γιώργοςπήττας

Ένα από τα σημαντικότερα ''αγαθά'' που προέκυψαν από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό , ήταν η στοιχειοθέτηση σειράς βασικών αρχών Σεβασμού και Ισονομίας των Πολιτών σε κάθε έκφανση και έκφραση της ζωής. Ως εκ τούτου , καμία Πολιτεία , καμία Κρατική μηχανή δεν μπορεί να ειναι δεμένη θεσμικά με το α' ή β' θρησκευτικό δόγμα , γιατί απλούστατα η Κοινωνία εμπεριέχει και πλήθος διαφορετικών θρησκευτικών/φιλοσοφικών/κοσμοαντιληπτικών δοξασιών. Και η Πολιτεία οφείλει ως ευνομούμενη (αν θέλει να είναι) να κρατά ίσες αποστάσεις ή μάλλον να απέχει ώστε να παρέχει τις ίσες της υπηρεσίες προς πάσα κατεύθυνση και κυρίως σε αυτή της Παιδείας και της Καλλιέργειας της Σκέψης και του κριτικού Στοχασμού.

Μια Πολιτεία συνδεδεμένη με οποιαδήποτε Θρησκεία , εκ των πραγμάτων πια , λειτουργεί έστω και ασυνείδητα , κατηχητικά υπέρ ενός δόγματος. Και αυτό ασφαλώς δεν παράγει σε κανένα επίπεδο Ελεύθερους Ανθρώπους. (Βλέπε και Γαλλική Επανάσταση , που είναι το αυθεντικότερο τέκνο του πνεύματος του Διαφωτισμού.

Η Ελλάδα έχασε το τρένο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και νομίζω πως είναι σε όλους μας γνωστές οι ιστορικές αιτίες. Ο Διαφωτισμός –και τούτο είναι το πιο πικρό- άντλησε έμπνευση από το Ελληνικό Πνεύμα , από το πνεύμα της Κλασικής Ελλάδας για να ορθώσει το οικοδόμημα του Ορθολογισμού και να ξεφύγει από τη μέγγενη του Μεσαίωνα και τις δεισιδαιμονίας που καλλιεργούσε (και πάντα καλλιεργεί ) η εκκλησιαστική ιεραρχία.

Πρόσφατα , διάβαζα μια συνέντευξη του γνωστού από τα Μ.Μ.Ε. κληρικού του κυρίου Γεωργίου Μεταλληνού. Και ο άνθρωπος , δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα το 2005 και στον 21ο Αιώνα να δικαιολογήσει και να στηρίξει τον αφορισμό του Ρήγα Φεραίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί , ήταν φορέας του αντικληρικού πνεύματος του Διαφωτισμού. Τι να πει και τι να σχολιάσει κανείς...

Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και το Λαϊκό/ Κοσμικό Κράτος υπήρξαν οι απαρχές –κατά τη γνώμη μου- που ιδεολογικοποίησαν τις κοινωνίες της Ευρώπης στο πλαίσιο της Βιομηχανικής Επανάστασης με αποτέλεσμα την εκπληκτική ανάπτυξη του Unionism και της Πολιτικής Συνείδησης –Citizenship . Τα οποία με τη σειρά τους έφεραν πότε με ρήξεις και πότε με εξέλιξη μια σειρά από Θεσμούς που λειτουργούν σε αυτές τις Κοινωνίες αποκλειστικά υπέρ του Πολίτη και της Αξιοπρέπειας του στη σχέση με την Πολιτεία και εννοώ την καθημερινή σχέση με την κρατική γραφειοκρατία , τις υπηρεσίες αλλά και τα δικαιώματα στην Εργασία , την Υγεία την Παιδεία.

Στα πολύ σωστά που λεει ο Beetlejuice θα προσέθετα πως αν σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης η Ελλάδα μοιάζει να είναι ακόμα στην προ του Διαφωτισμού εποχή , από την άλλη πλευρά μεγάλο μέρος της Ευρώπης μοιάζει να είναι σε μια κοινωνική και πολιτική κατάσταση που έχει εξαιρετικά ανησυχητικές αναλογίες με την περίοδο του Μεσοπολέμου και την επώαση του Φασιστικού Φιδιού.

Από αυτή τη σκοπιά , χρειάζεται μια ρήξη δυο ταχυτήτων. Στην Ελλάδα ναι μεν πρέπει να βιώσουμε έναν κάποιο «Διαφωτισμό» (εγώ το λεω απλά ενηλικίωση της κοινωνίας μας ) ενώ στην Ευρώπη θα πρέπει να ανασυνταχθούν οι Κοινωνικές και Πολιτικές πρωτοπορίες που θα ξαναφέρουν την Κοινωνία των Πολιτών στο Προσκήνιο. Για μένα τουλάχιστον , η συζήτηση αυτή θα πρέπει να περιλάβει αναλυτικά και τα δρώμενα στην Ε.Ε. και τις ερμηνείες μας πάνω στα NON Γάλλων και Ολλανδών Πολιτών που δεν πρέπει να ερμηνευθούν σαν άρνηση στο Ευρωπαϊκό Όραμα , άλλά άρνηση στη μονεταριστική μεταστροφή των τελευταίων ετών.

