cosmictsak
92Μηνύματα
2005-06-08 21:15Πρώτο μήνυμα
2009-08-31 13:58Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Η χημική ανάλυση δύο βράχων από τον Αρη που έφτασαν στη Γη ως μετεωρίτες υποδεικνύει ότι ο Κόκκινος Πλανήτης παραμένει παγωμένος εδώ και τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια και πιθανότατα δεν ήταν ποτέ αρκετά θερμός και υγρός ώστε να επιτρέψει την εμφάνιση ζωής.
Η ανακάλυψη φαίνεται να καταρρίπτει τη θεωρία ότι ο Αρης ήταν θερμός και υγρός μέχρι πριν από λίγα εκατομμύρια χρόνια. Η νέα έρευνα, πάντως, δεν αποκλείει η γεωθερμική δραστηριότητα του Αρη να έλιωνε τον πάγο τοπικά και να δημιουργούσε για λίγο περιοχές που καλύπτονταν από υγρό νερό.
Μετεωρίτες από τον Αρη μπορούν να φτάσουν μέχρι την επιφάνεια της Γης έπειτα από προσκρούσεις αστεροειδών στην επιφάνεια του Αρη, οι οποίες εκτίναξαν στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες βράχων. Μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί 18 αρειανοί μετεωρίτες
Γράφοντας στο περιοδικό Science, Αμερικανοί ερευνητές αναφέρουν ότι οι δύο μετωρίτες που εξέτασαν αποκλείεται να εκτέθηκαν για μεγάλο διάστημα σε θερμοκρασίας πάνω από τη θερμοκρασία πήξης του νερού.
Αρχικά, η ομάδα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) υπολόγισε την μέγιστη θερμοκρασία στην οποία εκτέθηκαν οι βράχοι κατά τη βίαιη εκτίναξή τους από την επιφάνεια του Αρη πριν από 11 έως 15 εκατομμύρια χρόνια. Συμπέραναν ότι τα τελευταία 15 εκατ. χρόνια οι μετεωρίτες είναι απίθανο να εκτέθηκαν σε θερμοκρασίες άνω των 350 βαθμών Κελσίου, έστω και για σύντομα χρονικά διαστήματα.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές εξέτασαν τη θερμική ιστορία των βράχων από τον σχηματισμό τους μέχρι σήμερα. Για τον σκοπό αυτό, μέτρησαν την ποσότητα του αέριου αργού που παρέμενε στους μετεωρίτες.
Το αργό δημιουργείται στα πετρώματα ως προϊόν της διάσπασης ραδιενεργών ισοτόπων καλίου. Για το λόγο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ραδιοχρονολόγηση. Επιπλέον, όμως, το αργό διαρρέει από τα πετρώματα με ρυθμό που εξαρτάται από τη θερμοκρασία. Όσο πιο ζεστό το περιβάλλον, τόσο λιγότερο το αργό που παραμένει στο βράχο.
«Η ελάχιστη απώλεια αργού που φαίνεται να έχει συμβεί στους βράχους είναι αξιωσημείωτη» αναφέρει στο Reuters ο επικεφαλής της έρευνας Ντέβιντ Σούσερ. «Όπως και να το δει κανείς, αυτοί οι βράχοι ήταν παγωμένοι για πάρα πολύ καιρό»,
«Στη Γη, δεν θα μπορούσες να βρεις ούτε έναν βράχο που βρισκόταν έστω και σε θερμοκρασία δωματίου για τόσο μεγάλο διάστημα» σχολιάζει.
Από δορυφορικές παρατηρήσεις, ωστόσο, είναι γνωστό ότι σε ορισμένες περιοχές του Αρη πρέπει κάποτε να κοιλούσαν ποτάμια, των οποίων οι κοίτες είναι ακόμα εμφανείς.
«Η έρευνά μας», διευκρινίζουν οι ερευνητές, «δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν μικροί θύλακες υγρού νερού σε γεωθερμικές πηγές για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά απλώς υποδεικνύει ότι δεν έχουν υπάρξει περιοχές με μεγάλους όγκους νερού εδώ και τέσσερα δισ. χρόνια.
Ο Αρης, όπως και η Γη, εκτιμάται ότι σχηματίστηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια. Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη είναι σήμερα -55 βαθμοί Κελσίου, ενώ στη Γη είναι περίπου 15 βαθμοί.
news.in.gr
http://www.in.gr/news/article.asp?l...52&lngDtrID=252
Πάντως νομίζω ο τίτλος είναι λίγο 'άδικος', μιας και στο τέλος μας λέει ότι έχουν παρατηρηθεί κοίτες ποταμών και ότι δεν αποκλείεται να υπήρχαν περιοχές με θύλακες υγρού νερού.
Εσείς τι λέτε?
Η ανακάλυψη φαίνεται να καταρρίπτει τη θεωρία ότι ο Αρης ήταν θερμός και υγρός μέχρι πριν από λίγα εκατομμύρια χρόνια. Η νέα έρευνα, πάντως, δεν αποκλείει η γεωθερμική δραστηριότητα του Αρη να έλιωνε τον πάγο τοπικά και να δημιουργούσε για λίγο περιοχές που καλύπτονταν από υγρό νερό.
Μετεωρίτες από τον Αρη μπορούν να φτάσουν μέχρι την επιφάνεια της Γης έπειτα από προσκρούσεις αστεροειδών στην επιφάνεια του Αρη, οι οποίες εκτίναξαν στο Διάστημα τεράστιες ποσότητες βράχων. Μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί 18 αρειανοί μετεωρίτες
Γράφοντας στο περιοδικό Science, Αμερικανοί ερευνητές αναφέρουν ότι οι δύο μετωρίτες που εξέτασαν αποκλείεται να εκτέθηκαν για μεγάλο διάστημα σε θερμοκρασίας πάνω από τη θερμοκρασία πήξης του νερού.
Αρχικά, η ομάδα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) υπολόγισε την μέγιστη θερμοκρασία στην οποία εκτέθηκαν οι βράχοι κατά τη βίαιη εκτίναξή τους από την επιφάνεια του Αρη πριν από 11 έως 15 εκατομμύρια χρόνια. Συμπέραναν ότι τα τελευταία 15 εκατ. χρόνια οι μετεωρίτες είναι απίθανο να εκτέθηκαν σε θερμοκρασίες άνω των 350 βαθμών Κελσίου, έστω και για σύντομα χρονικά διαστήματα.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές εξέτασαν τη θερμική ιστορία των βράχων από τον σχηματισμό τους μέχρι σήμερα. Για τον σκοπό αυτό, μέτρησαν την ποσότητα του αέριου αργού που παρέμενε στους μετεωρίτες.
Το αργό δημιουργείται στα πετρώματα ως προϊόν της διάσπασης ραδιενεργών ισοτόπων καλίου. Για το λόγο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ραδιοχρονολόγηση. Επιπλέον, όμως, το αργό διαρρέει από τα πετρώματα με ρυθμό που εξαρτάται από τη θερμοκρασία. Όσο πιο ζεστό το περιβάλλον, τόσο λιγότερο το αργό που παραμένει στο βράχο.
«Η ελάχιστη απώλεια αργού που φαίνεται να έχει συμβεί στους βράχους είναι αξιωσημείωτη» αναφέρει στο Reuters ο επικεφαλής της έρευνας Ντέβιντ Σούσερ. «Όπως και να το δει κανείς, αυτοί οι βράχοι ήταν παγωμένοι για πάρα πολύ καιρό»,
«Στη Γη, δεν θα μπορούσες να βρεις ούτε έναν βράχο που βρισκόταν έστω και σε θερμοκρασία δωματίου για τόσο μεγάλο διάστημα» σχολιάζει.
Από δορυφορικές παρατηρήσεις, ωστόσο, είναι γνωστό ότι σε ορισμένες περιοχές του Αρη πρέπει κάποτε να κοιλούσαν ποτάμια, των οποίων οι κοίτες είναι ακόμα εμφανείς.
«Η έρευνά μας», διευκρινίζουν οι ερευνητές, «δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν μικροί θύλακες υγρού νερού σε γεωθερμικές πηγές για μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά απλώς υποδεικνύει ότι δεν έχουν υπάρξει περιοχές με μεγάλους όγκους νερού εδώ και τέσσερα δισ. χρόνια.
Ο Αρης, όπως και η Γη, εκτιμάται ότι σχηματίστηκε πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια. Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη είναι σήμερα -55 βαθμοί Κελσίου, ενώ στη Γη είναι περίπου 15 βαθμοί.
news.in.gr
http://www.in.gr/news/article.asp?l...52&lngDtrID=252
Πάντως νομίζω ο τίτλος είναι λίγο 'άδικος', μιας και στο τέλος μας λέει ότι έχουν παρατηρηθεί κοίτες ποταμών και ότι δεν αποκλείεται να υπήρχαν περιοχές με θύλακες υγρού νερού.
Εσείς τι λέτε?
Οι σημειώσεις του Αγγλου μαθηματικού και εκ των θεμελιωτών της Φυσικής Ισαάκ Νεύτωνα γύρω από την αλχημεία, για τις οποίες οι σύγχρονοι επιστήμονες πίστευαν ότι είχαν χαθεί για πάντα, βρέθηκαν τυχαία από ερευνητές που μελετούσαν χειρόγραφα στη Ακαδημία Επιστημών της Βρετανίας.
