλύπτει τα τελευταία 30 χρόνια.
Ειδικά την τεχνική της συμβολής κυμάτων για να γίνουν αντιληπτοί υπόηχοι την δοκίμασα την περίοδο 1986-1987 μετά από κάποιο άρθρο στο Ανεξήγητο ενώ τα πειράματα του Μονρώ νομίζω ξεκινούν από τη δεκαετία του 1970 αν όχι πιο πριν...

Στην πραγματικότητα ο όρος είναι "άρχοντας της εξουσίας του αέρα" ("άρχοντας" λέει το αρχαιοελληνικό κείμενο - το οποίο στα λατινικά μπορεί να αποδοθεί ως "πρίγκιπας") και προέρχεται από μια σχετική αναφορά στην Καινή Διαθήκη:
Επίστολή προς Εφεσίους κεφ. 2. στιχ. 2 "...στις οποίες κάποτε περπατήσατε σύμφωνα με τον αιώνα του κόσμου τούτου, σύμφωνα με τον άρχοντα της εξουσίας του αέρα, το πνεύμα που τώρα ενεργεί μεταξύ των γιων της απείθειας."

Το σφράγισμα σπηλαίων είναι στάνταρ διαδικασία - αν η ανασκαφή τελείωσε και το σπήλαιο δεν είναι έτοιμο ή κατάλληλο για υποδοχή επισκεπτών. Αυτό τουλάχιστον δεν είναι περίεργο.
Αλλιώς τρυπώνουν παιδιά και ποιος μετά θα αναλάβει την ευθύνη για ατυχήματα (εγώ μικρός αλλά και λιγότερο μικρός τρύπωνα, και σε "σφραγισμένο"!);

Αστικός μύθος με πέραση στους Έλληνες... δείχνει πόσο εύπιστοι είμαστε αν κάτι νομίζουμε ότι "εξυπηρετεί" τις εθνικές μας φαντασιώσεις...

Φοιτητική φάρσα φοιτητών ενός πανεπιστημίου της Αμερικής ήταν.

Δείτε και
http://web.utk.edu/~blyons/centaur.html
http://www.cs.utk.edu/~mclennan/OM/BA/CentaurCave.html
http://www.sniggle.net/archforg.php
Ήθελαν να δουν (νομίζω κάνανε μελέτη) το πως μια ψεύτικη πληροφορία μπορεί να διαδοθεί και να γίνει πιστευτή και η φάρσα τους θεωρείται από τις πιο πετυχημένες.
Όπως ήταν αναμενόμενο (ίσως και προσδοκώμενο) στην Ελλάδα η είδηση έγινε δεκτή με... ενθουσιασμό και χωρίς να ελεγχθεί η αντικειμενικότητά της. Βέβαια κι εδώ το πήραμε χαμπάρι και τώρα μόνο Έλληνες που διαβάζουν *μόνο* "ΔΑΥΛΟ" (ή τα συναφή) δεν πήραν είδηση τη φάρσα αν και από την ανακοίνωση ακόμα ήταν φανερό αφού μιλούσε για "ανασκαφές στο Βόλο" αναφέρωντας ως τόπο το... Άργος Ορεστικό που είναι στην Καστοριά...

Εεεε... κοίτα λίγο στις πηγές σου γιατί η πιο πάνω περιγραφή έχει λάθη.
Η κατάσταση Α είναι της χαλάρωσης/ονειροπόλησης/μεταξύ ύπνου και ξύπνου, αλλά εμφανίζεται και όταν ονειρευόμαστε, αρχή του ύπνου πριν τον ύπνο, χουζούρι κτλ.
Η Β είναι η κανονική εγρήγορση - όταν είμαστε ξυπνητοί σε κανονική δραστηριότητα.
Η Θ είναι η αρχή του ύπνου, ο κανονικός ύπνος και τα κανονικά όνειρα.
Η Δ είναι ο παλιός καλός βαθύς ύπνος - όταν δεν ξυπνάς "ούτε με κανόνια" αλλά δεν έχεί τίποτα το κακό και οπωσδήποτε ΔΕΝ είναι κατάσταση στην οποία "δεν θα θέλατε να βρισκόσαστε".
Όνειρα όταν κοιμώμαστε βλέπουμε περισσότερο σε κατάσταση Α (λίγο πριν ξυπνήσουμε), Θ, αλλά και Δ (λιγότερο όμως).
http://brain.web-us.com/brainwavesfunction.htm
http://www.doctorhugo.org/brainwaves/brainwaves.html
http://www.thelearningweb.net/chapter04/page168.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Alpha_waves και εξής.
http://www.crossroadsinstitute.org/eeg.html (δίνει λίγο διαφορετικά τις συχνότητες και προσθέτει ένα "κύμα Γ").
Και τις συχνότητες σε κύκλους τις δίνεις με λάθη. Δες http://www.thelearningweb.net/chapter04/page168.html
http://www.psychic101.com/brainwave...lpha-delta.html

