Γνωρίζουμε τον εαυτό μας;

Καλησπέρα σε όλους. Μπορεί να πραγματοποιηθεί στ' αλήθεια το ''ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ '';. Δεν είναι άσκοπο να συλλέγουμε γνώσεις όταν δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό; Αυτό το θέμα το ξεκινάω διότι διαβάζοντας πολλά τον τελευταίο καιρό στα φόρουμ είδα πολλούς να είναι σίγουροι για τις απόψεις τους. Εν τω μεταξύ αυτές οι απόψεις συγκρούονται μεταξύ τους και το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι μόνο ο ένας από όλους έχει δίκιο( Ή και κανένας βέβαια). Αυτό το λέω γιατί απορώ για το πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το οτιδήποτε όταν δεν είμαστε σίγουροι για τον ίδιο μας τον εαυτό...

Να επίσης ένα πολύ καλό θέμα για συζήτηση. Το προαιώνιο ερώτημα. Πριν προχωρήσει η συζήτηση, θα ήθελα να ορίσουμε μια έννοια. Την έννοια του Εαυτού. Αν δεν ξέρουμε τι ακριβώς εννοούμε με αυτήν, ή έχουμε διαφορετική οπτική γωνία ο καθένας, είναι πολύ δύσκολο να συζητήσουμε. Θα καταλήξουμε να κάνουμε παράλληλους μονολόγους, κάτι που συμβαίνει εδώ σε πολλά θέματα, ανεξαρτήτως βαρύτητας της άποψης. Θα ήθελα να συμμετάσχει και ο Γκάμπριελ αν είναι πρόθυμος, νομίζω πως γνωρίζει το θέμα που θίγω.

Νομίζω πως ειναι χασομέρι να κάτσουμε να ορίσουμε μια έννοια όπως αυτή του εαυτού. Αν χτυπήσω το μικρό μου δάχτυλο του ποδιού σε ένα μπουφέ πχ πονάω, ποιος πονάει; εγώ. Ε αυτόν που πονάει και με τον οποίο προφανώς ταυτίζομαι δεν έχω ανάγκη να τον ορίσω ως έννοια αλλά να τον γνωρίσω. Ειτε αν στην πορεία δω ότι η γνωριμία αυτή δεν είναι όπως την περίμενα είτε αλλιώς ο ορισμός της έννοιας θα προκύψει εκ των πραγμάτων.
Πως γνωρίζω τον εαυτό μου;
Κυνηγετικά. Με την παρατήρηση. Παρατήρηση των συνηθειών μου πχ τη σημείωση όλων των πράξεων και - όσο είναι δυνατόν - των κινήτρων μου κτλ.

Εγώ εξετάζω τον εαυτό μου από το πρίσμα της ψυχολογίας. Συνειδητό, υποσεινήδητο, ασυνείδητο. Οι δύο τελευταίες έννοιες είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστούν. Ένας εύκολος τρόπος να βγουν κάποια συμπεράματα είναι τα όνειρα. Ένας πολύ καλός ψυχαναλυτής ήταν ο Έρικ Έρικσον, ο οποίος έκανε μεγάλη μελέτη στο πως τα όνειρά μας μπορούν να δείξουν πράγματα για εμάς. Τέλος συμφωνώ με τον Φόλαρχο στο θέμα της παρατήρησης...

Χασομέρι η έννοια του εαυτού; ΟΚ (είχα την εντύπωση πως έχεις σπουδάσει κάτι θεωρητικό)

Χτύπησες το δάκτυλο σου στο πόδι του μπουφέ και τώρα σε πονάει. Παρατηρείς τον πόνο σου, πάνω στο φυσικό σου σώμα, στο πόδι σου πιο συγκεκριμένα. Ποιος είναι ο παρατηρητής; Ταυτίζεσαι με αυτόν; Είσαι το σώμα που πονάει λοιπόν, μόνο αυτό; Αν ο παρατηρητής και το αντικείμενο παρατήρησης είναι ένα και το αυτό, τότε γιατί χρειάζεται να το γνωρίσεις; Δεν το κατέχεις ήδη;

