"Ελληνικότης Βυζαντίου"του κ.Γεωργίου Γεωργαλά

Voila!Κάτι στο οποίο ήθελα να αναφερθώ εδώ και αρκετές ημέρες...Από τον εν Θεσσαλονίκη εκδοτικό οίκο "ερωδιός" κυκλοφόρησε προσφάτως(Ιούλιο 2006 έγινε θεωρητικά η έκδοσι) ένα ακόμη μέρος της σειράς"Βυζάντιο" του ωρίμου πλεόν ηλικιακά,σπουδαίου όντως και ακραιφνούς ελληνολάτρη μελετητή κ ερευνητή κ. Γ.Γεωργαλά με τίτλο"ελληνικότης Βυζαντίου"!...

Πρόκειται για το τέταρτο μέρος της σειράς της οποίας έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα τα α',β' και δ' μέρη και είναι υπό έκδοσιν άλλα δέκα ή παραπάνω.Αναφέρεται σε ένα αρκετά συζητούμενο σήμερα(όχι από τους ειδικούς επιστήμονες) θέμα,στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται απ'όσο είδα με πηγές και από τις δύο πλευρές(από την μία βρίσκονται κάποια γνωστά σε μας "αρχαιολατρικά"περιοδικά και από την άλλη μάλλον το μεγαλύτερο μέρος της σχετικής βιβλιογραφίας και δη τιτάνες του πνεύματος και της-ιστορικής- επιστήμης χωρίς υπερβολή).Όποιος επιθυμεί λοιπόν να δει μία (ειδικευμένη,)επιμελημένη,κομψή παρουσίασι του μερικού αυτού θέματος από πολλές πηγές και θετικά διακείμενη προς το "Βυζάντιο",σίγουρα θα ενδιαφέρεται...[Σημειωτέον,βεβαίως,πως η πρότασί μας αυτή δεν αναιρεί τις μεγάλες διαφορές που έχουμε σε δογματικά κ.α. ζητήματα,όπως αυτό του κανόνος της Αγίας Γραφής με τον επίσης χριστιανό αγαπητό κ.Γεωργαλά.]Το link το δανείζομαι πάλι από το πολύ αξιόλογο,με συχνές ενημερώσεις και με πληροφορίες για πάρα πολλά βιβλία site της "Πρωτοπορίας"
,για αυτούς ακριβώς τους λόγους που μόλις προανέφερα:
http://www.protoporia.gr/protoporia...HM7411DVFQU6BLE

Ένας εύσχημος τρόπος τρόπος για να μην αποκαλέσεις κάποιον εθνικιστή.
Μπορεί να κατηγορείτε για διάθεση προπαγάνδας τους "εχθρούς" σας ΑρχαιοΈ αλλά οι προτάσεις σας δε στερούνται αναλόγων διαθέσεων.

Μια διελκυστίνδα χωρίς γραμμή. Με πολύ κόσμο στην εξέδρα να έχει διαρκείας.

Αγαπητέ μου,η προπαγάνδα δεν είναι κάτι κακό ούτως ή άλλως...Εξ ορισμού.Η ΜΑΎΡΗ προπαγάνδα είναι το πρόβλημα...Εγώ διαδίδω(propagate) κάτι το οποίο αληθινά νομίζω πως είναι αντικειμενικό και αυθεντικό...Δεν έχω ευτελείς σκοπιμότητες...

Επίσης,επειδή το έθεσες,ο κ.Γεωργαλάς είναι όντως εθνικιστής(κατά κάποια έννοια,έστω,αφού υπάρχουν εκατοντάδες διαφορετικές σημασίες για αυτήν την λέξι),είχε αρκετές απόψεις πολιτικές(οι πιο γνωστές αφορούν την πρόσφατη παπαδοπουλική δικτατορία)με τις οποίες δεν συμφωνώ,αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να τον επαινέσω για την συγκεκριμένη καλή του προσπάθεια...Τι νομίζεις;...

