Pertinax
29Μηνύματα
2005-10-05 00:31Πρώτο μήνυμα
2007-02-28 16:59Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Το άρθρο που παρέθεσες beetlejuice, το είχα διαβάσει παλαιότερα και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ψάχνοντας στοιχεία για την "επανάσταση των Ελλαδικών" του 727 μ.Χ. και για την ορθότητα του κειμένου, βρήκα την εξής αναφορά στη μελέτη του William Miller, "H Eλλάς επί των Βυζαντινών" (1904, επανεκδόθηκε το 1993 από τις εκδόσεις "Ελεύθερη Σκέψις"):
"Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα διευκολύνθηκε από την αφομοίωση ειδωλολατρικών τύπων λατρείας. Ήταν φυσικό, φυλή εθισμένη επί αιώνες να συνδέει την τέχνη προς τη θρησκεία και να τοποθετεί αγάλματα στους ναούς των θεών, με ιδιάζουσα στοργή να αποδεχτεί την έκθεση των αγίων εικόνων στις εκκλησίες. Γι' αυτό το διάταγμα του Λέοντος Γ' [δηλ. η κατάργηση της προσκύνησης των εικόνων], η αρμενική καταγωγή του οποίου ίσως τον έκανε περισσότερο αντιπαθή στους Έλληνες, προσέκρουσε σε φανατικώτατη αντίσταση στην Ελλάδα.
Έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ερμηνεύτηκε ως σημείο δυσαρέσκειας του θείου για τις πράξεις του Λέοντα. Επίσης ο Πάπας με τις δύο δριμείς επιστολές προς τον Λέοντα, πιθανώς ενθάρρυνε τον σάλο στην Ελλάδα. Το 727 ξέσπασε εξέργεση - που αποδεικνύει τις δυνάμεις της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Οι Ελλαδικοί και οι ναυτίλοι των Κυκλάδων εξόπλισαν στόλο με επικεφαλής κάποιον Στέφανο και βοηθούμενοι από τον αξιωματικό του αυτοκρατορικού στρατού Αγαλλιανό, ανέδειξαν αυτοκράτορα ορθόδοξο [δηλ. "εικονολάτρη"] κάποιον Κοσμά και κίνησαν προς την Κωνσταντινούπολη.
Το υγρό πυρ συνέτριψε τα πλοία των εξεργεθέντων. Ο Αγαλλιανός, βλέποντας τον επικείμενο θάνατο, πήδησε στη θάλασσα, ενώ ο Στέφανος με τον Κοσμά φονεύτηκαν. Δεν γνωρίζουμε ποια τιμωρία επεβλήθηκε στους Έλληνες, όμως ξέρουμε ότι ο Λέοντας εστέρησε από τον Πάπα την δικαιοδοσία της Ελλάδας και την έδωσε στην Κωνσταντινούπολη." [σελ. 16-17]
Τα ίδια αναφέρει και ο Γιάννης Κορδάτος στον 7ο τόμο της "Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδος".
Ο Ι. Βογιατζίδης στο άρθρο του "Η θέσις της κυρίως Ελλάδος εντός του Βυζαντινού κράτους" (Επετηρίς Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. 19, 1949) γράφει:
"Η επανάσταση του 727 μ.Χ. είχε βαθύτερα αίτια από την εικονοφιλία των Ελλαδιτών. Κυρίως είχε να κάνει με τη δυσαρέσκειά τους λόγω του παραγκωνισμού του ελλαδικού χώρου και της αντιμετώπισής του ως επαρχίας".
Η πηγή για το κίνημα των Ελλαδικών είναι η χρονογραφία του Θεοφάνη (9ος αι.).
Συγκρίνοντας τα δύο κείμενα διαπιστώνουμε κραυγαλέες διαφορές:
1) Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο, οι Ελλαδίτες εξεργέθηκαν διότι επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους από το Ρωμαϊκό κράτος και την διατήρηση της εθνικής θρησκείας.
Οι γνωστές πηγές όμως αναφέρουν ότι οι Ελλαδικοί, με παρότρυνση του Πάπα, αντιτάχθηκαν ως εικονολάτρες, στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Γ' του Ίσαυρου. Και σίγουρα τα αίτια ήταν και κοινωνικοπολιτικά, γιατί η ευρύτερη μεταρρύθμιση που επέβαλλε ο Λέων (γνωστή από το θρησκευτικό της κομμάτι ως "Εικονομαχία") παραγκώνιζε τις βαλκανικές επαρχίες του κράτους και ευνοούσε την ενίσχυση των ανατολικών επαρχιών και τη δημιουργία μεθοριακού εθνικού στρατού (τους περίφημους Ακρίτες) που εκείνη την εποχή επωμίζονταν το βάρος της Αραβικής επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι πληθυσμοί, πιο επηρεασμένοι από την εβραϊκή ανεικονική λατρευτική παράδοση, δεν δέχονταν την προσκύνηση των εικόνων).
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ο ρόλος της Παπικής έδρας. Τον 8ο αιώνα, το πατριαρχείο Ρώμης ήταν ακόμα ορθόδοξο και είχε υπό τη δικαιοδοσία του όλη την επαρχία του Ιλλυρικού (τις βαλκανικές επαρχίες) και φυσικά και τον ελλαδικό χώρο. Ο Πάπας αντέδρασε εξ αρχής στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντα και φαίνεται ότι υποκίνησε την επανάσταση των Ελλαδιτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, το 732 μ.Χ., ο Λέων Γ' να αποσπάσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού, της Σικελίας και της κάτω Ιταλίας από το πατριαρχείο Ρώμης και να τις παραχωρήσει σε εκείνο της Κωνσταντινούπολης (να μια από τις αιτίες για το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών).
2) Το πρώτο κείμενο αναφέρει ως επικεφαλείς της επανάστασης τους Κόρεσο και Συνέστιο.
Ο Θεοφάνης και οι άλλες πηγές αναφέρουν τους Στέφανο, Κοσμά και Αγαλλιανό.
Μάλιστα, στο πρώτο κείμενο, ο Αγαλλιανός παρουσιάζεται ως επικεφαλής του βυζαντινού στόλου που στάλθηκε εναντίον των Ελλαδικών!
3) Ο συντάκτης του πρώτου κειμένου δεν αναφέρει τίποτα για την εκστρατεία των Ελλαδιτών στην ίδια την Κωνσταντινούπολη και τη ναυμαχία που δόθηκε εκεί. Αντιθέτως γράφει για μια ιστορική πανωλεθρία του βυζαντινού στόλου στην Εύβοια και για μια διαφορετική κατάληξη της επανάστασης, με μια μάχη που δόθηκε κοντά στη Λάρισα τον επόμενο χρόνο (728).
Τις πηγές του κειμένου του κ. Ζώπυρου δεν μπορώ να τις κρίνω, γιατί δεν τις έχω ελέγξει.
Πάντως η "βιογραφία του Ιερέα Κόρεσου" μου φαίνεται πολύ περίεργη για να είναι αληθινή. Πολύ αμφιβάλλω αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο.
"Η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα διευκολύνθηκε από την αφομοίωση ειδωλολατρικών τύπων λατρείας. Ήταν φυσικό, φυλή εθισμένη επί αιώνες να συνδέει την τέχνη προς τη θρησκεία και να τοποθετεί αγάλματα στους ναούς των θεών, με ιδιάζουσα στοργή να αποδεχτεί την έκθεση των αγίων εικόνων στις εκκλησίες. Γι' αυτό το διάταγμα του Λέοντος Γ' [δηλ. η κατάργηση της προσκύνησης των εικόνων], η αρμενική καταγωγή του οποίου ίσως τον έκανε περισσότερο αντιπαθή στους Έλληνες, προσέκρουσε σε φανατικώτατη αντίσταση στην Ελλάδα.
Έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ερμηνεύτηκε ως σημείο δυσαρέσκειας του θείου για τις πράξεις του Λέοντα. Επίσης ο Πάπας με τις δύο δριμείς επιστολές προς τον Λέοντα, πιθανώς ενθάρρυνε τον σάλο στην Ελλάδα. Το 727 ξέσπασε εξέργεση - που αποδεικνύει τις δυνάμεις της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Οι Ελλαδικοί και οι ναυτίλοι των Κυκλάδων εξόπλισαν στόλο με επικεφαλής κάποιον Στέφανο και βοηθούμενοι από τον αξιωματικό του αυτοκρατορικού στρατού Αγαλλιανό, ανέδειξαν αυτοκράτορα ορθόδοξο [δηλ. "εικονολάτρη"] κάποιον Κοσμά και κίνησαν προς την Κωνσταντινούπολη.
Το υγρό πυρ συνέτριψε τα πλοία των εξεργεθέντων. Ο Αγαλλιανός, βλέποντας τον επικείμενο θάνατο, πήδησε στη θάλασσα, ενώ ο Στέφανος με τον Κοσμά φονεύτηκαν. Δεν γνωρίζουμε ποια τιμωρία επεβλήθηκε στους Έλληνες, όμως ξέρουμε ότι ο Λέοντας εστέρησε από τον Πάπα την δικαιοδοσία της Ελλάδας και την έδωσε στην Κωνσταντινούπολη." [σελ. 16-17]
Τα ίδια αναφέρει και ο Γιάννης Κορδάτος στον 7ο τόμο της "Μεγάλης Ιστορίας της Ελλάδος".
Ο Ι. Βογιατζίδης στο άρθρο του "Η θέσις της κυρίως Ελλάδος εντός του Βυζαντινού κράτους" (Επετηρίς Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, τόμ. 19, 1949) γράφει:
"Η επανάσταση του 727 μ.Χ. είχε βαθύτερα αίτια από την εικονοφιλία των Ελλαδιτών. Κυρίως είχε να κάνει με τη δυσαρέσκειά τους λόγω του παραγκωνισμού του ελλαδικού χώρου και της αντιμετώπισής του ως επαρχίας".
Η πηγή για το κίνημα των Ελλαδικών είναι η χρονογραφία του Θεοφάνη (9ος αι.).
Συγκρίνοντας τα δύο κείμενα διαπιστώνουμε κραυγαλέες διαφορές:
1) Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο, οι Ελλαδίτες εξεργέθηκαν διότι επεδίωκαν την ανεξαρτησία τους από το Ρωμαϊκό κράτος και την διατήρηση της εθνικής θρησκείας.
Οι γνωστές πηγές όμως αναφέρουν ότι οι Ελλαδικοί, με παρότρυνση του Πάπα, αντιτάχθηκαν ως εικονολάτρες, στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντος Γ' του Ίσαυρου. Και σίγουρα τα αίτια ήταν και κοινωνικοπολιτικά, γιατί η ευρύτερη μεταρρύθμιση που επέβαλλε ο Λέων (γνωστή από το θρησκευτικό της κομμάτι ως "Εικονομαχία") παραγκώνιζε τις βαλκανικές επαρχίες του κράτους και ευνοούσε την ενίσχυση των ανατολικών επαρχιών και τη δημιουργία μεθοριακού εθνικού στρατού (τους περίφημους Ακρίτες) που εκείνη την εποχή επωμίζονταν το βάρος της Αραβικής επίθεσης (δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι πληθυσμοί, πιο επηρεασμένοι από την εβραϊκή ανεικονική λατρευτική παράδοση, δεν δέχονταν την προσκύνηση των εικόνων).
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ο ρόλος της Παπικής έδρας. Τον 8ο αιώνα, το πατριαρχείο Ρώμης ήταν ακόμα ορθόδοξο και είχε υπό τη δικαιοδοσία του όλη την επαρχία του Ιλλυρικού (τις βαλκανικές επαρχίες) και φυσικά και τον ελλαδικό χώρο. Ο Πάπας αντέδρασε εξ αρχής στην εικονομαχική πολιτική του Λέοντα και φαίνεται ότι υποκίνησε την επανάσταση των Ελλαδιτών. Αυτό είχε σαν συνέπεια, το 732 μ.Χ., ο Λέων Γ' να αποσπάσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού, της Σικελίας και της κάτω Ιταλίας από το πατριαρχείο Ρώμης και να τις παραχωρήσει σε εκείνο της Κωνσταντινούπολης (να μια από τις αιτίες για το μετέπειτα σχίσμα των εκκλησιών).
2) Το πρώτο κείμενο αναφέρει ως επικεφαλείς της επανάστασης τους Κόρεσο και Συνέστιο.
Ο Θεοφάνης και οι άλλες πηγές αναφέρουν τους Στέφανο, Κοσμά και Αγαλλιανό.
Μάλιστα, στο πρώτο κείμενο, ο Αγαλλιανός παρουσιάζεται ως επικεφαλής του βυζαντινού στόλου που στάλθηκε εναντίον των Ελλαδικών!
3) Ο συντάκτης του πρώτου κειμένου δεν αναφέρει τίποτα για την εκστρατεία των Ελλαδιτών στην ίδια την Κωνσταντινούπολη και τη ναυμαχία που δόθηκε εκεί. Αντιθέτως γράφει για μια ιστορική πανωλεθρία του βυζαντινού στόλου στην Εύβοια και για μια διαφορετική κατάληξη της επανάστασης, με μια μάχη που δόθηκε κοντά στη Λάρισα τον επόμενο χρόνο (728).
Τις πηγές του κειμένου του κ. Ζώπυρου δεν μπορώ να τις κρίνω, γιατί δεν τις έχω ελέγξει.
Πάντως η "βιογραφία του Ιερέα Κόρεσου" μου φαίνεται πολύ περίεργη για να είναι αληθινή. Πολύ αμφιβάλλω αν ήταν καν ιστορικό πρόσωπο.
Επειδή κλειδώθηκε το νήμα για τη Μακεδονία, ανοίγω νέο για να σχολιάσουμε κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον και άκρως... αιρετικό με τα σημερινά δεδομένα.
Κάνουμε λόγο για τη Μακεδονία και θεωρούμε την ελληνικότητά της ως κάτι το αυτονόητο και μη διαπραγματεύσιμο.
Χμ... πάντα έτσι ήταν τα πράγματα;
Πως θα σχολιάζατε τις παρακάτω απόψεις τις οποίες διατύπωσαν Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα;
Και μάλιστα ποιοί; Οι αρχαΐζοντες, οι κλασσικιστές λόγιοι, αυτοί που με την προσκόλλησή τους στις ιδέες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, κατάφεραν να θέσουν σε πρώτο πλάνο την έννοια της "Ελλάδας" και την καταγωγή του Γένους από τους αρχαίους Έλληνες με αποτέλεσμα το έθνος να ονομαστεί επισήμως "Ελληνικό" και το ελεύθερο κράτος του "Ελλάς".
Πως όριζαν το Ελληνικό έθνος αυτοί οι λόγιοι; Πιο συγκεκριμμένα, συμπεριελάμβαναν τους αρχαίους Μακεδόνες στο "Ελληνικό έθνος";
Αδαμάντιος Κοραής (1819):
"Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
[Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]
Αδαμάντιος Κοράης (1824):
"Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
[Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]
Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
"Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
[στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]
Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
"Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]
Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
" Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη δι’ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]
Γρηγόριος Σαράφης (1818):
"Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
[Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]
εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
"Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει…"
[Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]
Ανώνυμος (1823):
"Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
[Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]
Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
"(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
[Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]
Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
"Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
[λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]
Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
"Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
[Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]
Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
"Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
[Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]
Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
"(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
[Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
"Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
[ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]
* διευκρίνηση για τον Παπαρρηγόπουλο: 4 χρόνια μετά (1853) στην πρώτη, μονότομη, έκδοση της "Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους", άλλαξε στάση και πολέμησε αυτή την θέση, κάνοντας λόγο για ελληνικότητα του αρχαίου Μακεδονικού κράτους και για "Μακεδονικό Ελληνισμό". Η στάση του ήταν καταλυτική για τη νέα ιστορική θεώρηση, τόσο του Μακεδονικού κράτους, όσο και του Βυζαντίου.
