Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού

Να και ενα θεμα το οποιο θα επρεπε να ειναι "της μοδας" μεσα στο γενικοτερο κλιμα στροφης προς την αρχαιοτητα και γενικοτερα επανεξετασης της ιστοριας των σχεσεων του χριστιανισμου με τον Ελληνισμο που υπαρχει τα τελευταια χρονια.
Κι ομως κανεις δε μιλαει για το πως αντιμετωπισαν οι τελευταιοι Ελληνες φιλοσοφοι την "ιουδαϊκη αιρεση" που αναπτυχθηκε γρηγορα απο την περιοχη του Ισραηλ και εξαπλωθηκε στη συνεχεια -με τη βοηθεια των βυζαντινων αυτοκρατορων- σε ολοκληρη την οικουμενη.Απο τους φιλοσοφους στους οποιους θα αναφερθω ,αλλοι ηταν εκλεκτικοι (πρσπαθουσαν δηλαδη να αποσπασουν τα καλυτερα στοιχεια απο ολες τις φιλοσοφικες σχολες της αρχαιοτητας) ,αλλοι ηταν νεοπλατωνικοι ,ενω αλλοι εθεσαν ως στοχο να αναβιωσουν την πατρωα ελληνικη θρησκεια.Μιλαω για τους Κελσο ,Πορφυριο,Λιβανιο,Σαλουστιο και αυτοκρατορα Ιουλιανο.
Κρινω πως προκειται για ενα ακρως ενδιαφερον θεμα το οποιο θα φωτισει πολλες αγνωστες πτυχες της ιστοριας ,καθως και τις φιλοσοφικες καθαρα σχεσεις Ελληνικης και χριστιανικης κοσμοθεασης .
Μετα απο αυτη τη μικρη μου εισαγωγη παταω φρενο (για να ακουστουν οι αποψεις ή τα σχολια σας πανω στο ζητημα) και επανερχομαι με περισσοτερες πληροφοριες..

Δεν νομίζω ότι οι παραπάνω ήταν όλοι Έλληνες. Εκτός κι αν με το "Έλληνες" εννοούμε τη θρησκεία τους και την παιδεία τους.

Η Ελληνικη φιλοσοφια ειναι εννοια παιδευτικη και οχι φυλετικη.Μεταφερει πανανθρωπινα διαχρονικα μηνυματα .Παραλειψη μου Pholarcos που δεν το ξεκαθαρισα αυτο.Οντως απο οσους ανεφερα δεν ηταν ολοι Ελληνικης Καταγωγης.Για παραδειγμα ο Σαλουστιος ηταν Γαλατης. Αυτο ομως δεν αναιρει τον λογο που εθεσα το ζητημα.Περιμενω λοιπον μια αρχικη τοποθετηση απ οσους ενδιαφερονται να συζητησουν!

Επίσης, πρέπει να σημειώσω ότι οι παραπάνω όλοι υπήρξαν πολέμιοι του χριστιανισμού, εκφράζουν δηλαδή συγκεκριμένη τάση εντός της φιλοσοφίας και η επιλογή τους μου μοιάζει επιλεκτική γιατί ειδικά η δική τους πτυχή είναι η λιγότερο "άγνωστή"... Δεν μπορούμε από τις δικές τους απόψεις να ορίσουμε "τις φιλοσοφικες καθαρα σχεσεις Ελληνικης και χριστιανικης κοσμοθεασης". (Σα να θέλουμε να ορίσουμε τις Αραβοαμερικανικές σχέσεις με βάση τα κείμενα του Μπιν Λάντεν και του Μπους (αν ξέρει να γράφει αυτός) Not so fast... όπως λένε και οι αγγλοσάξωνες... Ενδιαφέρομαι να συζητήσω αλλά σε σταθερή βάση.
Ασφαλώς και δεν ήταν φυλετικά Έλληνες όλοι, όρισες όμως το ζήτημα "αναβίωσης της πατρώας Ελληνικής θρησκείας" για εκείνους και εκείνο το "πατρώας" είναι "φυλετικό". Για εκείνους οπωσδήποτε δεν ήταν "πατρώα" με τη φυλετική έννοια.

Σαφως και η επιλογη των ανωθεν φιλοσοφων δεν ηταν τυχαια.Εαν υπαρχουν καποια αλλα προσωπα φιλοσοφων τα οποια τοποθετηθηκαν επι του θεματος τη συγκεκριμενη χρονικη περιοδο χαρα μου να μπουν και αυτα "στο τραπεζι της συζητησης".Οσο δε για τις πληροφοριες γυρω απο τους συγκεκριμενους φιλοσοφους και τα εργα τους τι να πει κανεις... Στη χωρα μας τουλαχιστον ηρθαν στο φως 18 αιωνες μετα. Επισης αξιζει να σημειωσω πως τα περισσοτερα απο αυτα τα εργα (οπως π.χ το Κατα Χριστιανων του Πορφυριου ) δε διεσωθησαν αυτουσια .Τα κειμενα του ριχτηκαν στην πυρα.Ενα πολυ μικρο ποσοστο διεσωθη χαρη στους χριστιανους απολογητες που θελοντας να απαντησουν δεκαδες χρονια αργοτερα ,αντεγραψαν μερος των αποψεων των φιλοσοφων μας παραθετοντας απο κατω τα σχολια τους.

Μπορουμε αληθεια γενικα κι αοριστα να κολλαμε σε Ελληνες φιλοσοφους την ταμπελα των πολεμιων του χριστιανισμου;Εχουμε μελετησει σε βαθος τα επιχειρηματα που αυτοι αντλησαν απο το οπλοστασιο της ελληνικης κοσμοθεασης και ιστοριας για να τον αντικρουσουν; Αυτοι οι ανθρωποι δεν εξεφραζαν ουτε τον Μπους ουτε τον Λαντεν της Ελλαδας... Εξεφραζαν απλα (εδω θα χρησιμοποιησω τον τιτλο του εργου του Κελσου) τον Αληθη -Ελληνικο- Λογο (βιβλιο που σας συνιστω να διαβασετε οπωσδηποτε). Ειναι μεγαλη παραλειψη πιστευω για τους συγχρονους ερευνητες της ιστορικης αληθειας να μην δινουν περισσοτερη σημασια και "δημοσιοτητα"(τολμω να πω!) σε αυτα τα ιστορικα προσωπα .Αντι να αναλωνονται σε κοντρες σχετικα με το τι εκαναν στην Ελλαδα οι κακοι Χριστιανοι ,ή τι ειπε ο Χριστος στους Ελληνες ,ή ποσο ξεπερασμενη ηταν η παλια θρησκεια ,ή ποσους ναους κατεστρεψαν οι βυζαντινοι αυτοκρατορες ...ισως αρκει η μελετη των λογων αυτων των σοφων εκλεκτικων φιλοσοφων που καταδεικνυουν ενα τεραστιο χασμα αναμεσα σε δυο κοσμοθεασεις γκρεμιζοντας παραλληλα καθε συγχρονη προσπαθεια ενωσης τους κατω απο μια θρησκευτικη ομπρελα(κατι που γινεται φυσικα για διαφορους λογους αλλα ας μην επεκταθω περαιτερω) ...