Υ.Γ Δεν κατανόησα το τελευταίο που έγραψες...Αν έχεις την καλοσύνη,εξήγησέ το μας...Φιλικά.

Δεν σε προβληματίζει η πρότερη πορεία του καθόλου δηλαδή? Σημαίνει ότι ο άνθρωπος για κάποιους λόγους, δεν σέβεται τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Ε από τέτοιους ανθρώπους δεν θέλω να πάρω τίποτα, ούτε (σκάρτες) γνώσεις, ούτε (λερωμένα) χρήματα.
Διελκυνστίδα=ένα σχοινί, δύο ομάδες, μια γραμμή. Όποιος τραβήξει την άλλη ομάδα στην γραμμή κερδίζει.
Αν δεν υπάρχει γραμμή, τί γίνεται? Τραβάνε επ άπειρο. Όσοι είναι στις κερκίδες έχουν εισιτήριο διαρκείας γιατί είναι αργόσχολοι ή γιατί έχουν συμφέροντα...

Άλλωστε να μην γελιόμαστε το βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό παρά μόνο στις τελευταίες του ώρες (αφού απώλεσε όλες τις άλλες εκτάσεις εκτός της Graecia όπως λεγόταν). Να μην ξεχάσουμε κιόλας ότι και πρίν τον Ηράκλειο στο βυζάντιο η επίσημη γλώσσα ήταν η Λατινικη. Ε αυτό κάτι πρέπει να λέει στον μέσο άνθρωπο.
Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την πρεμούρα ορισμένων να αποδείξουν την ελληνικότητα μιας πολυπολιτισμικής αυτοκρατορίας η οποία συμπεριλάμβανε όμως και έντονα ελληνικά στοιχεία. Νομίζω ότι σε αντιστιχεία είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να αποδείξει ότι την Γαλλικότητα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας .
Μια αυτοκρατορία και οι δράσεις της δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου μέρος ή τμήματός της αλλά το σύνολο των οντοτήτων της.
Το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους τμημάτων του. Αριστοτέλης

Αγαπητέ Άρμπιτερ,υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν πως το Βυζάντιο ήταν ελληνικό και όχι π.χ. ρωμαικό...Ένας από αυτούς ήταν ο μέγας Στήβεν Ράνσιμαν,τον οποίον άλλωστε επικαλείται ο κ.Γεωργαλάς...Θα μπορούσα λοιπόν να προτείνω κάποιο βιβλίο του Ράνσιμαν,ο οποίος είναι σίγουρα πολύ προτιμητέος...Αλλά,πρότεινα τον κ.Γεωργαλά διότι είναι εκτός από αρκετά αξιόλογος ερευνητής,ελληνολάτρης,εθνικιστής όπως είπε και ο φίλτατος apan,και για κάποιους αυτό έχει (μεγάλη) σημασία...

Όσο για την ελληνικότητα του Βυζαντίου,θα έλεγα πως αυτή είναι μάλλον εύκολο να αποδειχθεί,αν και δεν έχω ενδιατρίψει ακόμη στην(σε όλη την) Βυζαντινή Ιστορία όσο θα έπρεπε για να μπορώ να το πράξω με άνεσι...Κάποια άλλη φορά μάλλον...

Ομολογω οτι η εκφραση "Ελληνικοτης του Βυζαντιου" ηχει στα αυτια μου σαν ενα αρκετα πετυχημενο ανεκδοτο.Θα σταθω στην παρατηρηση του Ανεστη που τονισε πως

Ιστορικα η προσπαθεια αυτη ξεκινα απο τα μεσα του 19ου αιωνα οταν και συλλαμβανεται για πρωτη φορα η εννοια του ελληνοχριστιανισμου απο συγκεκριμενα κεντρα που επιθυμουσαν εκεινη την εποχη την δημιουργια του ιδεολογικου υποβαθρου της Μεγαλης Ιδεας(αναμεσα τους και ο λατρεμενος Παπαρηγοπουλος). Τοτε ηταν που χρησιμοποιηθηκε για πρωτη φορα στην Ελλαδα ο ορος Βυζαντινη Αυτοκρατορια ή αλλιώς Βυζάντιο. Στην υστερη ρωμαϊκη περιοδο, η περιοχη αυτη ονομαζοταν Αυτοκρατορια της Ανατολικης Ρωμυλιας και αυτο νομιζω τα λεει ολα.