Την έννοια του συνειδητού, την κατέχουμε όλοι. ΟΚ, είναι η συνείδηση που έχουμε με όλες τις γνωστές λειτουργίες της. Την έννοια του ασυνείδητου ποιος την έχει ορίσει, όπως και την έννοια του υποσυνείδητου. Είναι το ίδιο πράγμα; Είναι απτά πράγματα, έχουν αποδειχτεί από κάποια επιστημονική θεωρία; Αν θεωρούνται υπο- και α- του συνειδητού, τότε γιατί τα συμπεριλαμβάνουμε στην έννοια του εαυτού; Περιέχει ο εαυτός μας αντικείμενα για τα οποία δεν έχουμε επίγνωση;

Λοιπόν, όπως σωστά είπες το συνειδητό όλοι το κατέχουμε όμως το τι κάνει το συνειδητό ορίζεται από τα άλλα δύο. Αυτές οι έννοιες νομίζω από τον Freud ξεκίνησαν κι από όσο ξέρω είναι αποδεκτές από τον κλάδο της ψυχανάλυσης. Βέβαια από ότι βλ΄΄επω ο Freud θεωρείται από πολλούς ''ξεπερασμένος''. Χονδρικα όμως , θα έλεγα ότι το υποσυνείδητο είναι όλες οι σκέψεις / αναμνήσεις στις οποίες δεν έχουμε άμεση πρόσβαση αλλά μπορούμε να τις εντοπίσουμε ενώ το ασυνείδητο, είναι όλες οι σκέψεις , τα πάθη, οι ορμές και αναμνήσεις μας . Η διαφορά είναι στο ότι δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο ασυνείδητο για πολλούς λόγους...

Παραδεχόμενοι την ύπαρξη του λεγόμενου ασυνείδητου ως υποσυνόλου του εαυτού, είμαστε εξ ορισμού ανήμποροι να γνωρίσουμε το σύνολο του εαυτού. ilias1990, δεν γνωρίζεις εξ ολοκλήρου τον τρόπο λειτουργίας του υπολογιστή σου ανά πάσα στιγμή. Παρόλα αυτά, δίνοντας κάποιες εισόδους και λαμβάνοντας κάποιες εξόδους από το συγκεκριμένο σύστημα, εν γένει αναγνωρίζεις και εμπιστεύεσαι σε έναν βαθμό την αξία του εκ του αποτελέσματος. Φυσικά όσο περισσότερα ξέρουμε για τον τρόπο που σκεφτόμαστε ως άνθρωποι τόσο πιο αποτελεσματικά αποφεύγουμε τις αδυναμίες της σκέψης μας, αλλά μπορούμε να εκφέρουμε απόψεις και χωρίς απόλυτη αυτογνωσία, δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Υποψιάζομαι ότι το ασυνείδητο δεν είναι υποσύνολο του εαυτού, αλλά ότι ο συνειδητός εαυτός μας είναι υποσυνολο ενός μεγαλύτερου συνόλου που το ασυνείδητο το αντιπορσωπεύει καλύτερα!

Η αλήθεια είναι πως το ασυνείδητο είναι ένας αυθαίρετος ορισμός του Φρόιντ, που τον επέκτεινε ο Γιουνγκ. Δεν είναι κάτι το χειροπιαστό όπως ο εαυτός, είναι ένα μοντέλο που έφτιαξε για να εξηγήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Και ενώ ο εαυτός είναι κάτι το πραγματικό, όσο πραγματικοί είμαστε όλοι μας, είναι ταυτόχρονα και φιλοσοφική έννοια. Υπάρχουν δυο κύριες σχολές, αυτή που θεωρεί πως ο πραγματικός εαυτός υπάρχει ανεξαρτήτως του σώματος και αυτή που ταυτίζει το σώμα με τον εαυτό. Στη δεύτερη περίπτωση, θα αναζητήσουμε τον εαυτό στην συνείδησή μας, όπως αυτή διαμορφώνεται στον εγκέφαλό μας. Είναι εκείνο το κομμάτι που παρατηρεί όλα τα δρώμενα, μπορεί να συμμετέχει ενεργά (η παραμονή στο τώρα που λένε) ή να αφήνεται και να εκτελεί μηχανικά. Μπορεί και να απουσιάζει, να ονειροπολεί και να θυμάται το παρελθόν. Σε κάθε περίπτωση, η έννοια του Εγώ, διαμορφώνεται για κάποιους βασίζοντας την στη λειτουργία του παρατηρητή, ενώ για άλλους σε κάποιο αδιάσπαστο σύνολο, που προκύπτει από τα βιώματά μας.