[τα περισσότερα από τα παραπάνω αποσπάσματα αντλήθηκαν από το βιβλίο του Αλέξη Πολίτη, "Ρομαντικά χρόνια. Ιδεολογίες και Νοοτροπίες στην Ελλάδα του 1830-1880", Εταιρεία Μελέτης Ν. Ελληνισμού, γ΄ εκδ. 2003, σ. 39-44]
Κάνουμε λόγο για τη Μακεδονία και θεωρούμε την ελληνικότητά της ως κάτι το αυτονόητο και μη διαπραγματεύσιμο.
Χμ... πάντα έτσι ήταν τα πράγματα;
Πως θα σχολιάζατε τις παρακάτω απόψεις τις οποίες διατύπωσαν Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα;
Και μάλιστα ποιοί; Οι αρχαΐζοντες, οι κλασσικιστές λόγιοι, αυτοί που με την προσκόλλησή τους στις ιδέες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, κατάφεραν να θέσουν σε πρώτο πλάνο την έννοια της "Ελλάδας" και την καταγωγή του Γένους από τους αρχαίους Έλληνες με αποτέλεσμα το έθνος να ονομαστεί επισήμως "Ελληνικό" και το ελεύθερο κράτος του "Ελλάς".
Πως όριζαν το Ελληνικό έθνος αυτοί οι λόγιοι; Πιο συγκεκριμμένα, συμπεριελάμβαναν τους αρχαίους Μακεδόνες στο "Ελληνικό έθνος";
Αδαμάντιος Κοραής (1819):
"Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
[Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]
Αδαμάντιος Κοράης (1824):
"Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
[Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]
Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
"Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
[στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]
Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
"Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]
Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
" Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη δι’ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]
Γρηγόριος Σαράφης (1818):
"Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
[Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]
εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
"Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει…"
[Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]
Ανώνυμος (1823):
"Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
[Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]
Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
"(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
[Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]
Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
"Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
[λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]
Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
"Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
[Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]
Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
"Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
[Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]
Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
"(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
[Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
"Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
[ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]
* διευκρίνηση για τον Παπαρρηγόπουλο: 4 χρόνια μετά (1853) στην πρώτη, μονότομη, έκδοση της "Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους", άλλαξε στάση και πολέμησε αυτή την θέση, κάνοντας λόγο για ελληνικότητα του αρχαίου Μακεδονικού κράτους και για "Μακεδονικό Ελληνισμό". Η στάση του ήταν καταλυτική για τη νέα ιστορική θεώρηση, τόσο του Μακεδονικού κράτους, όσο και του Βυζαντίου.
[τα περισσότερα από τα παραπάνω αποσπάσματα αντλήθηκαν από το βιβλίο του Αλέξη Πολίτη, "Ρομαντικά χρόνια. Ιδεολογίες και Νοοτροπίες στην Ελλάδα του 1830-1880", Εταιρεία Μελέτης Ν. Ελληνισμού, γ΄ εκδ. 2003, σ. 39-44]
To γιατί γίνεται πασιφανές όταν γνωρίζουμε τα παρακάτω:
Το κράτος αν και από τον 7ο αιώνα είχε έντονα ελληνότροπα χαρακτηριστικά, ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ Ελληνική ή «Ελληνορθόδοξη» ταυτότητα και συνείδηση λόγω, κυρίως, της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Η ιδεολογία και ο προσδιορισμός πήγαζαν από την ταύτιση του Ρωμαϊκού κράτους και της Εκκλησίας. Το όνομα Ρωμαίος έγινε συνώνυμο με την ιδιότητα του χριστιανού ορθόδοξου και η Ρωμαϊκή οικουμένη (τα απροσδιόριστα όρια δηλαδή του βασιλείου με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη-Νέα Ιερουσαλήμ) το έδαφος της ορθόδοξης χριστιανοσύνης.
Επομένως μιλάμε για μια νέα ταυτότητα και συνείδηση και όχι για διατήρηση του ρωμαϊκού ονόματος για λόγους «copyright» (όπως ισχυρίζονται όλοι οι υπερπατριώτες τύπου Γεωργαλά).
Με λίγα λόγια όπως η Αμερική είχε εξ αρχής βρετανικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αλλά οι κάτοικοί της είναι Αμερικάνοι και όχι Άγγλοι, έτσι και στη Ρωμανία, ζούσαν Ρωμαίοι και όχι «Έλληνες». Και όταν λέμε Ρωμαίοι δεν εννοούμε Ιταλικής καταγωγής, αλλά ελληνόφωνοι (κυρίως) οι οποίοι πήραν το όνομα του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι.
Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:
- Σε όλο το μεσαίωνα το όνομα Έλληνες αναφερόταν σε αρχαίους και όχι σε σύγχρονους (με ελάχιστες εξαιρέσεις).
- Η επίσημη ιδεολογία του «Γένους των Ρωμαίων» (σε επίπεδο κράτους, Εκκλησίας και λαού) δεν περιελάμβανε την αρχαία Ελλάδα και το παλαιό ειδωλολατρικό έθνος των Ελλήνων (με λίγα λόγια οι Έλληνες δεν παρουσιάζονταν σαν πρόγονοι, αλλά σχεδόν σαν «προκάτοχοι»).
- Οι ορθόδοξοι χριστιανοί (οι Ρωμαίοι) πίστευαν ότι αποτελούσαν τον νέο περιούσιο λαό, διάδοχο των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης.
[Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι όλες οι βυζαντινές χρονογραφίες, οι οποίες ήταν πολύ διαδεδομένες και αποτελούσαν το βασικό ιστορικό εγχειρίδιο μέχρι και την Τουρκοκρατία, ξεκινούσαν από τη δημιουργία του κόσμου και του Αδάμ, και κατόπιν ακολουθώντας στην ιστορική γραμμή της Παλαιάς Διαθήκης και τις περιπέτειες των Ισραηλιτών, έφταναν στη χριστιανική εποχή. Την ιστορία των ειδωλολατρικών εθνών και των αρχαίων Ελλήνων τις ανέφεραν ξεχωριστά ως δευτερεύουσες, όπως εμείς σήμερα μαθαίνουμε στα σχολικά βιβλία παράλληλα με την Ελληνική και την ιστορία των άλλων ευρωπαϊκών λαών].
- Η αφύπνιση της Ελληνικής ταυτότητας που επιτεύχθηκε στους πνευματικούς κύκλους της αυτοκρατορίας μετά τον 11ο αιώνα, δεν πέρασε ποτέ στις λαϊκές μάζες.
- Ο «άθεος», εισαγόμενος εκ της Δύσεως, Διαφωτισμός του 18ου-19ου αιώνα, αποκατέστησε τελικά τους αρχαίους Έλληνες και την έννοια του Ελληνισμού στην ιστορική συνείδηση των Ρωμιών. Μια ταύτιση που ποτέ μέχρι και τον 19ο αιώνα δεν αποδέχτηκε η Εκκλησία.
[Σήμερα διδασκόμαστε ότι η ορθοδοξία υπήρξε η «κιβωτός του Γένους» κατά την Τουρκοκρατία και ότι χάρη σε αυτή διατηρήθηκε η εθνική οντότητα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν διδασκόμαστε όμως όλη την πραγματικότητα: ότι δηλ. η Εκκλησία συνέφερε τα μέγιστα να διατηρηθεί εν μέσω των Οθωμανών, η Ρωμιοσύνη, ο λαός που μιλούσε μεν ελληνικά, αλλά αγνοούσε ως προγόνους τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους τοποθετούσε σε μια μυθική, προϊστορική εποχή. Η Ρωμιοσύνη έγινε Ελληνισμός όταν άρχισε να γίνεται πρότυπο η αρχαία Ελλάδα, όταν οι Ρωμιοί έμαθαν τους αρχαίους Έλληνες και άρχισαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Η Εκκλησία ήταν σαφώς ενάντια στον Εθνοφυλετισμό και στην ιδέα ενός αυθύπαρκτου «Ελληνικού» Έθνους με κεντρική εθνική ιδεολογία βασισμένη περισσότερο στην αρχαία Ελλάδα παρά στην ρωμαίικη ορθοδοξία.]
Όπως συνάγεται λοιπόν, στην πραγματικότητα δεν έγινε εξελληνισμός του Βυζαντίου, αλλά σταδιακή μετατροπή του Ελληνισμού σε Ρωμιοσύνη. Η περίφημη «Ελληνικότητα» του Βυζαντίου υπάρχει μόνο για να στηρίξει την εθνικιστική ιδέα του διαχρονικού και πάντα «εν ζωή» Ελληνικού Έθνους.
Δεν μπορεί δηλαδή ο νεοελληνικός πατριωτισμός να αποδεχτεί ότι ο Ελληνισμός (όχι ως ιδέα ή ως πολιτισμός, αλλά ως εθνότητα) σαν Ελληνισμός, με ταυτότητα και συνείδηση Ελληνική, κάθε άλλο παρά είναι διαχρονικός, αντιθέτως περιορίζεται στην αρχαιότητα και στη νεώτερη εποχή, ενώ ενδιάμεσα υπάρχει μια μεγάλη ρωγμή. (Βέβαια αυτό εγείρει ένα άλλο ερώτημα: κατά πόσο αυθεντικά «Έλληνες» και συνεχιστές των αρχαίων είμαστε, όπως διδασκόμαστε από παιδιά).
Στα πλαίσια αυτά ο σωστός χαρακτηρισμός περί «Βυζαντίου» θα πρέπει να είναι «Ρωμαίικο» (που έτσι και αλλιώς είναι η άλλη ονομασία του Νεοελληνικού), γιατί το ξερό «Ελληνικό» ηχεί αλλόκοτα στα αυτιά (όπως λέει και ο beetlejuice) καθενός επαρκώς πληροφορημένου.
Το κράτος αν και από τον 7ο αιώνα είχε έντονα ελληνότροπα χαρακτηριστικά, ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ Ελληνική ή «Ελληνορθόδοξη» ταυτότητα και συνείδηση λόγω, κυρίως, της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Η ιδεολογία και ο προσδιορισμός πήγαζαν από την ταύτιση του Ρωμαϊκού κράτους και της Εκκλησίας. Το όνομα Ρωμαίος έγινε συνώνυμο με την ιδιότητα του χριστιανού ορθόδοξου και η Ρωμαϊκή οικουμένη (τα απροσδιόριστα όρια δηλαδή του βασιλείου με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη-Νέα Ιερουσαλήμ) το έδαφος της ορθόδοξης χριστιανοσύνης.
Επομένως μιλάμε για μια νέα ταυτότητα και συνείδηση και όχι για διατήρηση του ρωμαϊκού ονόματος για λόγους «copyright» (όπως ισχυρίζονται όλοι οι υπερπατριώτες τύπου Γεωργαλά).
Με λίγα λόγια όπως η Αμερική είχε εξ αρχής βρετανικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αλλά οι κάτοικοί της είναι Αμερικάνοι και όχι Άγγλοι, έτσι και στη Ρωμανία, ζούσαν Ρωμαίοι και όχι «Έλληνες». Και όταν λέμε Ρωμαίοι δεν εννοούμε Ιταλικής καταγωγής, αλλά ελληνόφωνοι (κυρίως) οι οποίοι πήραν το όνομα του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι.
Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:
- Σε όλο το μεσαίωνα το όνομα Έλληνες αναφερόταν σε αρχαίους και όχι σε σύγχρονους (με ελάχιστες εξαιρέσεις).
- Η επίσημη ιδεολογία του «Γένους των Ρωμαίων» (σε επίπεδο κράτους, Εκκλησίας και λαού) δεν περιελάμβανε την αρχαία Ελλάδα και το παλαιό ειδωλολατρικό έθνος των Ελλήνων (με λίγα λόγια οι Έλληνες δεν παρουσιάζονταν σαν πρόγονοι, αλλά σχεδόν σαν «προκάτοχοι»).
- Οι ορθόδοξοι χριστιανοί (οι Ρωμαίοι) πίστευαν ότι αποτελούσαν τον νέο περιούσιο λαό, διάδοχο των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης.
[Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι όλες οι βυζαντινές χρονογραφίες, οι οποίες ήταν πολύ διαδεδομένες και αποτελούσαν το βασικό ιστορικό εγχειρίδιο μέχρι και την Τουρκοκρατία, ξεκινούσαν από τη δημιουργία του κόσμου και του Αδάμ, και κατόπιν ακολουθώντας στην ιστορική γραμμή της Παλαιάς Διαθήκης και τις περιπέτειες των Ισραηλιτών, έφταναν στη χριστιανική εποχή. Την ιστορία των ειδωλολατρικών εθνών και των αρχαίων Ελλήνων τις ανέφεραν ξεχωριστά ως δευτερεύουσες, όπως εμείς σήμερα μαθαίνουμε στα σχολικά βιβλία παράλληλα με την Ελληνική και την ιστορία των άλλων ευρωπαϊκών λαών].
- Η αφύπνιση της Ελληνικής ταυτότητας που επιτεύχθηκε στους πνευματικούς κύκλους της αυτοκρατορίας μετά τον 11ο αιώνα, δεν πέρασε ποτέ στις λαϊκές μάζες.
- Ο «άθεος», εισαγόμενος εκ της Δύσεως, Διαφωτισμός του 18ου-19ου αιώνα, αποκατέστησε τελικά τους αρχαίους Έλληνες και την έννοια του Ελληνισμού στην ιστορική συνείδηση των Ρωμιών. Μια ταύτιση που ποτέ μέχρι και τον 19ο αιώνα δεν αποδέχτηκε η Εκκλησία.
[Σήμερα διδασκόμαστε ότι η ορθοδοξία υπήρξε η «κιβωτός του Γένους» κατά την Τουρκοκρατία και ότι χάρη σε αυτή διατηρήθηκε η εθνική οντότητα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν διδασκόμαστε όμως όλη την πραγματικότητα: ότι δηλ. η Εκκλησία συνέφερε τα μέγιστα να διατηρηθεί εν μέσω των Οθωμανών, η Ρωμιοσύνη, ο λαός που μιλούσε μεν ελληνικά, αλλά αγνοούσε ως προγόνους τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους τοποθετούσε σε μια μυθική, προϊστορική εποχή. Η Ρωμιοσύνη έγινε Ελληνισμός όταν άρχισε να γίνεται πρότυπο η αρχαία Ελλάδα, όταν οι Ρωμιοί έμαθαν τους αρχαίους Έλληνες και άρχισαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Η Εκκλησία ήταν σαφώς ενάντια στον Εθνοφυλετισμό και στην ιδέα ενός αυθύπαρκτου «Ελληνικού» Έθνους με κεντρική εθνική ιδεολογία βασισμένη περισσότερο στην αρχαία Ελλάδα παρά στην ρωμαίικη ορθοδοξία.]
Όπως συνάγεται λοιπόν, στην πραγματικότητα δεν έγινε εξελληνισμός του Βυζαντίου, αλλά σταδιακή μετατροπή του Ελληνισμού σε Ρωμιοσύνη. Η περίφημη «Ελληνικότητα» του Βυζαντίου υπάρχει μόνο για να στηρίξει την εθνικιστική ιδέα του διαχρονικού και πάντα «εν ζωή» Ελληνικού Έθνους.
Δεν μπορεί δηλαδή ο νεοελληνικός πατριωτισμός να αποδεχτεί ότι ο Ελληνισμός (όχι ως ιδέα ή ως πολιτισμός, αλλά ως εθνότητα) σαν Ελληνισμός, με ταυτότητα και συνείδηση Ελληνική, κάθε άλλο παρά είναι διαχρονικός, αντιθέτως περιορίζεται στην αρχαιότητα και στη νεώτερη εποχή, ενώ ενδιάμεσα υπάρχει μια μεγάλη ρωγμή. (Βέβαια αυτό εγείρει ένα άλλο ερώτημα: κατά πόσο αυθεντικά «Έλληνες» και συνεχιστές των αρχαίων είμαστε, όπως διδασκόμαστε από παιδιά).