Η περίπτωση που έχεις στο νου με το βοσκό και την χαμένη κατσίκα είναι από την ανεύρεση των χειρόγραφων της νεκρής θάλασσας - στην Παλαιστίνη, όχι την Ελλάδα.

Η σελίδα δουλεύει εντάξει και το κείμενο "είναι αυθεντικό" - με την έννοια ότι μιλά για την Ομάδα Ε (δεν είναι *της* Ομάδας Ε ούτε υποκρίνεται ότι είναι με την συμβατική έννοια).
Τώρα το αν βρέθηκε "Βρέθηκε ,απο βοσκό , στον Κιθαιρώνα..." όσο ποιητικό κι αν ακούγεται δεν μπορούμε να το ξέρουμε (δεν υπάρχουν και φωτό) αλλά και δεν έχει σημασία αφού αυτά που λέει θα μπορούσε και να τα έχει αφήσει κάποιος "Λιαντίνοειδής" αλλά και οποιοσδήποτε, οπουδήποτε, και βέβαια το "Βρέθηκε ,απο βοσκό , στον Κιθαιρώνα" ακούγεται καλύτερο από το "έλαβα με e-mail", "το έγραψα ενώ βαριώμουν" ή το "βρήκα στο δρόμο".
Τώρα, το κείμενο κάτι πάει να πει (να το παραθέσουμε εδώ κάπου πέφτει στην κλασσική πια παγίδα - βρόγχο - Ελληνισμός-Ιουδαϊσμός, κάπου το χάνει και κάπου το βρίσκει. Σηκώνει σχολιασμό.

Οι 4 ευαγγελιστές (τουλάχιστον 2 από τους 4) αναφέρουν οι ίδιοι ότι ο Ιησούς (ο λεγόμενος και Χριστός) "είπε και πολλά πολλά άλλα εκτός από αυτά που υποτίθεται ότι έγραψαν οι 4 Ευαγγελιστές", και έκανε. Δεν υπάρχει λοιπόν ζήτημα "απάτης" από τους ευαγγελιστές (απάτη θα ήταν αν δεν μας το λέγανε).
Για τα "Απόκρυφα", τώρα, από προσωπική μελέτη μπορώ να πω ότι περιέχουν και αλήθειες τις οποίες όμως:
1) Για να τις διακρίνεις είναι καλό να έχεις γνώσεις βιβλικές (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) και γνώσεις ιστορικές της αρχαιότητας.
2) Στην πλειοψηφία τους είναι παιδαριώδη κείμενα. Τα έχω διαβάσει σχεδόν όλα και διαφέρουν πολύ από τα κανονικά κείμενα που αν μη τι άλλο φαίνονται συγκροτημένα. Αυτό το έχουν αναγνωρίσει οι μελετητές και το αποδίδουν εν μέρει στο διαφορετικό τρόπο σκέψεις των Γνωστικών (απ' όπου και προέρχονται) και εν μέρει στα κίνητρα που οδήγησαν στη συγγραφή τους.
Για την "αλήθεια" δες στο σχετικό topic...

Καλύτερα να μην μπερδεύουμε τον Χριστιανισμό και τη διδασκαλία του Χριστού με τη θρησκεία που μας σερβίρουν, ή με τους "χριστιανούς" που έκαψαν και βίασαν για να "εκχριστιανίσουν". Αλλά αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο του Χριστιανισμού. Στις περισσότερες "βουδιστικές" χώρες ο καθημερινός τρόπος "λατρείας" του απλού λαού δεν έχει καμιά σχέση με τον Βουδισμό και τη διδασκαλία του Βούδα (που δεν περιλαμβάνει καμιά "λατρεία").
Τα παραδείγματα γύρω μας δείχνουν ότι ο εκφυλισμός μιας διδασκαλίας/θρησκείας είναι λίγο πολύ αναπόφευκτος. Ακόμα και η αρχαία Ελληνική θρησκεία (ως ιδεώδες) πολύ μικρή σχέση σχέση έχει με την καθημερινή πρακτική των αρχαίων Ελλήνων (που ήταν γεμάτη δεισιδαιμονίες), κι αν σήμερα ακούμε για Ελληνική θρησκεία (στη θεωρία) ας περιμένουμε λίγα χρόνια να γίνει "καθεστώς" και τότε θα δούμε το πόσο (και αν) διαφέρει σε τίποτα. Έχουμε πια αρκετά ιστορικά παραδείγματα για να θεωρούμε ότι πιθανότατα θα έχουμε τα ίδια: ένα ιερατείο (με χιτώνα και όχι ράσα) αλλά ίδια "εξουσιαστική" συμπεριφορά με εκείνους που φορούν σήμερα τα ράσα.

