CERT

Ο Γκουρτζίεφ θεωρεί τους ανθρώπους ως μηχανές. Αυτό, δεν είναι απλώς μια θεωρητική προσέγγιση που κάνει ή μια hypothesis για να αναπτύξει την εργασία του. Είναι κάτι περισσότερο από πεποίθηση. Είναι βαθιά πίστη. Ο Γκουρτζίεφ πιστεύει πως οι άνθρωποι είναι μηχανές και σαν μηχανές λοιπόν, είναι αδύνατον να πράττουν από ιδία βουλήσει, όπως ακριβώς μια μηχανή δεν κάνει - και δεν μπορεί ποτέ να κάνει, ούτε θα μπορούσε ποτέ να κάνει - τίποτε από μόνη της. Κατά συνέπεια, για τον άνθρωπο - μηχανή το "πράττειν" αυτό - το να μπορεί δηλ. να πράττει από μόνος του ο άνθρωπος - είναι κάτι που θα πρέπει να κοπιάσει πολύ για να το αποκτήσει και ασφαλώς όταν το καταφέρει θα είναι και το μεγαλύτερό του επίτευγμα.

Για τον Γκουρτζίεφ, όλες οι πράξεις ενός ανθρώπου - μηχανής (εκτός όσων γίνονται ενστικτωδώς και ελέγχονται από το δικό τους κέντρο) δεν προέρχονται από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά είναι αποτελέσματα εξωγενών επιρροών και επιδράσεων.

Α, να, γειά σου! Είδες τι ωραία επικοινωνούν οι μηχανές αναμεταξύ τους;

Μια ομάδα δεν κάνει μόνο αυτά. Την λέξη "συνεργασία" την γνωρίζεις ή ... 'ντάξει, να μην ασχοληθούμε καθόλου ;

Λέω να μάθεις πρώτα να διαβάζεις.

Αν θέλεις, μπορώ να σου δώσω και μια μίνι-άσκηση για να προπονηθείς.

Η άσκηση είναι η εξής: Διάβασε το κείμενο της αμέσως παραπάνω παράθεσης και γράψε το νόημά της.

Ο Γκουρτζίεφ σε ορισμένα βιβλία του δίνει κάποιες πληροφορίες σχετικά με ορισμένες ασκήσεις που πρέπει να γίνονται από τους μαθητές ώστε με αυτόν τον τρόπο να προκληθεί - παραχθεί το βίωμα της συνειδητότητας του Εαυτού.

Το ερώτημα είναι : Πότε (δηλ. σε ποια εποχή) τις δίνει αυτές τις ασκήσεις και σε ποιους τις δίνει (δηλ. ποια είναι τα γνωρίσματα των ανθρώπων εκείνης της εποχής, σε τι γενικότερο περιβάλλον ζουν, τι βιώνουν καθημερινά, τι δυσκολίες και τι προβλήματα αντιμετωπίζουν κτλ). Η άσκηση απευθύνεται σε έναν άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ξεκομμένος από το περιβάλλον και την εποχή που ζει και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται έτσι.

Το λάθος που γίνεται συχνά από πολλούς "υπεύθυνους" ομάδων εργασίας είναι πως ορισμένοι ακολουθούν κατά γράμμα και με θρησκευτική ευλάβεια την μεθοδολογία των ασκήσεων που αφορούσε ανθρώπους στις αρχές του 20ου αιώνα. Όπως όμως οι μηχανές του 1900 δεν έχουν καμία σχέση με αυτές του 2000, έτσι και οι άνθρωποι του 1900 δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς σύγχρονους ανθρώπους. Η προσωπικότητα αμφοτέρων έχει διαφορά ενός αιώνα και είναι φορτωμένη με όλα τα δεινά αυτού του αιώνα που πέρασε.

Το αποτέλεσμα λοιπόν μιας άσκησης σε κάποιο άτομο, εξαρτάται από την ίδια την κατάσταση του ατόμου και του γενικότερου περιβάλλοντός του την συγκεκριμένη χρονική στιγμή που δίνεται αυτή, κι όχι από την μεθοδολογία της. Η μεθοδολογία πρέπει να προσαρμοστεί κατάλληλα και να παρουσιάζει ελαστικότητα, ποικιλομορφία, σε κάποιες περιπτώσεις δημιουργικότητα, όλα δηλ. εκείνα τα χαρακτηριστικά που βρίσκει ή που μπορεί να βρει ένας σύγχρονος άνθρωπος στην εποχή μας, κι όχι κάποιος που έζησε πριν από 100 χρόνια. Η άσκηση όμως άπαξ και δοθεί, πρέπει να εφαρμοστεί πιστά μέχρι το τέλος της.

Γι' αυτό λέω πως δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ασκήσεις. Υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Παράδειγμα άσκησης που αφορά τον "αφορισμό" του Γκουρτζίεφ "Μάθε να σ' αρέσει αυτό που «δε σ' αρέσει»", είναι αυτό που αναφέρω στην σελ. 3 του θέματος.
(Τα παραπάνω ισχύουν και όταν η άσκηση είναι ομαδική).