Στα πλαίσια αυτά ο σωστός χαρακτηρισμός περί «Βυζαντίου» θα πρέπει να είναι «Ρωμαίικο» (που έτσι και αλλιώς είναι η άλλη ονομασία του Νεοελληνικού), γιατί το ξερό «Ελληνικό» ηχεί αλλόκοτα στα αυτιά (όπως λέει και ο beetlejuice) καθενός επαρκώς πληροφορημένου.
«Ιστοριογραφίας κανόνες.
Η ιστορία για να είναι πραγματική, επιβάλλεται να γράφεται με κάποιους βασικούς κανόνες των οποίων η παραβίασης οδηγεί στην ψευδό - ή και στην παρά – ιστορία.
Τα ιστορικά φαινόμενα, για να εκτιμηθούν ορθώς, πρέπει να τοποθετούνται στον χώρο και στο χρόνο. Δεν μπορούμε να κρίνωμε ένα ιστορικό φαινόμενο των Αρχαίων ή των Μέσων Χρόνων με λογικές και κριτήρια του σήμερα.»
(αυτά έγραψε ο κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός», σελ. 44. Για να δούμε λοιπόν αν τους παραπάνω κανόνες, τους οποίους υποτίθεται ότι αγνοούν οι πολέμιοι του «Βυζαντίου», τους τηρεί ο ίδιος.)
Ο κ. Γεωργαλάς ανήκει στην κατηγορία εκείνων που συνεχίζουν την γραμμή που χάραξε ο Ζαμπέλιος με τον Παπαρρηγόπουλο τον 19ο αιώνα. Οι τελευταίοι ήταν οι θεωρητικοί της εθνικής ιδεολογίας του Νέου Ελληνισμού, της Ελληνορθοδοξίας. Όλοι αυτοί, μαζί με πάρα πολλούς ξένους ιστορικούς (όπως ο Runciman) στηρίζουν την ιδέα της «Ελληνικότητας του Βυζαντίου» στον περίφημο «εξελληνισμό του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους από τον 7ο μ.Χ. αιώνα και μετά».
Να τα κριτήρια της «Ελληνοποιήσεως» του Βυζαντίου από τον 7ο αιώνα:
- Η γλώσσα του κράτους ήταν η ελληνική και όχι π.χ. η λατινική ή κάποια άλλη.
- Τα εδάφη της αυτοκρατορίας σταδιακά περιορίστηκαν και τελικά κατέληξαν να περιλαμβάνουν σχεδόν αποκλειστικά τον ελληνικό και ελληνόφωνο κόσμο (Ελλάδα-Μικρά Ασία).
- Οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους δεσμούς τους με τη λατινική Δύση και τις κλασσικές ρωμαϊκές παραδόσεις και προσαρμόστηκαν στις τοπικές.
- Οι Βυζαντινοί ήταν θεματοφύλακες της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς.
- Οι λεγόμενοι Βυζαντινοί ήταν οι Έλληνες του Μεσαίωνα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι δυτικοί διατηρούσαν σε όλο το Μεσαίωνα τα ονόματα Graeci (Γραικοί/Έλληνες), Imperium Graecorum (αυτοκρατορία Γραικών/Ελλήνων) και Graecia (Γραικία/Ελλάδα) για τους ανατολικούς και το βασίλειό τους.
- Η αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ταυτίστηκε με την Ορθοδοξία και πέρασε στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων κατά την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία. Αυτή η μνήμη φτάνει μέχρι και σήμερα και είναι αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κληρονομιάς.
Μέχρι εκεί καλώς. Κανένας αντικειμενικός παρατηρητής δεν μπορεί να αρνηθεί τα παραπάνω.
Γιατί όμως οι εν λόγω υποστηριχτές της Ελληνικότητας του Βυζαντίου αρνούνται μονίμως όχι μόνο να αναγνωρίσουν, αλλά και να αναφέρουν ακόμα τα ιστορικά ονόματα του Μεσαίωνα, όπως: Ρωμαίοι, γένος Ρωμαίων, βασιλεία Ρωμαίων, Ρωμανία, Ρωμιοσύνη;
Γιατί αρνούνται το γεγονός ότι στη Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υπήρχαν Έλληνες ή Βυζαντινοί, αλλά Ρωμαίοι; Γιατί ο κορυφαίος Νεοέλληνας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, θεωρητικός και αυτός του Ελληνοχριστιανισμού, έγραψε άρθρο με το οποίο ζητούσε να αποδείξει ότι είμαστε Έλληνες και όχι Ρωμιοί;
Γιατί ο αξιότιμος κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός» (σελ.53, 56) προσπαθεί να μας πείσει ότι:
«Βυζαντινόν» απεκλήθη λοιπόν το κράτος, το οποίον επισήμως για λόγους σκοπιμότητος αυτοονομαζόταν Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και λαϊκότερον Ρωμανία.
Με τον τίτλο αυτόν οι αυτοκράτορες παρουσιάζοντο ως νόμιμοι κληρονόμοι της Ρώμης και συνεπώς διεκδικούσαν την επικυριαρχία στη Δύση. Κατά τα άλλα, σ’ αυτήν την «Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν» δεν υπήρχαν ούτε Ρωμαίοι, ούτε τίποτε το ρωμαϊκόν.»…
…»Κατά τη γνώμη μου ορθότερος όρος είναι «Ελληνική αυτοκρατορία των Μέσων Χρόνων».
Η ιστορία για να είναι πραγματική, επιβάλλεται να γράφεται με κάποιους βασικούς κανόνες των οποίων η παραβίασης οδηγεί στην ψευδό - ή και στην παρά – ιστορία.
Τα ιστορικά φαινόμενα, για να εκτιμηθούν ορθώς, πρέπει να τοποθετούνται στον χώρο και στο χρόνο. Δεν μπορούμε να κρίνωμε ένα ιστορικό φαινόμενο των Αρχαίων ή των Μέσων Χρόνων με λογικές και κριτήρια του σήμερα.»
(αυτά έγραψε ο κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός», σελ. 44. Για να δούμε λοιπόν αν τους παραπάνω κανόνες, τους οποίους υποτίθεται ότι αγνοούν οι πολέμιοι του «Βυζαντίου», τους τηρεί ο ίδιος.)
Ο κ. Γεωργαλάς ανήκει στην κατηγορία εκείνων που συνεχίζουν την γραμμή που χάραξε ο Ζαμπέλιος με τον Παπαρρηγόπουλο τον 19ο αιώνα. Οι τελευταίοι ήταν οι θεωρητικοί της εθνικής ιδεολογίας του Νέου Ελληνισμού, της Ελληνορθοδοξίας. Όλοι αυτοί, μαζί με πάρα πολλούς ξένους ιστορικούς (όπως ο Runciman) στηρίζουν την ιδέα της «Ελληνικότητας του Βυζαντίου» στον περίφημο «εξελληνισμό του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους από τον 7ο μ.Χ. αιώνα και μετά».
Να τα κριτήρια της «Ελληνοποιήσεως» του Βυζαντίου από τον 7ο αιώνα:
- Η γλώσσα του κράτους ήταν η ελληνική και όχι π.χ. η λατινική ή κάποια άλλη.
- Τα εδάφη της αυτοκρατορίας σταδιακά περιορίστηκαν και τελικά κατέληξαν να περιλαμβάνουν σχεδόν αποκλειστικά τον ελληνικό και ελληνόφωνο κόσμο (Ελλάδα-Μικρά Ασία).
- Οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους δεσμούς τους με τη λατινική Δύση και τις κλασσικές ρωμαϊκές παραδόσεις και προσαρμόστηκαν στις τοπικές.
- Οι Βυζαντινοί ήταν θεματοφύλακες της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς.
- Οι λεγόμενοι Βυζαντινοί ήταν οι Έλληνες του Μεσαίωνα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι δυτικοί διατηρούσαν σε όλο το Μεσαίωνα τα ονόματα Graeci (Γραικοί/Έλληνες), Imperium Graecorum (αυτοκρατορία Γραικών/Ελλήνων) και Graecia (Γραικία/Ελλάδα) για τους ανατολικούς και το βασίλειό τους.
- Η αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ταυτίστηκε με την Ορθοδοξία και πέρασε στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων κατά την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία. Αυτή η μνήμη φτάνει μέχρι και σήμερα και είναι αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κληρονομιάς.
Μέχρι εκεί καλώς. Κανένας αντικειμενικός παρατηρητής δεν μπορεί να αρνηθεί τα παραπάνω.
Γιατί όμως οι εν λόγω υποστηριχτές της Ελληνικότητας του Βυζαντίου αρνούνται μονίμως όχι μόνο να αναγνωρίσουν, αλλά και να αναφέρουν ακόμα τα ιστορικά ονόματα του Μεσαίωνα, όπως: Ρωμαίοι, γένος Ρωμαίων, βασιλεία Ρωμαίων, Ρωμανία, Ρωμιοσύνη;
Γιατί αρνούνται το γεγονός ότι στη Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υπήρχαν Έλληνες ή Βυζαντινοί, αλλά Ρωμαίοι; Γιατί ο κορυφαίος Νεοέλληνας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, θεωρητικός και αυτός του Ελληνοχριστιανισμού, έγραψε άρθρο με το οποίο ζητούσε να αποδείξει ότι είμαστε Έλληνες και όχι Ρωμιοί;
Γιατί ο αξιότιμος κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός» (σελ.53, 56) προσπαθεί να μας πείσει ότι:
«Βυζαντινόν» απεκλήθη λοιπόν το κράτος, το οποίον επισήμως για λόγους σκοπιμότητος αυτοονομαζόταν Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και λαϊκότερον Ρωμανία.
Με τον τίτλο αυτόν οι αυτοκράτορες παρουσιάζοντο ως νόμιμοι κληρονόμοι της Ρώμης και συνεπώς διεκδικούσαν την επικυριαρχία στη Δύση. Κατά τα άλλα, σ’ αυτήν την «Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν» δεν υπήρχαν ούτε Ρωμαίοι, ούτε τίποτε το ρωμαϊκόν.»…
…»Κατά τη γνώμη μου ορθότερος όρος είναι «Ελληνική αυτοκρατορία των Μέσων Χρόνων».
Άξιο σχολιασμού είναι το γεγονός ότι συγκεκριμένοι ελληνοκεντρικοί-ελληνορθόδοξοι κύκλοι επιχειρούν συστηματικά να «αποδείξουν» ότι ο χριστιανισμός δεν έχει εβραϊκή, αλλά…ελληνική προέλευση. Όλα αυτά στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του κλασσικού ελληνισμού και του χριστιανισμού και να στηρίξουν το οικοδόμημα του «Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού».
Η φάση είναι ότι έχει κηρυχθεί ένας άτυπος «πόλεμος» μεταξύ ελληνοκεντρικών-ελληνορθόδοξων και ελληνοκεντρικών-νεοεθνικών! Νομίζω ότι οι κατηγορίες των δεύτερων ότι οι πρώτοι χρησιμοποιούν την αρχαία Ελλάδα με σκοπό να στηρίξουν τον παραπαίοντα χριστιανισμό, είναι λίγο άδικες.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι άκρατοι θαυμαστές της αρχαίας Ελλάδας, και ταυτόχρονα έχουν Ελληνοχριστιανική ανατροφή και συνείδηση. Γνήσια τέκνα της εθνικοπατριωτικής ιδεολογίας του Νέου Ελληνισμού, αποκλίνοντα βέβαια από την γνήσια ορθόδοξη παράδοση, μολονότι δηλώνουν υπέρμαχοι και του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας!
Ορισμένες από τις θέσεις τους:
- Η ορθοδοξία είναι η ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού και δημιούργημα των Ελλήνων Πατέρων του 4ου-5ου αιώνα.
- Οι Έλληνες φιλόσοφοι (Σωκράτης, Πλάτων κ.α.) ήταν πρόδρομοι του Χριστιανισμού. (αυτή η ιδέα έχει πολύ παλιές ρίζες που φτάνουν στη βυζαντινή εποχή)
- Ο ερχομός του Χριστού είχε προβλεφθεί από αρχαίους Ελληνικούς χρησμούς, από τις Σίβυλλες κ.α. (το ίδιο και αυτή)
- Ο Ιησούς είχε ελληνικές και όχι εβραϊκές ιδέες.
- Η Παλαιά Διαθήκη δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστιανισμό και με την Ορθοδοξία.
- Εν τέλει, οι Έλληνες και όχι οι Εβραίοι, ήταν ανέκαθεν ο «εκλεκτός» λαός στα μάτια του Θεού.
Υπάρχουν και πιο ακραίες όπως:
- Ο Ιησούς ήταν… Έλληνας (ελληνικής καταγωγής) και όχι Εβραίος!
- Ο Ιησούς κήρυξε τον νόμο του… Δία και όχι του Γιαχβέ!!!
- Ο Ιησούς ήταν άξιος εκπρόσωπος και συνεχιστής της Ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης του Σωκράτη, του Πλάτωνα κ.α.
- Η Παλαιά Διαθήκη πρέπει να απορριφθεί εξ ολοκλήρου και να αποκατασταθούν οι γενεαλογίες της…Ελληνικής μυθολογίας, ακόμα και από την Εκκλησία!!!
- Η διδασκαλία του Παύλου ήταν Εβραϊκή και έρχεται σε αντίθεση με το ελληνικό λόγο του Ιησού στο «Κατά Ιωάννην».
- Η ορθοδοξία του 4ου αιώνα ήταν δημιούργημα των…ιουδαιοχριστιανικών κύκλων, οι οποίοι παραποίησαν τον Ελληνικό λόγο του Ιησού και στράφηκαν εναντίον του Ελληνισμού!!!
Οι συγγραφείς-ερευνητές οι οποίοι ισχυρίζονται τα παραπάνω είναι αρκετοί. Για να αναφέρω ονόματα και να σχολιάσω επί προσωπικού - όχι απαραιτήτως κακοπροαίρετα - πρέπει να έχω και την άδεια του συντονιστή (είναι λεπτό το ζήτημα της κριτικής σε ένα συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο).
Η φάση είναι ότι έχει κηρυχθεί ένας άτυπος «πόλεμος» μεταξύ ελληνοκεντρικών-ελληνορθόδοξων και ελληνοκεντρικών-νεοεθνικών! Νομίζω ότι οι κατηγορίες των δεύτερων ότι οι πρώτοι χρησιμοποιούν την αρχαία Ελλάδα με σκοπό να στηρίξουν τον παραπαίοντα χριστιανισμό, είναι λίγο άδικες.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι άκρατοι θαυμαστές της αρχαίας Ελλάδας, και ταυτόχρονα έχουν Ελληνοχριστιανική ανατροφή και συνείδηση. Γνήσια τέκνα της εθνικοπατριωτικής ιδεολογίας του Νέου Ελληνισμού, αποκλίνοντα βέβαια από την γνήσια ορθόδοξη παράδοση, μολονότι δηλώνουν υπέρμαχοι και του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας!
Ορισμένες από τις θέσεις τους:
- Η ορθοδοξία είναι η ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού και δημιούργημα των Ελλήνων Πατέρων του 4ου-5ου αιώνα.
- Οι Έλληνες φιλόσοφοι (Σωκράτης, Πλάτων κ.α.) ήταν πρόδρομοι του Χριστιανισμού. (αυτή η ιδέα έχει πολύ παλιές ρίζες που φτάνουν στη βυζαντινή εποχή)
- Ο ερχομός του Χριστού είχε προβλεφθεί από αρχαίους Ελληνικούς χρησμούς, από τις Σίβυλλες κ.α. (το ίδιο και αυτή)
- Ο Ιησούς είχε ελληνικές και όχι εβραϊκές ιδέες.
- Η Παλαιά Διαθήκη δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστιανισμό και με την Ορθοδοξία.