Οι φιλόσοφοι του 20ου αιώνα είναι έξω από το πεδίο μελέτης μου (που είναι οι αρχαίοι - κυρίως Έλληνες - από τις πηγές), οπότε δεν μπορώ να σχολιάσω τίποτα.
Το θέμα ήταν για την Ελληνική φιλοσοφία και τον Ελληνισμό - και σ' αυτά αναφερόμουν.
Παρουσίασα μια προσέγγιση του θέματος θεμελιωμένη με αναφορές σε πηγές και βιβλιογραφία, με βασική θέση ότι η σχέση Ελληνικής φιλοσοφίας - Χριστιανισμού δεν είναι τόσο μονολιθική όσο παρουσιάζεται από ορισμένους και ότι δεν ήταν μια συνεχής αντιπαράθεση, ούτε είναι αγεφύρωτα χωρισμένες. Αυτό αποδεικνύεται ιστορικα. Ότι είναι αμφισβητήσιμο μπορούμε να το κουβεντιάσουμε, συγκεριμένα.

Νομίζω ότι η χρήση πηγών που κάνω και η βιβλιογραφία δείχνει ότι το βλέπω συνολικά και όχι από μια μόνο άποψη. Απλά τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η άποψη θεμελιώνεται καλίτερα και ούτε ο Κέλσος, ούτε ο Πορφύριος, ούτε ο Ιουλιανός μπορούν να το αλλάξουν. Απλά πρέπει όποιος θέλει να τους διαβάσει ολόκληρους και να μην βασίζεται σε ότι λένε άλλοι, πως είπαν εκείνοι. Θα εκπλαγεί.
Όσο για τα μεταφυσικά δόγματα θα πρέπει να παραπέμψω στους πιο πολλούς φιλόσοφους. Και οι προσωκρατικοί από τα μεταφυσικά ξεκίνησαν. Όλοι σχεδόν θεολόγισαν. Έπειτα από τον Πυθαγόρα ως τον Επίκουρο αλλά κι έπειτα. Μεταφυσικά ήταν πολλά από τα όσα είπαν. Τι να αναφέρω από τους χριστιανικούς χρόνους; Το Πρόκλο; τον Ιάμβλιχο; Δεν δογμάτισαν αυτοί μεταφυσικά; (Όπως και να έχει οι προσωκρατικοί ήταν μακρινό παρελθόν στα χρόνια που μιλάμε).

Εκείνο που έκανα ήταν να δειξω ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός ότι ο Χριστιανισμός και η Ελληνική Φιλοσοφία ήταν πάντοτε σε σύγκρουση. Και ότι δεν μπορούμε να ορίσουμε μια επαφή πολλών αιώνων με βάση 2-3 φιλόσοφους κάποιων εποχών, αλλά ότι θα πρέπει να έχουμε συνολική άποψη.
Έφερα αρκετά παραδείγματα, οπότε καλό θα είναι να αναφέρεις πιο συγκεκριμένα τις αντιρήσεις.

Τα ... κατεβατά μου στηρίζονται σε πηγές και - όσο γίνεται - σφαιρική γνώση του θέματος (όποιος θέλει μπορεί να προσέξει ότι η βιβλιογραφία που δίνω δεν αφορά φιλοχριστιανικά βιβλία. Το κριτήριό μου ήταν η επιστημονικότητα. Αν αυτό εννοείς "κατεστημένο", τι να πω...
Η μόνη κοινή βασή συζήτησης που μπορούμε να έχουμε είναι αυτά που είναι σήμερα γενικώ αποδεκτά και όχι περιθωριακές απόψεις. "Βάση" είπα, μπορούμε να πάμε παραπέρα και να τα αμφισβητήσουμε. Όχι όμως δογματικά, όπως βλέπω στα πιο κάτω λόγια.

