Επιθανάτιες Εμπειρίες
Ενα θεμα που συνεχιζει να μας "βασανιζει" καθως παραμενει ενα απο τα αλυτα μυστηρια της ανθρωπινης φυσης. Πολλοι ειναι οι ανθρωποι που φτανοντας πολυ κοντα στο θανατο βρισκονται αντιμετωποι με εμπειριες που απο λιγο εως πολυ ειναι κοινες. Νιωθουν να βγαινουν απο το σωμα τους ,να υπεριπτανται στο δωματιο του νοσοκομειου (συνηθως!) και να ακουν οσα συμβαινουν εκει ,βλεπουν εκεινο το φωτεινο τουνελ με το εντονο φως στην αλλη του ακρη ...Και ξαφνικα κατι τους τραβα βιαια και παλι στον φυσικο κοσμο.
Παιχνιδια του μυαλου; Συνεπειες της αναισθησιας και των φαρμακων; Ή μηπως μια αγνωστη σε εμας ακομη διαδικασια της καταληξης της ανθρωπινης ψυχης;
Voel περιμενω και τη δικη σου τοποθετηση (σαν αναισθησιολογος που εισαι)!
Παιχνιδια του μυαλου; Συνεπειες της αναισθησιας και των φαρμακων; Ή μηπως μια αγνωστη σε εμας ακομη διαδικασια της καταληξης της ανθρωπινης ψυχης;
Voel περιμενω και τη δικη σου τοποθετηση (σαν αναισθησιολογος που εισαι)!
Το θεμα των επιθανατιων εμπειριων (Near-death experiences) ειναι ενα φοβερα ενδιαφερον θεμα. Συγχαρητηρια στον Μηνα που το ανοιξε. Πραγματικα περιμενω να ακουσω τις αποψεις σας για το θεμα. Οσον αφορα τις δικες μου αποψεις, δυστυχως θα πρεπει να κανετε λιγο υπομονη, καθοτι αυτην την εβδομαδα μετακομιζω οποτε ο υπολογιστης μου θα ειναι καπου αναμεσα σε δυο σπιτια 
Απο βδομαδα λοιπον τα καλυτερα......
Απο βδομαδα λοιπον τα καλυτερα......
Προσωπικά πιστεύω ότι πρόκειται για παίχνίδια του μυαλού σε σχέση σαφώς και με τυχόν φάρμακα και άλλες παρόμοιες συνέπειες.
Δε νομίζω δηλαδή ότι η ψυχή μας βγαίνει από το σώμα μας. Απλά το μυαλό μας έχοντας εικόνες από την καθημερινότητα παίζει τέτοιου είδους παιχνίδια και μετά νομίζουμε ότι τα ζήσαμε.
Δεν θέλω βέβαια να φανώ απόλυτος, απλά αυτό είναι που πιστεύω.
Δε νομίζω δηλαδή ότι η ψυχή μας βγαίνει από το σώμα μας. Απλά το μυαλό μας έχοντας εικόνες από την καθημερινότητα παίζει τέτοιου είδους παιχνίδια και μετά νομίζουμε ότι τα ζήσαμε.
Δεν θέλω βέβαια να φανώ απόλυτος, απλά αυτό είναι που πιστεύω.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από beetlejuice
Ενα θεμα που συνεχιζει να μας "βασανιζει" καθως παραμενει ενα απο τα αλυτα μυστηρια της ανθρωπινης φυσης. Πολλοι ειναι οι ανθρωποι που φτανοντας πολυ κοντα στο θανατο βρισκονται αντιμετωποι με εμπειριες που απο λιγο εως πολυ ειναι κοινες. Νιωθουν να βγαινουν απο το σωμα τους ,να υπεριπτανται στο δωματιο του νοσοκομειου (συνηθως!) και να ακουν οσα συμβαινουν εκει ,βλεπουν εκεινο το φωτεινο τουνελ με το εντονο φως στην αλλη του ακρη ...Και ξαφνικα κατι τους τραβα βιαια και παλι στον φυσικο κοσμο.