Ειναι βαρετο τωρα να καθομαστε να επαναλαμβανομαστε προσπαθωντας να αποδειξουμε οχι μονο την απουσια της ελληνικης παιδειας και παρουσιας κατα τη Βυζαντινη περιοδο, αλλα και την ανθελληνικοτητα του.
Γι'αυτο και παραθετω τους συνδεσμους 3 βιβλιων που εχουν παρουσιαστει μεσα απο την παρουσα ενοτητα.Βιβλια που βασιζονται σε καθαρα απτα ιστορικα στοιχεια και ντοκουμεντα και οχι σε... υστερες προσπαθειες(ομολογω οτι αυτον τον Γεωργαλα πρωτη φορα τον ακουω-συγχωρεστε με )

Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέσα από τους κώδικες
Γεώργιος Γεμιστος Πλήθων: Νόμων Συγγραφή
Λόγοι Χριστιανών Κατά Εθνικών

Αντε Παθοκτονε καλη χρονια να χουμε!

Εντάξει,οι απόψεις μας είναι πολύ διαφορετικές,φίλε μου...
Πάντως,για τον όρο Βυζάντιο δεν νομίζω να υπάρχει αμφισβήτησι ότι επινοήθηκε από τον Ιερώνυμο Βολφ το 1560+ και όχι τον 19ο αιώνα...

Γενικά,προς το παρόν να πούμε πως υπήρξαν διάφοροι "Φράγκο(λεβαντίνο)ι" ιστορικοί που από"πλέγματα"κατωτερότητος και φθόνου που ένοιωθαν κατά του Βυζαντίου,που ήταν το πιο πολιτισμένο και προοδευμένο κράτος στον καιρό του,που αντέγραψαν και ορισμένοι δικοί μας,είπαν για τους μέσους Βυζαντινούς χρόνους πως ήσαν σκοτάδι,ζόφος,γνόφος,κ.λπ.Θέλω να πω χωρίς επιχειρήματα.Αν αρχίσουμε να ομιλούμε για τα πνευματικά επιτεύγματα της Ανατολικής Ρωμαικής αυτοκρατορίας ή Ρωμανίας,όρο που χρησιμοποιούσε ο Μέγας Αθανάσιος από τον 4ο αι.μ.Χ. ήδη,θα χρειαστούμε πολύ χώρο και χρόνο...Γιατί για τι να πρωτομιλήσει κανείς;Για τους σπουδαίους-αλλά αγνώστους δυστυχώς στο ευρύ κοινό-ιατρούς(όπως τον Παύλο Αιγινήτη,αν θυμάμαι ακριβώς),για τα καλλιτεχνικά επιτευγματα,για αυτά της ναοδομίας(βλ.Ναό της του Θεού Σοφίας στην Κων/πολη),για τους σπουδαίους αυτοκράτορες,όπως τον μέγα Ιουστινιανό που όπως λέγεται,κοιμόταν μόνο μίαν ώρα και διέτριβε σε μελέτες όλη τη νύκτα,που ήταν τόσο ακαταπονητος δηλ.και φιλόπονος,και που είχε την γνωστή μεγίστη δεξιότητα να επιλέγει συνεργάτες,που είχε όπως λένε οι ιστορικοί την μόνιμη προαίρεσι του μεγαλουργείν ή που επί των ημερών του συνετάγη ο "Ιουστινιάνειος Κώδικας"που τόση επίδρασι άσκησε στο Ρωμαικό Δίκαιο(που θεωρείται μαζί με τον χριστιανισμό το βασικό συνεκτικό στοιχείο των εθνών της Ευρώπης) και σε όλα τα μεταγενέστερα νομικά κείμενα;Και όλα αυτά όταν βαλλόταν πανταχόθεν από εχθρούς όντως απολιτίστους και αγρίους...