Η φιλία της σοφίας είναι φιλοσοφία και αυτός είναι ο μόνος ορισμός. Αν είσαι χριστιανός και "φιλείς" (έλκεσαι/αγαπάς) της σοφία κανείς δεν μπορεί να σου το αρνηθεί.

Για να μείνουμε
Συχεχίζοντας την διερεύνηση του θέματος, και καθώς η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με το γύρισμα του αιώνα, τέλος 1ου , αρχή 2ου... λίγο μεγάλο το μέγεθος του post αλλά...

Η πλειοψηφία των Χριστιανών** – όπως αποκαλούσαν πια και εκείνοι τους εαυτούς τους αποδεχόμενοι τον όρο – ήταν Έλληνες, και οι «κοινωνικά» και μορφωτικά «ανεβασμένοι» ανάμεσά τους ήταν περισσότεροι κι έτσι άρχισε το χριστιανικό κήρυγμα να φτάνει περισσότερο στ’ αυτιά των φιλοσόφων έτσι άρχισε η «Πρώτη Επαφή». Από την φιλοσοφική πλευρά η κοροϊδευτική και περιφρονητική στάση συνεχίστηκε, όπως διαπιστώνουμε από κείμενα του Λουκιανού, και αυτή η στάση βασιζόταν πιο πολύ στην θεολογία και την μεταφυσική των Χριστιανών. Από την άλλη όμως πλευρά το «πρακτικό» μέρος του Χριστιανισμού άρχισε να ελκύει εκείνους που έβλεπαν σ’ αυτό οικείες εικόνες, και ιδιαίτερα, τους Στωικούς. Έτσι από τους πρώτους Έλληνες φιλόσοφους που έγιναν Χριστιανοί ήταν ο Πάνταινος, Στωϊκός και ονομαστή βιβλιοθήκη, και ο Αριστίδης (που ονομάστηκε «Απολογητής»***)
Παράλληλα με τους φιλοσόφους που γινόταν Χριστιανοί το «ρεύμα» που είχε ξεκινήσει ο Φίλων τον 1ο αιώνα, που αναζητούσε, σημείωνε και έδινε έμφαση στα «κοινά» στοιχεία μεταξύ Ιουδαίκής θεολογίας και Ελληνικής Φιλοσοφίας, συνεχιζόταν μέσα από τη φιλοσοφία του Νουμήνιου.
Αυτό το ρεύμα ήταν ανεξάρτητο από τον χριστιανισμό, και ήταν αποτέλεσμα της «συνάντησης» Ιουδαϊσμού και Ελληνισμού. Τελικά μάλλον απορροφήθηκε, από τη μια από τον χριστιανισμό (στον Ελληνικό χώρο) ενώ από την άλλη συνεχίστηκε στα ιουδαϊκά χέρια εξελισσόμενο στην «ιουδαϊκή» φιλοσοφία του μεσαίωνα.
Μια αντίδραση σε διαφορετικό επίπεδο από την "περιφρόνηση", εκδηλώθηκε από τη μια μέσα από τα κείμενα του Κέλσου, ενός πλατωνικού φιλόσοφου (που μάλλον δεν είναι ο ίδιος με τον φίλο του Λουκιανού, κάποιον επικούριο Κέλσο). Ενώ από την άλλη το παιχνίδι «σκλήρηνε» όταν ορισμένοι του ρωμαϊκού φιλοσοφικού χώρου με «υψηλές» διασυνδέσεις παρόξυναν τις αρχές για «δράση» κατά των Χριστιανών, όπως ο Ο κυνικός Κρεσκένιος, και ο Φρόντο, δάσκαλος του Μάρκου Αυρήλιου (αυτό όμως είναι διαφορετικό θέμα).
Αυτές οι κινήσεις «αντιπαλότητας» ήταν που έφεραν στο προσκήνιο τις χριστιανικές «απολογίες» και πέτυχαν ταυτόχρονα, άθελά τους, κάτι για το οποίο ίσως θα έπρεπε να μετάνιωναν αργότερα: Έδωσαν στον Χριστιανισμό δημοσιότητα, έφεραν τους Χριστιανούς πιο κοντά στη φιλοσοφία απ’ όσο ήταν ή απ’ όσο θα ήθελαν να είναι (αφού πια αναζητούσαν «απαντήσεις» στην κριτική που δεχόταν, όχι μόνο στις «γραφές» αλλά και στα Ελληνικά κείμενα). Κι όπως λένε: «All publicity is good publicity». Ακόμα και η δυσφήμιση λειτουργεί «διαφημιστικά».
Έτσι η αυγή του 3ου αιώνα βρήκε τους Χριστιανούς να έχουν κι αυτοί τόπο ανάμεσα στους φιλοσόφους της εποχής. Χριστιανοί και Έλληνες καθόταν στα ίδια θρανία και είχαν τους ίδιους δασκάλους πριν ο καθένας τους πάρει τον δικό του ιδεολογικό δρόμο. Αυτή η συνύπαρξη δεν ήταν στατική. Υπήρχαν σημεία επαφής και σημεία σύγκρουσης η οποία οδηγήθηκε τελικά σε αποκορύφωμα μέσα από τα 15 βιβλία που έγραψε «Κατά Χριστιανών» ο πλατωνικός Πορφύριος. Σ’ αυτά προφανώς ασκούσε πολύ αποτελεσματική κριτική, περισσότερο από του Κέλσου, κι έτσι κατάφερε αυτό κάτι που ο Κέλσος αποζητούσε χωρίς να το πετύχει: αποξένωσε την χριστιανική «φιλοσοφία» από την Ελληνική «εθνική». Από τον Πορφύριο και μετά οι δρόμοι Χριστιανισμού και Ελληνικής Φιλοσοφίας χωρίζουν. Οι πλειοψηφία των Ελλήνων φιλοσόφων είναι «αντιχριστιανοί», άλλοι ήπια και θεωρητικά, κι άλλοι ενεργά. Το αποτέλεσμα ήταν να πάψουν σιγά, σιγά από τα τέλη του 3ου αιώνα να κάθονται στα ίδια θρανία Έλληνες και Χριστιανοί φιλόσοφοι και να επέλθει η αποξένωση που οδήγησε στο να γίνει η λέξη «Έλλην» συνώνυμη με το απαξιωτικό «ειδωλολάτρης» και στην μέχρι σήμερα αντίληψη που έχουν ορισμένοι ότι ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός είναι πράγματα ασυμβίβαστα. Γεγονός είναι ότι για 200 χρόνια δεν ήταν ασυμβίβαστα κι έτσι αυτό δεν μπορεί να ισχύει με την απόλυτη «ιδεολογική» έννοια που του δίδεται. Κατέληξαν να είναι μέσα από ανθρώπινες επιλογές και ενέργειες (των τοτινών εκπροσώπων και των δύο πλευρών) και όχι λόγω κάποιας απόλυτης ασυμβατότητας των ιδεολογιών αυτών καθ’ αυτών.
Πάντως, οδηγήθηκαν έτσι τα πράγματα στη Σύγκρουση που χαρακτήρισε τον 4ο αιώνα και – κατά τη γνώμη μου – η Ελληνική φιλοσοφία, η Φιλοσοφία γενικότερα και στην ουσία ολόκληρη η ανθρωπότητα ζημιώθηκαν από την όξυνση εκείνη που εμείς σήμερα μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το πόσο αναγκαία ήταν...
Όπως και να έχει η εξέλιξη της "σχέσης" χριστιανισμού και Ελληνικής φιλοσοφίας έχει δυο-τρια ενδιαφέροντας σημεία:
Γιατί οι Στωικοί και οι Κυνικοί ήταν οι πρώτοι που αντέδρασαν κάπως θετικά;
Ποια τι εξάγεται από την επιχειρηματολογία του Κέλσου και του Πορφύριου;
Ποια η σχέση μεταξύ της "υποχώρισης" του Στωικισμού ως "επικρατούσα" φιλοσοφία μπροστά στο νεοπλατωνισμό και τους νεοπυθαγόριους και της όξυνσης των σχέσεων χριστιανών και "εθνικών" στον φιλοσοφικό χώρο;