Όλες οι σημειώσεις του Νεύτωνα για την αλχημεία είχαν βρεθεί μετά το θάνατό του, το 1727. Όμως, τον Ιούλιο του 1936 πωλήθηκαν σε δημοπρασία έναντι του ποσού των 15 λιρών και έκτοτε θεωρούνταν χαμένες. Μόλις πρόσφατα εντοπίστηκαν στη Βασιλική Εταιρεία, από ερευνητές που είχαν αναλάβει να συντάξουν έναν κατάλογο χειρογράφων.
«Πρόκειται για ένα συναρπαστικό εύρημα για όσους ασχολούνται με το Νεύτωνα και για τους ιστορικούς γενικότερα» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Δρ Τζον Γιανγκ του Αυτοκρατορικού Κολεγίου Νιούτον του Λονδίνου.
Το διάσημο έργο του Νεύτωνα «Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας» θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βιβλία στην ιστορία της σύγχρονης επιστήμης. Σε αυτό ο Νεύτωνας αναλύει τους βασικούς νόμους της κίνησης και της βαρύτητας.
Την εποχή του Νεύτωνα ορισμένοι επιστήμονες πίστευαν ότι η αλχημεία αποτελούσε το «κλειδί» για τη μετατροπή των μετάλλων σε χρυσό. Οι σημειώσεις είναι γραμμένες στα αγγλικά από τον ίδιο το Νεύτωνα και θα εκτεθούν στην ετήσια Θερινή Έκθεση Επιστημών του Λονδίνου που ξεκινά στις 4 Ιουλίου.
http://www.in.gr/news/article.asp?l...83&lngDtrID=253
Ξέρει κανείς τίποτα περισσότερο για αυτό το θέμα?
Όλες οι σημειώσεις του Νεύτωνα για την αλχημεία είχαν βρεθεί μετά το θάνατό του, το 1727. Όμως, τον Ιούλιο του 1936 πωλήθηκαν σε δημοπρασία έναντι του ποσού των 15 λιρών και έκτοτε θεωρούνταν χαμένες. Μόλις πρόσφατα εντοπίστηκαν στη Βασιλική Εταιρεία, από ερευνητές που είχαν αναλάβει να συντάξουν έναν κατάλογο χειρογράφων.
«Πρόκειται για ένα συναρπαστικό εύρημα για όσους ασχολούνται με το Νεύτωνα και για τους ιστορικούς γενικότερα» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Δρ Τζον Γιανγκ του Αυτοκρατορικού Κολεγίου Νιούτον του Λονδίνου.
Το διάσημο έργο του Νεύτωνα «Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας» θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βιβλία στην ιστορία της σύγχρονης επιστήμης. Σε αυτό ο Νεύτωνας αναλύει τους βασικούς νόμους της κίνησης και της βαρύτητας.
Την εποχή του Νεύτωνα ορισμένοι επιστήμονες πίστευαν ότι η αλχημεία αποτελούσε το «κλειδί» για τη μετατροπή των μετάλλων σε χρυσό. Οι σημειώσεις είναι γραμμένες στα αγγλικά από τον ίδιο το Νεύτωνα και θα εκτεθούν στην ετήσια Θερινή Έκθεση Επιστημών του Λονδίνου που ξεκινά στις 4 Ιουλίου.
http://www.in.gr/news/article.asp?l...83&lngDtrID=253
Ξέρει κανείς τίποτα περισσότερο για αυτό το θέμα?
Ψαράδες στη βόρεια Ταϊλάνδη έπιασαν -και στη συνέχεια έφαγαν- το μεγαλύτερο ψάρι του γλυκού νερού που έχει καταγραφεί ποτέ, ανακοίνωσαν η National Geographic Society και η WWF. Το αρσενικό γατόψαρο του είδους Pangasius gigas είχε μέγεθος αρκούδας και βάρος 293 κιλά.
Το γιγάντιο γατόψαρο ψαρεύτηκε στον ποταμό Μεκόνγκ, ο οποίος φιλοξενεί περισσότερα είδη γιγάντιων ψαριών από οποιοδήποτε άλλο σύστημαω γλυκού νερού στον κόσμο, αναφέρει την Πέμπτη το Reuters.
«Έχουμε πλέον επιβεβαιώσει ότι αυτό το γατόψαρο είναι ο κάτοχος του ρεκόρ, ένα απίθανο ψάρι» δήλωσε ο Δρ Ζεμπ Χόγκαν της WWF.
Περιβαλλοντιστές στην περιοχή αλλά και τοπικοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να πείσουν τους αλιείς να απελευθερώσουν το γατόψαρο και να το αφήσουν να συνεχίσει το ταξίδι του προς τα βόρεια για να αναπαραχθεί. Στο μεταξύ, όμως, το γιγάντιο ψάρι πέθανε και κατέληξε στα πιάτα των χωρικών.
Το γιγάντιο γατόψαρο του Μεκόνγκ ελιναι το μεγαλύτερο αλλά και το σπανιότερο ψάρι της νοτιοανατολικής Ασίας. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν συνολικά 37 οικογένειες γατόψαρων. Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν έχουν λέπια.
http://www.in.gr/news/article.asp?l...61&lngDtrID=252
Την τελευταία του πνοή άφησε τα ξημερώματα της Πέμπτης ο Μανώλης Αναγνωστάκης. Ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής είχε μεταφερθεί τα μεσάνυχτα στο νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμινγκ» με καρδιοαναπνευστικό πρόβλημα, αλλά λίγο αργότερα εξέπνευσε. Ήταν 80 ετών.
«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή» είχε ξεκαθαρίσει ο ίδιος την τελευταία δεκαπενταετία.
Ίσως γιατί, όπως είχε πει σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας, Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».
Το ποιητικό του έργο υποστηρίχθηκε από τους χιλιάδες αναγνώστες του, καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.
«Δεν υπάρχει άλλος Έλληνας ποιητής με τόσο στρατευμένο πολιτικό βίο που να διοχετεύει τόσο λίγα από τα στοιχεία της ιδεολογικής του ταυτότητας στο ποιητικό του έργο. Το φαινόμενο θα πρέπει να οφείλεται στην υψηλή αισθητική συνείδηση του Αναγνωστάκη» λέει ο ποιητής, καθηγητής Νάσος Βαγενάς.
«Έναν ποιητή της πολιτικής κι έναν πολιτικό της ποίησης» τον έχει χαρακτηρίσει ο καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης.
Η κριτική και η ποίηση του Αναγνωστάκη είναι αναπόσπαστη στο έργο του. «Υπήρξε τολμηρή, ανατάραξε τα νερά της εποχής, ήταν αντιδογματική, αντίθετη από την αριστερά στην οποία ανήκε, αλλά και πολύ πιο οξεία και νηφάλια από τη μαχόμενη κριτική της αστικής τάξης της εποχής του» σημειώνει ο Ν.Βαγενάς.
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε το 1925, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε ιατρική και στη Βιέννη, το 1955, εξειδικεύτηκε στην ακτινολογία. Ασκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Στα φοιτητικά του χρόνια, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, εντάχθηκε στις αντιστασιακές οργανώσεις του ΚΚΕ. «Στην ΕΠΟΝ, έκανα νέες παρέες. Μπήκα κι εγώ στη διανόηση. Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε» είχε πει.
Για την πολιτική του δράση φυλακίστηκε, την περίοδο 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Ποιητής απόλυτα καθορισμένος από την εποχή του και τα βιώματά του, πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα» (1942) και στο φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), του οποίου διετέλεσε και αρχισυντάκτης.
Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα Αυγή, με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» ( 1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).
Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές: «Εποχές. Θεσσαλονίκη» 1945, «Εποχές 2. Σέρρες» 1948 και «Εποχές 3, Θεσσαλονίκη» 1954 (ιδιωτικές εκδόσεις), «Τα Ποιήματα» 1941-1956, «Συνέχεια 3» 1962 , «Στόχος» 1970, «Ποιήματα 1941-1971», «Κόμμα» 1971.
Επίσης, τα «Υπέρ και Κατά» 1965, «Το Περιθώριο, 68-69», η μελέτη «Αντιδογματικά. Αρθρα και Σημειώματα 1946-1977», «Τα Συμπληρωματικά» 1985, «Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης, η Ζωή και το Έργο του, μια πρώτη απόπειρα κριτικής προσέγγισης» 1987, «Η χαμηλή Φωνή» 1990 και το «Υ.Γ.» 1992.
Το έργο του Μανώλη Αναγνωστάκη, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από κορυφαίους Έλληνες συνθέτες.
«Οι νεκροί του εμφυλίου, το ανώνυμο πλήθος, ο αστικός χώρος, κυρίως της Θεσσαλονίκης, η δικτατορία του '67, αντανακλά το ανθρώπινο δράμα, πάντα επίκαιρο και στο σήμερα. Είναι ο κόσμος του 80χρονου ποιητή και προπάντων της νεότητας. Με τη χάρη της τέχνης του, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, παραμένει νέος, συνεχίζοντας σταθερά το ταξίδι του μέσα στην τέχνη» σημειώνει ο καθηγητής και φίλος του Παναγιώτης Μουλάς.
Τον Μανώλη Αναγνωστάκη συντρόφευε μέχρι το τέλος της ζωής του η γυναίκα του, Νόρα και ο γιος τους, Ανέστης.
Συλλυπητήριες δηλώσεις
Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και συνδικαλιστικών φορέων, εκφράζουν την βαθιά τους θλίψη για το θάνατο του μεγάλου ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη.
Η κηδεία του ποιητή θα γίνει την Δευτέρα δημοσία δαπάνη ως ένδειξη τιμής προς τον εκλιπόντα και το έργο του, όπως ανακοίνωσε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού.