- Εν τέλει, οι Έλληνες και όχι οι Εβραίοι, ήταν ανέκαθεν ο «εκλεκτός» λαός στα μάτια του Θεού.
Υπάρχουν και πιο ακραίες όπως:
- Ο Ιησούς ήταν… Έλληνας (ελληνικής καταγωγής) και όχι Εβραίος!
- Ο Ιησούς κήρυξε τον νόμο του… Δία και όχι του Γιαχβέ!!!
- Ο Ιησούς ήταν άξιος εκπρόσωπος και συνεχιστής της Ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης του Σωκράτη, του Πλάτωνα κ.α.
- Η Παλαιά Διαθήκη πρέπει να απορριφθεί εξ ολοκλήρου και να αποκατασταθούν οι γενεαλογίες της…Ελληνικής μυθολογίας, ακόμα και από την Εκκλησία!!!
- Η διδασκαλία του Παύλου ήταν Εβραϊκή και έρχεται σε αντίθεση με το ελληνικό λόγο του Ιησού στο «Κατά Ιωάννην».
- Η ορθοδοξία του 4ου αιώνα ήταν δημιούργημα των…ιουδαιοχριστιανικών κύκλων, οι οποίοι παραποίησαν τον Ελληνικό λόγο του Ιησού και στράφηκαν εναντίον του Ελληνισμού!!!
Οι συγγραφείς-ερευνητές οι οποίοι ισχυρίζονται τα παραπάνω είναι αρκετοί. Για να αναφέρω ονόματα και να σχολιάσω επί προσωπικού - όχι απαραιτήτως κακοπροαίρετα - πρέπει να έχω και την άδεια του συντονιστή (είναι λεπτό το ζήτημα της κριτικής σε ένα συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο).
Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον Θόδωρο Αξιώτη.
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω διαβάσει παρά μόνο δύο από τα πολλά έργα του. Θα συμφωνήσω με τον Μιχάλη πως είναι εξαιρετικά «δύσκολη» η ανάγνωση των βιβλίων του, αφού βομβαρδίζει τον αναγνώστη με χίλιους δυο συμβολισμούς (που υποτίθεται ότι αποκωδικοποιεί) και ο μη «ψαγμένος» σχετικά αδυνατεί πολλές φορές να ακολουθήσει τον ειρμό του.
Από ότι έχω καταλάβει πρόκειται για τον Έλληνα «Νταίνικεν», ο οποίος ψάχνοντας τα μυστικά της προϊστορίας και της μυθολογίας «ανακάλυψε» ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν πολλά περισσότερα από ότι ξέρουμε σήμερα γι’ αυτούς και τα κληροδότησαν σε εμάς μέσα από μια σειρά συμβολισμών. Πολύ πριν τον Φουράκη και τον Κεραμυδά, πρώτος αυτός μίλησε για την ιπτάμενη Αργώ που ήταν ένα είδος αρχαίου διαστημοπλοίου και για τους θεούς του Ολύμπου που ήρθαν από το Σείριο και δημιούργησαν την ελληνική φυλή.
Τα βιβλία του λοιπόν έβαλαν τις βάσεις και ενέπνευσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τους μετέπειτα δημιουργούς της νεομυθολογίας περί των «Ε», οι οποίοι «τράβηξαν» ακόμα περισσότερο τα αρχικά συμπεράσματα του Αξιώτη.
Στο βιβλίο του «Αναζητώντας τη Χαμένη Κιβωτό» υποστηρίζει ότι οι μυημένοι στα αρχαία μυστήρια (όχι μόνο Έλληνες, αλλά και Βιβλικά πρόσωπα όπως ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο Ησαΐας κ.α.) γνώριζαν το μυστικό του Σείριου και με οχήματα σαν την Αργώ και την Κιβωτό της Διαθήκης, τραβούσαν το δρόμο για τη Στύγα (τρίγωνο του Διαβόλου/Βερμούδων) και περνούσαν στον Ουράνιο Όλυμπο που βρισκόταν στο Σείριο.
Βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την αναφορά σε ένα πίνακα του μύστη ζωγράφου Πουσσίν, ο οποίος απεικονίζει μια κιβωτό, πάνω στην οποία υπάρχει η επιγραφή ‘’Et in Arcadia Ego’’ (Και στην Αρκαδία Εγώ). Σύμφωνα με τον Αξιώτη η Αρκαδία δεν είναι παρά ο Σείριος και ο πίνακας αποκρυπτογραφεί το πέρασμα του Πουσσίν στον Σείριο με μια τέτοια κιβωτό!
Πολλοί θα πουν ότι τα σενάρια αυτά είναι ευφάνταστα. Εγώ θα πω μόνο ότι τα βρήκα πιο συναρπαστικά και από την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας (με την καλή έννοια!).
Δυστυχώς ο Αξιώτης πέθανε. Δεν γνωρίζω πότε και πως. (οι γνωστοί Έλληνες συνομωσιολόγοι μίλησαν για εσκεμμένη δολοφονία). Πίσω του άφησε μια σειρά από βιβλία που διαβάστηκαν και συζητήθηκαν πολύ.
Παρακάτω είναι μια λίστα όσων από αυτά γνωρίζω (χωρίς χρονολογική σειρά). Αρχικά εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη. Τελευταία επανεκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο Γεωργιάδη.
Νέο Φως στα Μεγαλύτερα Μυστήρια του Κόσμου
Αργώ
Αργοναυτική Εκστρατεία
Ατλαντίδα, τα Αρχεία της Χώρας του Ποσειδώνα
Αναζητώντας τη Χαμένη Κιβωτό
Η Αποκρυπτογράφηση του Δίσκου της Φαιστού
Ο Μυστικός Κώδικας της Οδύσσειας
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω διαβάσει παρά μόνο δύο από τα πολλά έργα του. Θα συμφωνήσω με τον Μιχάλη πως είναι εξαιρετικά «δύσκολη» η ανάγνωση των βιβλίων του, αφού βομβαρδίζει τον αναγνώστη με χίλιους δυο συμβολισμούς (που υποτίθεται ότι αποκωδικοποιεί) και ο μη «ψαγμένος» σχετικά αδυνατεί πολλές φορές να ακολουθήσει τον ειρμό του.
Από ότι έχω καταλάβει πρόκειται για τον Έλληνα «Νταίνικεν», ο οποίος ψάχνοντας τα μυστικά της προϊστορίας και της μυθολογίας «ανακάλυψε» ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν πολλά περισσότερα από ότι ξέρουμε σήμερα γι’ αυτούς και τα κληροδότησαν σε εμάς μέσα από μια σειρά συμβολισμών. Πολύ πριν τον Φουράκη και τον Κεραμυδά, πρώτος αυτός μίλησε για την ιπτάμενη Αργώ που ήταν ένα είδος αρχαίου διαστημοπλοίου και για τους θεούς του Ολύμπου που ήρθαν από το Σείριο και δημιούργησαν την ελληνική φυλή.
Τα βιβλία του λοιπόν έβαλαν τις βάσεις και ενέπνευσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τους μετέπειτα δημιουργούς της νεομυθολογίας περί των «Ε», οι οποίοι «τράβηξαν» ακόμα περισσότερο τα αρχικά συμπεράσματα του Αξιώτη.
Στο βιβλίο του «Αναζητώντας τη Χαμένη Κιβωτό» υποστηρίζει ότι οι μυημένοι στα αρχαία μυστήρια (όχι μόνο Έλληνες, αλλά και Βιβλικά πρόσωπα όπως ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο Ησαΐας κ.α.) γνώριζαν το μυστικό του Σείριου και με οχήματα σαν την Αργώ και την Κιβωτό της Διαθήκης, τραβούσαν το δρόμο για τη Στύγα (τρίγωνο του Διαβόλου/Βερμούδων) και περνούσαν στον Ουράνιο Όλυμπο που βρισκόταν στο Σείριο.
Βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την αναφορά σε ένα πίνακα του μύστη ζωγράφου Πουσσίν, ο οποίος απεικονίζει μια κιβωτό, πάνω στην οποία υπάρχει η επιγραφή ‘’Et in Arcadia Ego’’ (Και στην Αρκαδία Εγώ). Σύμφωνα με τον Αξιώτη η Αρκαδία δεν είναι παρά ο Σείριος και ο πίνακας αποκρυπτογραφεί το πέρασμα του Πουσσίν στον Σείριο με μια τέτοια κιβωτό!
Πολλοί θα πουν ότι τα σενάρια αυτά είναι ευφάνταστα. Εγώ θα πω μόνο ότι τα βρήκα πιο συναρπαστικά και από την καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας (με την καλή έννοια!).
Δυστυχώς ο Αξιώτης πέθανε. Δεν γνωρίζω πότε και πως. (οι γνωστοί Έλληνες συνομωσιολόγοι μίλησαν για εσκεμμένη δολοφονία). Πίσω του άφησε μια σειρά από βιβλία που διαβάστηκαν και συζητήθηκαν πολύ.
Παρακάτω είναι μια λίστα όσων από αυτά γνωρίζω (χωρίς χρονολογική σειρά). Αρχικά εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη. Τελευταία επανεκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο Γεωργιάδη.
Νέο Φως στα Μεγαλύτερα Μυστήρια του Κόσμου
Αργώ
Αργοναυτική Εκστρατεία
Ατλαντίδα, τα Αρχεία της Χώρας του Ποσειδώνα
Αναζητώντας τη Χαμένη Κιβωτό
Η Αποκρυπτογράφηση του Δίσκου της Φαιστού
Ο Μυστικός Κώδικας της Οδύσσειας
ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια έτυχε να διαβάσω δυο εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία, το ένα με θέμα τις επιθανάτιες εμπειρίες και το άλλο με τα μυστήρια του Χρόνου και το ζήτημα της δυνατότητας του ταξιδιού στο χρόνο. Θα ρωτήσει κάποιος, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
Στο βιβλίο των μυστηρίων του Χρόνου, ο συγγραφέας κατέληγε στο ότι το «χρονικό ταξίδι» ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί σωματικά, παρόλη τη μελλοντική εξέλιξη της επιστήμης, πραγματοποιείται σχετικά εύκολα νοητικά – και ανέφερε παραδείγματα όπως της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές με τη μέθοδο της ύπνωσης και τα όνειρα. Βασική προϋπόθεση της μεταβάσεως στο παρελθόν ή στο μέλλον μέσω των ονείρων, είναι η αχρονικότητά τους, δηλαδή η ολοσχερής έλλειψη της αίσθησης του χρόνου και της μονοδιάστατης ροής του. Πραγματικά πόσες φορές ξυπνάμε από τον ύπνο μας γεμάτοι αναμνήσεις από διάφορα εκτενή όνειρα και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κοιμηθεί μόνο μερικά λεπτά της ώρας; Ενδιαφέρον σχετικά είναι το εξής περιστατικό: Ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση, την οποία είχε δει και άλλες φορές, αποκοιμήθηκε καθώς άρχιζε το έργο. Στον ύπνο του ονειρεύτηκε όλη την εξέλιξη του έργου, πράξη προς πράξη. Όταν κάποια στιγμή ξύπνησε, διαπίστωσε έκπληκτος ότι η παράσταση βρισκόταν ακόμη στα μισά της πρώτης πράξης!
Τα όνειρα, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, δημιουργούνται όταν ο εγκέφαλος προβάλλει εικόνες που υπάρχουν στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Αναφορικά με τα όνειρα που σχετίζονται με το χρόνο, ο εγκέφαλος πρέπει να γίνεται δέκτης ενός άλλου πομπού. Αυτός ο «πομπός» από τον οποίο προέρχονται οι εικόνες των προφητικών ονείρων είναι άραγε η διάσταση του χωροχρόνου ή, το συλλογικό ασυνείδητο; Οι σκέψεις μου για τα άχρονα όνειρα και τον πιθανό σύνδεσμό τους με τον ενιαίο χωρόχρονο, συνδυάστηκαν με τις επιθανάτιες εμπειρίες που επίσης με απασχολούσαν. Και να γιατί:
Οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν αντιμετωπιστεί με πολύ σκεπτικισμό από τους επιστήμονες και τους αρνητές της «ζωής μετά θάνατον». Ουσιαστικά λένε ότι πρόκειται περί «οραμάτων» που δημιουργούνται από συγκεκριμένες εγκεφαλικές ουσίες, οι οποίες εκκρίνονται σε στιγμές «μεγάλου κινδύνου», πόσο μάλλον τη στιγμή του επερχόμενου θανάτου. Ας δεχτούμε λοιπόν την άποψη των σκεπτικιστών, ότι έχουμε να κάνουμε με «παιχνιδίσματα» και ψευδαισθήσεις του ετοιμοθάνατου μυαλού.
Αυτά τα επιθανάτια οράματα ίσως παράγονται με τον ίδιο τρόπο που παράγονται από τον εγκέφαλο και τα όνειρα. Η διαφορά τους είναι ότι τα όνειρα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου ύπνου, ενώ οι επιθανάτιες εμπειρίες κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον «μεγάλο ύπνο» του θανάτου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που «επέστρεψαν πίσω» μετά από μια επιθανάτια εμπειρία την περιγράφουν σαν πιο έντονη και παραστατική από κάθε «ζωντανό» όνειρο (ίσως και λόγο της κρισιμότητας της κατάστασης). Επίσης αρκετοί θυμούνται ότι ήταν μεγάλης χρονικής διάρκειας, ενώ στην πραγματικότητα από τη στιγμή που «σταμάτησε» η καρδιά τους, μέχρι που επανήλθαν, είχαν περάσει μερικά λεπτά. Άρα μια επιθανάτια εμπειρία για έναν άνθρωπο που «γυρίζει πίσω» μπορεί να φαίνεται από τη μία άχρονη και από την άλλη εξαιρετικά συνειδητή.
Για εκείνον όμως που τελικά δεν επιστρέψει, μήπως το τελευταίο δευτερόλεπτο – σύμφωνα με τον δικό μας χρόνο - που χωρίζει την «επιστροφή» στο σώμα από το οριστικό τέλος, μέσα στη διάσταση του χωροχρόνου με τον οποίο συνδέεται ο εγκέφαλος, διαρκέσει μια «αιωνιότητα»; Μήπως αυτός ο άνθρωπός, που δεν θα υπάρχει στο κόσμο μας, θα συνεχίζει μέσα στην στιγμιαία αχρονικότητα του εγκεφάλου του να βιώνει την εξαιρετικά συνειδητή επιθανάτια εμπειρία του, και άρα την περίφημη «αιώνια ζωή»;
* Η παραπάνω σκέψη είναι μια καθαρά προσωπική φιλοσοφική προσέγγιση επί του θέματος.
Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια έτυχε να διαβάσω δυο εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία, το ένα με θέμα τις επιθανάτιες εμπειρίες και το άλλο με τα μυστήρια του Χρόνου και το ζήτημα της δυνατότητας του ταξιδιού στο χρόνο. Θα ρωτήσει κάποιος, τι σχέση έχουν αυτά τα δύο;
Στο βιβλίο των μυστηρίων του Χρόνου, ο συγγραφέας κατέληγε στο ότι το «χρονικό ταξίδι» ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί σωματικά, παρόλη τη μελλοντική εξέλιξη της επιστήμης, πραγματοποιείται σχετικά εύκολα νοητικά – και ανέφερε παραδείγματα όπως της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές με τη μέθοδο της ύπνωσης και τα όνειρα. Βασική προϋπόθεση της μεταβάσεως στο παρελθόν ή στο μέλλον μέσω των ονείρων, είναι η αχρονικότητά τους, δηλαδή η ολοσχερής έλλειψη της αίσθησης του χρόνου και της μονοδιάστατης ροής του. Πραγματικά πόσες φορές ξυπνάμε από τον ύπνο μας γεμάτοι αναμνήσεις από διάφορα εκτενή όνειρα και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κοιμηθεί μόνο μερικά λεπτά της ώρας; Ενδιαφέρον σχετικά είναι το εξής περιστατικό: Ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε μια θεατρική παράσταση, την οποία είχε δει και άλλες φορές, αποκοιμήθηκε καθώς άρχιζε το έργο. Στον ύπνο του ονειρεύτηκε όλη την εξέλιξη του έργου, πράξη προς πράξη. Όταν κάποια στιγμή ξύπνησε, διαπίστωσε έκπληκτος ότι η παράσταση βρισκόταν ακόμη στα μισά της πρώτης πράξης!