Και όταν όλα αυτά συνέβησαν ακόμη-ακόμη όχι την περίοδο του λογιώτατου Πατριάρχη Φωτίου (με την "Μυριόβιβλο")και την αναγέννησι που συντελέσθηκε τότε,αλλά την περίοδο που ονομάστηκε από κάποιους Μεσαίωνας,που άρχισε με τον Ιουστινιανό και έληξε με τον Κωνσταντίνο τον Ζ' τον Πορφυρογέννητο,τον 10 αι. μ.Χ.στις αρχές του;

Αγαπητέ Beetlejuice,αντιλαμβάνομαι πως με βάσι τις επιρροές σου οδηγείσαι στο (έτοιμο) συμπέρασμα πως το Βυζάντιο ήταν "εβραικό πνευματικά,διοικητικά δε ρωμαικό",ανθελληνικό και τέτοια όμοια,αλλά θα μου επιτρέψεις να πω πως σίγουρα δεν θα σε έβλαπτε να μελετήσεις και κάποιο άλλο ιστορικό(ιστοριοδιφικό) κείμενο...

-Επίσης,θα μπορούσε ο ενδιαφερόμενος να αγοράσει και μία μελέτη από τις εκδόσεις "Πελασγός" περί Βυζαντιακού ελληνισμού συνταγμένη από τον λόγιο"Άγιο του αιώνα μας"(και καθηγητή της Ριζαρείου σχολής)Αγ.Νεκτάριο Πενταπόλεως...

«Ιστοριογραφίας κανόνες.
Η ιστορία για να είναι πραγματική, επιβάλλεται να γράφεται με κάποιους βασικούς κανόνες των οποίων η παραβίασης οδηγεί στην ψευδό - ή και στην παρά – ιστορία.
Τα ιστορικά φαινόμενα, για να εκτιμηθούν ορθώς, πρέπει να τοποθετούνται στον χώρο και στο χρόνο. Δεν μπορούμε να κρίνωμε ένα ιστορικό φαινόμενο των Αρχαίων ή των Μέσων Χρόνων με λογικές και κριτήρια του σήμερα.»
(αυτά έγραψε ο κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός», σελ. 44. Για να δούμε λοιπόν αν τους παραπάνω κανόνες, τους οποίους υποτίθεται ότι αγνοούν οι πολέμιοι του «Βυζαντίου», τους τηρεί ο ίδιος.)


Ο κ. Γεωργαλάς ανήκει στην κατηγορία εκείνων που συνεχίζουν την γραμμή που χάραξε ο Ζαμπέλιος με τον Παπαρρηγόπουλο τον 19ο αιώνα. Οι τελευταίοι ήταν οι θεωρητικοί της εθνικής ιδεολογίας του Νέου Ελληνισμού, της Ελληνορθοδοξίας. Όλοι αυτοί, μαζί με πάρα πολλούς ξένους ιστορικούς (όπως ο Runciman) στηρίζουν την ιδέα της «Ελληνικότητας του Βυζαντίου» στον περίφημο «εξελληνισμό του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους από τον 7ο μ.Χ. αιώνα και μετά».