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών και η ταφή του ποιητή, θα γίνει στο Νεκροταφείο Αμαρουσίου. Οι ώρες δεν έχουν προς το παρόν καθοριστεί.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας μόλις πληροφορήθηκε το θάνατο του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Η φωνή του Μανώλη Αναγνωστάκη θα μας λείψει όσο και η σιωπή του των τελευταίων χρόνων. Για όσους τον γνώρισαν προσωπικά και για εκείνους που ακολούθησαν τους δρόμους που άνοιξε με το έργο του η απώλειά του θα είναι αξεπέραστη.
Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στους δικούς του ανθρώπους και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος θα αποκαλύπτει διαρκώς τη δύναμη της ποίησής του που, σύμφωνα με μια δική του φράση, είναι 'απόδειξη, όχι επίδειξη'».
Τα συλλυπητήρια του για το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη εξέφρασε ο πρωθυπουργός και υπουργός Πολιτισμού Κώστας Καραμανλής, αναφέροντας σε δήλωσή του ότι «τα ελληνικά γράμματα, ο ελληνικός πολιτισμός έχασαν σήμερα έναν σπουδαίο ποιητή, έναν σεμνό αγωνιστή. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, με τη ζωή και το έργο του δίδαξε συνέπεια και ήθος. Κατέδειξε στην πράξη ότι προϋπόθεση κάθε οράματος για ένα καλύτερο μέλλον είναι η ευαισθησία και η ολόψυχη στράτευση στον αγώνα για υψηλές αξίες και ιδανικά».
«Έφυγε ένας άνθρωπος χαρισματικός, που λάμπρυνε με το έργο του τα ελληνικά γράμματα. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης αφήνει σημαντική παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές. Θα τον θυμόμαστε πάντα για το ήθος και την αφοσίωσή του στην τέχνη του» ανέφερε η αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Ο υφυπουργός Πολιτισμού Πέτρος Τατούλης δήλωσε: «Ο Μανώλης Αναγνωστάκης υπήρξε σπουδαίος ποιητής και συνεπής αγωνιστής των ιδεών του. Η συνέπειά του αυτή σηματοδότησε τη ζωή και το έργο του».
«Η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα, θρηνούν την απώλεια ενός ποιητή που υπηρέτησε με συνέπεια τις ιδέες και τις αξίες του χώρου του. Η ελληνική λογοτεχνία μετρά μια νέα σημαντική απώλεια με το θάνατο του Θεσσαλονικέα Μανώλη Αναγνωστάκη, που με λιτό ποιητικό τρόπο εξέφρασε ιδέες και αξίες των 'εποχών' του» επισήμανε ο γγ του ΥΠΠΟ Χρήστος Ζαχόπουλος.
Η δήμαρχος Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη ανέφερε: «Με θλίψη πληροφορήθηκα το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη, ενός από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ποιητές της γενιάς του. O Μανώλης Αναγνωστάκης με το ήθος, τη σεμνότητα, την αγωνιστικότητα και το ανεκτίμητο έργο του υπήρξε πρότυπο ανθρώπου, ιδεολόγου και διανοητή».
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε: «Ο Μανώλης Αναγνωστάκης δημιούργησε τη δική του ασυμβίβαστη και μοναδική πορεία. Λιτός, κριτικός και πρωτοπόρος, αγωνιστής σ’ ολόκληρη τη ζωή του, μας αφήνει ένα μεγάλο έργο με καθολική αναγνώριση. Με σεμνότητα και σπάνιο ήθος πορεύτηκε σε δύσκολες εποχές διδάσκοντας με την παρουσία και το έργο του γενιές Ελλήνων. Με ανοιχτό πνεύμα και πάντα ανήσυχη σκέψη δεν δίσταζε να ανοίγει νέους δρόμους, να αναζητά νέες ιδέες, να χαράζει τα δικά του φωτεινά μονοπάτια, μένοντας σταθερός στις αρχές και τις αξίες του. Ακόμα και η σιωπή του ήταν μια μεγάλη κραυγή ελευθερίας. Τίμησε την Ελλάδα με την παρουσία και τη διαδρομή του».
Η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, σε συλλυπητήριο τηλεγράφημα προς την οικογένεια του Μανώλη Αναγνωστάκη, τονίζει: «Θερμά συλλυπητήρια για το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη, ενός από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του».
«Ο Μανώλης ανήκε εν ζωή και θα ανήκει στο διηνεκές σε εκείνους τους ολίγους που συνταιριάζουν την υψηλή λογοτεχνική δημιουργία με την αγωνιστική στάση, την ανθρώπινη σεμνότητα με την πρωταγωνιστική προσφορά στα πολιτισμικά δρώμενα του τόπου μας. Στην οικογένειά του, εκ μέρους των συντρόφων του, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου και καταθέτω τη βαθιά ευγνωμοσύνη για το έργο και το πρότυπο ζωής, που κληροδοτεί σε όλους ο αγαπημένος μας Μανώλης Αναγνωστάκης» δήλωσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ και βουλευτής του κόμματος Νίκος Κωνσταντόπουλος αναφέρει σε δήλωση του ότι «O Μανώλης Αναγνωστάκης της σπαραχτικής σιωπής και της άγρυπνης συνείδησης θα είναι πάντα πλούτος της ζωής μας, κιβωτός μνήμης και οραμάτων τόσων αγώνων».
Συλλυπητήριες δηλώσεις έκαναν επίσης ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γ.Μπανιάς, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος και ο ζωγράφος Κ.Λαχάς, ενώ τη βαθύτατη θλίψη της για το θάνατο του Μ.Αναγνωστάκη εκφράζει σε ανακοίνωσή της και η ΕΣΗΕΜ-Θ.
http://www.in.gr/news/article.asp?l...65&lngDtrID=253
«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή» είχε ξεκαθαρίσει ο ίδιος την τελευταία δεκαπενταετία.
Ίσως γιατί, όπως είχε πει σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας, Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό».
Το ποιητικό του έργο υποστηρίχθηκε από τους χιλιάδες αναγνώστες του, καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.
«Δεν υπάρχει άλλος Έλληνας ποιητής με τόσο στρατευμένο πολιτικό βίο που να διοχετεύει τόσο λίγα από τα στοιχεία της ιδεολογικής του ταυτότητας στο ποιητικό του έργο. Το φαινόμενο θα πρέπει να οφείλεται στην υψηλή αισθητική συνείδηση του Αναγνωστάκη» λέει ο ποιητής, καθηγητής Νάσος Βαγενάς.
«Έναν ποιητή της πολιτικής κι έναν πολιτικό της ποίησης» τον έχει χαρακτηρίσει ο καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης.
Η κριτική και η ποίηση του Αναγνωστάκη είναι αναπόσπαστη στο έργο του. «Υπήρξε τολμηρή, ανατάραξε τα νερά της εποχής, ήταν αντιδογματική, αντίθετη από την αριστερά στην οποία ανήκε, αλλά και πολύ πιο οξεία και νηφάλια από τη μαχόμενη κριτική της αστικής τάξης της εποχής του» σημειώνει ο Ν.Βαγενάς.
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε το 1925, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε ιατρική και στη Βιέννη, το 1955, εξειδικεύτηκε στην ακτινολογία. Ασκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Στα φοιτητικά του χρόνια, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, εντάχθηκε στις αντιστασιακές οργανώσεις του ΚΚΕ. «Στην ΕΠΟΝ, έκανα νέες παρέες. Μπήκα κι εγώ στη διανόηση. Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε» είχε πει.
Για την πολιτική του δράση φυλακίστηκε, την περίοδο 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Ποιητής απόλυτα καθορισμένος από την εποχή του και τα βιώματά του, πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα» (1942) και στο φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), του οποίου διετέλεσε και αρχισυντάκτης.
Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα Αυγή, με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» ( 1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).
Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές: «Εποχές. Θεσσαλονίκη» 1945, «Εποχές 2. Σέρρες» 1948 και «Εποχές 3, Θεσσαλονίκη» 1954 (ιδιωτικές εκδόσεις), «Τα Ποιήματα» 1941-1956, «Συνέχεια 3» 1962 , «Στόχος» 1970, «Ποιήματα 1941-1971», «Κόμμα» 1971.
Επίσης, τα «Υπέρ και Κατά» 1965, «Το Περιθώριο, 68-69», η μελέτη «Αντιδογματικά. Αρθρα και Σημειώματα 1946-1977», «Τα Συμπληρωματικά» 1985, «Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης, η Ζωή και το Έργο του, μια πρώτη απόπειρα κριτικής προσέγγισης» 1987, «Η χαμηλή Φωνή» 1990 και το «Υ.Γ.» 1992.
Το έργο του Μανώλη Αναγνωστάκη, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από κορυφαίους Έλληνες συνθέτες.
«Οι νεκροί του εμφυλίου, το ανώνυμο πλήθος, ο αστικός χώρος, κυρίως της Θεσσαλονίκης, η δικτατορία του '67, αντανακλά το ανθρώπινο δράμα, πάντα επίκαιρο και στο σήμερα. Είναι ο κόσμος του 80χρονου ποιητή και προπάντων της νεότητας. Με τη χάρη της τέχνης του, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, παραμένει νέος, συνεχίζοντας σταθερά το ταξίδι του μέσα στην τέχνη» σημειώνει ο καθηγητής και φίλος του Παναγιώτης Μουλάς.
Τον Μανώλη Αναγνωστάκη συντρόφευε μέχρι το τέλος της ζωής του η γυναίκα του, Νόρα και ο γιος τους, Ανέστης.
Συλλυπητήριες δηλώσεις
Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και συνδικαλιστικών φορέων, εκφράζουν την βαθιά τους θλίψη για το θάνατο του μεγάλου ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη.