Τα όνειρα, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, δημιουργούνται όταν ο εγκέφαλος προβάλλει εικόνες που υπάρχουν στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Αναφορικά με τα όνειρα που σχετίζονται με το χρόνο, ο εγκέφαλος πρέπει να γίνεται δέκτης ενός άλλου πομπού. Αυτός ο «πομπός» από τον οποίο προέρχονται οι εικόνες των προφητικών ονείρων είναι άραγε η διάσταση του χωροχρόνου ή, το συλλογικό ασυνείδητο; Οι σκέψεις μου για τα άχρονα όνειρα και τον πιθανό σύνδεσμό τους με τον ενιαίο χωρόχρονο, συνδυάστηκαν με τις επιθανάτιες εμπειρίες που επίσης με απασχολούσαν. Και να γιατί:
Οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν αντιμετωπιστεί με πολύ σκεπτικισμό από τους επιστήμονες και τους αρνητές της «ζωής μετά θάνατον». Ουσιαστικά λένε ότι πρόκειται περί «οραμάτων» που δημιουργούνται από συγκεκριμένες εγκεφαλικές ουσίες, οι οποίες εκκρίνονται σε στιγμές «μεγάλου κινδύνου», πόσο μάλλον τη στιγμή του επερχόμενου θανάτου. Ας δεχτούμε λοιπόν την άποψη των σκεπτικιστών, ότι έχουμε να κάνουμε με «παιχνιδίσματα» και ψευδαισθήσεις του ετοιμοθάνατου μυαλού.
Αυτά τα επιθανάτια οράματα ίσως παράγονται με τον ίδιο τρόπο που παράγονται από τον εγκέφαλο και τα όνειρα. Η διαφορά τους είναι ότι τα όνειρα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου ύπνου, ενώ οι επιθανάτιες εμπειρίες κατά τη διάρκεια της μετάβασης στον «μεγάλο ύπνο» του θανάτου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που «επέστρεψαν πίσω» μετά από μια επιθανάτια εμπειρία την περιγράφουν σαν πιο έντονη και παραστατική από κάθε «ζωντανό» όνειρο (ίσως και λόγο της κρισιμότητας της κατάστασης). Επίσης αρκετοί θυμούνται ότι ήταν μεγάλης χρονικής διάρκειας, ενώ στην πραγματικότητα από τη στιγμή που «σταμάτησε» η καρδιά τους, μέχρι που επανήλθαν, είχαν περάσει μερικά λεπτά. Άρα μια επιθανάτια εμπειρία για έναν άνθρωπο που «γυρίζει πίσω» μπορεί να φαίνεται από τη μία άχρονη και από την άλλη εξαιρετικά συνειδητή.
Για εκείνον όμως που τελικά δεν επιστρέψει, μήπως το τελευταίο δευτερόλεπτο – σύμφωνα με τον δικό μας χρόνο - που χωρίζει την «επιστροφή» στο σώμα από το οριστικό τέλος, μέσα στη διάσταση του χωροχρόνου με τον οποίο συνδέεται ο εγκέφαλος, διαρκέσει μια «αιωνιότητα»; Μήπως αυτός ο άνθρωπός, που δεν θα υπάρχει στο κόσμο μας, θα συνεχίζει μέσα στην στιγμιαία αχρονικότητα του εγκεφάλου του να βιώνει την εξαιρετικά συνειδητή επιθανάτια εμπειρία του, και άρα την περίφημη «αιώνια ζωή»;
* Η παραπάνω σκέψη είναι μια καθαρά προσωπική φιλοσοφική προσέγγιση επί του θέματος.
Όλα τα φαινόμενα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια μιας επιθανάτιας εμπειρίας (το τούνελ με το υπέρλαμπρο φως στην άκρη του, η γαλήνη και η έκσταση που νιώθει το άτομο κ.α.) μπορούν να εξηγηθούν λογικά και να θεωρηθούν παιχνίδια και παραισθήσεις του μυαλού.
Αυτό που φέρνει όμως σε πραγματική αμηχανία τους ειδικούς επιστήμονες είναι οι εξωσωματώσεις που παρουσιάζονται συχνά στα άτομα που βιώνουν την επιθανάτια εμπειρία.
Ο παραπάνω φίλος σημειώνει ότι οι εξωσωματικές αυτές εμπειρίες δεν σχετίζονται με την Near Death Experience, αλλά στην πραγματικότητα είναι αστρικές προβολές οι οποίες πραγματοποιούνται κάτω υπό την επήρεια της νάρκωσης. Πολλές φορές όντως μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωμάτωση δεν γίνεται μετά από νάρκωση, αλλά μετά από π.χ. μια καρδιακή προσβολή. Πολλοί ασθενείς μετά από καρδιακή προσβολή, ‘’βγήκαν’’ από το σώμα τους και περιέγραψαν κατόπιν με κάθε λεπτομέρεια τις προσπάθειες του γιατρού ή των δικών τους να τους συνεφέρουν ή βγήκαν από το δωμάτιο και συγκράτησαν μια σκηνή που γινόταν την ίδια ακριβώς στιγμή σε άλλο χώρο.
Εξαιρετική είναι μια ανάλογη περίπτωση κάποιας 70χρονης τυφλής γυναίκας που έχασε το φως της στα 18. Μετά την ‘’επαναφορά’’ της περιέγραψε στο γιατρό τα εργαλεία που εκείνος χρησιμοποίησε. Εργαλεία που δεν υπήρχαν πριν 52 χρόνια όταν ακόμα έβλεπε – απόδειξη ότι έλεγε την αλήθεια!
Ακόμη και αν – για τους δύσπιστους – οι εξωματώσεις αυτές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει συνέχεια μετά το θάνατο, το σίγουρο είναι ότι αποδεικνύουν οριστικά την ύπαρξη της ψυχής.
Αυτό που φέρνει όμως σε πραγματική αμηχανία τους ειδικούς επιστήμονες είναι οι εξωσωματώσεις που παρουσιάζονται συχνά στα άτομα που βιώνουν την επιθανάτια εμπειρία.
Ο παραπάνω φίλος σημειώνει ότι οι εξωσωματικές αυτές εμπειρίες δεν σχετίζονται με την Near Death Experience, αλλά στην πραγματικότητα είναι αστρικές προβολές οι οποίες πραγματοποιούνται κάτω υπό την επήρεια της νάρκωσης. Πολλές φορές όντως μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωμάτωση δεν γίνεται μετά από νάρκωση, αλλά μετά από π.χ. μια καρδιακή προσβολή. Πολλοί ασθενείς μετά από καρδιακή προσβολή, ‘’βγήκαν’’ από το σώμα τους και περιέγραψαν κατόπιν με κάθε λεπτομέρεια τις προσπάθειες του γιατρού ή των δικών τους να τους συνεφέρουν ή βγήκαν από το δωμάτιο και συγκράτησαν μια σκηνή που γινόταν την ίδια ακριβώς στιγμή σε άλλο χώρο.
Εξαιρετική είναι μια ανάλογη περίπτωση κάποιας 70χρονης τυφλής γυναίκας που έχασε το φως της στα 18. Μετά την ‘’επαναφορά’’ της περιέγραψε στο γιατρό τα εργαλεία που εκείνος χρησιμοποίησε. Εργαλεία που δεν υπήρχαν πριν 52 χρόνια όταν ακόμα έβλεπε – απόδειξη ότι έλεγε την αλήθεια!
Ακόμη και αν – για τους δύσπιστους – οι εξωματώσεις αυτές δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει συνέχεια μετά το θάνατο, το σίγουρο είναι ότι αποδεικνύουν οριστικά την ύπαρξη της ψυχής.
Άκουσα τον κύριο Πουλιανό προχθές να δηλώνει με στόμφο ότι ο πρώτος άνθρωπος δεν ήταν αφρικανός, ούτε Μογγόλος, ούτε γενικά Ευρωπαίος, αλλά Έλληνας!
Δεν του έμαθε κανείς αυτού του ανθρώπου ότι Έλληνες δεν υπήρχαν το 700000 π.Χ.;
Τι σημασία άραγε έχει αν ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε στην Ελλάδα, στην Κούβα ή στην Μοζαμβίκη; Πόσες μετακινήσεις πληθυσμών έγιναν μέχρι να σχηματιστεί η αρχαία ελληνική φυλή;
Μάλιστα είμαστε λαός σωβινιστών λόγω της πλούσιας ιστορίας μας, αλλά μην το ξεφτιλίσουμε τελείως το πράγμα.
Εδώ δεν ξέρουμε αν κάποιοι από εμάς τους σημερινούς Έλληνες είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων ή Αρβανιτών ή Βλάχων ή Σλάβων (που κατά το 800 μ.Χ. αποτελούσαν τουλάχιστον το 1/3 του πληθυσμού της Ελλάδας), είμαστε σίγουροι ότι αποτελούμε τη γνήσια συνέχεια του Ελλαδίτη κατοίκου του 10000 ή του 50000 ή του 700000 π.Χ. ???
Τι θα σημαίνει άραγε αν αποδειχθεί ότι ο πρώτος Homo Sapiens εμφανίστηκε στον Ελληνικό χώρο; (σημειωτέον ότι ο πρώτος άνθρωπος και πρόγονος του Homo Sapiens είναι πολύ παλαιότερος και δεν είναι αυτός των Πετραλώνων)
Ότι η ελληνική γη είναι ευλογημένη από το Θεό; Ή ότι οι θεοί του Ολύμπου δημιούργησαν εδώ την ανθρώπινη φυλή;
Δεν του έμαθε κανείς αυτού του ανθρώπου ότι Έλληνες δεν υπήρχαν το 700000 π.Χ.;
Τι σημασία άραγε έχει αν ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε στην Ελλάδα, στην Κούβα ή στην Μοζαμβίκη; Πόσες μετακινήσεις πληθυσμών έγιναν μέχρι να σχηματιστεί η αρχαία ελληνική φυλή;
Μάλιστα είμαστε λαός σωβινιστών λόγω της πλούσιας ιστορίας μας, αλλά μην το ξεφτιλίσουμε τελείως το πράγμα.
Εδώ δεν ξέρουμε αν κάποιοι από εμάς τους σημερινούς Έλληνες είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων ή Αρβανιτών ή Βλάχων ή Σλάβων (που κατά το 800 μ.Χ. αποτελούσαν τουλάχιστον το 1/3 του πληθυσμού της Ελλάδας), είμαστε σίγουροι ότι αποτελούμε τη γνήσια συνέχεια του Ελλαδίτη κατοίκου του 10000 ή του 50000 ή του 700000 π.Χ. ???
Τι θα σημαίνει άραγε αν αποδειχθεί ότι ο πρώτος Homo Sapiens εμφανίστηκε στον Ελληνικό χώρο; (σημειωτέον ότι ο πρώτος άνθρωπος και πρόγονος του Homo Sapiens είναι πολύ παλαιότερος και δεν είναι αυτός των Πετραλώνων)
Ότι η ελληνική γη είναι ευλογημένη από το Θεό; Ή ότι οι θεοί του Ολύμπου δημιούργησαν εδώ την ανθρώπινη φυλή;
Σήμερα εντόπισα στην ‘’Ιστορία του Ελληνικού Έθνους’’ της Εκδοτικής Αθηνών (τομ. Η΄ σελ. 273) την εξής αναφορά:
‘’Το 1058 μ.Χ. ο Μιχαήλ Ψελλός μήνυσε επίσημα τον τότε Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο για αποστασία από τον Χριστιανισμό, καταγγέλλοντάς τον ότι μυήθηκε στο Μιθραϊσμό, ότι έλαβε μέρος σε νέα Ελευσίνια μυστήρια και σε οργιαστικές Διονυσιακές τελετές. Σύμφωνα με τον Ψελλό είχε πέσει θύμα δύο ανευλαβών μοναχών από τη Χίο και μιας περίεργης γυναίκας, της Δοσίθεας, που τη θεωρούσε ημίθεο ή ένα είδος ιέρειας του Απόλλωνα του 11ου αι., προικισμένης με σπάνιες προφητικές ικανότητες’’
Beetlejuice, αν δεν κάνω λάθος δημοσίευσες το θέμα με σκοπό να δείξεις ότι οι Έλληνες ποτέ δεν έχασαν την εθνική τους συνείδηση. Το παραπάνω απόσπασμα είναι ένα ακόμη στοιχείο.
Επόμένως η συζήτηση δεν μπορεί να παραμείνει στο συγκεκριμένο εύρημα, αλλά μοιραία καταλήγει στο ποια ήταν η ‘’εθνική συνείδηση’’ των κατοίκων του Βυζαντίου και το ποιοι ήταν οι Ρωμιοί.
Το όλο θέμα είναι τεράστιο και έχει να κάνει με την πραγματική ταυτότητα και τους ιστορικούς και πολιτικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τη νεοελληνική εθνότητα. Σύντομα θα πάρω την πρωτοβουλία να το ανοίξω σε άλλο topic. Μέχρι τότε όμως πρέπει να δώσω μια αρχική τοποθέτηση εφόσον το έθιξες τόσο εσύ, όσο και ο Φώλαρχος.
Οι Ρωμαίοι του Βυζαντίου δεν ήταν Έλληνες, ούτε υπόδουλοι Έλληνες που πήραν το όνομα των κατακτητών τους. Ο όρος έχει παρεξηγηθεί αρκετά.
Μετά τον 3ο αιώνα Ρωμαίος δεν σήμαινε μόνο τον Ιταλικό, αλλά κάθε κάτοικο της αυτοκρατορίας. Επίσης μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού έχουμε ένα παγκόσμιο χριστιανικό Ρωμαϊκό κράτος με ελληνόφωνους και λατινόφωνους Χριστιανούς Ρωμαίους.
Στα πλαίσια αυτά οι πρώην Έλληνες έχασαν σιγά-σιγά την ελληνική τους συνείδηση και μετατράπηκαν σε ελληνόφωνους Ρωμαίους Χριστιανούς.
Μάλιστα όσο προχωράμε προς το τέλος της Βυζαντινής εποχής παρατηρούμε το εξής φαινόμενο: από τη μια ένας κύκλος Βυζαντινών λογίων, ατόμων των ανώτερων τάξεων και των εμπόρων, ‘’επανελληνίζεται’’ και χαρακτηρίζει το κράτος Ελληνικό, ενώ από την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έχει παγιώσει μια ‘’άλλη’’ συνείδηση, χριστιανική και οικουμενική.
Για το λαό λοιπόν Ρωμαίοι είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Χριστιανικού κράτους της Ρωμανίας. Και επειδή οι δυτικοί και λατινόφωνοι Ρωμαίοι έγιναν αιρετικοί και Φράγκοι, Ρωμαίοι είναι μόνο οι ελληνόφωνοι που έμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία, γι’ αυτό και τη γλώσσα τους την ονόμασαν πολύ φυσικά ρωμαίικη!
Το τι πίστευαν για τους Έλληνες το έχει διατυπώσει ξεκάθαρα ο Κακριδής στο βιβλίο «Οι Αρχαίοι Έλληνες στη Νεοελληνική Λαϊκή Παράδοση». Με λίγα λόγια πίστευαν πως ήταν ένας προϊστορικός λαός, διαφορετικός από τους Χριστιανούς, που επειδή ήταν άπιστοι, ο Θεός τους αφάνισε.