Παιχνιδια του μυαλου; Συνεπειες της αναισθησιας και των φαρμακων; Ή μηπως μια αγνωστη σε εμας ακομη διαδικασια της καταληξης της ανθρωπινης ψυχης;... |
Έχω ακούσει και εγώ το συγκεκριμένο γεγονός που περιγράφει ο Beetlejuice απο πολλούς ανθρώπους που βρέθηκαν στα πρόθυρα του θανάτου και τελικά επέζησαν. Τους τραβάει η επιστροφή στην παρούσα ζωή οτι έχουν πολλές υποχρεώσεις, ή ανθρώπους που τους έχουν μεγάλη ανάγκη και θα έκαναν μεγάλη ζημιά άν έτσι ξαφνικά και αδικιολόγητα τους εγκαταλείψουν.
Πολλες φορες οι μεταθανατιες εμπειριες μιαζουν παρα πολυ με την κατασταση της αστρηκης προβολης ,βαση στοιχειων απο πολλα ατομα που εχουν τραυματιστει σοβαρα και βρεθηκαν στο χειρουργειο , αλλα αυτο ισως οφειλετε στο γεγονος οτι τα ατομα αυτα ηταν ναρκομενα και η αστρικη προβολη ειναι ευκολοτερο επιτυχης σε κατασταση υπνου οποτε η μεταθανατια εμπειρια ειναι κατι το διαφορετικο μια και ο (συνδεσμος) που υπαρχει με το σωμα στην αστρικη προβολη στις μεταθανατιες εμπειριες πολλες φορες δεν υπαρχει.
Όλα τα φαινόμενα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια μιας επιθανάτιας εμπειρίας (το τούνελ με το υπέρλαμπρο φως στην άκρη του, η γαλήνη και η έκσταση που νιώθει το άτομο κ.α.) μπορούν να εξηγηθούν λογικά και να θεωρηθούν παιχνίδια και παραισθήσεις του μυαλού.
Αυτό που φέρνει όμως σε πραγματική αμηχανία τους ειδικούς επιστήμονες είναι οι εξωσωματώσεις που παρουσιάζονται συχνά στα άτομα που βιώνουν την επιθανάτια εμπειρία.
Ο παραπάνω φίλος σημειώνει ότι οι εξωσωματικές αυτές εμπειρίες δεν σχετίζονται με την Near Death Experience, αλλά στην πραγματικότητα είναι αστρικές προβολές οι οποίες πραγματοποιούνται κάτω υπό την επήρεια της νάρκωσης. Πολλές φορές όντως μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωμάτωση δεν γίνεται μετά από νάρκωση, αλλά μετά από π.χ. μια καρδιακή προσβολή. Πολλοί ασθενείς μετά από καρδιακή προσβολή, ‘’βγήκαν’’ από το σώμα τους και περιέγραψαν κατόπιν με κάθε λεπτομέρεια τις προσπάθειες του γιατρού ή των δικών τους να τους συνεφέρουν ή βγήκαν από το δωμάτιο και συγκράτησαν μια σκηνή που γινόταν την ίδια ακριβώς στιγμή σε άλλο χώρο.
Εξαιρετική είναι μια ανάλογη περίπτωση κάποιας 70χρονης τυφλής γυναίκας που έχασε το φως της στα 18. Μετά την ‘’επαναφορά’’ της περιέγραψε στο γιατρό τα εργαλεία που εκείνος χρησιμοποίησε. Εργαλεία που δεν υπήρχαν πριν 52 χρόνια όταν ακόμα έβλεπε – απόδειξη ότι έλεγε την αλήθεια!
Ακόμη και αν – για τους δύσπιστους – οι εξωματώσεις αυτές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει συνέχεια μετά το θάνατο, το σίγουρο είναι ότι αποδεικνύουν οριστικά την ύπαρξη της ψυχής.
Αυτό που φέρνει όμως σε πραγματική αμηχανία τους ειδικούς επιστήμονες είναι οι εξωσωματώσεις που παρουσιάζονται συχνά στα άτομα που βιώνουν την επιθανάτια εμπειρία.
Ο παραπάνω φίλος σημειώνει ότι οι εξωσωματικές αυτές εμπειρίες δεν σχετίζονται με την Near Death Experience, αλλά στην πραγματικότητα είναι αστρικές προβολές οι οποίες πραγματοποιούνται κάτω υπό την επήρεια της νάρκωσης. Πολλές φορές όντως μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωμάτωση δεν γίνεται μετά από νάρκωση, αλλά μετά από π.χ. μια καρδιακή προσβολή. Πολλοί ασθενείς μετά από καρδιακή προσβολή, ‘’βγήκαν’’ από το σώμα τους και περιέγραψαν κατόπιν με κάθε λεπτομέρεια τις προσπάθειες του γιατρού ή των δικών τους να τους συνεφέρουν ή βγήκαν από το δωμάτιο και συγκράτησαν μια σκηνή που γινόταν την ίδια ακριβώς στιγμή σε άλλο χώρο.