Σημειώσεις
* Οι πρώτοι Χριστιανοί αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «μαθητές του Ιησού του Ναζωραίου» ή μαθητές «της Οδού» («Οδό» ονόμαζαν τη διδασκαλία τους) και αναμεταξύ λεγόταν «αδελφοί». Οι άλλοι τους αποκαλούσαν αρχικά «Ναζωραίους» (για ευνόητους λόγους) ενώ το όνομα «Χριστιανός» τους αποδόθηκε, κοροϊδευτικά στην αρχή, στην Αντιόχεια. Έτσι άρχισαν να τους αποκαλούν οι άλλοι και πέρσασε καιρός μέχρι να αρχίσουν και οι ίδιοι να το χρησιμοποιούν.
** Χριστιανός – Χριστιανισμός: Η λέξη «Χριστιανός» προέρχεται από την Ελληνική λέξη «Χρισμένος» / «Κεχρισμένος» που βασικά σήμαινε κάποιον τον οποίο είχαν περιχύσει λάδι στο κεφάλι και πρακτικά είχε το νόημα του «διορισμού» για κάποια εργασία ή έκφραση τιμής. Αυτή η «χρίση» με έλαιο από τα χρόνια του Ομήρου ακόμα ήταν τρόπος τιμής προς κάποιον και κατά κάποιο τρόπο τον «ξεχώριζε» τον «χρισμένο» από τους υπόλοιπους. Στο Ιουδαϊκό δε πλαίσιο ήταν ο τρόπος με τον οποίο εγκαινιαζόταν μια αποστολή κάποιου, ή «διοριζόταν» ένας βασιλιάς.
Έτσι ο «Χρισμένος» ξεχώριζε από τους άλλους και ήταν «ο Εκλεκτός».
Για έναν τέτοιον «Εκλεκτό» μιλούσαν αρχαίες Ιουδαϊκές προφητείες. Κάποιον που θα ερχόταν να «βγάλει το φίδι από την τρύπα», να λύσει όλα τα προβλήματα του Ιουδαϊκού λαού κτλ. με δυο λόγια να τους «Σώσει». Αυτόν τον αναμενόμενο αποκαλούσαν οι Εβραίοι «Μεσσία» = «Σωτήρα/Λυτρωτή». Έτσι ο «Χριστιανός» είναι εκείνος που δηλώνει ότι «ανήκει» σ’ αυτόν τον «χρισμένο» Εκλεκτό Σωτήρα, και Χριστιανισμός (ή Μεσσιανισμός) είναι η «κοσμοθεωρία» που έχει την άποψη ότι κάποιος Εκλεκτός θα έρθει και λύσει ολονών τα προβλήματα (ή τουλάχιστον των «δικών» του ….
*** Εδώ να σημειωθεί ότι η ποικιλία στην ορολογία μπορεί να οδηγήσει σε μπέρδεμα. Παράδειγμα: Ο Αριστίδης ήταν φιλόσοφος. Επειδή όμως αφ’ ότου έγινε Χριστιανός ασχολήθηκε με την «υπεράσπιση» του Χριστιανισμού έμεινε γνωστός ως «Απολογητής». Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους χριστιανούς συγγραφείς: το ότι σήμερα είναι γνωστοί ως «εκκλησιαστικοί συγγραφείς», «επίσκοποι» ή «απολογητές» δεν σημαίνει ότι δεν ήταν φιλόσοφοι. Κάποιοι ήταν, κάποιοι δεν ήταν. Αν λοιπόν δεν αναφέρονται ως «φιλόσοφοι», αυτό απλά μπορεί να σημαίνει ότι η άλλη τους «ιδιότητα», ως Χριστιανοί, πήρε προτεραιότητα.