Το πώς τελικά οι λόγιοι και οι ανερχόμενοι αστοί, επηρεασμένοι από τον Διαφωτισμό, κατόρθωσαν μετά τα 1700 να κάνουν τους Ρωμιούς να μην έχουν στο μυαλό τους για πατρίδα τη χαμένη αυτοκρατορία του γένους των Χριστιανών, αλλά την Ελλάδα, χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης.
‘’Το 1058 μ.Χ. ο Μιχαήλ Ψελλός μήνυσε επίσημα τον τότε Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο για αποστασία από τον Χριστιανισμό, καταγγέλλοντάς τον ότι μυήθηκε στο Μιθραϊσμό, ότι έλαβε μέρος σε νέα Ελευσίνια μυστήρια και σε οργιαστικές Διονυσιακές τελετές. Σύμφωνα με τον Ψελλό είχε πέσει θύμα δύο ανευλαβών μοναχών από τη Χίο και μιας περίεργης γυναίκας, της Δοσίθεας, που τη θεωρούσε ημίθεο ή ένα είδος ιέρειας του Απόλλωνα του 11ου αι., προικισμένης με σπάνιες προφητικές ικανότητες’’
Beetlejuice, αν δεν κάνω λάθος δημοσίευσες το θέμα με σκοπό να δείξεις ότι οι Έλληνες ποτέ δεν έχασαν την εθνική τους συνείδηση. Το παραπάνω απόσπασμα είναι ένα ακόμη στοιχείο.
Επόμένως η συζήτηση δεν μπορεί να παραμείνει στο συγκεκριμένο εύρημα, αλλά μοιραία καταλήγει στο ποια ήταν η ‘’εθνική συνείδηση’’ των κατοίκων του Βυζαντίου και το ποιοι ήταν οι Ρωμιοί.
Το όλο θέμα είναι τεράστιο και έχει να κάνει με την πραγματική ταυτότητα και τους ιστορικούς και πολιτικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τη νεοελληνική εθνότητα. Σύντομα θα πάρω την πρωτοβουλία να το ανοίξω σε άλλο topic. Μέχρι τότε όμως πρέπει να δώσω μια αρχική τοποθέτηση εφόσον το έθιξες τόσο εσύ, όσο και ο Φώλαρχος.
Οι Ρωμαίοι του Βυζαντίου δεν ήταν Έλληνες, ούτε υπόδουλοι Έλληνες που πήραν το όνομα των κατακτητών τους. Ο όρος έχει παρεξηγηθεί αρκετά.
Μετά τον 3ο αιώνα Ρωμαίος δεν σήμαινε μόνο τον Ιταλικό, αλλά κάθε κάτοικο της αυτοκρατορίας. Επίσης μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού έχουμε ένα παγκόσμιο χριστιανικό Ρωμαϊκό κράτος με ελληνόφωνους και λατινόφωνους Χριστιανούς Ρωμαίους.
Στα πλαίσια αυτά οι πρώην Έλληνες έχασαν σιγά-σιγά την ελληνική τους συνείδηση και μετατράπηκαν σε ελληνόφωνους Ρωμαίους Χριστιανούς.
Μάλιστα όσο προχωράμε προς το τέλος της Βυζαντινής εποχής παρατηρούμε το εξής φαινόμενο: από τη μια ένας κύκλος Βυζαντινών λογίων, ατόμων των ανώτερων τάξεων και των εμπόρων, ‘’επανελληνίζεται’’ και χαρακτηρίζει το κράτος Ελληνικό, ενώ από την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έχει παγιώσει μια ‘’άλλη’’ συνείδηση, χριστιανική και οικουμενική.
Για το λαό λοιπόν Ρωμαίοι είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Χριστιανικού κράτους της Ρωμανίας. Και επειδή οι δυτικοί και λατινόφωνοι Ρωμαίοι έγιναν αιρετικοί και Φράγκοι, Ρωμαίοι είναι μόνο οι ελληνόφωνοι που έμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία, γι’ αυτό και τη γλώσσα τους την ονόμασαν πολύ φυσικά ρωμαίικη!
Το τι πίστευαν για τους Έλληνες το έχει διατυπώσει ξεκάθαρα ο Κακριδής στο βιβλίο «Οι Αρχαίοι Έλληνες στη Νεοελληνική Λαϊκή Παράδοση». Με λίγα λόγια πίστευαν πως ήταν ένας προϊστορικός λαός, διαφορετικός από τους Χριστιανούς, που επειδή ήταν άπιστοι, ο Θεός τους αφάνισε.
Το πώς τελικά οι λόγιοι και οι ανερχόμενοι αστοί, επηρεασμένοι από τον Διαφωτισμό, κατόρθωσαν μετά τα 1700 να κάνουν τους Ρωμιούς να μην έχουν στο μυαλό τους για πατρίδα τη χαμένη αυτοκρατορία του γένους των Χριστιανών, αλλά την Ελλάδα, χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης.
Μάλιστα… Αυτό σημαίνει ότι εν έτει 1048 μ.Χ. υπήρχε ακόμη Ελληνική πατρώα συνείδηση στον Ελληνικό χώρο. Αυτή είναι η μία άποψη.
Η άλλη άποψη λέει ότι η περίπτωση ίσως έχει να κάνει με ένα συγκεκριμένο κύκλο μορφωμένων που είχαν μελετήσει τα Ελληνικά κείμενα και είχαν αναπτύξει ένα είδος αρχαιολατρικής Ελληνικής συνείδησης. Αυτοί θεώρησαν χρέος τους να αναβιώσουν τα εγκαταλελειμμένα πάτρια έθιμα. Τέτοιοι δεν ήταν και κάποιοι σοφοί όπως ο Μιχαήλ Ψελλός ή ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός;
Πάντως από ιστορικής άποψης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μπορείς να δώσεις άλλα στοιχεία από το άρθρο;
Δεν κατάλαβα το πρόβλημά σου με το ρωμαίικο. Οι νεότεροι Έλληνες Ρωμιοί δεν είναι;
Η άλλη άποψη λέει ότι η περίπτωση ίσως έχει να κάνει με ένα συγκεκριμένο κύκλο μορφωμένων που είχαν μελετήσει τα Ελληνικά κείμενα και είχαν αναπτύξει ένα είδος αρχαιολατρικής Ελληνικής συνείδησης. Αυτοί θεώρησαν χρέος τους να αναβιώσουν τα εγκαταλελειμμένα πάτρια έθιμα. Τέτοιοι δεν ήταν και κάποιοι σοφοί όπως ο Μιχαήλ Ψελλός ή ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός;
Πάντως από ιστορικής άποψης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Μπορείς να δώσεις άλλα στοιχεία από το άρθρο;
Δεν κατάλαβα το πρόβλημά σου με το ρωμαίικο. Οι νεότεροι Έλληνες Ρωμιοί δεν είναι;
Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ο αυτοκράτορας που προσπάθησε μάταια να επαναφέρει την ειδωλολατρία.
Αυτή την εικόνα είχα για τον Ιουλιανό όταν ήμουν μικρό παιδί και την είχα διαμορφώσει διαβάζοντας θρησκευτικά βιβλία, βίους αγίων, αλλά και τα σχολικά βιβλία.
Την ιστορία τη γράφει πάντα αυτός που νικά. Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι ένας ολόκληρος κόσμος διαμορφωμένος με χριστιανική συνείδηση θα στιγμάτιζε τον Ιουλιανό και τον κόσμο που εκπροσωπούσε.
Για όσους αισθάνονται χριστιανοί λοιπόν, θα ήταν παράλογο να δουν τον Ιουλιανό διαφορετικά.
Οι τότε φανατικοί χριστιανοί μάλιστα με ζήλο έπλασαν και διέδωσαν την ιστορία ότι τάχα ο Θεός όπλισε το χέρι του φανταστικού Αγίου Μερκουρίου για να σταματήσει την καταστρεπτική για την Εκκλησία δράση του.
Ευτυχώς το πρόσωπο του Ιουλιανού δικαιώθηκε από τους νεότερους ιστορικούς που ανέδειξαν το φιλοσοφικό και φιλανθρωπικό έργο του.
Από την άλλη πάλι έχει γίνει σημαία των περιβόητων σημερινών αρχαιολατρών που και αυτοί διαστρεβλώνουν το πρόσωπό του.
Ο Ιουλιανός δεν εκπροσωπούσε τον κλασσικό ελληνικό κόσμο, αλλά έναν παρηκμασμένο και ετοιμοθάνατο ελληνισμό που είχε αναμειχθεί με τις ανατολικές λατρείες και το μυστικισμό. Το ότι λάτρευε ανάμεσα σε άλλους θεούς και τον Μίθρα, σίγουρα κάτι λέει.
Εκτός από τον τρόπο ζωής και τη θρησκεία, ήθελε και την καταγωγή του να είναι ελληνική, αν και ήταν Ρωμαίος (και μάλιστα επαρχιώτης). Γι’ αυτό έλεγε ότι οι Ρωμαίοι άνηκαν στο γένος των Ελλήνων.
Αυτή την εικόνα είχα για τον Ιουλιανό όταν ήμουν μικρό παιδί και την είχα διαμορφώσει διαβάζοντας θρησκευτικά βιβλία, βίους αγίων, αλλά και τα σχολικά βιβλία.
Την ιστορία τη γράφει πάντα αυτός που νικά. Και είναι απόλυτα κατανοητό ότι ένας ολόκληρος κόσμος διαμορφωμένος με χριστιανική συνείδηση θα στιγμάτιζε τον Ιουλιανό και τον κόσμο που εκπροσωπούσε.
Για όσους αισθάνονται χριστιανοί λοιπόν, θα ήταν παράλογο να δουν τον Ιουλιανό διαφορετικά.
Οι τότε φανατικοί χριστιανοί μάλιστα με ζήλο έπλασαν και διέδωσαν την ιστορία ότι τάχα ο Θεός όπλισε το χέρι του φανταστικού Αγίου Μερκουρίου για να σταματήσει την καταστρεπτική για την Εκκλησία δράση του.
Ευτυχώς το πρόσωπο του Ιουλιανού δικαιώθηκε από τους νεότερους ιστορικούς που ανέδειξαν το φιλοσοφικό και φιλανθρωπικό έργο του.
Από την άλλη πάλι έχει γίνει σημαία των περιβόητων σημερινών αρχαιολατρών που και αυτοί διαστρεβλώνουν το πρόσωπό του.
Ο Ιουλιανός δεν εκπροσωπούσε τον κλασσικό ελληνικό κόσμο, αλλά έναν παρηκμασμένο και ετοιμοθάνατο ελληνισμό που είχε αναμειχθεί με τις ανατολικές λατρείες και το μυστικισμό. Το ότι λάτρευε ανάμεσα σε άλλους θεούς και τον Μίθρα, σίγουρα κάτι λέει.
Εκτός από τον τρόπο ζωής και τη θρησκεία, ήθελε και την καταγωγή του να είναι ελληνική, αν και ήταν Ρωμαίος (και μάλιστα επαρχιώτης). Γι’ αυτό έλεγε ότι οι Ρωμαίοι άνηκαν στο γένος των Ελλήνων.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από zepellin
Αυτό πιστεύω και εγώ, οτι οι Αλβανοί - Ιλλυριοί προέρχονται απο την περιοχή του Καυκάσου και το εξηγεί αναλυτικά στο βιβλίο του "Η καταγωγή των Ελλήνων" ο κος Δημ.Δημόπουλος.
|
Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε (για να μην γίνεται σύγχυση) ότι όσοι υιοθετούν αυτή τη θεωρία διαχωρίζουν τους Αλβανούς από τους γηγενείς αρχαίους Ιλλυριούς. Αντιθέτως οι σημερινοί Αλβανοί υποστηρίζουν ότι αποτελούν τη συνέχεια των Ιλλυριών, δηλ. ότι είναι γηγενείς.
Ξέρουμε ότι από τον 2ο αι. π.Χ. η Ιλλυρία, Δαλματία, Μοισία, Δακία, δηλ. τα βόρεια Βαλκάνια, ήταν περιοχές που δέχτηκαν μαζικά Ιταλικούς-Ρωμαϊκούς πληθυσμούς και σε μεγάλο βαθμό εκλατινίστηκαν (οι λατινόφωνοι των Βαλκανίων ονομάστηκαν Βλάχοι).
Υπάρχει μαρτυρία του Πτολεμαίου (2ος αι. μ.Χ.) για μια πόλη της Ιλλυρίας με το όνομα Αλβανόπολις. Από αυτή την πόλη πήραν το όνομα οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής (Αλβανοί-Αρβανοί, Αλβανίτες-Αρβανίτες).
Εδώ παρεμβαίνουν κάποιοι και παραμπέμπουν στον Στράβωνα, ο οποίος αναφέρει ως Αλβανία μια περιοχή κοντά στον Καύκασο. Με βάση αυτό υποστηρίζουν ότι οι Ρωμαίοι τον 1ο αι. μ.Χ. κατέλαβαν την περιοχή και μετέφεραν τους τοπικούς Αλβανούς στην Ιλλυρία, όπου οι τελευταίοι ίδρυσαν την Αλβανόπολη.
http://www.koutouzis.gr/megali+ellada.htm
Οι ενστάσεις για το γεγονός αυτό είναι πολλές. Πρώτα απ’ όλα ο Στράβωνας δεν συνδέει την Αλβανία του Καυκάσου με την Αλβανόπολη της Ιλλυρίας. Επίσης κοντά στην Καυκάσεια Αλβανία, υπήρχε και περιοχή με το όνομα Ιβηρία. Με την ίδια λογική από εκεί έπρεπε να προέρχονται οι Ίβηρες της Ιβηρικής χερσονήσου.
Οι πιο πολλοί όμως δεν γνωρίζουν ότι Αλβανοί υπήρχαν και στο αρχαίο Λάτιο. Ήταν οι Λατίνοι που είχαν σαν πρωτεύουσα την Alba Longa (Άλμπα Λόνγκα) και ονομάζονταν Αλβανοί (Albans). Τους αναφέρει ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς (περ. 60 π.Χ.-21 μ.Χ.) στο έργο του «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία». Αλβανοί από την Alba Longa ήταν και ο Ρωμύλος με τον Ρέμο, που ίδρυσαν την Ρώμη. Σημειωτέον ότι ο Διονύσιος αναφέρει ότι οι Λατίνοι αυτοί προέρχονταν από ελληνικά φύλα (Αρκάδες, Πελασγούς, Λακεδαιμόνιους, Τρώες).
Δεδομένου ότι οι Λατίνοι αποίκισαν μαζικά την Ιλλυρία και εκλατίνισαν την περιοχή και ότι δεν υπάρχει πηγή που να συνδέει την Αλβανία του Καύκασου με αλβανικό φύλο που αποίκησε την Ιλλυρία, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το όνομα Αλβανόπολη είχε Λατινική προέλευση.
Φυσικά στην περιοχή της Ιλλυρίας και της βόρειας Ηπείρου υπήρχαν ανέκαθεν ελληνόφωνοι πληθυσμοί. Οι πληθυσμοί αυτοί (Ιλλυριοί, Βόρειοι Ηπειρώτες και Λατίνοι άποικοι) για να ονομαστούν Αλβανοί-Αρβανίτες σημαίνει ότι σε μεγάλο βαθμό εκλατινίστικαν ή μάλλον τα ελληνικά συγχωνεύτηκαν με τα λατινικά και ονομάστηκαν Αρβανίτικα (με παράλληλη αλλά μικρή συγχώνευση και σλαβικών διαλέκτων, από Σλάβους που ήρθαν αργότερα στην περιοχή).
Ως γνωστόν από τον 14ο – 15ο αιώνα πυκνές ομάδες Αρβανιτών πέρασαν στον Ελλαδικό χώρο (με πρωτοβουλία των τοπικών Βυζαντινών αρχόντων) και συγκεκριμένα στη Στερεά και Πελοπόννησο. Αυτοί με την πάροδο του χρόνου συγχωνεύτηκαν με το ελληνόφωνο στοιχείο και αποτέλεσαν δυναμικό κομμάτι του νεογέννητου Ελληνικού Έθνους (με δυναμική συμμετοχή στην επανάσταση του 1821 κ.λ.π.).