Εξαιρετική είναι μια ανάλογη περίπτωση κάποιας 70χρονης τυφλής γυναίκας που έχασε το φως της στα 18. Μετά την ‘’επαναφορά’’ της περιέγραψε στο γιατρό τα εργαλεία που εκείνος χρησιμοποίησε. Εργαλεία που δεν υπήρχαν πριν 52 χρόνια όταν ακόμα έβλεπε – απόδειξη ότι έλεγε την αλήθεια!
Ακόμη και αν – για τους δύσπιστους – οι εξωματώσεις αυτές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει συνέχεια μετά το θάνατο, το σίγουρο είναι ότι αποδεικνύουν οριστικά την ύπαρξη της ψυχής.
Κατά τις στιγμές του πολύ έντονου στρες, όπως όταν το σώμα βρίσκεται λίγο πριν από το θάνατο, παράγονται ορισμένες ουσίες, που ονομάζονται φυσικά οπιοειδή, επειδή μοιάζουν με το γνωστό ναρκωτικό. Ο εγκέφαλος κατακλύζεται από τις ουσίες αυτές και λειτουργεί κάτω από τις επιδράσεις τους, οπότε μου φαίνεται δύσκολο να αποφανθεί κανείς εάν οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν κάποια μεταφυσική εξήγηση ή όχι. Πιθανόν σε ορισμένους ανθρώπους να ισχύει η επιστημονική εξήγηση και σε κάποιους άλλους όχι, δεδομένου πως δεν είναι γνωστό εάν όλοι έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Κάπου έχει πάρει το μάτι μου ότι οι εμπειρίες αυτές μοιάζουν με τη διαδικασία της γέννησης, όπου από το απόλυτο σκοτάδι το άτομο βγαίνει μέσα από ένα τούνελ -το γεννητικό σωλήνα- στο φως της εξωμήτριας ζωής. Σκεφτείτε λίγο τις αναλογίες, νομίζω πως έχει σημασία.
ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια έτυχε να διαβάσω δυο εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία, το ένα με θέμα τις επιθανάτιες εμπειρίες και το άλλο με τα μυστήρια του Χρόνου και το ζήτημα της δυνατότητας του ταξιδιού στο χρόνο. Θα ρωτήσει κάποιος, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
Στο βιβλίο των μυστηρίων του Χρόνου, ο συγγραφέας κατέληγε στο ότι το «χρονικό ταξίδι» ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί σωματικά, παρόλη τη μελλοντική εξέλιξη της επιστήμης, πραγματοποιείται σχετικά εύκολα νοητικά – και ανέφερε παραδείγματα όπως της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές με τη μέθοδο της ύπνωσης και τα όνειρα. Βασική προϋπόθεση της μεταβάσεως στο παρελθόν ή στο μέλλον μέσω των ονείρων, είναι η αχρονικότητά τους, δηλαδή η ολοσχερής έλλειψη της αίσθησης του χρόνου και της μονοδιάστατης ροής του. Πραγματικά πόσες φορές ξυπνάμε από τον ύπνο μας γεμάτοι αναμνήσεις από διάφορα εκτενή όνειρα και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κοιμηθεί μόνο μερικά λεπτά της ώρας; Ενδιαφέρον σχετικά είναι το εξής περιστατικό: Ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση, την οποία είχε δει και άλλες φορές, αποκοιμήθηκε καθώς άρχιζε το έργο. Στον ύπνο του ονειρεύτηκε όλη την εξέλιξη του έργου, πράξη προς πράξη. Όταν κάποια στιγμή ξύπνησε, διαπίστωσε έκπληκτος ότι η παράσταση βρισκόταν ακόμη στα μισά της πρώτης πράξης!