Ναι, μετά από όλα αυτά αναθεωρώ κατά πόσο «δικαιούμαι» να συμπεριλάβω το μέρος πέρα από τη συνείδησή μου σε αυτό που αποκαλώ εαυτό μου, εφόσον, όπως τα καταλαβαίνω, η αρχή του εαυτού είναι η συνείδηση, και η συνείδηση έχει όρια. Όμως υπάρχουν π.χ. αναμνήσεις που δεν μπορώ να ανακαλέσω συνειδητά και κατά βούληση. Αυτές έχουν λόγο στο ποιος είμαι εγώ; Ή είμαι μόνο όσα θυμάμαι και όχι όσα έχω βιώσει;

Άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο ο εαυτός μας??Ποιο είναι το σημείο εκείνο το οποίο μας προσδιορίζει και μας διαμορφώνει??Περιγράφεις την συνείδηση ως κάτι το θεϊκό και άμεμπτο και οποιαδήποτε πράξη ενάντια σε αυτή είναι αποτέλεσμα μιας άλλης οντότητας που βρίσκεται εντός μας την οποία περιγράφεις ως εαυτό,δεν μπορείς να απαντήσεις πως εννοείς τον εαυτό στο συγκεκριμένο παράδειγμα γιατί προφανώς δεν γνωρίζεις τι είναι ο εαυτός και πιθανών ποιος τον καθορίζει και διαμορφώνει.Ένας σοφός είπε ο δαίμων, στη σημερινή του ερμηνεία και μορφή, είναι μυρμυκολέων. Στην αρχή εμφανίζεται σαν μυρμήγκι: Παρακινεί τον άνθρωπο να διαπράξει κακούργημα παρουσιάζοντάς το ως πταίσμα χωρίς συνέπειες, παρακινώντας τον άνθρωπο να αφήσει ακάλυπτες της αισθήσεις και τον λογισμό του σε συνδυασμό με το δόλωμα της ηδονής, για να τον πείσει να το διαπράξει. Μετά τη χαλάρωση των αναστολών και τη γλύκα του πρόσκαιρου προσωπικού οφέλους, βαθμηδόν, γίνεται λιοντάρι που βρυχάται απειλητικά, μας τρομάζει και τροφοδοτεί την αγωνία ότι θα μας κατασπαράξει με αποτέλεσμα να του επιτρέπουμε να κατευθύνει τις κινήσεις μας.

Τελικά αυτό που φοβόμαστε στις ταινίες τι είναι; Ότι θα δώσουμε σώμα και ομιλία σε ένα δαιμόνιο, ότι θα μας βλάψει; Ότι θα βλάψει μέσω ημών τους γύρω μας; Μα δεν χρειαζόμαστε πρόσθετη βοήθεια για όλα αυτά.. Τα πράττουμε με απαράμιλλη συνέπεια καθημερινά.. Ενδεχομένως ο δαίμονας μέσα μας να χρειάζεται την κατάλληλη ανατροφή από εμάς. Ας σκεφτούμε ότι εντός μας κατοικοεδρεύουν δυο πτυχές δαιμόνων: η αρχαιοελληνική της ειμαρμένη και η νεοελληνική του μυρμηκολεόντα. Στις επιλογές μας έγκειται ποιον θα συντηρήσουμε, ποιον θα κρατήσουμε ζωντανό. «Μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βοράν» (Ἰὼβ δ´ 11), δηλαδή «Ὁ μυρμηκολέων χάθηκε, διότι δεν είχε τροφή».Ο δαίμων υπάρχει μέσα μας,μήπως τελικά οι επιλογές μας τον προσδιορίζουν??

Η ανθρώπινη οντότητα, κάνει τρεις καταγραφές.
Την κυτταρική, την ψυχική και την νοητική.
Καταγράφει το κύτταρο, η ψυχή και ο νους.
Ο νους κατά άποψη του Ερμή (και των άλλων σοφών),
θεωρείται ο δίκαιος και ο αντικειμενικός κριτής της ψυχής
και του υλικού σώματος.
Γι΄αυτό και ο διττός άνθρωπος που κυβερνάται
από τον νου, φέρει την ¨απόλυτη δικαιοσύνη και το απόλυτο κάλος.¨

Γράφει σχετικά ο Ερμής.