Να τα κριτήρια της «Ελληνοποιήσεως» του Βυζαντίου από τον 7ο αιώνα:
- Η γλώσσα του κράτους ήταν η ελληνική και όχι π.χ. η λατινική ή κάποια άλλη.
- Τα εδάφη της αυτοκρατορίας σταδιακά περιορίστηκαν και τελικά κατέληξαν να περιλαμβάνουν σχεδόν αποκλειστικά τον ελληνικό και ελληνόφωνο κόσμο (Ελλάδα-Μικρά Ασία).
- Οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους δεσμούς τους με τη λατινική Δύση και τις κλασσικές ρωμαϊκές παραδόσεις και προσαρμόστηκαν στις τοπικές.
- Οι Βυζαντινοί ήταν θεματοφύλακες της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς.
- Οι λεγόμενοι Βυζαντινοί ήταν οι Έλληνες του Μεσαίωνα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι δυτικοί διατηρούσαν σε όλο το Μεσαίωνα τα ονόματα Graeci (Γραικοί/Έλληνες), Imperium Graecorum (αυτοκρατορία Γραικών/Ελλήνων) και Graecia (Γραικία/Ελλάδα) για τους ανατολικούς και το βασίλειό τους.
- Η αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ταυτίστηκε με την Ορθοδοξία και πέρασε στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων κατά την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία. Αυτή η μνήμη φτάνει μέχρι και σήμερα και είναι αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κληρονομιάς.

Μέχρι εκεί καλώς. Κανένας αντικειμενικός παρατηρητής δεν μπορεί να αρνηθεί τα παραπάνω.
Γιατί όμως οι εν λόγω υποστηριχτές της Ελληνικότητας του Βυζαντίου αρνούνται μονίμως όχι μόνο να αναγνωρίσουν, αλλά και να αναφέρουν ακόμα τα ιστορικά ονόματα του Μεσαίωνα, όπως: Ρωμαίοι, γένος Ρωμαίων, βασιλεία Ρωμαίων, Ρωμανία, Ρωμιοσύνη;
Γιατί αρνούνται το γεγονός ότι στη Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υπήρχαν Έλληνες ή Βυζαντινοί, αλλά Ρωμαίοι; Γιατί ο κορυφαίος Νεοέλληνας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, θεωρητικός και αυτός του Ελληνοχριστιανισμού, έγραψε άρθρο με το οποίο ζητούσε να αποδείξει ότι είμαστε Έλληνες και όχι Ρωμιοί;
Γιατί ο αξιότιμος κ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Αντιβυζαντισμός» (σελ.53, 56) προσπαθεί να μας πείσει ότι:
«Βυζαντινόν» απεκλήθη λοιπόν το κράτος, το οποίον επισήμως για λόγους σκοπιμότητος αυτοονομαζόταν Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και λαϊκότερον Ρωμανία.
Με τον τίτλο αυτόν οι αυτοκράτορες παρουσιάζοντο ως νόμιμοι κληρονόμοι της Ρώμης και συνεπώς διεκδικούσαν την επικυριαρχία στη Δύση. Κατά τα άλλα, σ’ αυτήν την «Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν» δεν υπήρχαν ούτε Ρωμαίοι, ούτε τίποτε το ρωμαϊκόν.»…
…»Κατά τη γνώμη μου ορθότερος όρος είναι «Ελληνική αυτοκρατορία των Μέσων Χρόνων».

To γιατί γίνεται πασιφανές όταν γνωρίζουμε τα παρακάτω:
Το κράτος αν και από τον 7ο αιώνα είχε έντονα ελληνότροπα χαρακτηριστικά, ωστόσο δεν απέκτησε ποτέ Ελληνική ή «Ελληνορθόδοξη» ταυτότητα και συνείδηση λόγω, κυρίως, της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Η ιδεολογία και ο προσδιορισμός πήγαζαν από την ταύτιση του Ρωμαϊκού κράτους και της Εκκλησίας. Το όνομα Ρωμαίος έγινε συνώνυμο με την ιδιότητα του χριστιανού ορθόδοξου και η Ρωμαϊκή οικουμένη (τα απροσδιόριστα όρια δηλαδή του βασιλείου με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη-Νέα Ιερουσαλήμ) το έδαφος της ορθόδοξης χριστιανοσύνης.
Επομένως μιλάμε για μια νέα ταυτότητα και συνείδηση και όχι για διατήρηση του ρωμαϊκού ονόματος για λόγους «copyright» (όπως ισχυρίζονται όλοι οι υπερπατριώτες τύπου Γεωργαλά).
Με λίγα λόγια όπως η Αμερική είχε εξ αρχής βρετανικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αλλά οι κάτοικοί της είναι Αμερικάνοι και όχι Άγγλοι, έτσι και στη Ρωμανία, ζούσαν Ρωμαίοι και όχι «Έλληνες». Και όταν λέμε Ρωμαίοι δεν εννοούμε Ιταλικής καταγωγής, αλλά ελληνόφωνοι (κυρίως) οι οποίοι πήραν το όνομα του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι.

Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:
- Σε όλο το μεσαίωνα το όνομα Έλληνες αναφερόταν σε αρχαίους και όχι σε σύγχρονους (με ελάχιστες εξαιρέσεις).
- Η επίσημη ιδεολογία του «Γένους των Ρωμαίων» (σε επίπεδο κράτους, Εκκλησίας και λαού) δεν περιελάμβανε την αρχαία Ελλάδα και το παλαιό ειδωλολατρικό έθνος των Ελλήνων (με λίγα λόγια οι Έλληνες δεν παρουσιάζονταν σαν πρόγονοι, αλλά σχεδόν σαν «προκάτοχοι»).
- Οι ορθόδοξοι χριστιανοί (οι Ρωμαίοι) πίστευαν ότι αποτελούσαν τον νέο περιούσιο λαό, διάδοχο των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης.
[Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι όλες οι βυζαντινές χρονογραφίες, οι οποίες ήταν πολύ διαδεδομένες και αποτελούσαν το βασικό ιστορικό εγχειρίδιο μέχρι και την Τουρκοκρατία, ξεκινούσαν από τη δημιουργία του κόσμου και του Αδάμ, και κατόπιν ακολουθώντας στην ιστορική γραμμή της Παλαιάς Διαθήκης και τις περιπέτειες των Ισραηλιτών, έφταναν στη χριστιανική εποχή. Την ιστορία των ειδωλολατρικών εθνών και των αρχαίων Ελλήνων τις ανέφεραν ξεχωριστά ως δευτερεύουσες, όπως εμείς σήμερα μαθαίνουμε στα σχολικά βιβλία παράλληλα με την Ελληνική και την ιστορία των άλλων ευρωπαϊκών λαών].
- Η αφύπνιση της Ελληνικής ταυτότητας που επιτεύχθηκε στους πνευματικούς κύκλους της αυτοκρατορίας μετά τον 11ο αιώνα, δεν πέρασε ποτέ στις λαϊκές μάζες.
- Ο «άθεος», εισαγόμενος εκ της Δύσεως, Διαφωτισμός του 18ου-19ου αιώνα, αποκατέστησε τελικά τους αρχαίους Έλληνες και την έννοια του Ελληνισμού στην ιστορική συνείδηση των Ρωμιών. Μια ταύτιση που ποτέ μέχρι και τον 19ο αιώνα δεν αποδέχτηκε η Εκκλησία.
[Σήμερα διδασκόμαστε ότι η ορθοδοξία υπήρξε η «κιβωτός του Γένους» κατά την Τουρκοκρατία και ότι χάρη σε αυτή διατηρήθηκε η εθνική οντότητα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν διδασκόμαστε όμως όλη την πραγματικότητα: ότι δηλ. η Εκκλησία συνέφερε τα μέγιστα να διατηρηθεί εν μέσω των Οθωμανών, η Ρωμιοσύνη, ο λαός που μιλούσε μεν ελληνικά, αλλά αγνοούσε ως προγόνους τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους τοποθετούσε σε μια μυθική, προϊστορική εποχή. Η Ρωμιοσύνη έγινε Ελληνισμός όταν άρχισε να γίνεται πρότυπο η αρχαία Ελλάδα, όταν οι Ρωμιοί έμαθαν τους αρχαίους Έλληνες και άρχισαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Η Εκκλησία ήταν σαφώς ενάντια στον Εθνοφυλετισμό και στην ιδέα ενός αυθύπαρκτου «Ελληνικού» Έθνους με κεντρική εθνική ιδεολογία βασισμένη περισσότερο στην αρχαία Ελλάδα παρά στην ρωμαίικη ορθοδοξία.]