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με το γύρισμα του αιώνα, τέλος 1ου , αρχή 2ου. Η πλειοψηφία των Χριστιανών – όπως αποκαλούσαν πια και εκείνοι τους εαυτούς τους αποδεχόμενοι τον όρο – ήταν Έλληνες, και οι «κοινωνικά» και μορφωτικά «ανεβασμένοι» ανάμεσά τους ήταν περισσότεροι κι έτσι άρχισε το χριστιανικό κήρυγμα να φτάνει περισσότερο στ’ αυτιά των φιλοσόφων έτσι άρχισε η «Πρώτη Επαφή». Από την φιλοσοφική πλευρά η κοροϊδευτική και περιφρονητική στάση συνεχίστηκε, όπως διαπιστώνουμε από κείμενα του Λουκιανού, και αυτή η στάση βασιζόταν πιο πολύ στην θεολογία και την μεταφυσική των Χριστιανών. Από την άλλη όμως πλευρά το «πρακτικό» μέρος του Χριστιανισμού άρχισε να ελκύει εκείνους που έβλεπαν σ’ αυτό οικείες εικόνες, και ιδιαίτερα, τους Στωικούς. Έτσι από τους πρώτους Έλληνες φιλόσοφους που έγιναν Χριστιανοί ήταν ο Πάνταινος, Στωϊκός και ονομαστή βιβλιοθήκη, και ο Αριστίδης (που ονομάστηκε «Απολογητής»***)
Παράλληλα με τους φιλοσόφους που γινόταν Χριστιανοί το «ρεύμα» που είχε ξεκινήσει ο Φίλων τον 1ο αιώνα, που αναζητούσε, σημείωνε και έδινε έμφαση στα «κοινά» στοιχεία μεταξύ Ιουδαίκής θεολογίας και Ελληνικής Φιλοσοφίας, συνεχιζόταν μέσα από τη φιλοσοφία του Νουμήνιου.
Αυτό το ρεύμα ήταν ανεξάρτητο από τον χριστιανισμό, και ήταν αποτέλεσμα της «συνάντησης» Ιουδαϊσμού και Ελληνισμού. Τελικά μάλλον απορροφήθηκε, από τη μια από τον χριστιανισμό (στον Ελληνικό χώρο) ενώ από την άλλη συνεχίστηκε στα ιουδαϊκά χέρια εξελισσόμενο στην «ιουδαϊκή» φιλοσοφία του μεσαίωνα.