Υ.Γ Νεα παρεξηγηση: οπως ειπες και εσυ αναφερθηκα στην Πατρωα Ελληνικη θρησκεια δλδ στη θρησκεια των Ελληνων (οχι με τη φιλοσοφικη εννοια αυτη τη φορα! )

Ε... ναι στους συγκεκριμένους μπορούμε να κολλάμε την "ταμπέλα" γιατί και οι ίδιοι (πλην του Λιβάνιου ίσως) θα την αποδεχόταν.
Κανείς σοβαρός μελετητής δεν τους αγνοεί, ούτε τους αγνοούσε, απλά μερικοί Έλληνες τους ανακάλυψαν πρόσφατα. Οι ξένοι τους μελετούν εδώ και 300 χρόνια, αλλά τι λέω, υπάρχουν ακόμα αρχαιοΕλληνικά κείμενα που δεν κυκλοφορούν ούτε στα αρχαία που και γι' αυτά οι ξένοι έχουν μεταφράσεις και τους μελετούν εδώ και 300 χρόνια. Δεν σημαίνει λοιπόν ότι άλλοι δεν τους ήξεραν πιο πριν. Προσωπικά τον ...Κέλσο τον "πέρασα" πριν 20 χρόνια, τους άλλους πριν 15...
Και ναι όσον αφορά τον παράγων "αντιπαλότητα" ισχύει ο παραλληλισμός μου. Δεν μίλησα για ομοιότητα στο Ήθος ή στο περιεχόμενο.
Απλά εκείνο που θέλω να πω είναι ότι η επιλογή των κριτηρίων καθορίζει και το αποτέλεσμα. Αν απλά θέλουμε να «καταδικάσουμε» τον «κακό» χριστιανισμό με συνοπτικές διαδικασίες είναι άλλο θέμα. Ο τίτλος όμως: "Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού" είναι έγκυρος και ορθός. Το να το εξετάσουμε όμως βάση Κέλσου, Πορφύριου και παρέας δεν είναι.
Πως ορίζουμε το "Έλληνες φιλόσοφοί";
Όχι εθνικά (φυλετικά) όπως είδαμε. Ούτε όμως και θρησκευτικά είναι ορθό.
Ακολουθώντας τα περισσότερα σοβαρά βιβλία οι φιλόσοφοι που έδρασαν υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και έγραψαν στα Ελληνικά ακολουθώντας Ελληνική, Ελληνιστική ή και Ελληνορωμαίκή φιλοσοφική παράδοση, ανήκουν στον χώρο της "Ελληνικής φιλοσοφίας". Έτσι στους φιλοσόφους εκείνης της εποχής ανήκει και ο Φίλων της Αλεξάνδριας που ήταν Ελληνιστής Ιουδαίος, όσο και κάθε Ρωμαίος, Γαλάτης ή άλλος "μη Έλλην" φυλετικά, αλλά Έλληνας στην παιδεία και τη γλώσσα.

Για να αρχίσω όμως την κουβέντα επί της ουσίας (στην πιο πάνω βάση που είναι συμβατή με τον τίτλο, "ακαδημαϊκά" τουλάχιστον), παραθέτω μια χοντρική χρονολογική διαίρεση στο ζήτημα: "Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού":
1ος αιώνας: Άγνοια και κάποια περιφρόνηση.
2ος αιώνας: Το απότομο ξύπνημα.
3ος αιώνας: Τα χρόνια της συνύπαρξης.
4ος αιώνας: Η σύγκρουση
5ος αιώνας: Αλλαγή φρουράς
6ος αιώνας: Το τέλος της αρχαία Ελληνικής φιλοσοφίας
7ος αιώνας: Το τέλος του αρχαίου "κόσμου".

1ος αιώνας: Τα πρώτα χρόνια το "κίνημα" των Ναζωραίων (των μαθητών του Ιησού) ήταν τόσο περιθωριακό ώστε να περνά σχεδόν απαρατήρητο. Ούτε διεκδικούσε "φιλοσοφικό" κύρος, οπότε δεν έμπαινε σε "χωράφια" φιλοσόφων. Η αντίδραση των "Ελλήνων" φιλοσόφων θα μπορούσε να συνοψιστεί σ' ένα "ειρωνικό μειδίαμα" - αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν ανταλλαγές απόψεων και ότι κάποιοι έδειχναν ενδιαφέρον...

2ος αιώνας: ...
Ες αύριον τα σπουδαία...

Aγαπητε Φωλαρχε. Αδυνατω να καταταξω τον Φιλωνα στους εχοντες "Ελληνικη παιδεια". Ο Φιλων της Αλεξανδρειας καταγοταν απο μια απο τις πλουσιοτερες εβραϊκες οικογενειες στην Αιγυπτο. Πιστευε οτι ο Ιουδαϊσμος ηταν μια παγκοσμια θρησκεια και ετσι πολλα απο τα εργα του στρεφονται στην αλληγορικη ερμηνεια της Γενεσης .Η εκπαιδευση του ηταν μοιρασμένη αναμεσα στις ιερες εβραϊκες γραφες οσο και στην ελληνικη λογοτεχνια και φιλοσοφια.
Φυσικα το παραπανω αντιβαινει και τις διδαχες του Πλατωνα ο οποιος και επισημαινει πως "Δεν θα επιτρεψωμεν τα παιδια να ακουουν τυχαιους μυθους ,πλασθεντας υπο τυχαιων ποιητων και να παραλαμβανουν εις τας ψυχας των τυχαιας εννοιας..."(βλ. Πολιτεια ΙΙ377) .
Οσο για την "προσφατη" ανακαλυψη των κειμενων που ανεφερα αξιζει να τονισω πως για πανω απο 16 αιωνες καλλιεργηθηκε στην Ελλαδα η αποψη (σκοπιμως ή μη δε γνωριζω) πως ειχαν χαθει για παντα...
Μπορεις λοιπον να αναφερεις και αλλους "Ελληνιζοντες" φιλοσοφους που αναφερουν τα σοβαρα βιβλια και εδω ειμαστε να αναλυσουμε τις αποψεις τους και τις διδαχες τους.Περιμενω επισης με μεγαλο ενδιαφερον τη συνεχιση της αναλυσης των 7 χρονικων περιοδων που ανεφερες.

Από τη στιγμή που το λες αυτό αποκλείεις ακόμα και τον Όμηρο γιατί αν διαβάσεις καλά τον Πλάτωνα και την Πολιτεία θα δεις ότι και τόν Όμηρο θεωρούσε από τους πιο πάνω "ποιητές". Ακόμα οποιοσδήποτε δεν ταιριάζει σε κάποια συγκεκριμένη αντίληψη μπορεί να αποκλειστεί, αλλά αυτό είναι αυθαίρετο. Θέλουμε να "ξαναγράψουμε" την ιστορία της φιλοσοφίας ή να δούμε τι έγινε;
Ο Φίλων είχε οπωσδήποτε "Ελληνική" παιδεία, όσο μπορούσε να έχει κάποιος τότε. Δεν είχε *μόνο* Ελληνική, ούτε όμως και οι φιλόσοφοι που ανέφερες είχαν *μόνο* Ελληνική. Αν ξεκινήσουμε με "αποκλεισμούς" όσων δεν ταιρίαζουν σε συγκεκριμένα πολύ-πολύ στενά πλαίσια ("παγανιστικά" ας μου επιτραπεί ο όρος, πράγμα που θα μας οδηγίσει και δε "προδιατεταγμένο" αποτέλεσμα), τότε δεν θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για το θέμα όπως του αξίζει. Γι' αυτό ξεκινώ με τα ευρύτερα "Ελληνιστικά" πλαίσια που καλύπτουν όλο το φάσμα από Έλληνες "φυλετικά" μέχρι όσους είχαν *και* "Ελληνική" παιδεία. Κάποιοι έμειναν προσκολημένοι στο παλιό "Ελληνικό" πνεύμα, κάποιοι δέχτηκαν και σύγχρονές τους επιρροές και κάποιοι αναζήτησαν τα κοινά σημεία "Ελληνισμού" - "Ιουδαϊσμού". Αν αποκλείσουμε αυτούς τους τελευταίους δημιουργούμε στεγανά που ούτε υπήρχαν ούτε βοηθούν στην ανάλυση σήμερα.
Εδώ να σημειώσω ότι όλοι όσοι αναφέρθηκαν ως τώρα ήταν άνθρωποι της εποχής τους "κοσμοπολίτες 'ρωμαίοι'" και "Έλληνες" - πιο πολύ νοσταλγοί του αρχαίου πνεύματος και μιμητές πάρα φυσικοί διάδοχοι.