¨Όσες ανθρώπινες ψυχές δεν έτυχαν κυβερνήτη νου,
πάσχουν όπως πάσχουν τα άλογα ζώα.
Δεν χορταίνουν με τις κακές πράξεις.¨

¨Η επιλογή του καλύτερου θα επιφέρει στον άνθρωπο
την αποθέωση και την ευσέβεια προς τον δημιουργό.
Απεναντίας η επιλογή του κατώτερου θα επιφέρει
τον αφανισμό του ανθρώπου.¨

Συνεπώς.. ήξερε πολύ καλά τι έγραψε ο Μόρισσον,
και γιατί το έγραψε.
Γιατί όταν απέχεις του νου.. εναντιώνεσαι στην φύση σου
και την υπόσταση σου.

Θα καταθέσω ένα αποσπάσματα επίσης από τον Ερμή
τον Τρισμέγιστο και θέλω να πιστεύω πως απαντά στις απορίες
και τα τα ερωτήματα σας.
Ποιος ήταν ο Ερμής;
Στα κείμενά του Ερμή στηρίχτηκε ο Ακενατών..
όταν ίδρυσε στην Αίγυπτο (περί το 1350 π.χ.χ)…
για πρώτη φορά τον μονοθεϊσμό.
Ήταν μία προσπάθεια να ανατρέψει το σκοτεινό ιερατείο
και την λατρεία του του γερακοκέφαλου θεού του σκότους, Αράκχτυ.
Του γερακοκέφαλου Νεφελίμ ή Νεφθαλείμ.
Ήταν αυτός που εξεδίωξε από την Αίγυπτο τον αρχιερέα
του σκοτεινού ιερατείου, με το Αιγυπτιακό όνομα Ραμασής.
Ας δώσουν ιδιαίτερη σημασία οι ανόητοι.
Αυτοί δηλαδή που απέχουν του νου και τον αγνοούν.
Τους τοποθετεί πάνω από τους φονιάδες.

¨Εγώ ο ΝΟΥΣ θα είμαι στο πλευρό των οσίων,
των αγαθών, των καθαρών, των ελεημόνων
και των ευσεβών και η παρουσία μου
στο πλευρό τους θα τους γίνει
την ύστατη ώρα βοήθεια .
Στους ΑΝΟΗΤΟΥΣ όμως και ..
στους κακούς, πονηρούς, φθονερούς,
πλεονέκτες, φονιάδες και ασεβείς,
θα σταθώ μακριά τους .
Αυτούς θα τους παραλάβουν οι τιμωροί δαίμονες
που θα τους προσβάλλουν με την οξύτητα
του πυρός για να τσακίσουν τις αισθήσεις τους ...¨

Η λέξη δαίμων.. προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα
¨δαίω¨ =μοιράζω ανάλογα.
Όπως προκύπτει όμως.. έχει και άμεση σχέση με την λέξη
δαήμων=δαής, αντίθετο του αδαής.

Η ετυμολογία της λέξης δαίμων, στο αρχαιοελληνικό λεξικό:
Δαίμων, ο, η (ουσ.): θεός , θεά ή θεότητα, ίσως κατώτερη
των άλλων θεών, μεταξύ αυτών και ανθρώπων,
μοίρα, πεπρωμένο.

Δαίμονες… είναι οι δαείς δυνάμεις του σύμπαντος.
Οι δυνάμεις της απόλυτης γνώσης και της απόλυτης
δικαιοσύνης.

Όσο για το πυρ και την εκπύρωσή του.. ας ανατρέξουν
όλοι οι ανόητοι αυτής της γης στον Ηράκλειτο,
γιατί δεν υπάρχει χρόνος.

Η άγνοια σκοτώνει.
Είναι η δύναμις που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια
τα ¨λογικά¨ όντα, στον αμείλικτο νόμο της αυτοκαταστροφής.

Καλή σας νύχτα.

Καλή σου νύχτα.

