"Γεώργιος Γκουρτζίεφ": Ένας αξιοσημείωτος άνθρωπος

Για μένα ναι. Αν θες μου λες κι εσύ πως το βλέπεις.

Ο Γκουρτζίεφ σε ορισμένα βιβλία του δίνει κάποιες πληροφορίες σχετικά με ορισμένες ασκήσεις που πρέπει να γίνονται από τους μαθητές ώστε με αυτόν τον τρόπο να προκληθεί - παραχθεί το βίωμα της συνειδητότητας του Εαυτού.

Το ερώτημα είναι : Πότε (δηλ. σε ποια εποχή) τις δίνει αυτές τις ασκήσεις και σε ποιους τις δίνει (δηλ. ποια είναι τα γνωρίσματα των ανθρώπων εκείνης της εποχής, σε τι γενικότερο περιβάλλον ζουν, τι βιώνουν καθημερινά, τι δυσκολίες και τι προβλήματα αντιμετωπίζουν κτλ). Η άσκηση απευθύνεται σε έναν άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ξεκομμένος από το περιβάλλον και την εποχή που ζει και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι.

Το λάθος που γίνεται συχνά από πολλούς "υπεύθυνους" ομάδων εργασίας είναι πως ορισμένοι ακολουθούν κατά γράμμα και με θρησκευτική ευλάβεια την μεθοδολογία των ασκήσεων που αφορούσε ανθρώπους στις αρχές του 20ου αιώνα. Όπως όμως οι μηχανές του 1900 δεν έχουν καμία σχέση με αυτές του 2000, έτσι και οι άνθρωποι του 1900 δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς σύγχρονους ανθρώπους. Η προσωπικότητα αμφοτέρων έχει διαφορά ενός αιώνα και είναι φορτωμένη με όλα τα δεινά αυτού του αιώνα που πέρασε.

Το αποτέλεσμα λοιπόν μιας άσκησης σε κάποιο άτομο, εξαρτάται από την ίδια την κατάσταση του ατόμου και του γενικότερου περιβάλλοντός του την συγκεκριμένη χρονική στιγμή που δίνεται αυτή, κι όχι από την μεθοδολογία της. Η μεθοδολογία πρέπει να προσαρμοστεί κατάλληλα και να παρουσιάζει ελαστικότητα, ποικιλομορφία, σε κάποιες περιπτώσεις δημιουργικότητα, όλα δηλ. εκείνα τα χαρακτηριστικά που βρίσκει ή που μπορεί να βρει ένας σύγχρονος άνθρωπος στην εποχή μας, κι όχι κάποιος που έζησε πριν από 100 χρόνια. Η άσκηση όμως άπαξ και δοθεί, πρέπει να εφαρμοστεί πιστά μέχρι το τέλος της.

Γι' αυτό λέω πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ασκήσεις. Υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Παράδειγμα άσκησης που αφορά τον "αφορισμό" του Γκουρτζίεφ "Μάθε να σ' αρέσει αυτό που «δε σ' αρέσει»", είναι αυτό που αναφέρω στην σελ. 3 του θέματος.
(Τα παραπάνω ισχύουν και όταν η άσκηση είναι ομαδική).

Να που μπορεί να γίνει κουβέντα όταν μιλάμε με σαφήνεια.

Τα 'λάθη' από "υπεύθυνους" ομάδων εργασίας είναι μάλλον αδιάφορο θέμα γιατί έτσι όπως το θέτεις - σωστά - δείχνει ότι οι ασκήσεις έχουν προσωπική εφαρμογή και δεν υπάρχει καν ανάγκη για "ομάδα" εργασίας.

Έτσι ο πρώτος αφορισμός 1. Μάθε να σ' αρέσει αυτό που «δε σ' αρέσει».
Εφαρμόζεται πχ με το:
Ξεκίνα να κάνεις απλά και εύκολα πράγματα που δεν σου αρέσουν στο φαγητό όπως είπες πχ με σπιτικές αγγαρίες που μέχρι τώρα δεν πολυκάνεις, πλύνε τα πιάτα, βγάλε τα σκουπίδια.

Έτσι δεν θέλει πολλά να ειπωθούν. Εφαρμογή θέλει. Και η εφαρμοφή ανοίγει δρόμους που πριν αυτήν δεν βλέπει ο άνθρωπος.

Μια ομάδα - ενδεχόμενα - μπορεί να παίξει ρόλο πυξίδας από τη μια (να σου πει προς τα που να πας) έπειτα "εμψυχωτικό" δηλαδή να ενθαρρύνει την εφαρμογή - και ίσως αν ΄το πάρει κανείς πιο σοβαρά να έχει μια διάσταση υπευθυνότητας (δηλ η ύπαρξη της ομάδας να ενθαρρύνει την υπεθυνότητα και τη συνέπεια)

Θα μπορούσαμε όμοια να δούμε τώρα τον αφορισμό 2 αλλά πριν πάμε εκεί έχει ακόμα μια διάσταση το θέμα του αφορισμού 1.
Εξετάσαμε το ΠΩΣ;

Ας δούμε και το ΓΙΑΤΙ;
Γιατί: Ουσιαστικά κάνοντας εκείνο που δεν θέλεις (γιατί δεν σου αρέσει) ....

Τι λες;

Μια ομάδα δεν κάνει μόνο αυτά. Την λέξη "συνεργασία" την γνωρίζεις ή ... 'ντάξει, να μην ασχοληθούμε καθόλου ;

Λέω να μάθεις πρώτα να διαβάζεις.