Δείτε και http://www.utm.edu/research/iep/p/philo.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Philo

Γυρνώ όμως λίγο στον 1ο αιώνα... σε post που ακολουθεί ευθύς αμέσως...

1ος αιώνας συνέχεια…

Έγραψα ότι στα πρώτα χρόνια το "κίνημα" των Ναζωραίων (των μαθητών του Ιησού) ήταν τόσο περιθωριακό ώστε να περνά σχεδόν απαρατήρητο. Ούτε διεκδικούσε "φιλοσοφικό" κύρος, οπότε δεν έμπαινε σε "χωράφια" φιλοσόφων. Η αντίδραση των "Ελλήνων" φιλοσόφων θα μπορούσε να συνοψιστεί σ' ένα "ειρωνικό μειδίαμα" - αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν ανταλλαγές απόψεων και ότι κάποιοι έδειχναν ενδιαφέρον...
Εδώ να σημειώσω ότι σε ολόκληρο αυτό το ζήτημα έχουν δύο "πηγές" πηγών: Μια από Χριστιανικά κείμενα που καταγράφουν την επαφή Χριστιανών-Ελλήνων φιλοσόφων και από τα οποία μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα και μια από τα κείμενα των "εθνικών".
Από τα Χριστιανικά κείμενα - με αρχή τις "Πράξεις των Αποστόλων" - βλέπουμε ότι το κίνημα αρχικά ήταν αρκετά "συμβιβαστικό". Δεν κατηγορούσε δημόσια τις "εθνικές" θρησκείες, ούτε την φιλοσοφία. Δεν επεδίωκε σύγκρουση και στην περίπτωση του Παύλου στην Αθήνα παρουσιάζονται οι Στωικοί να παίρνουν την πρωτοβουλία και να καλούν έναν κάπως απρόθυμο Παύλο να τους μιλήσει. Η περίπτωση έχει ενδιαφέρον γιατί ο Παύλος (που χρησιμοποιεί τις ιουδαϊκές γραφές, σε κάθε άλλη σχεδόν περίπτωση) τους μιλά επικαλούμενος την «κοινή λογική» και Ελληνικά κείμενα (π.χ. Άρατου Φαινόμενα 5). Να μην ξεχνάμε ότι ήταν γεννημένος στην Ταρσό, κέντρο φιλοσοφικό (του Στωικισμού) στις μέρες του, έτσι δεν είναι περίεργο που ήταν εξοικειωμένος με τα «Ελληνικά γράμματα». Η συνάντηση τελειώνει με τους φιλόσοφους των Αθηνών να κλείνουν κάπως κοροϊδευτικά την συνάντηση. Και αυτή η στάση διατηρήθηκε (Πράξεις 17..
Εν τω μεταξύ πάλι στις Πράξεις παρουσιάζεται ο Παύλος λίγο μετά να χρησιμοποιεί για 2 χρόνια το χώρο της σχολής κάποιου Τυράννου στην Έφεσο, μάλλον «ρητορική» σχολή (Πράξεις 19). Στο λεξικό του Σουίδα αναφέρεται η ύπαρξη κάποιου «σοφιστή» Τύραννου που μπορεί να είναι ο ίδιος.
Από την πλευρά τους οι Έλληνες φιλόσοφοι αγνοούν το νέο θρησκευτικό κίνημα. Οι λίγες αναφορές Ρωμαίων και Ιουδαίων δεν προέρχονται από το χώρο της φιλοσοφίας και για ορισμένες αμφισβητείται η εγκυρότητά τους, χωρίς αυτό να μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να απορριφθεί σήμερα (Mara Bar-Serapion, Tacitus (Annals 15.44), Thallus, Σουετώνιος, Ιώσηπος, Πιλίνιος ο νεότερος κτλ.). Από τα αποσπάσματα αυτά διαφαίνεται μια πολύ ημιτελής πληροφόρηση που δεν είναι ασυνήθιστη σε αρχαία κείμενα όταν ο συγγραφέας δεν έχει άμεση γνώση αλλά αντλεί από «φήμες».
Το μόνο βέβαιο είναι ότι μέσα σε εκείνο τον αιώνα η συνάντηση Ιουδαϊσμού-Ελληνισμού ήδη παρήγαγε «φιλοσοφικά» έργα «ελληνικά» στην παράδοση – βλέπε Φίλων Αλεξάνδρειας – ενώ προηγουμένως είχε οδηγήσει μόνο σε Ελληνιστικά Ιουδαϊκά κείμενα που ακολουθούσαν τη Βιβλική παράδοση.
Φαίνεται επίσης να μην γίνεται ξεκάθαρος διαχωρισμός «Χριστιανών» με Ιουδαίους / Εβραίους – η ειρωνική στάση «συγκατάβασης» του Ελληνορωμαϊκού κόσμου ήταν και προς τους Εβραίους.

Πολύ-πολύ γρήγορα και κυριολεκτικά επιγραμματικά , για ένα τόσο μεγάλο θέμα...

Με το φτωχό μου το μυαλό δεν αντιλαμβάνομαι πως οι συνθέτες της Ελληνικής Γραμματείας όσον αφορά στον Φιλοσοφικό Λόγο ήσαν είτε πολέμιοι είτε συνήγοροι του χριστιανισμού μιας που έδρασαν στοχάστηκαν και έγραψαν πριν την εμφάνιση και τη διάδοση στον ελλαδικό χώρο της συγκεκριμένης ιουδαϊκής θρησκευτικής απόκλισης.

Η «σύγκρουση» ή και κυρίως η υποτιθέμενη «συνέχεια» είναι γνωστό πως αποτελεί προϊόν της επιλεκτικής και εν πολλοίς αυθαίρετης σύνθεσης σπαραγμάτων από τους Αρχαίους , με τρόπο ώστε να υπηρετεί την ανάγκη –κυρίως πολιτειακή και δομική- της νέας θρησκείας. Άλλωστε με περισσό θράσος πλείστοι ιεράρχες της ορθοδοξίας έχουν γράψει πως «κράτησαν από την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία ό,τι αυτοί βρήκαν ως υγιές και χρήσιμο , αποβάλλοντας ταυτόχρονα οτιδήποτε θα μπορούσε να μολύνει στο εξής το σώμα της εκκλησίας του Κυρίου»

Και μόνο αυτό το γεγονός αποτελεί εξ ορισμού μια προϋπόθεση συγκρουσιακού χαρακτήρα.

Ο Ηράκλειτος , ο Εμπεδοκλής , ο Διογένης , ο Δημόκριτος ο Αριστοτέλης , ο Πλάτωνας ο Αισχύλος (δεν τον τοποθετώ από λάθος τον Αισχύλο) μπορούν να ειδωθούν μόνο in context και σε σχέση με την εποχή που τους παρήγαγε τα στοχαστικά ερεθίσματα.

Είναι τεράστιο διανοητικό σφάλμα να ανιχνεύσουμε μια σύγκρουση ή μια σύνθεση , εκεί που δεν υπάρχει καν κοινός τόπος.

Η ανθρώπινη σκέψη βρίσκει πάντοτε κοινούς τόπους. Η Ελληνική σκέψη κάποτε συναντήθηκε και με άλλες και πήρε και αυτή εναλλακτικούς δρόμους και έδωσε και στις άλλες.
Φυσικά και υπήρχε κοινός τόπος και στο χρόνο και χώρο (με τους συνεχιστές του έργου των πιο πάνω) ποιος λέει ότι δεν υπήρχε; Και βέβαια τα φαινόμενα του γύρω κόσμου που μας κάνουν να κατεβάζουμε ιδέες είναι κοινά πάντοτε. Η ερμηνείες διαφέρουν αλλά στεγανά δεν υπάρχουν. Υπήρξε συνάντηση και κάθε συνάντηση ιδεών όπως και ανθρώπων φέρνει τριβές, συνθέσεις, συγκρούσεις και συγκριτισμούς. Άλλοτε υπάρχει διάθεση να υπάρξει συνεννόηση, άλλοτε δεν υπάρχει.