Η Ελλάδα , ουραγός και μιμητής κατά κανόνα δυστυχώς , είτε θα συμπαρασυρθεί από τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσα στα επόμενα χρόνια είτε θα παραμείνει βουβός θεατής και θα παγιώσει τη θέση της ως 10ης κατηγορίας θέρετρο για τον λούμπεν τουρισμό των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Διαφωτισμός για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή θα σήμαινε κυρίως μια βαθιά τομή στην Παιδεία που να αφορά κυρίως τους Εκπαιδευτικούς που κατά κανόνα δεν είναι Εκπαιδευτικοί , και σε μια σειρά από Θεσμούς που ξεκινούν από την συντριπτική απλοποίηση των σχέσεών μας με το Κράτος , την απόλυτη αυστηρότητα του Νόμου σε ότι αφορά κάθε υπέρβαση καθήκοντος δημόσιων λειτουργών , τον κάθετο και απόλυτο διαχωρισμό Κράτους –εκκλησίας και πολλά άλλα που αν χρειαστεί , θα τα αναπτύξουμε στη συζήτηση.

Οι περισσότεροι χριστιανικοί ναοί δεν τοποθετήθηκαν πάνω σε προχριστιανικούς τυχαία ή από λάθος ή από άγνοια. Αυτή η πρακτική εφαρμόστηκε από τους χριστιανούς σε όλη την Ευρώπη και αποσκοπούσε στον ''εξορκισμό'' τους από τα ''δαιμονικά'' στοιχεία των ''ειδωλολατρών''. Άλλωστε ΄πως αλλιώς θα επικρατούσε η πρώτη καταγεγραμμένη επιχείρηση πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης αν δεν χρησιμοποιούσε και τέτοια μέσα;

Πάνω στο ζήτημα αυτό καθαυτό να προτείνω και εγώ ένα μάλλον άγνωστο βιβλίο , το θαυμάσιο ιστορικό μυθιστόρημα της πολύ γνωστής Ντόρις Λέσινγκ «Σικάστα».

Αν δε με απατά η μνήμη μου στην Ελλάδα είχε εκδοθεί από τον Κάκτο και όλη η υπόθεση στρέφεται γύρω από την ιερότητα χώρων , υλικών και αρχιτεκτονικής γεωμετρίας των προ χριστιανικών Ναών. Όπου οι Ναοί πια , από θέση και φύση είναι κυριολεκτικά Κοσμικές Μπαταρίες.

Πολύ-πολύ γρήγορα και κυριολεκτικά επιγραμματικά , για ένα τόσο μεγάλο θέμα...

Με το φτωχό μου το μυαλό δεν αντιλαμβάνομαι πως οι συνθέτες της Ελληνικής Γραμματείας όσον αφορά στον Φιλοσοφικό Λόγο ήσαν είτε πολέμιοι είτε συνήγοροι του χριστιανισμού μιας που έδρασαν στοχάστηκαν και έγραψαν πριν την εμφάνιση και τη διάδοση στον ελλαδικό χώρο της συγκεκριμένης ιουδαϊκής θρησκευτικής απόκλισης.

Η «σύγκρουση» ή και κυρίως η υποτιθέμενη «συνέχεια» είναι γνωστό πως αποτελεί προϊόν της επιλεκτικής και εν πολλοίς αυθαίρετης σύνθεσης σπαραγμάτων από τους Αρχαίους , με τρόπο ώστε να υπηρετεί την ανάγκη –κυρίως πολιτειακή και δομική- της νέας θρησκείας. Άλλωστε με περισσό θράσος πλείστοι ιεράρχες της ορθοδοξίας έχουν γράψει πως «κράτησαν από την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία ό,τι αυτοί βρήκαν ως υγιές και χρήσιμο , αποβάλλοντας ταυτόχρονα οτιδήποτε θα μπορούσε να μολύνει στο εξής το σώμα της εκκλησίας του Κυρίου»

Και μόνο αυτό το γεγονός αποτελεί εξ ορισμού μια προϋπόθεση συγκρουσιακού χαρακτήρα.

Ο Ηράκλειτος , ο Εμπεδοκλής , ο Διογένης , ο Δημόκριτος ο Αριστοτέλης , ο Πλάτωνας ο Αισχύλος (δεν τον τοποθετώ από λάθος τον Αισχύλο) μπορούν να ειδωθούν μόνο in context και σε σχέση με την εποχή που τους παρήγαγε τα στοχαστικά ερεθίσματα.