Οι σημερινοί Αλβανοί έχουν για εθνικό ήρωα τον Γεώργιο Καστριώτη – Σκεντέρμπεη (1403-1468), ο οποίος ξεσήκωσε τους Αλβανούς εναντίον των Τούρκων. Τον θεωρούν λοιπόν Αλβανό, γιατί ήταν Αρβανίτης. Οι Έλληνες με τη σειρά τους τον θεωρούν Έλληνα γιατί ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος και είχε ελληνική καταγωγή. Ποιοι έχουν δίκιο;
Αμφότερες οι πλευρές αντιλαμβάνονται εκείνη την εποχή με τα σημερινά εθνικά κριτήρια. Στην πραγματικότητα ο Καστριώτης δεν ήταν ούτε Αλβανός, ούτε Έλληνας, με τη σημερινή έννοια των όρων. Οι άνθρωποι του 15ου αιώνα δεν διακρίνονταν σε Έλληνες, Αλβανούς κ.λ.π. Και οι ελληνόφωνοι και οι Αλβανοί-Αρβανίτες ήταν Χριστιανοί και Ρωμιοί. Αυτό ήταν το μοναδικό κριτίριο με το οποίο ετεροπροσδιορίζονταν έναντι των Οθωμανών κατακτητών.
Τώρα πως προέκυψαν οι σημερινοί Αλβανοί: Επί Τουρκοκρατίας πολλοί Αλβανοί εξισλαμίστηκαν. Αυτοί ήταν γνωστοί ως Τουρκαλβανοί (δηλαδή Αλβανοί Μουσουλμάνοι) οι οποίοι έγιναν όργανα των Οθωμανών και τρομοκρατούσαν τους χριστιανικούς ρωμαίικους πληθυσμούς. Από αυτούς τους Αλβανούς Μουσουλμάνους προέκυψαν οι σημερινοί Αλβανοί, οι οποίοι απέκτησαν δικό τους κράτος τον 20ο αιώνα. Οι υπόλοιποι Αρβανίτες της περιοχής (Αλβανία, Βόρεια Ήπειρος) παρέμειναν Χριστιανοί και ταυτίστηκαν με τους Έλληνες από τον 19ο αιώνα και μετά.
Αυτή η ιστορική ανασκόπηση είναι σημαντική, γιατί αποδεικνύει:
α) την συνταύτιση των Ιλλυριών και Βόρειων Ηπειρωτών, οι οποίοι εκλατινίστηκαν και ονομάστηκαν Αλβανοί-Αρβανίτες και από τους οποίους προέρχονται οι σημερινοί Αλβανοί Μουσουλμάνοι, οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, αλλά και οι Αρβανίτες της Ελληνικής επικράτειας.
β) ότι το μίσος και οι εθνικές διαφορές Ελλήνων και Αλβανών έχουν ρίζες στην γέννηση και επικράτηση του Εθνισμού κατά τον 19ο αιώνα.
Όλοι μας γνωρίζουμε ότι οι Αλβανοί, οι Σκοπιανοί, οι Βούλγαροι (αυτούς τους ξεχνάμε) επιβουλεύονται τα εδάφη και την ιστορική κληρονομιά της χώρας μας, έχοντας αναπτύξει μια εθνικιστική προπαγάνδα, η οποία ιστορικά δεν έχει γερά θεμέλια. Αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Επειδή όμως η εθνικιστική σκέψη δεν είναι «προνόμιο» και χαρακτηριστικό αποκλειστικά των παραπάνω εθνοτήτων, αλλά και δικό μας, θα ήθελα να εκφράσω μια απορία.
Ξέρω ότι δεν έχει άμεση σχέση με το θέμα των Τσάμηδων και της Τσαμουριάς, αλλά αφορά την σχέση μας με τους Αλβανούς γενικότερα.
Μήπως και εμείς όταν καταφερόμαστε εναντίον των Αλβανών με φράσεις όπως «άτιμη φάρα» κ.λ.π., κάπου δείχνουμε την «ιστορική μας άγνοια» για το γεγονός ότι μεγάλο μέρος Νεοελλήνων έχει Αρβανίτικη καταγωγή;
Κάποιοι θα αντιδράσουν και θα αντιτείνουν ότι οι Αρβανίτες δεν έχουν καμία σχέση με τους Αλβανούς και ότι οι τελευταίοι ήταν φύλο που ήρθε στην περιοχή από αλλού (π.χ. υπάρχει η θεωρία που θέλει αρχική τους κοίτη την περιοχή του Καύκασου). Όμως η ιστορική πραγματικότητα, στην οποία χάριν του εθνικισμού κλείνουν τα μάτια αμφότερες οι δύο πλευρές, λέει άλλα πράγματα.
Τέλος πάντων, το θέμα αυτό είναι μεγάλο και «δύσκολο» με την έννοια ότι ελάχιστοι τολμούν να παραμερίσουν τα «εθνικά» τους στερεότυπα και να το προσεγγίσουν. Εγώ πάντως σαν συμμετέχων σε αυτό το φόρουμ, όφειλα να επισημάνω αυτή τη «διαφορετική» οπτική γωνία. Αν υπάρχει ενδιαφέρον για παραπέρα συζήτηση, θα επανέλθω.
Επειδή όμως η εθνικιστική σκέψη δεν είναι «προνόμιο» και χαρακτηριστικό αποκλειστικά των παραπάνω εθνοτήτων, αλλά και δικό μας, θα ήθελα να εκφράσω μια απορία.
Ξέρω ότι δεν έχει άμεση σχέση με το θέμα των Τσάμηδων και της Τσαμουριάς, αλλά αφορά την σχέση μας με τους Αλβανούς γενικότερα.
Μήπως και εμείς όταν καταφερόμαστε εναντίον των Αλβανών με φράσεις όπως «άτιμη φάρα» κ.λ.π., κάπου δείχνουμε την «ιστορική μας άγνοια» για το γεγονός ότι μεγάλο μέρος Νεοελλήνων έχει Αρβανίτικη καταγωγή;
Κάποιοι θα αντιδράσουν και θα αντιτείνουν ότι οι Αρβανίτες δεν έχουν καμία σχέση με τους Αλβανούς και ότι οι τελευταίοι ήταν φύλο που ήρθε στην περιοχή από αλλού (π.χ. υπάρχει η θεωρία που θέλει αρχική τους κοίτη την περιοχή του Καύκασου). Όμως η ιστορική πραγματικότητα, στην οποία χάριν του εθνικισμού κλείνουν τα μάτια αμφότερες οι δύο πλευρές, λέει άλλα πράγματα.
Τέλος πάντων, το θέμα αυτό είναι μεγάλο και «δύσκολο» με την έννοια ότι ελάχιστοι τολμούν να παραμερίσουν τα «εθνικά» τους στερεότυπα και να το προσεγγίσουν. Εγώ πάντως σαν συμμετέχων σε αυτό το φόρουμ, όφειλα να επισημάνω αυτή τη «διαφορετική» οπτική γωνία. Αν υπάρχει ενδιαφέρον για παραπέρα συζήτηση, θα επανέλθω.
Η ελληνική εκπαίδευση δεν φροντίζει να κάνει γνωστή όλη την αλήθεια. Οι Ιεράρχες αυτοί, δίδασκαν ότι οι χριστιανοί αποτελούσαν τον νέο «περιούσιο λαό» του Θεού (το «Άγιον έθνος») και ότι ξεχώριζαν από τα ειδωλολατρικά έθνη. Ταυτίζοντας το ελληνικό έθνος (κατεξοχήν αυτό) με την ειδωλολατρία άνοιξαν τον δρόμο, έτσι ώστε οι Έλληνες, γεννώμενοι χριστιανοί, να χάσουν την ελληνική συνείδησή τους και το δεσμό με τους «ειδωλολάτρες» προγόνους τους.
Το γεγονός ότι αντιλαμβάνονταν πως ζούσαν σε έναν ήδη πολιτισμένο ελληνιστικό κόσμο και προέτρεπαν τους χριστιανούς να μορφωθούν μαθαίνοντας τη γλώσσα και γραμματεία των Εθνικών (ώστε να θεωρούνται καλλιεργημένοι), φαίνεται ότι αρκούσε ώστε να αποκληθούν σήμερα «προστάτες» των ελληνικών γραμμάτων και πρωτοπόροι της σύζευξης του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό(!!!).
* Τουλάχιστον οι συγκεκριμένοι Ιεράρχες αναγνώριζαν την αξία των ελληνικών σπουδών (φυσικά «κομμένων και ραμμένων» στα μέτρα του χριστιανικού δόγματος). Η ανθελληνικότητα όμως της μεσαιωνικής Εκκλησίας ήταν τόση που ως επί το πλείστον κυνήγησε ακόμη και αυτή την «ευνουχισμένη» διδασκαλία των ελληνικών γραμμάτων.
Θα πρέπει όμως να πούμε ότι οι πρώτοι που συνέδεσαν τους Πατέρες αυτούς με την ελληνικότητα ήταν οι Δυτικοί.
Ενώ δηλαδή σε όλη τη Βυζαντινή εποχή, οι δικοί μας διαχώριζαν τους εαυτούς τους από τους αρχαίους Έλληνες και έκαναν λόγο για γένος χριστιανών Ρωμαίων, οι δυτικοί που έρχονταν σε αντίθεση με τους ανατολικούς, τους ονόμαζαν λόγω της ελληνοφωνίας τους, συλλήβδην Γραικούς (Έλληνες). Έτσι και τους τρεις Ιεράρχες και τα ανατολικά Πατριαρχεία αποκαλούσαν Γραικούς και Γραικικά.
Όπως γίνεται κατανοητό, όταν αναβίωσε το όνομα των Ελλήνων στη νεότερη εποχή, οι Νεοέλληνες και συνάμα ορθόδοξοι, δεν γινόταν να μην ονομάσουν τους τρεις Ιεράρχες Έλληνες και τα Πατριαρχεία (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, Αντιοχείας) Ελληνικά, όπως ακριβώς έκαναν με το Βυζάντιο, την Κωνσταντινούπολη και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά (!).
Αυτή είναι η ιδεολογία της Ελληνορθοδοξίας, σύμφωνα με την οποία, οι τρεις Ιεράρχες θεωρούνται ως προστάτες των ορθόδοξων Ελληνοπαίδων.
Και πάντα στις 30 Ιανουαρίου τα ελληνικά σχολεία παραμένουν κλειστά προς τιμήν τους (θυμάμαι ότι –στο δημοτικό τουλάχιστον- εκείνη την ημέρα το σχολείο μας πήγαινε στην εκκλησία) (!).
Το γεγονός ότι αντιλαμβάνονταν πως ζούσαν σε έναν ήδη πολιτισμένο ελληνιστικό κόσμο και προέτρεπαν τους χριστιανούς να μορφωθούν μαθαίνοντας τη γλώσσα και γραμματεία των Εθνικών (ώστε να θεωρούνται καλλιεργημένοι), φαίνεται ότι αρκούσε ώστε να αποκληθούν σήμερα «προστάτες» των ελληνικών γραμμάτων και πρωτοπόροι της σύζευξης του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό(!!!).
* Τουλάχιστον οι συγκεκριμένοι Ιεράρχες αναγνώριζαν την αξία των ελληνικών σπουδών (φυσικά «κομμένων και ραμμένων» στα μέτρα του χριστιανικού δόγματος). Η ανθελληνικότητα όμως της μεσαιωνικής Εκκλησίας ήταν τόση που ως επί το πλείστον κυνήγησε ακόμη και αυτή την «ευνουχισμένη» διδασκαλία των ελληνικών γραμμάτων.
Θα πρέπει όμως να πούμε ότι οι πρώτοι που συνέδεσαν τους Πατέρες αυτούς με την ελληνικότητα ήταν οι Δυτικοί.
Ενώ δηλαδή σε όλη τη Βυζαντινή εποχή, οι δικοί μας διαχώριζαν τους εαυτούς τους από τους αρχαίους Έλληνες και έκαναν λόγο για γένος χριστιανών Ρωμαίων, οι δυτικοί που έρχονταν σε αντίθεση με τους ανατολικούς, τους ονόμαζαν λόγω της ελληνοφωνίας τους, συλλήβδην Γραικούς (Έλληνες). Έτσι και τους τρεις Ιεράρχες και τα ανατολικά Πατριαρχεία αποκαλούσαν Γραικούς και Γραικικά.
Όπως γίνεται κατανοητό, όταν αναβίωσε το όνομα των Ελλήνων στη νεότερη εποχή, οι Νεοέλληνες και συνάμα ορθόδοξοι, δεν γινόταν να μην ονομάσουν τους τρεις Ιεράρχες Έλληνες και τα Πατριαρχεία (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, Αντιοχείας) Ελληνικά, όπως ακριβώς έκαναν με το Βυζάντιο, την Κωνσταντινούπολη και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά (!).
Αυτή είναι η ιδεολογία της Ελληνορθοδοξίας, σύμφωνα με την οποία, οι τρεις Ιεράρχες θεωρούνται ως προστάτες των ορθόδοξων Ελληνοπαίδων.
Και πάντα στις 30 Ιανουαρίου τα ελληνικά σχολεία παραμένουν κλειστά προς τιμήν τους (θυμάμαι ότι –στο δημοτικό τουλάχιστον- εκείνη την ημέρα το σχολείο μας πήγαινε στην εκκλησία) (!).
Ταινία με θέμα την παράξενη προσωπικότητα του Edgar Allan Poe.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον...
Όσον αφορά το συγγραφικό έργο του Poe, θυμίζω τις κλασσικές ταινίες του Roger Corman με πρωταγωνιστή τον Βίνσεντ Πράις (οι οποίες ήταν περισσότερο εμπνευσμένες από την "ατμόσφαιρα" των έργων του και όχι πιστές μεταφορές τους). Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του '60.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον...
Όσον αφορά το συγγραφικό έργο του Poe, θυμίζω τις κλασσικές ταινίες του Roger Corman με πρωταγωνιστή τον Βίνσεντ Πράις (οι οποίες ήταν περισσότερο εμπνευσμένες από την "ατμόσφαιρα" των έργων του και όχι πιστές μεταφορές τους). Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του '60.
η "αληθινή ιστορία" υπήρχε (δεν ξέρω για τώρα, μιλάω για τουλάχιστον 10 χρόνια πριν) σε σχολικό βιβλίο της πρώτης γυμνασίου - "λουκιανού εκλογές".
[τώρα που το θυμήθηκα, και στη "γλώσσα μου" της τετάρτης ή πέμπτης δημοτικού υπήρχε ένα κεφάλαιο με τη μάχη των κατοίκων ηλίου και σελήνης].
αυτό το διαμαντάκι, σε ένα σχολικό βιβλίο περνά συνήθως απαρατήρητο.
[τώρα που το θυμήθηκα, και στη "γλώσσα μου" της τετάρτης ή πέμπτης δημοτικού υπήρχε ένα κεφάλαιο με τη μάχη των κατοίκων ηλίου και σελήνης].
αυτό το διαμαντάκι, σε ένα σχολικό βιβλίο περνά συνήθως απαρατήρητο.