Να πάω όμως στον 2ο αιώνα.
Νομίζω πως δικαιολόγησα, πολύ συνοπτικά, το πως η «Ελληνική» φιλοσοφία δέχτηκε την εμφάνιση του κινήματος που πήρε το όνομα «Χριστιανισμός»: Στην αρχή τον αγνόησε. Σαν «ιουδαϊκή αίρεση» μοιράστηκε τον απομονωτισμό των Ιουδαίων. Άλλωστε οι πρώτοι σημαίνοντες Χριστιανοί ακόμα κι όταν ήταν Έλληνες ή είχαν Ελληνική παιδεία (μόρφωση) ή ήταν Ιουδαίοι ή προσήλυτοι στον Ιουδαϊσμό και η σκέψη τους ήταν ανάλογη. Το ίδιο και η απομόνωσή τους. ¨Ετσι το «1ος αιώνας: Άγνοια και κάποια περιφρόνηση.» είναι νομίζω δικαιολογημένο.
Από την πλευρά της «Ελληνικής» φιλοσοφίας όμως ο δεύτερος υπήρξε ένα «απότομο ξύπνημα.». Όχι μόνο οι Χριστιανοί ήταν πια πιο «ορατοί» κοινωνικά αλλά είχαν αφήσει πίσω τους τον Ιουδαϊσμό. Οι περισσότεροι ήταν πια Έλληνες με Ελληνική παιδεία πριν γίνουν Χριστιανοί.
Παράλληλα η «συζήτηση» που είχε αρχίσει ο Φίλων έβρισκε (ανεξάρτητα από τον Χριστιανισμό, απ’ όσο γνωρίζω) ανταπόκριση στον Ελληνικό φιλοσοφικό χώρο. Άρχισαν να υπάρχουν φιλόσοφοι που γνώριζαν και εκτιμούσαν τις Ιουδαϊκές γραφές.
Κεντρικό πρόσωπο Νουμήνιος (ή Νουμένιος). Έλληνας Φιλόσοφος (πρώιμος Νεοπλατωνικός, όπως και ο Φίλων) από την Συρία (~160 μ.Χ.) Αποκαλούσε τον Πλάτωνα: «Μωυσή αττικίζων». Ακόμα σε ιδεολογική συγγένεια με τον Νουμήνιο βρισκόταν ο Αρποκρατίων ο Αργείος, ο Αριστίδης ο Αθηναίος (~147 μ.Χ), ίσως ο Κρόνιος. Αυτοί δεν ήταν Ιουδαίοι όπως ο Φίλων, αλλά Έλληνες.


Η στάση των Ελλήνων φιλοσόφων τον 2ο αιώνα συνοψίζεται αρχικά από αυτή του Λουκιανού που σατιρίζει τους Χριστιανούς και απηχεί πιο πολύ την αρχική αντίδραση του 1ου αιώνα. Αναφέρει όμως ταυτόχρονα πληροφορίες που δείχνουν κάποια Χριστιανική επαφή με την Ελληνική φιλοσοφία. Μιλά για κάποιον Πρωτέα Περγκρίνο Κυνικό φιλόσοφο αλλά και Χριστιανό, «τσαρλατάνο» αλλά και «Χριστιανό Σωκράτη» για τους Χριστιανούς (πράγμα που δείχνει κάποιο χριστιανικό σεβασμό στον Σωκράτη). Επίσης υπάρχουν σχολιαστές που λένε ότι το κοροϊδευτικό ύφος του Λουκιανού κάνει δύσκολη τη διάκριση: χλεύαζε τον Περεγκρίνο ή τον θαύμαζε;
Η αυξημένες όμως επαφές και το «ξύπνημα» έφεραν, όχι μόνο κινήσεις συμβιβασμού αλλά και τριβές και αψιμαχίες και τελικά περιπτώσεις αντιπαλότητας με αποκορύφωμα στο πρόσωπο του Κέλσου και όχι μόνο. Ο Κέλσος όμως ξεχωρίζει. Ήταν Πλατωνικός, εκπρόσωπος – όπως τον κατατάσσουν σήμερα – της Μέσης Πλατωνικής Ακαδημείας (άλλος ο Επικούριος Κέλσος που ήταν φίλος του Λουκιανού). Ήταν ίσως ο πρώτος που πολέμησε τον Χριστιανισμό σε ιδεολογικό επίπεδο και αυτό δείχνει ότι προς το τέλος τους 2ου αιώνα κάποιοι έβλεπαν τον Χριστιανισμό ως απειλή. Όπως για τον Πλάτωνα λένε ότι πίσω από κάθε σύγχρονο ιδεολογικό ρεύμα κρύβεται ο Πλάτωνας, έτσι λένε και για τον Κέλσο ότι δεν υπάρχει επιχείρημα κατά του Χριστιανισμού που να μην το σκέφτηκε πρώτος αυτός!
Ωστόσο ο Κέλσος στην πράξη δεν πέτυχε το σκοπό του και για έναν ακόμα αιώνα μετά από αυτόν η σχέσεις Χριστιανισμού και Ελληνικής Φιλοσοφίας χαρακτηρίζονται από μια άλλοτε ψυχρή και άλλοτε θερμότερη συνύπαρξη και όχι εχθρότητα, όπου Έλληνες και Χριστιανοί διανοητές σπουδάζουν πλάι, πλάι, πριν πάρει ο καθένας το δρόμο του. Αυτό χαρακτηρίζει τον 3ο αιώνα…

Nομιζω οτι η απαντηση του Γιωργου Πηττα με καλυψε απολυτως.
Εφ'οσον ομως πιστευεις οτι ανθρωποι οπως ο Φιλων ειχε "κοινους" τοπους και κοινη σκεψη με την ελληνικοτητα ,ας δουμε λιγο αναλυτικοτερα τι ακριβως πρεσβευε και υστερα ας κρινουμε:


Ο Φιλων ο Αλεξανδρινος χαρακτηριστηκε απο τους ιστορικους ως "ο πατερας του χριστιανισμου".Πιστευε πως επρεπε να τηρειται κατα γραμμα το ιουδαϊκο τυπικο και κυρηττε πως τα βιβλια της Παλαιας Διαθηκης (ναι αυτα που βριζουν τους Ελληνες) ειναι ιερα. Καταδικαζε οσους εβραιους αρνιουνταν την αναγκη να υπακουσουν σε ολες τις διαταξεις του μωσαϊκου νομου και τονιζε πως τα ιερα βιβλια των εβραιων εκλειναν μεσα τους ολη τη σοφια του κοσμου...
Φυσικα ειναι περιττο να τονισω πως η προσπαθεια να γεφυρωθει το χασμα αναμεσα στο εβραϊκο θρησκευτικο συστημα ,που γεννηθηκε μεσα στις εβραϊκες φυλες της παλαιστινης ,με τις ελληνικες φιλοσοφικες θεωριες στηριζοταν σε σχολαστικα κατασκευασματα διχως ιχνος λογικης...
Ο Φιλων ακολουθησε για πρωτη φορα ( ! ) την αλληγορικη ερμηνια της Βιβλου.Κατω απο καθε λεξη της γραφης πιστευε πως κρυβοταν μια αποκρυφη εννοια.Αναφερω ως παραδειγμα την πεποιθηση του οτι η εξοδος των εβραιων απο την Αιγυπτο συμβολιζε τη φυγη απο τον υλικο κοσμο προς τον πνευματικο...
Τον 2ο και τον 3ο αιωνα μ.Χ κι αλλοι πατερες της εκκλησιας (αναμεσα τους και ο Κλημης- για τον οποιον μπορουμε να πουμε ακομη περισσοτερα) ακολουθησαν ακριβως τις ιδιες μεθοδους θεμελιωνοντας ουσιαστικα τη χριστιανικη "θεολογια"(ηταν τοτε που "μπηκαν στο παιχνιδι" και δοξασιες αλλων λαων) .
Θελοντας ο Φιλων να προσαρμοσει τον ορθοδοξο ιουδαϊσμο στα φιλοσοφικα συστηματα των Ελληνων δεν παρουσιαζει τον Γιαχβε σαν την εθνικη εβραϊκη οντοτητα της Παλαιας Διαθηκης αλλα τον ανεβαζει στη θεση του ανωτατου αρχοντα του συμπαντος. Οι ανθρωποι ειναι ανικανοι να τον αντιληφθουν και γιαυτο ερχεται σε επαφη μαζι τους μονο χαρη στις δυναμεις που "εκπορευονται" απο αυτον.Κυρια δυναμη ειναι ο "Λογος" (αρχισαν τα οργανα... Λογος:βασικη αρχη της ελληνικοτητας κατα τον εκδοτη του Δαυλου κ.Λαμπρου). Ο Φιλων δινει αργοτερα στη θεση του Λογου τον ορο Μεσσιας.Ο οποιος φυσικα δεν ειναι αλλος απο τον Χριστο...Εδω ανοιγει ενα αλλο μεγαλο κεφαλαιο το οποιο ομως δεν ειναι της παρουσης να συζητηθει...
Δεν γνωριζω εαν φιλε Φωλαρχε πρεπει να παιζουμε με τις λεξεις ,τους τυπους και οχι με την ουσια... Νομιζω οτι για ολους τους παραπανω λογους (αλλα και για τοσους αλλους που δεν αξιζει να τους γραψω) ο Φιλων δεν αξιζει να ονομαζεται "Ελλην" φιλοσοφος.Παραμενει βεβαια προσωπικη μου αποψη αλλα και οι αποψεις του ειναι εδω και μπορει ο καθενας να κρινει...
Απο αυριο επανερχομαι με τις αποψεις των φιλοσοφων που ανεφερα στο πρωτο μου ποστ.

Υ.Γ Πληροφοριες για το ποιον του Φιλωνα παρθηκαν απο μελετη του I. Lenzman της Ακαδημιας Επιστημων της ΕΣΣΔ

Πρόκειται όμως για απάντηση αθεμελίωτη και σε αντίθεση με τις περισσότερες μελέτες. Πρακτικά εφράζει την συνολική και απόλυτη αντίληψη ότι η Ιουδαϊκή σκέψη είναι από τις διαφορετική και αγεφύρωτη με την Ελληνική. Αυτό δεν συμβιβάζεται ούτε με την ιστορική πραγματικότητα, ούτε με τη «βιβλιογραφία» για το θέμα. Συμβιβάζεται μονάχα με μερικές φωνές που – τουλάχιστον στην Ελλάδα – έχουν περισσότερο «δημαγωγικό» λόγο παρά επιστημονικό.
Βλέπω όμως εκτεταμμένη χρήση "αυθεντιών" που είναι εξειδικευμένα "αντιχριστιανικές" και που δεν εκφράζουν την συνολική άποψη του πράγματος. Η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ δεν είναι και ότι πιο αξιόπιστο. Έκανε πολεμική ενάντια στο Χριστιανισμό στην προσπάθεια εκείνου του κράτους να εκριζώσει κάθε θρησκευτικότητα (χριστιανική και μη). Επιπλέον δεν έχω μπροστά μου τους τόμους της Εγκυκλοπαίδειας της Α.Ε. της ΕΣΣΔ αλλά επειδή έχω βιβλιογραφία που αντλεί από αυτή υποψιάζομαι ότι τον Φίλωνα τον παρουσιάζει στα γενικότερα πλαίσια της Ελληνορωμαϊκής φιλοσοφίας και όχι ως ένα «απομονωμένο» που προσπάθησε να γεφυρώσει τα αγεφύρωτα.
Να πω εδώ ότι η άποψη για τον Φίλωνα δεν είναι απλά αυτό που πιστεύω αλλά αυτό που είναι σήμερα αποδεκτό από την Ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία στο θέμα. Κάθε σχεδόν βιβλίο "Εισαγωγής στη Φιλοσοφία" ή "Ιστορίας της Ελληνικής Φιλοσοφίας" εντάσσει τον Φίλωνα στην Ελληνική φιλοσοφία, Ελληνορωμαίκή ή και Ιουδαιο-Ελληνική φιλοσοφία. Να το αλλάξουμε; Γιατί όχι, να το αλλάξουμε. Όχι όμως έτσι με «δογματικές» θέσεις που βασίζονται σε προσωπικές ερμηνείες και κυρίως, όχι αγνοώντας τις ως τώρα θέσεις: Δηλαδή για να αλλάξουμε κάτι θα πρέπει να εξηγήσουμε το γιατί με όρους μη-δογματικούς.
Φυσικά υπάρχει όριο. Που είναι η διαχωριστική γραμμή; Για παράδειγμα ο Παύλος ενώ θεωρείται στη βιβλιογραφία να έχει "Ελληνική παιδεία" δεν θεωρείται στο ρεύμα της Ελληνικής φιλοσοφίας, αντίθετα με τον Φίλωνα (να και οι δύο έγραψαν σε αττικίζουσα Ελληνική).
Θα μου πεις, τι πιπιλίζω το «βιβλιογραφία» τόσο πολύ;
Για να κάνουμε ψύχραιμη κουβέντα (αν αυτό είναι το ζητούμενο) χρειαζόμαστε μια κοινή βάση και αυτή είναι καλώς ή κακώς η τρέχουσα επικρατούσα άποψη που ναι μεν δεν είναι ιερή και απαραβίαστη (όπως ούτε και ο Πλάτωνας είναι) αλλά για να απομακρυνθούμε από αυτή χρειάζεται αιτιολόγηση. (Εκτός κι αν θεωρούμε ότι όλοι αυτοί που μελετούν το θέμα εδώ και 300 χρόνια ελεύθερης σκέψης στους χώρους μάθησης, είναι ανόητοι, ή κάτι άλλο πιο συνομωσιολογικό, οπότε και χάνεται κάθε κοινή βάση…

ΥΓ. Εννοείται ότι αν αρχίσουμε να «παίρνουμε» επιμέρους τα όσα «πρέσβευε» ο κάθε φιλόσοφος, με έμφαση στις ακρότητες δεν θα βγάλουμε άκρη. Δηλαδή να κρίνω τη φιλοσοφία του Πλάτωνα από το ότι επιχείρησε να κάψει όλα τα βιβλία του Δημόκριτου για να τα εξαφανίσει από γη; (Αφού είχε πρώτα αγοράσει όλα τα αντίτυπα στην Αττική! - πηγές: Αριστόξενος & απόσπασμα Διογένη Λεάρτιου από πάπυρο του Οξύρυγχου)

Το θέμα είναι, να το ξαναθυμίσω: «Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού». Η απάντηση πρέπει να βασίζεται σε αυτούς (στα αποσπάσματα που δείχνουν το πως τον δέχτηκαν και όχι στα επιμέρους επιχειρήματα που θα ταίριαζαν σε ένα θέμα "Τι είπε ο Κέλσος για τον Χριστιανισμό" κτλ. κτλ.) - και σε τυχόν χριστιανικά κείμενα που έμμεσα ή άμεσα την παρουσιάζουν. Οι μέθοδοι των «πατέρων» της εκκλησίας είναι άσχετοι με το θέμα.