Η κηδεία του ποιητή θα γίνει την Δευτέρα δημοσία δαπάνη ως ένδειξη τιμής προς τον εκλιπόντα και το έργο του, όπως ανακοίνωσε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού.
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών και η ταφή του ποιητή, θα γίνει στο Νεκροταφείο Αμαρουσίου. Οι ώρες δεν έχουν προς το παρόν καθοριστεί.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας μόλις πληροφορήθηκε το θάνατο του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Η φωνή του Μανώλη Αναγνωστάκη θα μας λείψει όσο και η σιωπή του των τελευταίων χρόνων. Για όσους τον γνώρισαν προσωπικά και για εκείνους που ακολούθησαν τους δρόμους που άνοιξε με το έργο του η απώλειά του θα είναι αξεπέραστη.
Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στους δικούς του ανθρώπους και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος θα αποκαλύπτει διαρκώς τη δύναμη της ποίησής του που, σύμφωνα με μια δική του φράση, είναι 'απόδειξη, όχι επίδειξη'».
Τα συλλυπητήρια του για το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη εξέφρασε ο πρωθυπουργός και υπουργός Πολιτισμού Κώστας Καραμανλής, αναφέροντας σε δήλωσή του ότι «τα ελληνικά γράμματα, ο ελληνικός πολιτισμός έχασαν σήμερα έναν σπουδαίο ποιητή, έναν σεμνό αγωνιστή. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, με τη ζωή και το έργο του δίδαξε συνέπεια και ήθος. Κατέδειξε στην πράξη ότι προϋπόθεση κάθε οράματος για ένα καλύτερο μέλλον είναι η ευαισθησία και η ολόψυχη στράτευση στον αγώνα για υψηλές αξίες και ιδανικά».
«Έφυγε ένας άνθρωπος χαρισματικός, που λάμπρυνε με το έργο του τα ελληνικά γράμματα. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης αφήνει σημαντική παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές. Θα τον θυμόμαστε πάντα για το ήθος και την αφοσίωσή του στην τέχνη του» ανέφερε η αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Ο υφυπουργός Πολιτισμού Πέτρος Τατούλης δήλωσε: «Ο Μανώλης Αναγνωστάκης υπήρξε σπουδαίος ποιητής και συνεπής αγωνιστής των ιδεών του. Η συνέπειά του αυτή σηματοδότησε τη ζωή και το έργο του».
«Η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα, θρηνούν την απώλεια ενός ποιητή που υπηρέτησε με συνέπεια τις ιδέες και τις αξίες του χώρου του. Η ελληνική λογοτεχνία μετρά μια νέα σημαντική απώλεια με το θάνατο του Θεσσαλονικέα Μανώλη Αναγνωστάκη, που με λιτό ποιητικό τρόπο εξέφρασε ιδέες και αξίες των 'εποχών' του» επισήμανε ο γγ του ΥΠΠΟ Χρήστος Ζαχόπουλος.
Η δήμαρχος Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη ανέφερε: «Με θλίψη πληροφορήθηκα το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη, ενός από τους πιο σημαντικούς Έλληνες ποιητές της γενιάς του. O Μανώλης Αναγνωστάκης με το ήθος, τη σεμνότητα, την αγωνιστικότητα και το ανεκτίμητο έργο του υπήρξε πρότυπο ανθρώπου, ιδεολόγου και διανοητή».
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε: «Ο Μανώλης Αναγνωστάκης δημιούργησε τη δική του ασυμβίβαστη και μοναδική πορεία. Λιτός, κριτικός και πρωτοπόρος, αγωνιστής σ’ ολόκληρη τη ζωή του, μας αφήνει ένα μεγάλο έργο με καθολική αναγνώριση. Με σεμνότητα και σπάνιο ήθος πορεύτηκε σε δύσκολες εποχές διδάσκοντας με την παρουσία και το έργο του γενιές Ελλήνων. Με ανοιχτό πνεύμα και πάντα ανήσυχη σκέψη δεν δίσταζε να ανοίγει νέους δρόμους, να αναζητά νέες ιδέες, να χαράζει τα δικά του φωτεινά μονοπάτια, μένοντας σταθερός στις αρχές και τις αξίες του. Ακόμα και η σιωπή του ήταν μια μεγάλη κραυγή ελευθερίας. Τίμησε την Ελλάδα με την παρουσία και τη διαδρομή του».
Η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, σε συλλυπητήριο τηλεγράφημα προς την οικογένεια του Μανώλη Αναγνωστάκη, τονίζει: «Θερμά συλλυπητήρια για το θάνατο του Μανώλη Αναγνωστάκη, ενός από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του».
«Ο Μανώλης ανήκε εν ζωή και θα ανήκει στο διηνεκές σε εκείνους τους ολίγους που συνταιριάζουν την υψηλή λογοτεχνική δημιουργία με την αγωνιστική στάση, την ανθρώπινη σεμνότητα με την πρωταγωνιστική προσφορά στα πολιτισμικά δρώμενα του τόπου μας. Στην οικογένειά του, εκ μέρους των συντρόφων του, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου και καταθέτω τη βαθιά ευγνωμοσύνη για το έργο και το πρότυπο ζωής, που κληροδοτεί σε όλους ο αγαπημένος μας Μανώλης Αναγνωστάκης» δήλωσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος.
Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ και βουλευτής του κόμματος Νίκος Κωνσταντόπουλος αναφέρει σε δήλωση του ότι «O Μανώλης Αναγνωστάκης της σπαραχτικής σιωπής και της άγρυπνης συνείδησης θα είναι πάντα πλούτος της ζωής μας, κιβωτός μνήμης και οραμάτων τόσων αγώνων».
Συλλυπητήριες δηλώσεις έκαναν επίσης ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γ.Μπανιάς, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος και ο ζωγράφος Κ.Λαχάς, ενώ τη βαθύτατη θλίψη της για το θάνατο του Μ.Αναγνωστάκη εκφράζει σε ανακοίνωσή της και η ΕΣΗΕΜ-Θ.
http://www.in.gr/news/article.asp?l...65&lngDtrID=253
Όσο ο καιρός περνάει ένα πλήθος ενδείξεων συνηγορεί προς την άποψη ότι, ο Κολόμβος απλά ΞΑΝΑ-πήγε στην Αμερική, την οποία άλλοι λαοί είχαν πριν επισκεφτεί πριν από αυτόν. Μια απ' αυτές τις ενδείξεις είναι και μια αμφιλεγόμενη πέτρα με σκαλισμένους πάνω της ρούνους (σύμβολα της αρχαίας κέλτικης γλώσσας) που φανερώνουν επίσκεψη Νορβηγών ένα αιώνα πριν από την εποχή του Κολόμβου & αλλά και πιθανή επίσκεψη του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στη «Νέα Γη».
Το εύρημα αυτό, γνωστό ως «Ρουνό-λιθος του Κέσινγκτον» ("Kensington Runestone"), βρίσκεται στο Κέσινγκτον της Μινεσότα των Η.Π.Α. Ο λίθος αυτός βρέθηκε το 1898 θαμμένος στις ρίζες ενός δέντρου από τον Olof Ohman, κάτοικο της περιοχής Αλεξάνδρεια της Μινεσότα και αποκάλυπτε ότι το 1362 Νορβηγοί Βίκινγκς είχαν επισκεφθεί την περιοχή.
Έκτοτε ένας «πόλεμος» έχει ξεσπάσει για την αυθεντικότητα της λίθου, «πόλεμος» ο οποίος έχει τελευταία ενταθεί καθώς παρουσιάστηκε και μια νέα θεωρία που θέλει τα - σκαλισμένα - περιεχόμενα της λίθου να είναι κωδικοποιημένα και να σχετίζονται με το ταξίδι Ναϊτών Ιπποτών στην Αμερική.
Ένα απόσπασμα των ρούνων αναφέρει:
«Οκτώ Γότθοι και 22 Νορβηγοί σε ένα εξερευνητικό ταξίδι & δέκα άνδρες κόκκινοι από αίμα και νεκροί & 14 μέρες ταξιδιού από το νησί αυτό & έτος 1362»
Ρίχνοντας μια πιο βαθιά ματιά στη σύγχυση και τις διαφωνίες που έχει προκαλέσει η λίθος, βρίσκουμε από τη μια μεριά τον Darwin Ohman (εγγονό του Olof Ohman), ο οποίος υποστηρίζει ότι η λίθος είναι αυθεντική κι ότι ο παππούς του δεν πλαστογράφησε το περιεχόμενό της ή μέρος του όπως ισχυρίζονται κάποιοι ειδικοί.
Μαζί του συμφωνούν ο γεωλόγος Scott Wolter και ο μηχανικός Dick Nielsen, οι οποίοι όχι μόνο υποστηρίζουν την αυθεντικότητα της λίθου, αλλά πιστεύουν ότι το περιεχόμενό της είναι κωδικοποιημένο και ότι έχει πολλά ακόμα μυστικά να αποκαλύψει.
Ο Wolter δηλώνει ότι τα σκαλίσματα της λίθου αποκλείεται να έχουν γίνει από τον Olof Ohman, καθώς χρονολογούνται πάνω από 200 χρόνια πριν, πολύ πριν από την εποχή που ξεθάφτηκε η λίθος.
Από την αντίθετη πλευρά κάποιοι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι, κάποιοι από τους σκαλισμένους ρούνους είναι φτιαγμένοι στη σύγχρονη εποχή και δεν κρύβουν τίποτα αρχαίο.
Όμως κάποιες ενδείξεις τείνουν να τους διαψεύσουν καθώς πάνω στη λίθο έχουν βρεθεί σπάνιοι ρούνοι, που δεν συναντούνται παρά μόνο στην Ευρώπη του 14ου αιώνα.