Παράθεση:
|
Αυτός ο μύθος, λέει ο Μπλάνσαρντ, είναι κυρίως δημιούργημα χριστιανών συγγραφέων, που τους εξόργιζαν η ελευθεριότητα και οι σεξουαλικές υπερβολές των παγανιστών. Εκείνοι οι ηθικολόγοι «παρουσίαζαν τη Ρώμη σαν μια αυτοκρατορία που έπεσε, επειδή είχε χαλαρά ήθη». Ο μύθος συντηρήθηκε από τους σύγχρονους, που επικαλέστηκαν τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά όργια για να προσδώσουν νομιμότητα στον ελεύθερο έρωτα. Με δυο λόγια, ήταν ένας μύθος που βγήκε από την πένα του Τερτυλιανού και του Όσκαρ Ουάιλντ και όχι από την πραγματική συμπεριφορά της Μεσαλίνας και της Αγριπίνας. |
Και τα όργια της Ιουλίας, της κόρης του Αυγούστου, μέσα στα καπηλειά, ή του Τιβερίου στο εξοχικό του στο Κάπρι, ή του Καλιγούλα, ψέμματα και αυτά;
Γιατί αυτά δεν νομίζω να τα έγραψε ο χριστιανός Τερτυλιανός, αλλά ο Ρωμαίος βιογράφος των αυτοκρατόρων Σουητώνιος...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Παθοκτόνος
Ο Runciman(αν και ξένος ιστοριογράφος) πάντως το αναφέρει ξεκάθαρα πως το Βυζάντιο είναι ελληνικό.Το ίδιο έχει αποδείξει και με διάφορα άρθρα του ο κορυφαίος ερευνητής κ.Γεωργαλάς στην μισητή σε σας(; )"Ελληνική αγωγή"(περί του αν το "Βυζάντιο"είναι ελληνικο ή ρωμαικό).
|
Τώρα μάλιστα. Αφού το απέδειξε ο «κορυφαίος» ερευνητής Γ. Γεωργαλάς, εντάξει.
Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να αποδείξει την αδιάσπαστη (χα!) συνέχεια του τρισχιλιόχρονου (και βάλε) Ελληνικού έθνους και να στηρίξει βεβαίως-βεβαίως το ιδεολόγημα του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, παρέβλεψε ότι το μεσαιωνικό βασίλειο των Ρωμαίων δεν ήταν ούτε Ελληνικό, ούτε Ρωμαϊκό. Ήταν χριστιανικό-Ρωμαίικο, μια νέα ιστορική σύνθεση και πραγματικότητα, με βάση την Χριστιανική κοσμοθεωρία. Aπλά διατήρησε την ιδέα του Ρωμαϊκού κράτους, την - ήδη υπάρχουσα και κυρίαρχη στην περιοχή – ελληνική γλώσσα και στοιχεία του ελληνιστικού κοσμοπολιτισμού (κυρίως σε επίπεδο καθημερινής ζωής).
Το να λέμε ότι οι άνθρωποι της ρωμαίικης αυτοκρατορίας ήταν Έλληνες, επειδή οι Δυτικοί τους αποκαλούσαν Γραικούς, είναι το ίδιο ανόητο με το να λέμε ότι οι σημερινοί Φράγκοι (France) είναι… Γαλάτες, επειδή εμείς τους ονομάζουμε Γάλλους!
Πρόκειται ολοφάνερα για δύο διαφορετικές παραλλαγές.
Σε άλλο thread o φίλος Παθοκτόνος, υποστηρίζοντας την γνησιότητα και των δύο γενεαλογιών, έδωσε την εξής απάντηση:
1ον) το όνομα του πατέρα της Μαρίας ήταν Ιωακείμ, ο οποίος δεν υπάρχει σε καμιά από τις δύο γενεαλογίες
2ον) μια διαφορετική εξήγηση εντόπισα στο σαιτ της Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας (ΟΟΔΕ). Για να δούμε τι υποστηρίζει αυτή…
Πηγή:www.oodegr.com
"Έχουμε λοιπόν, δύο γεναλογίες που είναι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ του Ιωσήφ!
Γιατί όμως είναι δύο οι γεναλογίες του Ιωσήφ, και διαφέρουν μεταξύ τους;
Στον Ισραήλ ίσχυε ο ΑΝΔΡΑΔΕΛΦΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ: " 5 Εάν δε κατοικώσιν αδελφοί επί το αυτό και αποθάνη εις εξ αυτών, σπέρμα δε μη ή αυτω, ουκ έσται η γυνή του τεθνηκότος έξω ανδρί μη εγγίζοντι· ο αδελφός του ανδρός αυτής εισελεύσεται προς αυτήν και λήψεται αυτήν εαυτω γυναίκα και συνοικήσει αυτη. 6 και έσται το παιδίον, ό εάν τέκη, κατασταθήσεται εκ του ονόματος του τετελευτηκότος, και ουκ εξαλειφθήσεται το όνομα αυτού εξ Ισραήλ. 7 εάν δε μη βούληται ο άνθρωπος λαβείν την γυναίκα του αδελφού αυτού, και αναβήσεται η γυνή επί την πύλην επί την γερουσίαν και ερεί· ου θέλει ο αδελφός του ανδρός μου αναστήσαι το όνομα του αδελφού αυτού εν Ισραήλ, ουκ ηθέλησεν ο αδελφός του ανδρός μου. 8 και καλέσουσιν αυτόν η γερουσία της πόλεως αυτού και ερούσιν αυτω, και στάς είπη· ου βούλομαι λαβείν αυτήν· 9 και προσελθούσα η γυνή του αδελφού αυτού έναντι της γερουσίας και υπολύσει το υπόδημα αυτού το εν από του ποδός αυτού και εμπτύσεται κατά πρόσωπον αυτού και αποκριθείσα ερεί· ούτω ποιήσουσι τω ανθρώπω, ος ουκ οικοδομήσει τον οίκον του αδελφού αυτού εν Ισραήλ· 10 και κληθήσεται το όνομα αυτού εν Ισραήλ Οίκος του υπολυθέντος το υπόδημα" (Δευτερονόμιο 25/κε΄ 5-10). Εκεί όταν κάποιος πέθαινε άτεκνος, ο κοντινότερος συγγενής του, ΟΦΕΙΛΕ να παντρευτεί την γυναίκα του, και να της «αναστήσει σπέρμα» (Δες για παράδειγμα Ρουθ 4/δ΄ 9 – 12, πώς ο Βοόζ έκανε παιδί με τη Ρουθ, και το σπέρμα ανήκε στον Μααλών που πέθανε. Και αυτός ήταν πρόγονος του Ιωσήφ).
Το ίδιο συμβαίνει και εδώ με τις γενεαλογίες τού Ιωσήφ. Ο ένας Ευαγγελιστής χρησιμοποιεί την καταγωγή του Ιωσήφ με βάση τους φυσικούς πατέρες της γενεαλογίας, και ο άλλος Ευαγγελιστής, με βάση τους ανδραδελφικούς γάμους, καθώς ο Ιωσήφ ήταν τέκνο ανδραδεφικού γάμου, και κάποιος συγγενής ανέστησε σπέρμα στον αποθανώντα πατέρα του. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ιησούς, θεωρείτο βάσει του Μωσαϊκού Νόμου «όπως ενομίζετο» τέκνο του Ιωσήφ, και είχε όλα τα δικαιώματα της γενεαλογίας του Ιωσήφ από τον βασιλιά Δαυίδ, ενώ ήταν «Υιός Θεού».
Μετά από όλα αυτά, παρατηρούμε την ανοησία και την αυθάδεια των Νεοπαγανιστών και των αθεϊστών, που νομίζουν από έπαρση, ότι "μόνο αυτοί" μπορούν να δουν πράγματα που οι Χρστιανοί δεν είδαν 2000 χρόνια! Τόσο σοφοί νομίζουν ότι είναι.
Και δεν αντιλαμβάνονται, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι ανόητοι, αμαθείς και κακόπιστοι."
Έστω (; ) ότι η παραπάνω εξήγηση ισχύει. Ο ένας πατέρας του Ιωσήφ θα ήταν ο Ιακώβ και ο άλλος ο Ηλί. Οπότε ο Ματθαίος δίνει το γενεαλογικό δέντρο του πρώτου και ο Λουκάς του δεύτερου.
Αναπάντητα ερωτήματα:
1) Ποια πηγή μας δίνει την πληροφορία ότι ο Ιωσήφ ήταν παιδί ενός τέτοιου ανδραδελφικού γάμου;
2) Μα αν ο Ιακώβ με τον Ηλί ήταν αδέρφια, πως είναι δυνατόν να έχουν διαφορετικό πατέρα, παππού και προγόνους;
Εκτός αν και αυτοί με τη σειρά τους ήταν παιδιά ανδραδελφικών γάμων (οπότε τρέχα γύρευε… ) ή αν ήταν ξαδέρφια.
Το γενεαλογικό τους δένδρο συμπίπτει όλως…τυχαίως στον Δαυίδ. Μόνο που ο Ιακώβ παρουσιάζεται ως απόγονος του γιου του Δαυίδ Σολομώντα, ενώ ο Ηλί του γιου του Δαυίδ Νάθαν.
Εκεί νομίζω έγκειται και η πραγματική ουσία της διαφοράς.
Και οι δύο ευαγγελιστές ακολούθησαν την παράδοση που ήθελε τον Ιησού απόγονο του μεγάλου βασιλιά Δαυίδ. Μόνο που ο ένας «επέλεξε» ότι η ρίζα του Δαυίδ συνεχιζόταν με τον Νάθαν, ενώ ο άλλος με τον νόθο, αλλά εξίσου θρυλικό Σολομώντα…
Σε άλλο thread o φίλος Παθοκτόνος, υποστηρίζοντας την γνησιότητα και των δύο γενεαλογιών, έδωσε την εξής απάντηση:
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Παθοκτόνος
… αυτά τα ζητήματα είναι από τόσο παλιά λελυμένα...Ως γνωστόν,το ένα γενεαλογικό δένδρο αναφέρεται στους προγόνους(εξ αγχιστείας) του Ιησού από την πλευρά του μνηστήρος της Μαρίας Ιωσήφ και το άλλο τους προγόνους Του από την πλευρά της μητρός του αειπαρθένου Μαρίας...Και η παράθεσις αυτών των δένδρων έχει συγκεκριμένα διδάγματα...
|
1ον) το όνομα του πατέρα της Μαρίας ήταν Ιωακείμ, ο οποίος δεν υπάρχει σε καμιά από τις δύο γενεαλογίες
2ον) μια διαφορετική εξήγηση εντόπισα στο σαιτ της Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας (ΟΟΔΕ). Για να δούμε τι υποστηρίζει αυτή…
Πηγή:www.oodegr.com
"Έχουμε λοιπόν, δύο γεναλογίες που είναι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ του Ιωσήφ!
Γιατί όμως είναι δύο οι γεναλογίες του Ιωσήφ, και διαφέρουν μεταξύ τους;
Στον Ισραήλ ίσχυε ο ΑΝΔΡΑΔΕΛΦΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ: " 5 Εάν δε κατοικώσιν αδελφοί επί το αυτό και αποθάνη εις εξ αυτών, σπέρμα δε μη ή αυτω, ουκ έσται η γυνή του τεθνηκότος έξω ανδρί μη εγγίζοντι· ο αδελφός του ανδρός αυτής εισελεύσεται προς αυτήν και λήψεται αυτήν εαυτω γυναίκα και συνοικήσει αυτη. 6 και έσται το παιδίον, ό εάν τέκη, κατασταθήσεται εκ του ονόματος του τετελευτηκότος, και ουκ εξαλειφθήσεται το όνομα αυτού εξ Ισραήλ. 7 εάν δε μη βούληται ο άνθρωπος λαβείν την γυναίκα του αδελφού αυτού, και αναβήσεται η γυνή επί την πύλην επί την γερουσίαν και ερεί· ου θέλει ο αδελφός του ανδρός μου αναστήσαι το όνομα του αδελφού αυτού εν Ισραήλ, ουκ ηθέλησεν ο αδελφός του ανδρός μου. 8 και καλέσουσιν αυτόν η γερουσία της πόλεως αυτού και ερούσιν αυτω, και στάς είπη· ου βούλομαι λαβείν αυτήν· 9 και προσελθούσα η γυνή του αδελφού αυτού έναντι της γερουσίας και υπολύσει το υπόδημα αυτού το εν από του ποδός αυτού και εμπτύσεται κατά πρόσωπον αυτού και αποκριθείσα ερεί· ούτω ποιήσουσι τω ανθρώπω, ος ουκ οικοδομήσει τον οίκον του αδελφού αυτού εν Ισραήλ· 10 και κληθήσεται το όνομα αυτού εν Ισραήλ Οίκος του υπολυθέντος το υπόδημα" (Δευτερονόμιο 25/κε΄ 5-10). Εκεί όταν κάποιος πέθαινε άτεκνος, ο κοντινότερος συγγενής του, ΟΦΕΙΛΕ να παντρευτεί την γυναίκα του, και να της «αναστήσει σπέρμα» (Δες για παράδειγμα Ρουθ 4/δ΄ 9 – 12, πώς ο Βοόζ έκανε παιδί με τη Ρουθ, και το σπέρμα ανήκε στον Μααλών που πέθανε. Και αυτός ήταν πρόγονος του Ιωσήφ).
Το ίδιο συμβαίνει και εδώ με τις γενεαλογίες τού Ιωσήφ. Ο ένας Ευαγγελιστής χρησιμοποιεί την καταγωγή του Ιωσήφ με βάση τους φυσικούς πατέρες της γενεαλογίας, και ο άλλος Ευαγγελιστής, με βάση τους ανδραδελφικούς γάμους, καθώς ο Ιωσήφ ήταν τέκνο ανδραδεφικού γάμου, και κάποιος συγγενής ανέστησε σπέρμα στον αποθανώντα πατέρα του. Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ιησούς, θεωρείτο βάσει του Μωσαϊκού Νόμου «όπως ενομίζετο» τέκνο του Ιωσήφ, και είχε όλα τα δικαιώματα της γενεαλογίας του Ιωσήφ από τον βασιλιά Δαυίδ, ενώ ήταν «Υιός Θεού».
Μετά από όλα αυτά, παρατηρούμε την ανοησία και την αυθάδεια των Νεοπαγανιστών και των αθεϊστών, που νομίζουν από έπαρση, ότι "μόνο αυτοί" μπορούν να δουν πράγματα που οι Χρστιανοί δεν είδαν 2000 χρόνια! Τόσο σοφοί νομίζουν ότι είναι.
Και δεν αντιλαμβάνονται, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι ανόητοι, αμαθείς και κακόπιστοι."
Έστω (; ) ότι η παραπάνω εξήγηση ισχύει. Ο ένας πατέρας του Ιωσήφ θα ήταν ο Ιακώβ και ο άλλος ο Ηλί. Οπότε ο Ματθαίος δίνει το γενεαλογικό δέντρο του πρώτου και ο Λουκάς του δεύτερου.
Αναπάντητα ερωτήματα:
1) Ποια πηγή μας δίνει την πληροφορία ότι ο Ιωσήφ ήταν παιδί ενός τέτοιου ανδραδελφικού γάμου;
2) Μα αν ο Ιακώβ με τον Ηλί ήταν αδέρφια, πως είναι δυνατόν να έχουν διαφορετικό πατέρα, παππού και προγόνους;
Εκτός αν και αυτοί με τη σειρά τους ήταν παιδιά ανδραδελφικών γάμων (οπότε τρέχα γύρευε… ) ή αν ήταν ξαδέρφια.
Το γενεαλογικό τους δένδρο συμπίπτει όλως…τυχαίως στον Δαυίδ. Μόνο που ο Ιακώβ παρουσιάζεται ως απόγονος του γιου του Δαυίδ Σολομώντα, ενώ ο Ηλί του γιου του Δαυίδ Νάθαν.
Εκεί νομίζω έγκειται και η πραγματική ουσία της διαφοράς.
Και οι δύο ευαγγελιστές ακολούθησαν την παράδοση που ήθελε τον Ιησού απόγονο του μεγάλου βασιλιά Δαυίδ. Μόνο που ο ένας «επέλεξε» ότι η ρίζα του Δαυίδ συνεχιζόταν με τον Νάθαν, ενώ ο άλλος με τον νόθο, αλλά εξίσου θρυλικό Σολομώντα…