Αν είσουν πιο προσεχτικός θα έβλεπες πως έχω αναφέρει ότι η εν λόγω επιγραφή δεν έχει γραφεί από τον ίδιο τον Μόρισον, αλλά χρόνια μετά από κάποιους συγγενείς του, ως οι μόνοι που έχουν δικαίωμα επέμβασης στο ταφικό του μνημείο.
Αν εσύ έχεις κάποια στοιχεία που να δείχνουν ότι ο Μόρισον ήθελε να γραφεί κάτι τέτοιο στον τάφο του, πρέπει να μας τα επιδείξεις.
Συνεπώς και μόνο από αυτό ο δρόμος που έχει πάρει η σκέψη σου είναι λάθος.
Σαν να έχεις έλλειψη νου μιλάς.
Το τι σήμαινε ο δαίμων κατά την αρχαιοελληνική σκέψη και κοσμοθέαση είναι όπως τα γράφεις.
Είναι η εντός του ανθρώπου θεότητα που μοιραζει την τύχη του, να το πουμε γενικα.
εσύ με αυτα που γράφεις λες οτι Νους και Δαίμονας έιναι το ίδιο;
Κατα τα άλλα περί διάφορων καταγραφών από την ''ανθρώπινη οντότητα'' (καρα sic), θα ήθελα να μας εξηγήσεις γιατί τότε υπήρχε στους αρχαίους έλληνες και είχε καταγραφεί από τον Αριστοτέλη η λεγομενη ''ακρασία''
Η κατάσταση που ενώ ο άνθρωπο ήξερε πιο είναι το καλό (γι αυτόν, για την κοινωνία, για την όποια στιγμή καλό) παρόλλα αυτά αδυνατούσε να το εφαρμόσει.
Η απάντηση σου μπορεί να είναι είτε σ΄θμφωνα με τον Ερμή, είτε σύμφωνα με άλλους σοφούς είτε να είναι η προσωπική σου άποψη.
Κάλο θα είναι να δίνεις στοιχεία όμως ακόμα και αν πρόκειται για την αυθαίρετη προσωπική σου άποψη.
Και αυτό το γράφω γιατι στο κείμενο σου λες πράγματα ως δεδομένα χωρίς να φέρνεις αποδείξεις και στοιχεία από που προκύπτουν αυτά.
Καταρχην μιλάς για ενα Ερμή, για ενα φανταστικό ον δηλαδή, ανύπαρκτο από την ιστορική έρευνα.
τι στοιχεία έχεις που να αποδεικνύουν την ύπαρξη του;
Λες για τον ακενατον (ιστορικό πρόσωπο) ότι στηρίχτηκε στα κείμενα του ερμή για να ιδρύσει για πρώτη φορά τον μονοθεϊσμό στην Αίγυπτο!
Κάτι τέτοιο είναι τόσο πολύ λάθος που μπορεί να θεωρηθεί σκόπιμο ψέμα.
Πρώτον ο Ακενατόν δεν ίδρυσε κανέναν μονοθεϊσμό, αλλά εισήγαγε την ιδέα (και την νομοθεσία) ενος ανώτερου θεού.
Που αυτομάτως σήμαινε ότι όλοι οι άλλοι ήταν κατώτεροι του.
Σαν να λέμε ο ύψιστος ανάμεσα στους θεούς.
Δεν κάταργησε την ύπαρξη των άλλων θεών.
Κατα δεύτερον, την εποχή του Ακενατόν, οι ιουδαίοι ήταν για πολλά πολλά χρόνια υπόδουλοι των Αιγυπτίων, στην χώρα των Αιγυπτίων, οι Ιουδαίοι που έιχαν ως πίστη αυτήν της ύπαρξης ενός και μόνο αληθινού και υπαρκτού θεού (με όλους τους άλλους να έιναι ανύπαρκτοι μπροστα του όχι απλά κατώτεροι)
συνεπώς δεν μπορεί ο Ακενατων να ίδρυσε κάτι που ήδη υπήρχε.
Σκέψου, ερεύνησε, για να σταματήσεις την με λογική ακρίβεια πορεία σου προς την αυτοκαταστροφή.

Τώρα γιατί γίνεσαι αγενής με χρήστη που δεν σε έχει προκαλέσει;;;