Τα όνειρα, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, δημιουργούνται όταν ο εγκέφαλος προβάλλει εικόνες που υπάρχουν στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Αναφορικά με τα όνειρα που σχετίζονται με το χρόνο, ο εγκέφαλος πρέπει να γίνεται δέκτης ενός άλλου πομπού. Αυτός ο «πομπός» από τον οποίο προέρχονται οι εικόνες των προφητικών ονείρων είναι άραγε η διάσταση του χωροχρόνου ή, το συλλογικό ασυνείδητο; Οι σκέψεις μου για τα άχρονα όνειρα και τον πιθανό σύνδεσμό τους με τον ενιαίο χωρόχρονο, συνδυάστηκαν με τις επιθανάτιες εμπειρίες που επίσης με απασχολούσαν. Και να γιατί:
Οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν αντιμετωπιστεί με πολύ σκεπτικισμό από τους επιστήμονες και τους αρνητές της «ζωής μετά θάνατον». Ουσιαστικά λένε ότι πρόκειται περί «οραμάτων» που δημιουργούνται από συγκεκριμένες εγκεφαλικές ουσίες, οι οποίες εκκρίνονται σε στιγμές «μεγάλου κινδύνου», πόσο μάλλον τη στιγμή του επερχόμενου θανάτου. Ας δεχτούμε λοιπόν την άποψη των σκεπτικιστών, ότι έχουμε να κάνουμε με «παιχνιδίσματα» και ψευδαισθήσεις του ετοιμοθάνατου μυαλού.
Αυτά τα επιθανάτια οράματα ίσως παράγονται με τον ίδιο τρόπο που παράγονται από τον εγκέφαλο και τα όνειρα. Η διαφορά τους είναι ότι τα όνειρα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου ύπνου, ενώ οι επιθανάτιες εμπειρίες κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον «μεγάλο ύπνο» του θανάτου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που «επέστρεψαν πίσω» μετά από μια επιθανάτια εμπειρία την περιγράφουν σαν πιο έντονη και παραστατική από κάθε «ζωντανό» όνειρο (ίσως και λόγο της κρισιμότητας της κατάστασης). Επίσης αρκετοί θυμούνται ότι ήταν μεγάλης χρονικής διάρκειας, ενώ στην πραγματικότητα από τη στιγμή που «σταμάτησε» η καρδιά τους, μέχρι που επανήλθαν, είχαν περάσει μερικά λεπτά. Άρα μια επιθανάτια εμπειρία για έναν άνθρωπο που «γυρίζει πίσω» μπορεί να φαίνεται από τη μία άχρονη και από την άλλη εξαιρετικά συνειδητή.
Για εκείνον όμως που τελικά δεν επιστρέψει, μήπως το τελευταίο δευτερόλεπτο – σύμφωνα με τον δικό μας χρόνο - που χωρίζει την «επιστροφή» στο σώμα από το οριστικό τέλος, μέσα στη διάσταση του χωροχρόνου με τον οποίο συνδέεται ο εγκέφαλος, διαρκέσει μια «αιωνιότητα»; Μήπως αυτός ο άνθρωπός, που δεν θα υπάρχει στο κόσμο μας, θα συνεχίζει μέσα στην στιγμιαία αχρονικότητα του εγκεφάλου του να βιώνει την εξαιρετικά συνειδητή επιθανάτια εμπειρία του, και άρα την περίφημη «αιώνια ζωή»;
* Η παραπάνω σκέψη είναι μια καθαρά προσωπική φιλοσοφική προσέγγιση επί του θέματος.
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια έτυχε να διαβάσω δυο εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία, το ένα με θέμα τις επιθανάτιες εμπειρίες και το άλλο με τα μυστήρια του Χρόνου και το ζήτημα της δυνατότητας του ταξιδιού στο χρόνο. Θα ρωτήσει κάποιος, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
Στο βιβλίο των μυστηρίων του Χρόνου, ο συγγραφέας κατέληγε στο ότι το «χρονικό ταξίδι» ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί σωματικά, παρόλη τη μελλοντική εξέλιξη της επιστήμης, πραγματοποιείται σχετικά εύκολα νοητικά – και ανέφερε παραδείγματα όπως της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές με τη μέθοδο της ύπνωσης και τα όνειρα. Βασική προϋπόθεση της μεταβάσεως στο παρελθόν ή στο μέλλον μέσω των ονείρων, είναι η αχρονικότητά τους, δηλαδή η ολοσχερής έλλειψη της αίσθησης του χρόνου και της μονοδιάστατης ροής του. Πραγματικά πόσες φορές ξυπνάμε από τον ύπνο μας γεμάτοι αναμνήσεις από διάφορα εκτενή όνειρα και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κοιμηθεί μόνο μερικά λεπτά της ώρας; Ενδιαφέρον σχετικά είναι το εξής περιστατικό: Ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση, την οποία είχε δει και άλλες φορές, αποκοιμήθηκε καθώς άρχιζε το έργο. Στον ύπνο του ονειρεύτηκε όλη την εξέλιξη του έργου, πράξη προς πράξη. Όταν κάποια στιγμή ξύπνησε, διαπίστωσε έκπληκτος ότι η παράσταση βρισκόταν ακόμη στα μισά της πρώτης πράξης!