Η αλληγορική εξήγηση όμως, να μην ξεχνάμε, επικράτησε και στο χώρο της φιλοσοφίας εκείνων των ημερών και επιπλέον χρησιμοποιείται και σήμερα ακόμα και από αρχαιοελληνιστές για την «εξήγηση» των παλιών «μυθολογικών» διηγήσεων. Εκείνο που έκανε ο Φίλωνας στο θέμα ήταν να εισάγει την «αλληγορία» στο χώρο της ερμηνείας των βιβλικών κειμένων και όχι να την εισάγει στην Ελληνική φιλοσοφία όπου ήδη υπήρχε από τα χρόνια των Σοφιστών όπως διαπιστώνουμε και στα Πλατωνικά έργα.
Όσο για το πώς δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού, η απάντηση είναι ότι το πώς το «δέχτηκαν» δεν αφορά μια συγκεκριμένη «στιγμή» (που δεν υπήρχε ποτέ) ούτε 4-5 πολέμιους του Χριστιανισμού. Μιλάμε για 300 χρόνια μέσα στα οποία η «στάση» των Ελλήνων φιλοσόφων έπαιζε από το να αγνοούν και να περιφρονούν τον Χριστιανισμό στο να γίνουν οι ίδιοι Χριστιανοί μέχρι και το να πολεμούν τον Χριστιανισμό, και έναν αριθμό εκατοντάδων (το λιγότερο) γνωστών σήμερα φιλοσόφων.
Αυτή η διακύμανση συνοψίζεται στον «πίνακα» που έδωσα:
1ος αιώνας: Άγνοια και κάποια περιφρόνηση.
2ος αιώνας: Το απότομο ξύπνημα.
3ος αιώνας: Τα χρόνια της συνύπαρξης.
4ος αιώνας: Η σύγκρουση
5ος αιώνας: Αλλαγή φρουράς
κτλ.
Επ’ αυτού δεν είδα σχόλια.
Η «απόψεις» των φιλοσόφων που αναφέρεσαι δεν απαντούν την αρχική ερώτηση. Απλά δίνουν μια περιορισμένη διάσταση του θέματος…
… όσο για τα παιχνίδια με τις λέξεις…
Πρώτα ανέφερες για «Ελληνική» φιλοσοφία και καταλήξαμε ότι δεν είναι φυλετικό το Ελληνική. Έπειτα για «πατρώα» θρησκεία και καταλήξαμε ότι ούτε «πατρώα» ήταν για πολλούς από αυτούς... μετά ρίχτηκε και κάτι που είπε ο Πλάτωνας αλλά ...για τον Όμηρο και όχι για τις βιβλικές διηγήσεις με σκοπό να υπαινιχθεί ότι αφού είναι "μύθοι" θα πρέπει να τις αποκλείσουμε... μόνο που ο Πλάτωνας ούτε γι' αυτό μιλούσε και είπε κι άλλα... στην "Πολιτεία" δες προηγ. post... κι άλλα ακόμα που θεωρούνται ακρότητες, να μην τα αναφέρω, είναι εκτός θέματος και σε καμιά περίπτωση τα όσα είπε για την ιδανική *του* Πολιτεία δεν μπορούν να θεωρηθούν "αυτόματα" αλάθητα - συνεχίζω να εκτιμώ και να μελετώ τον Όμηρο ότι κι αν έλεγε ο Πλάτωνας (που τον ήξερε μάλλον καλύτερα από μένα)!
Οπότε ξαναρωτώ: ο σκοπός είναι να δώσουμε κάποιες απαντήσεις στο θέμα ή να διαφημίσουμε μια ακραία άποψη, για το πώς ο «κακότατος» χριστιανισμός είναι αγεφύρωτα αντίθετος με μια «Ελληνική» φιλοσοφία, βάση 5 φιλοσόφων που εχθρευόταν (ας πούμε) τον Χριστιανισμό και 2 σύγχρονων «πηγών» που επίσης των εχθρεύονται;
Ονόματα έριξα και εγώ στο τραπέζι αλλά βλέπω μια τάση αν δεν ταιριάζει κάποιος σε ένα «στερεότυπο» "Έλληνος" φιλόσοφου (όπως κάποιες ακραίες τάσεις το διαφημίζουν αλλά είναι απαράδεκτα περιορισμένο) να απορρίπτεται – σε πείσμα των γενικά παραδεκτών (που είπαμε ότι σηκώνουν μεν αναθεώρηση αλλά αποτελούν την απαραίτητη βάση κάθε ψύχραιμης κουβέντας).
Βιβλιογραφία (Δείγμα)
Ιστορία της Φιλοσοφίας. EMILE BREHIER
Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας. ΓΙΑΝΗ ΚΟΡΔΑΤΟΥ
The Four Seasons of Greek Philosophy. Maureen O’ Sullivan
Εισαγωγή στη Φιλοσοφία. Γιώργος Κουμάκης
Εγχειρίδιο Φιλοσοφίας. Χριστίνα Νικηταρά.
Πολιτισμός και Πανσοφία. Γεωργίου Στεφ. Κούτρα
Επίκουρος. Χ. Θεοδωρίδη
Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός. Γιάνη Κορδάτου.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται και πολύ σκέψη για να διαγνώσει κάποιος/α ιστορικά πως ο ιουδαιοχριστιανισμός καταπολέμησε μετά μανίας τον Ελληνισμό, εκτός αν είναι τυφλός ή κουφός.

Αν οι Έλληνες "δέχονταν" τον ιουδαιοχριστιανισμό θα υπήρχαν αυτά τα διατάγματα; ή το ες έδαφος φέρειν; και θα έκλειναν δια της βίας τις Ακαδήμιες;
http://www.ysee.gr/index.php?type=d&f=love&lid=l1a
http://www.ysee.gr/index.php?type=d&f=love&lid=l1b
http://www.ysee.gr/index.php?type=d&f=love&lid=l2

τα οποία βέβαια συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας...
http://www.ysee.gr/index.php?type=d&f=love&lid=l4

αν κάποιος/α έστω δεν δέχεται τα ανωτέρω, δεν βλέπει σήμερα τη στάση της ιουδαιοχριστιανικής "εκκλησίας" απένατι στον Ελληνισμό; πως αποκαλεί τον Ελληνικό Πολιτισμό και τους Προγόνους μας; πως συμπεριφέρεται (ως σύγχρονοι Αλάριχοι) στην αρχαιολογική κληρονομιά μας και προς εμάς που Τιμούμε την Πατρώα Παράδοση; και βέβαια δεν τολμώ να αναφέρω καν πως αντιδρούν οι ρασοσφόροι απέναντι στην Ελληνική Εθνική θρησκεία...
Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα!

Αυτά από την ιστορική (χειροπιαστή) πλευρά, όσον αφορά την "πνευματική" πλευρά που είναι η Κοσμοθέαση όπου καθορίζει και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων που ακολουθούν την Εθνική τους Παράδοση, έχουμε:


Κάθε λογικό ον μπορεί να καταλάβει ότι ουδεμία επαφή υπάρχει μεταξύ Ελληνισμού και ιουδαιοχριστιανισμού και πως όλες οι υποθέσεις περί του "προσήλυτου Ελληνισμού" είναι τουλάχιστον και επιεικώς αυθαίρετες και αστήρικτες.