Συγκεκριμένα τρεις ρούνοι σε σχήμα "R" με μια κουκίδα στη μέση, θεωρούνται σπάνιοι και έχουν βρεθεί μόνο σε σουηδικά κείμενα του 14ου αιώνα και σε ταφόπλακες που βρίσκονται σε αρχαίες εκκλησίες του νησιού Gotland της Σουηδίας. Κάτι τέτοιο υποδηλώνει μια μοναδική σχέση ανάμεσα στην Ευρώπη του 14ου αιώνα και στα χαραγμένα σύμβολα της λίθου.
Η ιστορία προχωράει ακόμα πιο πέρα και αποκτά επιπλέον μυστήριο καθώς, πάνω στις ίδιες ταφόπλακες βρίσκονται σταυροί χαρακτηριστικοί των Ναϊτών, αυτού του μυστηριώδους ιπποτικού τάγματος, που τόση δύναμη απέκτησε στη μεσαιωνική Ευρώπη και που τόσο ανελέητα καταδιώχθηκε από τον Πάπα στις αρχές του 14ου αιώνα.
Επιπλέον, ο Wolter πιστεύει ότι οι λέξεις πάνω στη λίθο αποτελούν ένα κωδικοποιημένο κείμενο και ότι δεν αναφέρετε απλά στο θάνατο δέκα ανδρών αλλά κρύβει το μυστικό λόγο ύπαρξης του ρουνόλιθου.
Αποδίδοντας μια αριθμητική αξία σε κάθε ρούνο, (ακολουθώντας δηλ. ένα λεξαριθμικό κλειδί ερμηνείας όπως συμβαίνει και με την αρχαία ελληνική γλώσσα) οι Wolter και Nielsen συνέδεσαν τρεις συγκεκριμένους ρούνους με ένα ημερολογιακό σύστημα του μεσαίωνα γνωστό ως «Πίνακας του Πάσχα» ("Easter Table"). Οι τρεις ρούνοι - ως εκ θαύματος - σχημάτισαν το έτος 1362, δηλ. ακριβώς το ίδιο έτος που με καθαρά αριθμητικό τρόπο αναγράφεται και στη λίθο. Άρα - κατά τους Wolter και Nielsen - η λίθος μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους: τον κανονικό από τον οποίο δεν βγαίνει και ξεκάθαρο νόημα και άλλον έναν που όμως χρειάζεται αποκωδικοποίηση και που ίσως συνδέεται με άφιξη Ναϊτών στην Αμερική. Είναι λογικό εξάλλου οι Ναΐτες να θεώρησαν τον τόπο αυτό ασφαλές καταφύγιο.
Ο συσχετισμός αυτός ξυπνάει τις - πρόσφατες - μνήμες κάποιων για το πολυσυζητημένο έργο του Dan Brown «Κώδικας ντα Βίντσι» μέσα στο οποίο τόσος λόγος γίνεται για τους Ναΐτες και την απόκρυφη γνώση τους.
Προς το παρόν πάντως οι Wolter και Nielsen συγγράφουν ένα βιβλίο με τίτλο "The Kensington Rune Stone: Compelling New Evidence" («Ο Λίθος των Ρούνων του Κένσινγκτον: Ακαταμάχητα νέα στοιχεία») περιμένοντας να επαληθευτούν ή να αμφισβητηθούν οι απόψεις τους.
Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: Esoterica.gr
http://tech.pathfinder.gr/xpaths/anc_ciliz/37.html
Το εύρημα αυτό, γνωστό ως «Ρουνό-λιθος του Κέσινγκτον» ("Kensington Runestone"), βρίσκεται στο Κέσινγκτον της Μινεσότα των Η.Π.Α. Ο λίθος αυτός βρέθηκε το 1898 θαμμένος στις ρίζες ενός δέντρου από τον Olof Ohman, κάτοικο της περιοχής Αλεξάνδρεια της Μινεσότα και αποκάλυπτε ότι το 1362 Νορβηγοί Βίκινγκς είχαν επισκεφθεί την περιοχή.
Έκτοτε ένας «πόλεμος» έχει ξεσπάσει για την αυθεντικότητα της λίθου, «πόλεμος» ο οποίος έχει τελευταία ενταθεί καθώς παρουσιάστηκε και μια νέα θεωρία που θέλει τα - σκαλισμένα - περιεχόμενα της λίθου να είναι κωδικοποιημένα και να σχετίζονται με το ταξίδι Ναϊτών Ιπποτών στην Αμερική.
Ένα απόσπασμα των ρούνων αναφέρει:
«Οκτώ Γότθοι και 22 Νορβηγοί σε ένα εξερευνητικό ταξίδι & δέκα άνδρες κόκκινοι από αίμα και νεκροί & 14 μέρες ταξιδιού από το νησί αυτό & έτος 1362»
Ρίχνοντας μια πιο βαθιά ματιά στη σύγχυση και τις διαφωνίες που έχει προκαλέσει η λίθος, βρίσκουμε από τη μια μεριά τον Darwin Ohman (εγγονό του Olof Ohman), ο οποίος υποστηρίζει ότι η λίθος είναι αυθεντική κι ότι ο παππούς του δεν πλαστογράφησε το περιεχόμενό της ή μέρος του όπως ισχυρίζονται κάποιοι ειδικοί.
Μαζί του συμφωνούν ο γεωλόγος Scott Wolter και ο μηχανικός Dick Nielsen, οι οποίοι όχι μόνο υποστηρίζουν την αυθεντικότητα της λίθου, αλλά πιστεύουν ότι το περιεχόμενό της είναι κωδικοποιημένο και ότι έχει πολλά ακόμα μυστικά να αποκαλύψει.
Ο Wolter δηλώνει ότι τα σκαλίσματα της λίθου αποκλείεται να έχουν γίνει από τον Olof Ohman, καθώς χρονολογούνται πάνω από 200 χρόνια πριν, πολύ πριν από την εποχή που ξεθάφτηκε η λίθος.
Από την αντίθετη πλευρά κάποιοι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι, κάποιοι από τους σκαλισμένους ρούνους είναι φτιαγμένοι στη σύγχρονη εποχή και δεν κρύβουν τίποτα αρχαίο.
Όμως κάποιες ενδείξεις τείνουν να τους διαψεύσουν καθώς πάνω στη λίθο έχουν βρεθεί σπάνιοι ρούνοι, που δεν συναντούνται παρά μόνο στην Ευρώπη του 14ου αιώνα.
Συγκεκριμένα τρεις ρούνοι σε σχήμα "R" με μια κουκίδα στη μέση, θεωρούνται σπάνιοι και έχουν βρεθεί μόνο σε σουηδικά κείμενα του 14ου αιώνα και σε ταφόπλακες που βρίσκονται σε αρχαίες εκκλησίες του νησιού Gotland της Σουηδίας. Κάτι τέτοιο υποδηλώνει μια μοναδική σχέση ανάμεσα στην Ευρώπη του 14ου αιώνα και στα χαραγμένα σύμβολα της λίθου.
Η ιστορία προχωράει ακόμα πιο πέρα και αποκτά επιπλέον μυστήριο καθώς, πάνω στις ίδιες ταφόπλακες βρίσκονται σταυροί χαρακτηριστικοί των Ναϊτών, αυτού του μυστηριώδους ιπποτικού τάγματος, που τόση δύναμη απέκτησε στη μεσαιωνική Ευρώπη και που τόσο ανελέητα καταδιώχθηκε από τον Πάπα στις αρχές του 14ου αιώνα.
Επιπλέον, ο Wolter πιστεύει ότι οι λέξεις πάνω στη λίθο αποτελούν ένα κωδικοποιημένο κείμενο και ότι δεν αναφέρετε απλά στο θάνατο δέκα ανδρών αλλά κρύβει το μυστικό λόγο ύπαρξης του ρουνόλιθου.
Αποδίδοντας μια αριθμητική αξία σε κάθε ρούνο, (ακολουθώντας δηλ. ένα λεξαριθμικό κλειδί ερμηνείας όπως συμβαίνει και με την αρχαία ελληνική γλώσσα) οι Wolter και Nielsen συνέδεσαν τρεις συγκεκριμένους ρούνους με ένα ημερολογιακό σύστημα του μεσαίωνα γνωστό ως «Πίνακας του Πάσχα» ("Easter Table"). Οι τρεις ρούνοι - ως εκ θαύματος - σχημάτισαν το έτος 1362, δηλ. ακριβώς το ίδιο έτος που με καθαρά αριθμητικό τρόπο αναγράφεται και στη λίθο. Άρα - κατά τους Wolter και Nielsen - η λίθος μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους: τον κανονικό από τον οποίο δεν βγαίνει και ξεκάθαρο νόημα και άλλον έναν που όμως χρειάζεται αποκωδικοποίηση και που ίσως συνδέεται με άφιξη Ναϊτών στην Αμερική. Είναι λογικό εξάλλου οι Ναΐτες να θεώρησαν τον τόπο αυτό ασφαλές καταφύγιο.
Ο συσχετισμός αυτός ξυπνάει τις - πρόσφατες - μνήμες κάποιων για το πολυσυζητημένο έργο του Dan Brown «Κώδικας ντα Βίντσι» μέσα στο οποίο τόσος λόγος γίνεται για τους Ναΐτες και την απόκρυφη γνώση τους.
Προς το παρόν πάντως οι Wolter και Nielsen συγγράφουν ένα βιβλίο με τίτλο "The Kensington Rune Stone: Compelling New Evidence" («Ο Λίθος των Ρούνων του Κένσινγκτον: Ακαταμάχητα νέα στοιχεία») περιμένοντας να επαληθευτούν ή να αμφισβητηθούν οι απόψεις τους.
Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: Esoterica.gr
http://tech.pathfinder.gr/xpaths/anc_ciliz/37.html
θέλουμε χρόνο να το συνηθήσουμε αλλά καλό είναι. Το μόνο πρόβλημα προς το παρόν είναι ότι όταν θέλω να βάλω smilies μου τα βάζει δίπλα στον τίτλο και όχι στο μήνυμα. Γιατί άραγες?
Καλοτάξιδο!
Ναι αυτό είναι! Πολύ καλό! Thanks!
Όσο για το άλλο, μην είσαι τόσο σίγουρη.
Όσο για το άλλο, μην είσαι τόσο σίγουρη.
Καλά, να πουλήσουν λίγο παραπάνω θέλουν και αυτοί μιάς και ο αντιαμερικανισμός είναι της μόδας τώρα τελευταία.
Ένα βίντεοκλιπ τους που παίζουν στην θέση τους κάτι χοντροί το έχεις δει? Πολύ καλό αλλά δεν θυμάμαι τον τίτλο. Μπορείς να βοηθήσεις?
Ένα βίντεοκλιπ τους που παίζουν στην θέση τους κάτι χοντροί το έχεις δει? Πολύ καλό αλλά δεν θυμάμαι τον τίτλο. Μπορείς να βοηθήσεις?
Φίλε THESSALONIKIΕ δυστυχώς δεν βλέπω καμμιά φωτογραφία. Ξαναδοκίμασε...
Πριν λίγες μέρες, η αγγλική τηλεόραση παρουσίασε ένα ντοκυμαντέρ για ιπτάμενους δίσκους κατασκευασμένους από τον άνθρωπο.
Ξεκίνησε μιλώντας για την τεχνολογία που είχαν αναπτύξει οι Ναζί στο τέλος του Β'ΠΠ και συνέχισε λέγοντας ότι μετά το τέλος του πολέμου Αμερικάνοι και Ρώσοι άρχισαν να κατασκευάζουν ιπτάμενους δίσκους με την βοήθεια Γερμανών επιστημόνων οι οποίοι είχαν ήδη κατασκευάσει κάποιους κατά την διάρκεια του πολέμου.
Το ντοκυμαντέρ έλεγε πως αρχικά οι Ρώσοι είχαν στην κατοχή τους πιό σημαντικούς επιστήμονες και έτσι τα δικά τους προγράμματα προχωρούσαν πιό γρήγορα.
Το ενδιαφέρον με αυτό το ντοκυμαντέρ ήταν ότι είχε πολύ καλό οπτικό υλικό και μάλιστα είχε και συνέντευξη από Γερμανό επιστήμονα που είχε δουλέψει με τους Ρώσους (δεν θυμάμαι το όνομά του) και ο οποίος κάποια στιγμή (δεκαετία 70), πέρασε στο Δυτικό Βερολίνο και ζήτησε άσυλο και προσφέρθηκε να δουλέψει για τους Αμερικάνους. Δεν είχε μαζί του τίποτα αλλά όταν του δώσανε ένα χαρτί άρχισε να σχεδιάζει πειραματικά μοντέλα ιπτάμενων δίσκων που είχαν κατασκευάσει με την βοήθειά του οι Ρώσοι!
Οι Αμερικάνοι έμειναν έκπληκτοι και τον πήραν στα δικά τους προγράμματα.
Μίλαγαν πολλοί και ήταν αρκετά τεκμηριωμένα όσα παρουσιάστηκαν σε αυτό το ντοκυμαντέρ.
Επίσης έλεγε ότι το αμόκ για τους ιπτάμενους δίσκους δημιουργήθηκε επίτηδες από την κυβέρνηση των ΗΠΑ...
Όποιος έχει πληροφορίες ή γνωρίζει περισσότερα πάνω στο θέμα ας γράψει δυο γραμμές. Ενδιαφέρομαι για το όνομα του Γερμανού επιστήμονα.
Ξεκίνησε μιλώντας για την τεχνολογία που είχαν αναπτύξει οι Ναζί στο τέλος του Β'ΠΠ και συνέχισε λέγοντας ότι μετά το τέλος του πολέμου Αμερικάνοι και Ρώσοι άρχισαν να κατασκευάζουν ιπτάμενους δίσκους με την βοήθεια Γερμανών επιστημόνων οι οποίοι είχαν ήδη κατασκευάσει κάποιους κατά την διάρκεια του πολέμου.
Το ντοκυμαντέρ έλεγε πως αρχικά οι Ρώσοι είχαν στην κατοχή τους πιό σημαντικούς επιστήμονες και έτσι τα δικά τους προγράμματα προχωρούσαν πιό γρήγορα.
Το ενδιαφέρον με αυτό το ντοκυμαντέρ ήταν ότι είχε πολύ καλό οπτικό υλικό και μάλιστα είχε και συνέντευξη από Γερμανό επιστήμονα που είχε δουλέψει με τους Ρώσους (δεν θυμάμαι το όνομά του) και ο οποίος κάποια στιγμή (δεκαετία 70), πέρασε στο Δυτικό Βερολίνο και ζήτησε άσυλο και προσφέρθηκε να δουλέψει για τους Αμερικάνους. Δεν είχε μαζί του τίποτα αλλά όταν του δώσανε ένα χαρτί άρχισε να σχεδιάζει πειραματικά μοντέλα ιπτάμενων δίσκων που είχαν κατασκευάσει με την βοήθειά του οι Ρώσοι!
Οι Αμερικάνοι έμειναν έκπληκτοι και τον πήραν στα δικά τους προγράμματα.
Μίλαγαν πολλοί και ήταν αρκετά τεκμηριωμένα όσα παρουσιάστηκαν σε αυτό το ντοκυμαντέρ.
Επίσης έλεγε ότι το αμόκ για τους ιπτάμενους δίσκους δημιουργήθηκε επίτηδες από την κυβέρνηση των ΗΠΑ...
Όποιος έχει πληροφορίες ή γνωρίζει περισσότερα πάνω στο θέμα ας γράψει δυο γραμμές. Ενδιαφέρομαι για το όνομα του Γερμανού επιστήμονα.
Darkoverlordoftheabyss η ανάγνωση του μηνύματός σου ήταν αρκετά δύσκολη μπορώ να πω!
Σχετικά με το θέμα, έχει κανείς καμμία φωτογραφία αυτού του πλάσματος ή γνωρίζει αν ποτέ έχει φωτογραφηθεί?
Σχετικά με το θέμα, έχει κανείς καμμία φωτογραφία αυτού του πλάσματος ή γνωρίζει αν ποτέ έχει φωτογραφηθεί?
Θα μπορούσε να δημιουργηθεί νέα, ξεχωριστή κατηγορία με τίτλο κρυπτοζωολογία?
Πιστεύω πως η κατηγορίες "Ανεξήγητα φαινόμενα" και "Παγκόσμια μυστήρια" είναι πολύ γενικά και θα γίνονται συνέχεια μετακινήσεις θεμάτων από αυτές της κατηγορίες.
Πιστεύω πως η κατηγορίες "Ανεξήγητα φαινόμενα" και "Παγκόσμια μυστήρια" είναι πολύ γενικά και θα γίνονται συνέχεια μετακινήσεις θεμάτων από αυτές της κατηγορίες.
Και δεν νομίζεις ότι αυτό θα προκαλέσει άλλα προβλήματα?
Για μένα αυτό είναι απαράδεκτο. Το να αποφασίσει κάποιος, οποιοσδήποτε, ότι κάποιοι είναι ικανοί να ψηφίζουν και κάποιοι άλλοι όχι, αυτομάτως δημιουργεί πολίτες δύο κατηγοριών. Τι τεστ θα είναι αυτά που θα σου λέει, δεν είσαι ικανός να ψηφίζεις επειδή δεν πέρασες?
Λίγο φασιστικό δεν ακούγεται? Σίγουρα.
Για μένα αυτό είναι απαράδεκτο. Το να αποφασίσει κάποιος, οποιοσδήποτε, ότι κάποιοι είναι ικανοί να ψηφίζουν και κάποιοι άλλοι όχι, αυτομάτως δημιουργεί πολίτες δύο κατηγοριών. Τι τεστ θα είναι αυτά που θα σου λέει, δεν είσαι ικανός να ψηφίζεις επειδή δεν πέρασες?
Λίγο φασιστικό δεν ακούγεται? Σίγουρα.
zepellin τι εννοείς όταν λες
"Θα ήταν δυνατόν για να περιοριστούν τα φαινόμενα παραπλάνησης και δημαγωγίας στους σημερινούς πολιτικούς να γίνει περιορισμός του εκλογικού σώματος και να αποκλειστούν απο αυτό άτομα που δέν έχουν τις απαραίτητες γνώσεις και κρίση ανεξάρτητα φύλου και κοινωνικής κατάστασης".
"Θα ήταν δυνατόν για να περιοριστούν τα φαινόμενα παραπλάνησης και δημαγωγίας στους σημερινούς πολιτικούς να γίνει περιορισμός του εκλογικού σώματος και να αποκλειστούν απο αυτό άτομα που δέν έχουν τις απαραίτητες γνώσεις και κρίση ανεξάρτητα φύλου και κοινωνικής κατάστασης".
beetlejuice κρίνεις τον κοινοβουλευτισμό λίγο άδικα. Αυτό που λες ότι " σημερα ειναι στην ουσια ενα πολυ κλειστο ολιγαρχικο συστημα" δεν έχει καμμία σχέση, άσε που δεν ισχύει.