Είναι τεράστιο διανοητικό σφάλμα να ανιχνεύσουμε μια σύγκρουση ή μια σύνθεση , εκεί που δεν υπάρχει καν κοινός τόπος.

Λες: Παρακαλώ,να μην νομίσει κανείς με εμπαθή(=ψευδή)αγάπη προς τους αρχαίους μας προγόνους ότι...εννοώ αυτά που θα γράψω εδώ


-------------------------------------------------------


…με άλλα λόγια, σε δουλειά να βρισκόμαστε ή αλλιώς, έχω καιρό για χάσιμο και κάνω τον δικηγόρου του διαβόλου χάριν κουβέντας.

Διότι δεν μπορώ να αντιληφθώ με άλλο τρόπο, κάποιον που γράφει ένα κατεβατό, δηλώνει πως…δεν το εννοεί, αλλά παρόλα αυτά το ανεβάζει, για το καλό-τάχα- της διαλεκτικής.


Και για πεις τι άραγε; Να αποδείξεις πως ο Όμηρος είναι απλώς ένας (μέγας) Ποιητής και δεν αναφέρεται πάντα στα πράγματα με ρεαλισμό; Αυτό δεν είναι καινούργιο, απεναντίας είναι κάτι απόλυτα αποδεκτό από όλους. Οι συμβολισμοί της Ποιητικής Παραμυθίας, σε συνδυασμό με την Ιστορική αφήγηση ,είναι που προσφέρονται αυστηρά και μόνο για συζήτηση καθαρά Φιλολογική εντός του ιστορικού context πάντα.

Θα ήθελα να καταλάβω «που το πας» γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει συζήτηση.

Δε σου κρύβω πως δυο φορές, έκανα «κλικ» για να σιγουρευτώ πως του κειμένου σου δεν προηγείται άλλο, δηλαδή πως αυτό εδώ το κομμάτι που ανέβασες δεν είναι συνέχεια μιας συζήτησης. Απλά, γιατί είναι παντελώς ξεκάρφωτο.


Λες στην αρχή, «αυτό το θέμα επιθυμώ να το ανοίξω εδώ και πολύ καιρό»….

Πες μας το θέμα λοιπόν…γιατί δεν είναι ορατό.

Έχεις βέβαια έναν τίτλο: Παγανιστικές Μέθοδοι Ερμηνείας στα Αρχαία μας κείμενα.

Ο Παγανισμός ωστόσο, δεν συνιστά κάποια λόγια μέθοδο ερμηνείας κειμένων, τόσο Αρχαίων όσο και Νέων.


Ο Παγανισμός από το λατινικό pagan-paganus όρισε κάποτε τους ανθρώπους που ζούσαν στην ύπαιθρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και σαν έννοια άρχισε να αποκτά (με το στανιό) κάποιο άλλο βάρος με την επιθετική εξάπλωση του Χριστιανισμού από τη Ρώμη προς τις περιοχές αυτές. Οι άνθρωποι της υπαίθρου, (pagans) όπως ήταν φυσικό δεν είχαν καμία απολύτως διάθεση να εγκαταλείψουν τα ήθη τα έθιμα και τις συνήθειες των προγόνων τους και η γεωγραφική τους κατηγοριοποίηση έλαβε μορφή κοινωνικού προσδιορισμού.

Τώρα…επειδή σε αυτούς τους ανθρώπους οι ιερές δοξασίες είχαν μια ενδιαφέρουσα ποικιλότητα ως αντικατοπτρισμό των εκάστοτε τοπικών συνθηκών, πράγματι, τα συνεκτικά σημεία (ιερή σχέση με τα Φύση κυρίως) συμπτύχθηκαν κάτω απότ ον όρο Παγανισμός και μετέπειτα «Παγανιστικές Θρησκείες» ήτοι Θρησκείες που τοποθετούν το Θείο, το Ιερό εντός Κόσμου (Κόσμος με την ακαδημαϊκή ερμηνεία) και όχι σαν κάτι εκτός και πέραν.

Αυτά τα λίγα, για να ακριβολογούμε και να μην πελαγοδρομούμε σε ασαφείς έννοιες που δεν ικανοποιούν τίποτα άλλο παρά τη βολή της απροσδιοριστίας, η οποία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη στην Κοσμολογία και τα Μαθηματικά, αλλά στην περίπτωση , εδώ, δεν εξυπηρετούν τίποτα.

Το θέμα σου λοιπόν…Ποιο είναι;;;

αχα!!! Εξαιρετική είδηση, εξαιρετική! Μπράβο βρε παιδιά, από έναν "αρχαίο" του είδους ;-)

Περιμένω να στηθώ για "να κάνω ακρόαση".