Νομίζω ότι η συζήτηση εκτρέπεται σε ένα άλλο ζήτημα – μεγάλο, σημαντικό, ενδιαφέρον, ίσως, αλλά – διαφορετικό. Το αν είναι δυνατόν να είναι κανείς «και Έλλην και Χριστιανός». Αρχίζω μάλιστα να σκέφτομαι ότι αυτό ήταν το ζητούμενο μέσα από το «παράπλευρο» θέμα του «Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού». Όμως άλλο το ένα και άλλο το άλλο, και κυρίως το ένα δεν μπορεί να έρθει ως «απόδειξη» για το άλλο, ιστορικά.
Θα ήταν καλό να δημιουργηθεί ένα άλλο θέμα γι’ αυτό το ζήτημα από εκείνους που θέλουν να το συζητήσουν. Μια όμως και έγινε και εδώ η αναφορά θέλω να πω τη γνώμη μου.
Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να είναι «και Έλλην και Χριστιανός». Κάποιοι πάλι το θεωρούν αδύνατο. Προσωπικά μιλώντας, με γεια τους με χαρά τους, σε όλους τους!
Αν θέλεις να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να είσαι και Έλλην και Χριστιανός, κανένα πρόβλημα, δικαίωμά σου και σεβαστή σου άποψη.
Τα προβλήματα ξεκινούν όταν η μια πλευρά, η οποία στις μέρες μας είναι η πλευρά που θεωρεί Ελληνισμό και Χριστιανισμό να είναι πράγματα ασυμβίβαστα, αρχίζει να θέλει να «διαφεντέψει» την άποψη των άλλων. Αν κάποιος νίωθει ότι μπορεί να είναι και Έλλην και Χριστιανός, νομίζω ότι δεν είναι δίκαιο κάποιοι να του το αρνούνται ως «νέα ιερά εξέταση» και να του υπαγορεύουν το τι γίνεται και το τι δεν γίνεται, και μάλιστα να αρχίζουν με χαρακτηρισμούς «τυφλός» και «κουφός», οπότε δείχνεται και διάθεση να χαθεί η ψυχραιμία από την κουβέντα. Η θέση κάθε θρησκείας προς μια άλλη θρησκεία είναι θέμα θρησκευτικό. Η φιλοσοφία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Και πρέπει να πω ότι τον «φανατισμό» που βλέπω στον χώρο εκείνο που ιδιοποιείται την Ελληνική «εθνική» θρησκεία δεν τον βλέπω τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό χριστιανισμό. Η «Πατρώα» παράδοση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός συγκεκριμένου αλλά όλων μας και να την αρνούμαστε σε κάποιους και να την χαρίζουμε σε κάποιους είναι πέρα από τα δικαιώματά μας ως Άνθρωποι και Έλληνες. Όπως είπα όποιοι νομίζουν ότι *εκείνοι* δεν μπορούν να είναι Έλληνες και Χριστιανοί ας μην είναι. Κι όσοι νομίζουν διαφορετικά ας κάνουν όπως νομίζουν, κι ας μην λέει ο ένας στον άλλο πως «πρέπει» ή «δεν πρέπει». Αυτό που λέω είναι μόνο ότι το τι μπορεί ή δεν μπορεί κάθε λογικό ον να καταλάβει δεν μπορεί να υπαγορεύεται από την επιχειρηματολογία κάποιου «Συμβουλίου» αλλά είναι στη δική του δικαιοδοσία και το δίκαιο είναι να αφήνεται στην ελευθερία του καθενός μας. Οι υποθέσεις αυτές στοιχειοθετούνται ιστορικά – άλλωστε ανέφερα περιπτώσεις – οπότε μόνο όταν το θέλει κανείς να το δει μέσα από «δογματικό» πρίσμα («εθνικό», «χριστιανικό», δεν εξετάζω) μπορεί να καταλήξει σε τέτοιο συμπέρασμα.
Επίσης ιστορικά στοιχειοθετείται και το γιατί υπάρχει και η ακραία άποψη που παρουσιάζουν οι σελίδες του ΥΣΕΕ.
Θα μπορούσα να επεκταθώ, υπάρχει όμως διάθεση να δούμε το «Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού»; Ή το ζητούμενο είναι να προβληθεί η θέση του «ασυμβίβαστου» Ελλήνων και Χριστιανών;
Το θέμα του ««Πως δέχτηκαν οι Έλληνες φιλόσοφοι την έλευση του Χριστιανισμού» αφορά 400 χρόνια και δεν μπορούμε να το δούμε μονολιθικά με την "γέυση" που άφησαν τα τελευταία 100-150 χρόνια εκείνης της περιόδου.
Αντιπαλότητα; Φυσικά και υπήρχε. Και πότε δεν υπήρχε μεταξύ φιλοσοφικών ρευμάτων και κοσμοθεάσεων; Εδώ πρέπει να πω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι η έννοιες των «αντιδράσεων», της «αντιπαλότητας», των «συγκρούσεων» και ακόμα και «έχθρας» μεταξύ φιλοσοφιών και ιδεολογιών δεν ήταν καινούργια, ούτε οφείλονταν σε κάποιο «απόλυτο ασυμβίβαστο» μεταξύ χριστιανισμού και φιλοσοφίας (αν και βέβαια αποδόθηκε και σε αυτό). Ολόκληρη η ιστορία της Φιλοσοφίας από την αρχή της είναι η ιστορία «αντιδράσεων» που έχουν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός νέου φιλοσοφικού ρεύματος, ως αντίδραση ή απάντηση σε κάποιο παλαιότερο. Οι φιλοσοφίες του Αναξίμανδρου και του Αναξιμένη αποτελούσαν «αντίδραση» - απάντηση - στη φιλοσοφία του Θαλή (και όλες μαζί με του Θαλή, αποτελούσαν «αντίδραση» στις παλαιότερες «μυθολογικές» κοσμολογίες του Ησίοδου και του Ομήρου), Η κινητική φιλοσοφία του Ηράκλειτου ερχόταν σε αντίθεση με την στατική του Ξενοφάνη, του Παρμενίδη και των Ελεατικών, Η «ατομική» και υλιστική φιλοσοφία του Δημόκριτου και Λεύκιππου βρισκόταν σε αντίθεση (μέχρι ανοιχτής έχθρας) με τον «Σωκρατικό» ιδεαλισμό του Πλάτωνα, και η αντιπαλότητα του Σωκράτη με τους Σοφιστές κτλ. ενώ στα χρόνια της εμφάνισης του Χριστιανισμού οι «μεγάλοι αντίπαλοι» ήταν ο – πολιτικά ορθός – Στωικισμός (που συνέφερε τους Ρωμαίους) και οι φιλελεύθεροι Επικούριοι (που από τα χρόνια του Επίκουρου ακόμα αποτελούσαν του «συνήθεις υπόπτους» της φιλοσοφίας και τους εχθρεύονταν όλα τα άλλα φιλοσοφικά ρεύματα. Όμοια και οι Κυνικοί ήταν μάλλον απαξιωτικοί προς όλους τους άλλους και οι υπόλοιποι ανταπέδιδαν με το να τους σατιρίζουν.
Για αυτούς τους λόγους η «αντιπαλότητα» μεταξύ κάποιων φιλοσόφων (που αποτέλεσαν την πλειοψηφία των "εθνικών" φιλοσόφων μόνο από το τέλος του 3ου αιώνα και μεταά) προς τον Χριστιανισμό θα πρέπει να θεωρείται ως σύνηθες φαινόμενο της φιλοσοφίας και τίποτα περισσότερο.

Φίλε Φόλαρχε, κατ' αρχάς κανείς δεν μπορεί να υπαγορεύσει στον καθένα να νομίζει και να πιστεύει ότι θέλει.
Δεύτερον άλλο η προσωπική υπόθεση κι άλλο τι καταδεικνύει η επιστημονική Ιστορική έρευνα.
Τρίτον τα στοιχεία που παρέθεσα δεν στοιχειοθετούνται επειδή αναφέρονται στο ΥΣΕΕ αλλά επειδή προέρχονται από εκτενή ιστορική έρευνα των ανθρώπων του ΥΣΕΕ - κι αν υπάρχει κάποια άλλη θέση πάνω σε αυτά και σε ενδιαφέρει ευχαρίστως να το συζητήσουμε.