Αν θέλεις, μπορώ να σου δώσω και μια μίνι-άσκηση για να προπονηθείς.

Η άσκηση είναι η εξής: Διάβασε το κείμενο της αμέσως παραπάνω παράθεσης και γράψε το νόημά της.

Αυτό είναι το μόνο που αξίζει σε όσα είπες - γιατί τουλάχιστον είναι εντός θέματος - και αποδίδει το ΓΙΑΤΙ; = πέρα απ' τον εαυτό του

Α, να, γειά σου! Είδες τι ωραία επικοινωνούν οι μηχανές αναμεταξύ τους;

Αυτή η φράση αξίζει όντως, μόνο που δεν την έγραψε ο CERT, αλλά ο Λευκός Λύκος:
http://www.metafysiko.gr/forum/showp...0&postcount=56

Κατ' αρχάς, ευχαριστώ πολύ τους φίλους Pholarcho και Deadite που μπήκαν στον κόπο να πουν την γνώμη τους για το παραπάνω παράδειγμα. Επειδή εγώ το έγραψα ξέρω πολύ καλά που "χωλαίνει". Αν ήμουν αραχτή στο σπίτι ίσως να είχα μεγαλύτερη έμπνευση αλλά κι έτσι όπως είναι τώρα, αν κάποιος έχει καλή διάθεση βλέπει την ουσία και κάνει τις ανάλογες μετατροπές ώστε να βγάζει νόημα. Απ' ότι φαίνεται όμως CERT δεν έχεις τέτοια διάθεση. Παρ' όλο που σου έχω εξηγήσει τι θέλω να πω και σε ρωτάω να μου πεις πως το βλέπεις, επιλέγεις να κάνεις κάτι άλλο. Ζητάς απ' τον Pholarcho να σου γράψει το νόημα της φράσης, ενώ ήδη ξέρεις ότι έχει καταλάβει τι θέλω να πω και επομένως ξέρεις πάνω-κάτω τι θ' απαντήσει. Το κάνεις βέβαια με συγκεκριμένο σκοπό. Αν είχες αφήσει στην άκρη τις στρατηγικές ίσως έβλεπες την ομοιότητα σ' αυτό που έγραψα με κάτι που είχες γράψει εσύ νωρίτερα.
CERT→ Αυτό που επιδιώκει ο ίδιος ο Γκουρτζίεφ, είναι να μπορέσει ο καθένας μας να βρει τον δικό του superman μέσα του. Έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να τον επηρρεάσει κανένας εξωγενής παράγοντας, είναι ατσαλένιος δηλ. εμπρός σε κάθε είδους επηρρεασμό, και ενεργεί,πράττει, επειδή ο ίδιος το θέλει. Όταν κάποιος φτάσει σε αυτό το επίπεδο, μπορεί να κάνει τα πάντα. Ακόμη και κάποια πράγματα, τα οποία δεν μπορούν να ερμηνευθούν λογικά ...

Και μην ξεχνάς πως η απάντησή μου πήγαινε στο γενικό κι αόριστο -πρέπει πρώτα να καλουπώσεις κάτι για να μπορείς μετά να το ξε-καλουπώσεις, αλλιώς δεν έχει νόημα ούτε το ένα, ούτε το άλλο - που μπήκα στο κόπο να αποκρυπτογραφήσω.

Μια και ανέφερες στο τι επεδίωκε ο Γκουρτζίεφ - κι αυτό όπως και ο αφορισμός 1 μας πάει στον αφορισμό 2:

Ο αφορισμός 2 ουσιαστικά πατά στο «γιατί;» του αφορισμού 1

2. Το μεγαλύτερο επίτευγμα για τον άνθρωπο είναι να μπορεί να πράττει.
Γιατί αυτό ανοίγει μπροστά σου δρόμους. Που είτε δεν υπήρχαν πριν ή υπήρχαν και δεν τους έβλεπες.

Σχόλια;

Ο Γκουρτζίεφ θεωρεί τους ανθρώπους ως μηχανές. Αυτό, δεν είναι απλώς μια θεωρητική προσέγγιση που κάνει ή μια hypothesis για να αναπτύξει την εργασία του. Είναι κάτι περισσότερο από πεποίθηση. Είναι βαθιά πίστη. Ο Γκουρτζίεφ πιστεύει πως οι άνθρωποι είναι μηχανές και σαν μηχανές λοιπόν, είναι αδύνατον να πράττουν από ιδία βουλήσει, όπως ακριβώς μια μηχανή δεν κάνει - και δεν μπορεί ποτέ να κάνει, ούτε θα μπορούσε ποτέ να κάνει - τίποτε από μόνη της. Κατά συνέπεια, για τον άνθρωπο - μηχανή το "πράττειν" αυτό - το να μπορεί δηλ. να πράττει από μόνος του ο άνθρωπος - είναι κάτι που θα πρέπει να κοπιάσει πολύ για να το αποκτήσει και ασφαλώς όταν το καταφέρει θα είναι και το μεγαλύτερό του επίτευγμα.

Για τον Γκουρτζίεφ, όλες οι πράξεις ενός ανθρώπου - μηχανής (εκτός όσων γίνονται ενστικτωδώς και ελέγχονται από το δικό τους κέντρο) δεν προέρχονται από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά είναι αποτελέσματα εξωγενών επιρροών και επιδράσεων.