Όπως συνάγεται λοιπόν, στην πραγματικότητα δεν έγινε εξελληνισμός του Βυζαντίου, αλλά σταδιακή μετατροπή του Ελληνισμού σε Ρωμιοσύνη. Η περίφημη «Ελληνικότητα» του Βυζαντίου υπάρχει μόνο για να στηρίξει την εθνικιστική ιδέα του διαχρονικού και πάντα «εν ζωή» Ελληνικού Έθνους.
Δεν μπορεί δηλαδή ο νεοελληνικός πατριωτισμός να αποδεχτεί ότι ο Ελληνισμός (όχι ως ιδέα ή ως πολιτισμός, αλλά ως εθνότητα) σαν Ελληνισμός, με ταυτότητα και συνείδηση Ελληνική, κάθε άλλο παρά είναι διαχρονικός, αντιθέτως περιορίζεται στην αρχαιότητα και στη νεώτερη εποχή, ενώ ενδιάμεσα υπάρχει μια μεγάλη ρωγμή. (Βέβαια αυτό εγείρει ένα άλλο ερώτημα: κατά πόσο αυθεντικά «Έλληνες» και συνεχιστές των αρχαίων είμαστε, όπως διδασκόμαστε από παιδιά).
Στα πλαίσια αυτά ο σωστός χαρακτηρισμός περί «Βυζαντίου» θα πρέπει να είναι «Ρωμαίικο» (που έτσι και αλλιώς είναι η άλλη ονομασία του Νεοελληνικού), γιατί το ξερό «Ελληνικό» ηχεί αλλόκοτα στα αυτιά (όπως λέει και ο beetlejuice) καθενός επαρκώς πληροφορημένου.