Τι σημαίνει κλειστό ολιγαρχικό σύστημα? Που το είδες αυτό? Ο καθένας έχει τι δυνατότητα να βάλει υποψηφιότητα για βουλευτής.
Αν βέβαια γίνεισ βουλευτής είναι άλλο θέμα. Σαφώς αυτός που έχει περισσότερα χρήματα, δημόσιες σχέσεις, χρηματοδότες κλπ κλπ έχει περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί αλλά αυτό δεν συμβαίνει παντού?
Στην πρότασή σου δεν νομίζεις ότι πάλι θα υπάρχει αυτή η αδικία? Πάλι δεν θα μπορεί κάποιος να κοροιδέψει κόσμο, να πληρώσει κάτω από το τραπέζι, να χρηματοδοτηθεί και να εξυπηρετήσει συμφέροντα? Τι θα σταματάει κάποιον να κάνει όλα αυτά?
Ποιός αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς? Προφανώς αν τους έχεις ψηφίσει αποφασίζουν με την συγκατάθεσή σου. Αν δεν τους έχεις ψηφίσει σαφώς αποφασίζουν χωρίς εσένα αλλά με την συγκατάθεση της πλειοψηφίας.
Αν τους έχεις ψηφίσει κάνουν μαλακιές και τους ξαναψηφίζεις με την δικαιολογία ότι δεν έχεις επιλογή είσαιάξιος της μοίρας σου (δεν μιλάω για σένα, έτσι?).
Δικαίωμα ανάκλησης έχουμε κάθε τέσσερα χρόνια. Τι θα γινόταν άν είχαμε αυτό το δικαίωμα όποτε κάποιος αποφάσιζε ότι αυτός δεν είναι καλός για αυτήν την θέση, είχε τα λεφτά να κάνει προπαγάνδα και να πάρει με το μέρος του τον κόσμο, να ξαναψηφίσουμε? >Θα άλλαζαν τα πρόσωπα κάθε μήνα. Δεν θα υπήρχε καμμία σταθερότητα (και σοβαρότητα?).
Δεν γινόντουσαν αυτά στην αρχαία αθήνα? Δεν υπήρχαν συμφέροντα? Προπαγάνδες? Κόντρες? Όποιος είχε την δύναμη (πολιτική ή οικονομική), έστελνε τον αντίπαλο στου διαόλου. Και καλά αποφάσιζε η πλειοψηφία. Όλοι ξέρουμε πως κατευθύνεται η πλειοψηφία. Τότε και τώρα.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η ψήφος μας και αντί να την σπαταλάμε ή να την απαξιώνουμε, να την προστατεύουμε και να την χρησιμοποιούμε σωστά. Ακόμα και άκυρο να ψηφίσεις για μένα είναι πιό σημαντικό από το να μην πας καθόλου ή να πας και να ψηφίζεις Πασοκ-Νδ και μετάς να λές "αντε μωρέ όλοι ίδιοι είναι". Τότε αποκτάς δίκαια τον τίτλο του κορόιδου.
Τι σημαίνει κλειστό ολιγαρχικό σύστημα? Που το είδες αυτό? Ο καθένας έχει τι δυνατότητα να βάλει υποψηφιότητα για βουλευτής.
Αν βέβαια γίνεισ βουλευτής είναι άλλο θέμα. Σαφώς αυτός που έχει περισσότερα χρήματα, δημόσιες σχέσεις, χρηματοδότες κλπ κλπ έχει περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί αλλά αυτό δεν συμβαίνει παντού?
Στην πρότασή σου δεν νομίζεις ότι πάλι θα υπάρχει αυτή η αδικία? Πάλι δεν θα μπορεί κάποιος να κοροιδέψει κόσμο, να πληρώσει κάτω από το τραπέζι, να χρηματοδοτηθεί και να εξυπηρετήσει συμφέροντα? Τι θα σταματάει κάποιον να κάνει όλα αυτά?
Ποιός αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς? Προφανώς αν τους έχεις ψηφίσει αποφασίζουν με την συγκατάθεσή σου. Αν δεν τους έχεις ψηφίσει σαφώς αποφασίζουν χωρίς εσένα αλλά με την συγκατάθεση της πλειοψηφίας.
Αν τους έχεις ψηφίσει κάνουν μαλακιές και τους ξαναψηφίζεις με την δικαιολογία ότι δεν έχεις επιλογή είσαιάξιος της μοίρας σου (δεν μιλάω για σένα, έτσι?).
Δικαίωμα ανάκλησης έχουμε κάθε τέσσερα χρόνια. Τι θα γινόταν άν είχαμε αυτό το δικαίωμα όποτε κάποιος αποφάσιζε ότι αυτός δεν είναι καλός για αυτήν την θέση, είχε τα λεφτά να κάνει προπαγάνδα και να πάρει με το μέρος του τον κόσμο, να ξαναψηφίσουμε? >Θα άλλαζαν τα πρόσωπα κάθε μήνα. Δεν θα υπήρχε καμμία σταθερότητα (και σοβαρότητα?).
Δεν γινόντουσαν αυτά στην αρχαία αθήνα? Δεν υπήρχαν συμφέροντα? Προπαγάνδες? Κόντρες? Όποιος είχε την δύναμη (πολιτική ή οικονομική), έστελνε τον αντίπαλο στου διαόλου. Και καλά αποφάσιζε η πλειοψηφία. Όλοι ξέρουμε πως κατευθύνεται η πλειοψηφία. Τότε και τώρα.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να καταλάβουμε πόσο σημαντική είναι η ψήφος μας και αντί να την σπαταλάμε ή να την απαξιώνουμε, να την προστατεύουμε και να την χρησιμοποιούμε σωστά. Ακόμα και άκυρο να ψηφίσεις για μένα είναι πιό σημαντικό από το να μην πας καθόλου ή να πας και να ψηφίζεις Πασοκ-Νδ και μετάς να λές "αντε μωρέ όλοι ίδιοι είναι". Τότε αποκτάς δίκαια τον τίτλο του κορόιδου.
Πώς μιλάμε για αρχαία αθηναική δημοκρατία (άμεση), όταν ουσιαστικά όλο το σύστημα στηριζόταν πάνω στην εργασία των σκλάβων? Υπήρχε μία δημοκρατική διακυβέρνηση σε σχέση με άλλες πόλεις-κράτοι ή άλλους πολιτισμούς εκείνης της περιόδους αλλά σε καμμία περίπτωση δεν είναι η δημοκρατία που εννοούμε τώρα.
Κατά την γνώμη μου τέτοιο σύστημα δουλεύει μόνο όταν υπάρχουν ακριβώς οι συνθήκες που υπήρχαν και τότε.
Με τις σημερινές συνθήκες πιστεύω πως ο κοινοβουλευτισμός (στην θεωρία τουλάχιστον), είναι πολύ πιο λειτουργικός.
Κατά την γνώμη μου τέτοιο σύστημα δουλεύει μόνο όταν υπάρχουν ακριβώς οι συνθήκες που υπήρχαν και τότε.
Με τις σημερινές συνθήκες πιστεύω πως ο κοινοβουλευτισμός (στην θεωρία τουλάχιστον), είναι πολύ πιο λειτουργικός.
Κατάλαβε κανείς?
Είναι λίγο της μόδας όλα αυτά. Δεν λέω, δεν ξέρω πολλά για την Καμπάλα, αλλά πως το πάθανε όλοι οι σταρ ξαφνικά να δηλώνουν είτε βουδιστές, είτε καμπαλιστές (βλέπε Μαντόνα), είτε ξέρω γω τι?
Και πως φιλοσοφίες και σοφίες αιώνων καταναλώνονται και ξεφτιλίζονται από κακομαθημένους, καλοπληρωμένους και αποβλακωμένους σταρ που ξαφνικά δηλώνουν πως βρήκαν το νόημα της ζωής. Και ξαφνικά γίνονται της μόδας π.χ. η Καμπάλα λόγω της Μαντόνας, όπως γίνεται το τάδε άρωμα και το τάδε τζίν επειδή τα φοράει η κυρία Λοπεζ.
Και μαζί με τις καποέιρες και τις πιλάτες φτιάχνουμε το σούπερ ντούπερ κουλ τρέντι πολυπολιτισμικό έθνικ συνολάκι, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω...
Άσχετο με το αρχικό ποστ αλλά ας το θεωρήσουμε μία παρένθεση.
Και πως φιλοσοφίες και σοφίες αιώνων καταναλώνονται και ξεφτιλίζονται από κακομαθημένους, καλοπληρωμένους και αποβλακωμένους σταρ που ξαφνικά δηλώνουν πως βρήκαν το νόημα της ζωής. Και ξαφνικά γίνονται της μόδας π.χ. η Καμπάλα λόγω της Μαντόνας, όπως γίνεται το τάδε άρωμα και το τάδε τζίν επειδή τα φοράει η κυρία Λοπεζ.
Και μαζί με τις καποέιρες και τις πιλάτες φτιάχνουμε το σούπερ ντούπερ κουλ τρέντι πολυπολιτισμικό έθνικ συνολάκι, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω...
Άσχετο με το αρχικό ποστ αλλά ας το θεωρήσουμε μία παρένθεση.
Και ένα άρθρο από την σημερινή ελευθεροτυπία με το οποίο συμφωνώ αρκετά έως τελείως.
«Πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο»
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΚΑΘΟΛΟΥ γοητευτική δεν τη βρίσκω τη φάση με τον αυτόχειρα καθηγητή Λιαντίνη. Οτι και καλά «θα πεθάνω, θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω (...). Μπαίνω μέσα στη γη όταν αποφασίσω εγώ, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί».