Τα όνειρα, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, δημιουργούνται όταν ο εγκέφαλος προβάλλει εικόνες που υπάρχουν στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Αναφορικά με τα όνειρα που σχετίζονται με το χρόνο, ο εγκέφαλος πρέπει να γίνεται δέκτης ενός άλλου πομπού. Αυτός ο «πομπός» από τον οποίο προέρχονται οι εικόνες των προφητικών ονείρων είναι άραγε η διάσταση του χωροχρόνου ή, το συλλογικό ασυνείδητο; Οι σκέψεις μου για τα άχρονα όνειρα και τον πιθανό σύνδεσμό τους με τον ενιαίο χωρόχρονο, συνδυάστηκαν με τις επιθανάτιες εμπειρίες που επίσης με απασχολούσαν. Και να γιατί:
Οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν αντιμετωπιστεί με πολύ σκεπτικισμό από τους επιστήμονες και τους αρνητές της «ζωής μετά θάνατον». Ουσιαστικά λένε ότι πρόκειται περί «οραμάτων» που δημιουργούνται από συγκεκριμένες εγκεφαλικές ουσίες, οι οποίες εκκρίνονται σε στιγμές «μεγάλου κινδύνου», πόσο μάλλον τη στιγμή του επερχόμενου θανάτου. Ας δεχτούμε λοιπόν την άποψη των σκεπτικιστών, ότι έχουμε να κάνουμε με «παιχνιδίσματα» και ψευδαισθήσεις του ετοιμοθάνατου μυαλού.
Αυτά τα επιθανάτια οράματα ίσως παράγονται με τον ίδιο τρόπο που παράγονται από τον εγκέφαλο και τα όνειρα. Η διαφορά τους είναι ότι τα όνειρα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου ύπνου, ενώ οι επιθανάτιες εμπειρίες κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον «μεγάλο ύπνο» του θανάτου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που «επέστρεψαν πίσω» μετά από μια επιθανάτια εμπειρία την περιγράφουν σαν πιο έντονη και παραστατική από κάθε «ζωντανό» όνειρο (ίσως και λόγο της κρισιμότητας της κατάστασης). Επίσης αρκετοί θυμούνται ότι ήταν μεγάλης χρονικής διάρκειας, ενώ στην πραγματικότητα από τη στιγμή που «σταμάτησε» η καρδιά τους, μέχρι που επανήλθαν, είχαν περάσει μερικά λεπτά. Άρα μια επιθανάτια εμπειρία για έναν άνθρωπο που «γυρίζει πίσω» μπορεί να φαίνεται από τη μία άχρονη και από την άλλη εξαιρετικά συνειδητή.
Για εκείνον όμως που τελικά δεν επιστρέψει, μήπως το τελευταίο δευτερόλεπτο – σύμφωνα με τον δικό μας χρόνο - που χωρίζει την «επιστροφή» στο σώμα από το οριστικό τέλος, μέσα στη διάσταση του χωροχρόνου με τον οποίο συνδέεται ο εγκέφαλος, διαρκέσει μια «αιωνιότητα»; Μήπως αυτός ο άνθρωπός, που δεν θα υπάρχει στο κόσμο μας, θα συνεχίζει μέσα στην στιγμιαία αχρονικότητα του εγκεφάλου του να βιώνει την εξαιρετικά συνειδητή επιθανάτια εμπειρία του, και άρα την περίφημη «αιώνια ζωή»;
* Η παραπάνω σκέψη είναι μια καθαρά προσωπική φιλοσοφική προσέγγιση επί του θέματος.
Λέγεται πως εμπειρίες αυτού του είδους οφείλονται σε αλλαγές στα μικροηλεκτρικά ρεύματα μεταξύ των νευρώνων την ώρα του θανάτου. Αν αυτό αληθεύει, μήπως οφείλεται κυριολεκτικά στην άμεση "αποδημία" της ψυχής?