Ωραία όλα αυτά. Δηλαδή εμείς είμαστε Ρωμαίοι. Ή μάλλον περιμέναμε το διαφωτισμό για να καταλάβουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ωραία πληροφορημένοι είστε φίλοι μου. Θα σας συνιστούσα να ψάξετε στις παραδόσεις του λαού μας που επιβιώνουν από την αρχαία Ελλάδα για να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας.
Σας λέει άραγε κάτι ο όρος «Σχίσμα των Εκκλησιών»; Η μήπως η πληροφόρηση σας δεν περικλείει την πραγματική ιστορία. Έχετε ακούσει ποτέ τον όρο «Γρηγοριανό μέλος»; Τι ήταν άραγε αυτό; Επιβιώνει μέχρι σήμερα; Εμείς γιατί δεν το ασπαστήκαμε; Γιατί δεν χρησιμοποιήσαμε και εμείς τα λατινικά στην Εκκλησία μας; Τι είδους Ρωμαίοι είμαστε;
Για να σας θυμίσω μερικά από τα ψιλά γράμματα της ιστορίας ο πάπας Γρηγόριος (5ος αι μχ) διαμόρφωσε τον τρόπο που πρέπει να ψάλλονται οι ύμνοι στην δυτική εκκλησία στην εκκλησία κυρίως της Ρώμης και σε όλη την επικράτεια αυτής της παπικής εκκλησίας. Μέχρι τότε το κείμενο στην Δυτική εκκλησία ήταν ελληνικό. Από τότε η Δύση ξέκοψε από την ελληνική γλώσσα και γνήσια ελληνική παράδοση. Αντίθετα αυτή συνεχίστηκε στην Ανατολή.
Ξέρετε τι ήταν το "Λειτουργικό δράμα"; Ποια άραγε ήταν η διαφορά στη Δύση και στην Ανατολή στην ερμηνεία του; Έχετε πάει ποτέ Πάσχα στην Πάτμο να παρακολουθήσετε την «Τελετή του Νιπτήρος»; Ποια άραγε η σχέση του με το αρχαίο θέατρο;
Νομίζετε σταματήσαν ποτέ στην Ελλάδα οι κύκλιοι συρτοί χοροί, οι κατά ζεύγη ορχήσεις ή βαλλίσματα (μπάλοι), τα επιφωνήματα των χορευτών, τα τραγούδια του τραπεζιού, τα ερωτικά κλπ; Χάθηκαν ποτέ τα γαμήλια τραγούδια του υμέναιου, τα επιθαλάμια, του γαμήλιου δείπνου, οι πατινάδες, τα ευχετικά, τα εργατικά; Παράδειγμα σε όσους δεν ασχολούνται με την παράδοση μας είναι τουλάχιστον ο χορός του Ησαϊα στην τελετή του μυστηρίου του γάμου. Τα μοιρολόγια επέζησαν και αυτά σαν καθήκον προς τον νεκρό. Ακόμα και η θυμελική μουσική που προερχόταν από μια μορφή θεάτρου ξεπεσμένη συνέχεια του αρχαίου δράματος συνέχισε στο Βυζάντιο να υπάρχει. Τέλος η αρχαία ελληνική μουσική διατηρήθηκε πλήρης και καθαρή από πολλές ξένες προσμίξεις στην εκκλησία από τον 8ο αιώνα και τον Ιωάννη Δαμασκηνό με την καθιέρωση της οκταήχου ένα σοφό σύστημα κατάταξης της ανατολικής πολυηχίας μια ανασκευασμένη αρχαία ελληνική οκταηχία που έφραξε το δρόμο σε ξένες προσμίξεις και κοσκίνισε την τότε εκκλησιαστική μουσική ώστε αυτή να παραμείνει θεία και ελληνική.
Τι γινόταν στην Δύση (Ρώμη και υπόλοιπη Ευρώπη). Τροβαδούροι τρουβέροι ζογκλέρ Αρχιτραγουδιστές Βενεδικτίνοι μοναχοί κλπ Φτιάξαν οι άνθρωποι την δική τους παράδοση ξεκινώντας βέβαια από την δική μας.
Μου φτάνουν εμένα οι τέχνες και οι παραδόσεις μου για να θεωρήσω τον εαυτό μου απόγονο των αρχαίων Ελλήνων. Και οι παραδόσεις ξέρετε αν χαθούν (όπως μάλλον πιστεύετε ότι έγινε στα βυζαντινά χρόνια όπου είμασταν Ρωμαίοι) δεν μπορεί κανείς να τις αναβιώσει. Από την άλλη θα ήταν άστοχο να θεωρούσαμε ότι δεν θα έπρεπε να αναδιαμορφώνονται κατά τους αιώνες και να εμπολουτίζονται από νέα στοιχεία που προκύπτουν λόγω της ιστορίας μας. Η ελληνικότητα όμως παρέμεινε μέχρι σήμερα.

Για τον επίλογο σου φίλε Pertinax τι να πω; Αντιστρέφεις την Ιστορία. Όλη η υφήλιος γνωρίζει ότι οι Ρωμαίοι επηρεάστηκαν από τους Έλληνες και μετέφεραν και στην Ευρώπη την φιλοσοφία τις τέχνες και τις επιστήμες των Ελλήνων. Ακόμα και τη θρησκεία (και την γνώση της παλιάς και το Χριστιανισμό). Ποιά δική τους κουλτούρα είχαν οι Ρωμαίοι για να μας Ρωμαιοποιήσουν; Μα πάμε καλά;