Η αντίδραση εκδηλώθηκε από τη μια μέσα από τα κείμενα του Κέλσου, ενός πλατωνικού φιλόσοφου (που μάλλον δεν είναι ο ίδιος με τον φίλο του Λουκιανού, κάποιον επικούριο Κέλσο). Ενώ από την άλλη το παιχνίδι «σκλήρηνε» όταν ορισμένοι του ρωμαϊκού φιλοσοφικού χώρου με «υψηλές» διασυνδέσεις παρόξυναν τις αρχές για «δράση» κατά των Χριστιανών, όπως ο Ο κυνικός Κρεσκένιος, και ο Φρόντο, δάσκαλος του Μάρκου Αυρήλιου.
Αυτές οι κινήσεις «αντιπαλότητας» ήταν που έφεραν στο προσκήνιο τις χριστιανικές «απολογίες» και πέτυχαν ταυτόχρονα, άθελά τους, κάτι για το οποίο ίσως θα έπρεπε να μετάνιωναν αργότερα: Έδωσαν στον Χριστιανισμό δημοσιότητα, έφεραν τους Χριστιανούς πιο κοντά στη φιλοσοφία απ’ όσο ήταν ή απ’ όσο θα ήθελαν να είναι (αφού πια αναζητούσαν «απαντήσεις» στην κριτική που δεχόταν, όχι μόνο στις «γραφές» αλλά και στα Ελληνικά κείμενα). Κι όπως λένε: «All publicity is good publicity». Ακόμα και η δυσφήμιση λειτουργεί «διαφημιστικά».

Έτσι η αυγή του 3ου αιώνα βρήκε τους Χριστιανούς να έχουν κι αυτοί τόπο ανάμεσα στους φιλοσόφους της εποχής. Χριστιανοί και Έλληνες καθόταν στα ίδια θρανία και είχαν τους ίδιους δασκάλους πριν ο καθένας τους πάρει τον δικό του ιδεολογικό δρόμο. Αυτή η συνύπαρξη δεν ήταν στατική. Υπήρχαν σημεία επαφής και σημεία σύγκρουσης η οποία οδηγήθηκε τελικά σε αποκορύφωμα μέσα από τα 15 βιβλία που έγραψε «Κατά Χριστιανών» ο πλατωνικός Πορφύριος. Σ’ αυτά προφανώς ασκούσε πολύ αποτελεσματική κριτική, περισσότερο από του Κέλσου, κι έτσι κατάφερε αυτό κάτι που ο Κέλσος αποζητούσε χωρίς να το πετύχει: αποξένωσε την χριστιανική «φιλοσοφία» από την Ελληνική «εθνική». Από τον Πορφύριο και μετά οι δρόμοι Χριστιανισμού και Ελληνικής Φιλοσοφίας χωρίζουν. Οι πλειοψηφία των Ελλήνων φιλοσόφων είναι «αντιχριστιανοί», άλλοι ήπια και θεωρητικά, κι άλλοι ενεργά. Το αποτέλεσμα ήταν να πάψουν σιγά, σιγά από τα τέλη του 3ου αιώνα να κάθονται στα ίδια θρανία Έλληνες και Χριστιανοί φιλόσοφοι και να επέλθει η αποξένωση που οδήγησε στο να γίνει η λέξη «Έλλην» συνώνυμη με το απαξιωτικό «ειδωλολάτρης» και στην μέχρι σήμερα αντίληψη που έχουν ορισμένοι ότι ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός είναι πράγματα ασυμβίβαστα. Γεγονός είναι ότι για 200 χρόνια δεν ήταν ασυμβίβαστα κι έτσι αυτό δεν μπορεί να ισχύει με την απόλυτη «ιδεολογική» έννοια που του δίδεται. Κατέληξαν να είναι μέσα από ανθρώπινες επιλογές και ενέργειες (των τοτινών εκπροσώπων και των δύο πλευρών) και όχι λόγω κάποιας απόλυτης ασυμβατότητας των ιδεολογιών αυτών καθ’ αυτών.
Πάντως, οδηγήθηκαν έτσι τα πράγματα στη Σύγκρουση που χαρακτήρισε τον 4ο αιώνα και – κατά τη γνώμη μου – η Ελληνική φιλοσοφία, η Φιλοσοφία γενικότερα και στην ουσία ολόκληρη η ανθρωπότητα ζημιώθηκαν από την όξυνση εκείνη που εμείς σήμερα μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το πόσο αναγκαία ήταν...