ΔΕΝ μ' εξιτάρει καθόλου όλο αυτό, πόσο μάλλον η ιστοσελίδα με τους διακόσιους και πλέον οπαδούς του, που συζητούν 7 χρόνια τώρα για τη διδασκαλία του. Δειλία και όχι θάρρος είναι η αυτοκτονία. Και όταν αυτό θες να το δημοσιοποιήσεις, να το κάνεις μυστήριο, δείχνει διαστροφή και ασθένεια ψυχική.
ΚΑΙ εμείς γιατί γράφουμε γι' αυτό; Γιατί το προβάλλουμε; Για ποιο λόγο ασχολούμαι κι εγώ; Γιατί εκεί που πήγε ο καθηγητής, από κάτω, θα πάμε όλοι. Στην ώρα μας. Ενώ αυτός πήγε νωρίτερα. Σιγά τα ωά! Για να νικήσεις τον θάνατο, πρέπει να αναστηθείς. Οχι να πας -ηττημένος απ' αυτόν- πιο νωρίς.
ΓΡΑΦΩ κι εγώ γι' αυτό, γιατί θυμώνω. Επειδή το βρίσκω εντελώς ηττοπαθές, πολύ νοσηρό και καθόλου συμπαθές ή ηρωικό. Είναι άλλο ένας ευαίσθητος άνθρωπος που «δεν άντεξε αυτόν τον κόσμο τον άδικο και τον σκληρό». Είναι άλλο ένας κομάντο αυτοκτονίας που προσφέρει τη ζωή του για να εκδικηθεί για έναν άδικο πόλεμο, μια ιδέα, έναν θεό.
ΟΥΤΕ κι αυτά, στο ελάχιστο, τα δικαιολογώ. Πόσο, μάλλον, δεν βρίσκω καθόλου γοητευτική και ποιητική την αυτοκτονία κάποιου που «ήθελε ο θάνατος να είναι δική του επιλογή και όχι του Χάρου». Κι έχει την αυθάδεια να δημοσιοποιεί ότι «σε νίκησα, θάνατε, (...) με βλέπεις κατεβασμένο στον Αδη αφ' εαυτού μου και αυτοθέλητα και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου».
ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό.
«ΦΟΒΑΜΑΙ τον θάνατο». Οποιος φοβάται τον θάνατο, στην πραγματικότητα φοβάται τη ζωή. Δειλιάζει να ζήσει, να παλέψει, να ματωθεί. Οταν πεθάνεις, δεν πονάς, δεν αισθάνεσαι, δεν νιώθεις, δεν καταλαβαίνεις. Προσφέρεις απλόχερα τον πόνο και τη θλίψη (σου) στους άλλους, όταν αυτοκτονείς. Για να τους τιμωρήσεις, να τους εκδικηθείς. Ισως και γιατί δεν μπόρεσες να νιώσεις σημαντικός και ήθελες έτσι από κόμπλεξ με τον θάνατο να καλύψεις την αδυναμία για μια «φιλοσοφία ζωής».
ΕΙΝΑΙ, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό αυτό, μια πράξη ακραία εγωιστική. Υπάρχουμε μόνο μέσω των άλλων. Κι όταν φεύγεις έτσι, μπορεί να λυτρώνεσαι, αλλά σίγουρα δεν τους σκέφτεσαι, δεν τους υπολογίζεις περισσότερο απ' τον εαυτό σου. Δεν σε νοιάζει που θα τους στεναχωρήσεις, που θα τους πληγώσεις τόσο πολύ.
ΚΑΙ η λαγνεία του θανάτου; Το «πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο/ωραία - ωραία με πέτρες και μ' αγκάθια» του Καρυωτάκη; Φόβος είναι για τη ζωή. Γιατί είναι πιο επώδυνη απ' τον θάνατο αυτή. Τόσο η θανατοφοβία όσο και η θανατολαγνεία αποτελούν την άλλη πλευρά της ίδιας φοβίας· γι' αυτό το μοναδικό που ξέρουμε· τη ζωή.
«Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, τίποτε πια, και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και την επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν». Τι αλαζονεία! Τι ανοησία! Μόνο φόβο, δειλία και νοσηρότητα «διδάσκει» αυτή η ιστορία. Αλλού είναι η γοητεία!...
http://www.enet.gr/online/online_text?c=113&id=7595520
«Πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο»
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΚΑΘΟΛΟΥ γοητευτική δεν τη βρίσκω τη φάση με τον αυτόχειρα καθηγητή Λιαντίνη. Οτι και καλά «θα πεθάνω, θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω (...). Μπαίνω μέσα στη γη όταν αποφασίσω εγώ, όχι όταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί».
ΔΕΝ μ' εξιτάρει καθόλου όλο αυτό, πόσο μάλλον η ιστοσελίδα με τους διακόσιους και πλέον οπαδούς του, που συζητούν 7 χρόνια τώρα για τη διδασκαλία του. Δειλία και όχι θάρρος είναι η αυτοκτονία. Και όταν αυτό θες να το δημοσιοποιήσεις, να το κάνεις μυστήριο, δείχνει διαστροφή και ασθένεια ψυχική.
ΚΑΙ εμείς γιατί γράφουμε γι' αυτό; Γιατί το προβάλλουμε; Για ποιο λόγο ασχολούμαι κι εγώ; Γιατί εκεί που πήγε ο καθηγητής, από κάτω, θα πάμε όλοι. Στην ώρα μας. Ενώ αυτός πήγε νωρίτερα. Σιγά τα ωά! Για να νικήσεις τον θάνατο, πρέπει να αναστηθείς. Οχι να πας -ηττημένος απ' αυτόν- πιο νωρίς.
ΓΡΑΦΩ κι εγώ γι' αυτό, γιατί θυμώνω. Επειδή το βρίσκω εντελώς ηττοπαθές, πολύ νοσηρό και καθόλου συμπαθές ή ηρωικό. Είναι άλλο ένας ευαίσθητος άνθρωπος που «δεν άντεξε αυτόν τον κόσμο τον άδικο και τον σκληρό». Είναι άλλο ένας κομάντο αυτοκτονίας που προσφέρει τη ζωή του για να εκδικηθεί για έναν άδικο πόλεμο, μια ιδέα, έναν θεό.
ΟΥΤΕ κι αυτά, στο ελάχιστο, τα δικαιολογώ. Πόσο, μάλλον, δεν βρίσκω καθόλου γοητευτική και ποιητική την αυτοκτονία κάποιου που «ήθελε ο θάνατος να είναι δική του επιλογή και όχι του Χάρου». Κι έχει την αυθάδεια να δημοσιοποιεί ότι «σε νίκησα, θάνατε, (...) με βλέπεις κατεβασμένο στον Αδη αφ' εαυτού μου και αυτοθέλητα και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου».
ΑΥΘΑΔΕΙΑ απέναντι σ' εκείνους που δίνουν μάχη για να παρατείνουν έστω και μία μέρα τη ζωή· να ζήσουν έντονα την κάθε στιγμή. Είναι σεβαστή ακόμη και αυτή η ακραία προσωπική επιλογή. Οταν όμως ντύνεται με φιλοσοφία και επιζητά τη δημοσιότητα, μοιάζει με προτροπή: στον 14χρονο που περνάει τη μελαγχολία της εφηβείας και διαβάζει το εγχειρίδιο με τους «100 λόγους για ν' αυτοκτονήσεις». Στον οριακό, που θέλει μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, για να βαφτίσει τη δειλία του ηρωισμό.
«ΦΟΒΑΜΑΙ τον θάνατο». Οποιος φοβάται τον θάνατο, στην πραγματικότητα φοβάται τη ζωή. Δειλιάζει να ζήσει, να παλέψει, να ματωθεί. Οταν πεθάνεις, δεν πονάς, δεν αισθάνεσαι, δεν νιώθεις, δεν καταλαβαίνεις. Προσφέρεις απλόχερα τον πόνο και τη θλίψη (σου) στους άλλους, όταν αυτοκτονείς. Για να τους τιμωρήσεις, να τους εκδικηθείς. Ισως και γιατί δεν μπόρεσες να νιώσεις σημαντικός και ήθελες έτσι από κόμπλεξ με τον θάνατο να καλύψεις την αδυναμία για μια «φιλοσοφία ζωής».
ΕΙΝΑΙ, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό αυτό, μια πράξη ακραία εγωιστική. Υπάρχουμε μόνο μέσω των άλλων. Κι όταν φεύγεις έτσι, μπορεί να λυτρώνεσαι, αλλά σίγουρα δεν τους σκέφτεσαι, δεν τους υπολογίζεις περισσότερο απ' τον εαυτό σου. Δεν σε νοιάζει που θα τους στεναχωρήσεις, που θα τους πληγώσεις τόσο πολύ.
ΚΑΙ η λαγνεία του θανάτου; Το «πρώτη φορά σε τεσσάρων τον ώμο/ωραία - ωραία με πέτρες και μ' αγκάθια» του Καρυωτάκη; Φόβος είναι για τη ζωή. Γιατί είναι πιο επώδυνη απ' τον θάνατο αυτή. Τόσο η θανατοφοβία όσο και η θανατολαγνεία αποτελούν την άλλη πλευρά της ίδιας φοβίας· γι' αυτό το μοναδικό που ξέρουμε· τη ζωή.
«Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, τίποτε πια, και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και την επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν». Τι αλαζονεία! Τι ανοησία! Μόνο φόβο, δειλία και νοσηρότητα «διδάσκει» αυτή η ιστορία. Αλλού είναι η γοητεία!...
http://www.enet.gr/online/online_text?c=113&id=7595520