maramus

Άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο ο εαυτός μας??Ποιο είναι το σημείο εκείνο το οποίο μας προσδιορίζει και μας διαμορφώνει??Περιγράφεις την συνείδηση ως κάτι το θεϊκό και άμεμπτο και οποιαδήποτε πράξη ενάντια σε αυτή είναι αποτέλεσμα μιας άλλης οντότητας που βρίσκεται εντός μας την οποία περιγράφεις ως εαυτό,δεν μπορείς να απαντήσεις πως εννοείς τον εαυτό στο συγκεκριμένο παράδειγμα γιατί προφανώς δεν γνωρίζεις τι είναι ο εαυτός και πιθανών ποιος τον καθορίζει και διαμορφώνει.Ένας σοφός είπε ο δαίμων, στη σημερινή του ερμηνεία και μορφή, είναι μυρμυκολέων. Στην αρχή εμφανίζεται σαν μυρμήγκι: Παρακινεί τον άνθρωπο να διαπράξει κακούργημα παρουσιάζοντάς το ως πταίσμα χωρίς συνέπειες, παρακινώντας τον άνθρωπο να αφήσει ακάλυπτες της αισθήσεις και τον λογισμό του σε συνδυασμό με το δόλωμα της ηδονής, για να τον πείσει να το διαπράξει. Μετά τη χαλάρωση των αναστολών και τη γλύκα του πρόσκαιρου προσωπικού οφέλους, βαθμηδόν, γίνεται λιοντάρι που βρυχάται απειλητικά, μας τρομάζει και τροφοδοτεί την αγωνία ότι θα μας κατασπαράξει με αποτέλεσμα να του επιτρέπουμε να κατευθύνει τις κινήσεις μας.

Τελικά αυτό που φοβόμαστε στις ταινίες τι είναι; Ότι θα δώσουμε σώμα και ομιλία σε ένα δαιμόνιο, ότι θα μας βλάψει; Ότι θα βλάψει μέσω ημών τους γύρω μας; Μα δεν χρειαζόμαστε πρόσθετη βοήθεια για όλα αυτά.. Τα πράττουμε με απαράμιλλη συνέπεια καθημερινά.. Ενδεχομένως ο δαίμονας μέσα μας να χρειάζεται την κατάλληλη ανατροφή από εμάς. Ας σκεφτούμε ότι εντός μας κατοικοεδρεύουν δυο πτυχές δαιμόνων: η αρχαιοελληνική της ειμαρμένη και η νεοελληνική του μυρμηκολεόντα. Στις επιλογές μας έγκειται ποιον θα συντηρήσουμε, ποιον θα κρατήσουμε ζωντανό. «Μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βοράν» (Ἰὼβ δ´ 11), δηλαδή «Ὁ μυρμηκολέων χάθηκε, διότι δεν είχε τροφή».Ο δαίμων υπάρχει μέσα μας,μήπως τελικά οι επιλογές μας τον προσδιορίζουν??

Καλή χρονιά!! Η λέξη ''δαίμων''έχει πάρει άλλη μορφή και διάσταση έπειτα από τόσες χιλιετίες σε σχέση με την εποχή που έζησαν και έδρασαν οι στωικοί φιλόσοφοι.Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού σημαίνει πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδηση μου θεωρεί σωστό αδιαφορώντας για το τι θα πουν οι άλλοι.Η λέξη ''δαίμων'' στης μέρες μας θεωρείται το ακάθαρτο κακοποιό πνεύμα,ο αντίποδας του θεού με ότι αρνητικό συνεπάγεται σε αυτό.Με απογοητεύει η μοντέρνα χριστιανική ορθόδοξη ερμηνεία της λέξης ως αρνητικής διότι δείχνει ότι μπερδεύουν μερικοί την λέξη "δαίμων", με τη λέξη "διάβολος" (δια+βάλλω) ή ακόμη χειρότερα, με τη λέξη "Σατανάς"
Αυτό που ουσιαστικά έχει διαφοροποιηθεί είναι το τι θεωρεί σωστό η συνείδηση μας. Χωρίς διάθεση μηδενισμού το «πράττω σωστά» ,ήτοι ηθικά, τίμια, αντικειμενικά, έχει αντικατασταθεί από το «πράττω όπως με εξυπηρετεί ώστε να είμαι εγώ τακτοποιημένος». Η συνείδηση δηλαδή μεταμορφώθηκε στον δαίμονα του εγωισμού, της κακίας, του φθόνου, της αλαζονείας. Είναι πολύ πιο εύκολο πια να συμπεριφερθούμε σύμφωνα με το ίδιον όφελος παρά με αίσθηση διαφανούς δικαιοσύνης.Το βλέπω καθημερινά ότι για καταφέρει κάποιος να εξελιχθεί κοινωνικά οικονομικά ή να έχει οποιαδήποτε άλλη μορφή ανέλιξης στην σημερινή εποχή ίσως χρειάζεται να πράττει ενάντια σε αυτό που η συνείδηση του θεωρεί σωστό,με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από την πνευματική του ανέλιξη και εξέλιξη και με τη πάροδο τον χρόνων να μην αναγνωρίζει τίποτα που να αφορά στον εαυτό του.Θυσιάζεις δηλαδή τον εαυτό σου στον βωμό της επίγειας κοινωνικοοικονομικής επιτυχίας.Αξίζει?? Αυτό είναι η ουσία της ερώτησης μου.

Μια επιγραφή στον τάφο ενός από τους αγαπημένους μου frontman,του Jim Morisson,η οποία μου έδωσε πεδίο αναζήτησης,επίσης μου έθεσε και μεγάλα διλήμματα,πρέπει κανείς να πράττει κατά τον δαίμονα εαυτού ακόμα και αν αυτό σημαίνει την καταστροφή του ή πρέπει να αντιτίθεται σε αυτόν προκειμένου να την αποφύγει.Τελικά τι αξίζει, να πλησιάζεις στο τέλος σου όντας ο εαυτός σου ή να ευημερήσεις πολεμώντας τον??