Η συζήτηση δεν εκτρέπεται διότι μίλησα για την ταμπακιέρα χωρίς υπεκφυγές κι όπως θέλει πραγματικά να δει ιστορικά τι και πως συνέβη εκεί είναι κι η ρίζα κι η αρχή όλων.

Μα για τους Έλληνες Φιλόσοφους μιλάμε.

Εξαρτάται πως εννούμε το Έλλην, με τη σημερινή εθνολογική σημασία και χρήση υπάρχουν και Έλληνες βουδιστές και Έλληνες μουσουλμάνοι και Έλληνες γάβροι κοκ
αν θέλει κάποιος μπορεί να είναι και ελληνο-αμερικανο-κομμουνιστο-χριστιανο-πολυθειστής, κανείς δεν του απαγορεύει...

Ο Ελληνισμός όμως ως Κοσμοθέαση, ιδεολογία, σύτημα Αξιών και τρόπος ζωής ουδεμία σχέση έχει με τον ιουδαιοχριστιανισμό, ιουδαιοισλαμισμό και ιουδαισμό.

Στον Ελληνισμό η θρησκεία ως ξέχωρο κομμάτι, όπως οι μονοθειστικές, δεν υφίσταται, είναι μέρος της Ελληνικής Παραδόσεως μαζί με την Φιλοσοφία, Επιστήμη, Τέχνες κλπ και υπάρχει αμφίδρομη σχέση μεταξύ των.

Η Πατρώα Παράδοση και κληρονομιά ανήκει σε αυτούς/ες που την αποδέχονται!
δεν υπάρχει το κρατάω αυτό το κομμάτι (που με συμφέρει ίσως) και απορρίπτω το άλλο.

Τώρα εννοείς ότι με όλα τα βυζαντινά διατάγματα (που με ποινή θανάτου απαγορέυονταν η Ελληνικές Τελετές) ή τα αποσπάσματα των ρασοφόρων που επέδραμαν σε περιοχές και θανάτωναν τους Ιερείς και κατέστρεφαν τα Ιερά κλπ κλπ κλπ οι πρόγονοί μας έγιναν ιουδαιοχριστιανοί, πάω πάσο...

___
Σημ. λόγω περιορισμένου χρόνου έχω απαντήσει χωρίς τις παραθέσεις, ελπίζω να γίνει κατανοητό σε ποιά σημεία αντιστοιχούν.

Αντιπαλότητα φιλοσφικών ρευμάτων; δεν θα το'λεγα αντιπαλότητα αλλά πολλαπλά ρεύματα έρευνας και ανάλυσης του θείου και της φύσης. Κι αυτό είναι το ζητούμενο, πολυμορφία, πολυχρωμία, πολυφωνία, μόνο έτσι προάγεται ο διάλογος κι η έρευνα καιι μέσω των ζυμώσεών τους επέρχεται η εξέλιξη. Αντιθέτως ο μονοθεισμός αρνείται τον διάλογο και τη διαφορετικότητα!

Βέβαια αυτή η "πολυφωνία" των "φιλοσοφικών σχολών" έχει να κάνει με τα επιμέρους και τη διαφορετική γωνία θέασης των πραγμάτων. Η ουσία παραμένει η ίδια στα βασικά όπως στην αιωνιότητα του Κόσμου, τη φύση των Θεών, τη μοναδικότητα της θειότητας κλπ

Ακόμη δε και σήμερα υπάρχει "αντιπαλότητα" μεταξύ των φιλοσοφικών ρευμάτων αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δέχομαι ως συνέλληνες τους Πλατωνιστές, Πυθαγόρειους κλπ
σίγουρα μάχομαι για την "φιλοσοφική επικράτηση" της "δικής" μου φιλοσοφικής επιλογής αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εχθρεύομαι τους άλλους, κάθε άλλο.

Το να χρησιμοποιούνται "παλαιά μίση" που εκδηλώθηκαν από τον 4ο αιώνα και μετά δεν εξηγεί την πορεία των πραγμάτων προηγούμενα. Ούτε οι "δογματικές" διατυπώσεις ότι "ο μονοθεισμός αρνείται τον διάλογο και τη διαφορετικότητα!" είναι σοβαρές. Ποιοι τα λένε αυτά και γιατί;
Εγώ βλέπω ότι το ΥΣΕΕ και τα παρόμοια αρνούνται τη διαφορετικότητα στους Έλληνες.Η "επιστημονική Ιστορική έρευνα" δεν αντιπροσωπεύεται από το ΥΣΕΕ. Οι άνθρωποι κάνανε τη δική τους έρευνα ζητώντας να αποδείξουν ότι ήθελαν (ότι τους συνέφερε δηλαδή). Ούτε η διεθνής, ούτε η Ελληνική ιστορική έρευνα δέχεται αυτά τα πράγματα όπως παρουσιθάζονται από το ΥΣΕΕ. Έλληνες αλλά τι "Έλληνες"; Άλλοι ήταν ρωμαίοι, άλλοι γαλάτες, κι άλλοι Έλληνες (και φυλετικά). Κάποιοι ήταν χριστιανοί ή έγιναν. Οι όποιες επιθέσεις κατά Ελλήνων δεν εξηγούν το πως τόσοι Έλληνες είχαν γίνει χριστιανοί στα πρώτα 200 χρόνια χωρίς απειλές και επιθέσεις. Ή μάλλον εξηγείται να δεν δούμε τόσο μονολιθικά τον Ελληνισμό.
Λάθος, ή πάλλον, "αυθαίρετη" διατύπωση. Ποιοι τα λένε αυτά;
Η επαφή πολυθεϊσμού-μονοθεϊσμού δεν ξεκίνησε ούτε με τους χριστιανούς ούτε τον 4ο αιώνα. Για αιώνες συνυπήρχαν και τουλάχιστον πριν τον Κέλσο (που δεν θυμάμαι να καταφέρθηκε ειδικά κατά του μονοθεϊσμού, με το χριστιανισμό τα έβαζε) δεν υπήρχε εχθρότητα ("φιλοσοφική"). Ούτε ο μονοθεϊσμός ήταν αποκλειστικά Εβραϊκός.Αυτό πια τι είναι; Κάθε φιλοσοφία κρατούσε κάτι από προηγούμενες και συνέθετε και το δικό της. Η κάθε παράδοση δεν έχει μονάχα φωτεινές πλευρές. Ασφαλώς και μπορούμε να αποδεχθούμε ότι θεωρούμε αξιόλογο και να απορρίψουμε ότι δεν θεωρούμε αξιόλογο γιατί η τωρινή κοινωνία είναι διαφορετική, γιατί η ανθρωπότητα δεν μένει στατική κτλ. Η ίδια η φιλοσοφία ξεκίνησε ως "αντίδραση" στους κοσμογονικούς "μύθους" των παλαιότερων ποιητών και πρότεινε φυσικές ερμηνείες. Τι θα πούμε ότι ο Θαλής έπρεπε να κρατήσει όλη την παράδοση; Και τι να πούμε για τον Πλάτωνα που θα ήθελε να μην διδάσκεται ο Ησίοδος και ο Όμηρος στην ιδανική του πόλη; Η για τον Επίκουρο (και ένα σωρό άλλους "ανατρεπτικούς" που δεν δεχόταν τους θεούς με την πατροπαράδοτη μορφή τους). Τα στοιχεία είναι πάρα πολλά. Από μια παράδοση οι νεότεροι πάντα κρατούν ότι θεωρούν καλύτερο και απορρίπτουν άλλα και ξεκινούν και εκείνοι τις δικές τους παραδόσεις. Υπάρχει λοιπόν κρατώ και απορρίπτω.