* Οι πρώτοι Χριστιανοί αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «μαθητές του Ιησού του Ναζωραίου» ή μαθητές «της Οδού» («Οδό» ονόμαζαν τη διδασκαλία τους) και αναμεταξύ λεγόταν «αδελφοί». Οι άλλοι τους αποκαλούσαν αρχικά «Ναζωραίους» (για ευνόητους λόγους) ενώ το όνομα «Χριστιανός» τους αποδόθηκε, κοροϊδευτικά στην αρχή, στην Αντιόχεια. Έτσι άρχισαν να τους αποκαλούν οι άλλοι και πέρσασε καιρός μέχρι να αρχίσουν και οι ίδιοι να το χρησιμοποιούν.

** Χριστιανός – Χριστιανισμός: Η λέξη «Χριστιανός» προέρχεται από την Ελληνική λέξη «Χρισμένος» / «Κεχρισμένος» που βασικά σήμαινε κάποιον τον οποίο είχαν περιχύσει λάδι στο κεφάλι και πρακτικά είχε το νόημα του «διορισμού» για κάποια εργασία ή έκφραση τιμής. Αυτή η «χρίση» με έλαιο από τα χρόνια του Ομήρου ακόμα ήταν τρόπος τιμής προς κάποιον και κατά κάποιο τρόπο τον «ξεχώριζε» τον «χρισμένο» από τους υπόλοιπους. Στο Ιουδαϊκό δε πλαίσιο ήταν ο τρόπος με τον οποίο εγκαινιαζόταν μια αποστολή κάποιου, ή «διοριζόταν» ένας βασιλιάς.
Έτσι ο «Χρισμένος» ξεχώριζε από τους άλλους και ήταν «ο Εκλεκτός».
Για έναν τέτοιον «Εκλεκτό» μιλούσαν αρχαίες Ιουδαϊκές προφητείες. Κάποιον που θα ερχόταν να «βγάλει το φίδι από την τρύπα», να λύσει όλα τα προβλήματα του Ιουδαϊκού λαού κτλ. με δυο λόγια να τους «Σώσει». Αυτόν τον αναμενόμενο αποκαλούσαν οι Εβραίοι «Μεσσία» = «Σωτήρα/Λυτρωτή». Έτσι ο «Χριστιανός» είναι εκείνος που δηλώνει ότι «ανήκει» σ’ αυτόν τον «χρισμένο» Εκλεκτό Σωτήρα, και Χριστιανισμός (ή Μεσσιανισμός) είναι η «κοσμοθεωρία» που έχει την άποψη ότι κάποιος Εκλεκτός θα έρθει και λύσει ολονών τα προβλήματα (ή τουλάχιστον των «δικών» του ….

*** Εδώ να σημειωθεί ότι η ποικιλία στην ορολογία μπορεί να οδηγήσει σε μπέρδεμα. Παράδειγμα: Ο Αριστίδης ήταν φιλόσοφος. Επειδή όμως αφ’ ότου έγινε Χριστιανός ασχολήθηκε με την «υπεράσπιση» του Χριστιανισμού έμεινε γνωστός ως «Απολογητής». Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους χριστιανούς συγγραφείς: το ότι σήμερα είναι γνωστοί ως «εκκλησιαστικοί συγγραφείς», «επίσκοποι» ή «απολογητές» δεν σημαίνει ότι δεν ήταν φιλόσοφοι. Κάποιοι ήταν, κάποιοι δεν ήταν. Αν λοιπόν δεν αναφέρονται ως «φιλόσοφοι», αυτό απλά μπορεί να σημαίνει ότι η άλλη τους «ιδιότητα», ως Χριστιανοί, πήρε προτεραιότητα.