S.M.I(2).L.E. (Space Migration Inteligence Increase Life Extension)
Με αυτά τα αρχικά, ο γνωστός γκουρού του Κυβερνοχώρου, ψυχολόγος, φιλόσοφος, οραματιστής και ένθερμος θιασώτης του κόσμου των παραισθήσεων (LSD),Τίμοθυ Λήρυ, επικέντρωνε την ύστατη προσπάθεια του ανθρώπου για την πνευματική υπέρβαση, στην Διαστημική Μετανάστευση. Πίστευε πως αν η ανθρώπινη φυλή αποφασίσει να επεκτείνει τα όρια της εκτός του πλανήτη μας, ένα κύμα συμπαντικής ευφυίας θα σάρωνε την ανθρωπότητα και θα γεννούσε φρέσκες, θαυμαστές ιδέες, που θα έφτιαχναν ένα νέο πνευματικό ψηφιδωτό, απαραίτητο για την επιβίωση και συνέχιση του ανθρώπινου είδους. Μας έδειχνε τον δρόμο πρός τα Άστρα, ως μια φυσική εξέλιξη των προσπαθειών του ανθρώπου για πνευματική υπέρβαση.
(Αναμφισβήτητα θα εμπνεύστηκε από τους πρώτους εποικισμούς των Ευρωπαίων στον Νέο Κόσμο, δηλαδή στην Αμερική, τις νέες ιδέες και οράματα που κουβαλούσαν όταν πρωτογνώρισαν αυτή την ανεξερεύνητη γή, τις προσδοκίες και επιθυμίες τους για κάτι διαφορετικό. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η Δημοκρατία, οι πρώτες τεχνολογικές, αλλά και πολιτισμικές εξελίξεις που μας ήρθαν από ένα κράτος με όραμα, δεν μπορούν παρά να είναι πηγή έμπνευσης για κάθε άνθρωπο που ονειρεύεται...)
0 κολλητός φίλος του Λήρυ, Ρ.Α. Γουίλσον έγραφε:
"Εγώ έχω ακόμη την επιθυμία να δώ την ανθρωπότητα να μεταναστεύει σε κάποιον άλλον πλανήτη.. Για διάφορους λόγους: ένας είναι διότι πιστεύω πως έχουμε εξαντλήσει τα αποθέματα ενός και και μόνο πλανήτη,και ένας άλλος, διότι πιστεύω πως κάθε φορά που προσαρμοζόμαστε σε ένα νέο περιβάλλον, η ευφυία μας αυξάνεται..."
Συνεχίζει λέγοντας πως όσο πιό μακριά βρίσκεται ο άνθρωπος από το Κέντρο Ελέγχου, τόση μεγαλύτερη ελευθερία έχει. Παραθέτει σαν παράδειγμα τις εμπειρίες Αμερικανών Αστροναυτών και Κοσμοναυτών, που όταν βρέθηκαν στο Διάστημα, βίωσαν καταστάσεις εναλλακτικής συνείδησης. Και καταλήγει:
"...Αν το 85% της Ανθρωπότητας μετανάστευε από τον πλανήτη, σημαίνει ότι 85% της Ανθρωπότητας θα μεταλασσόταν σε ένα ανώτερο είδος, σε ανώτερη αντίληψη και κατηγορία συνείδησης..."
Από τις πρώτες ιστορίες του Λουκιανού για ταξίδια του Ανθρώπου στο φεγγάρι, μέχρι τις επιστημονικές - λογοτεχνικές προσεγγίσεις του Βερν, τις φανταστικές απεικονίσεις του Άρη από τον Γ.Μπάρροουζ, το όνειρο κάθε φωτισμένου ανθρώπου είναι η αποίκιση στο Διάστημα.
Φανταστείτε ένα νέο πλανήτη, με ανθρώπους διψασμένους για μια νέα αρχή, αποφασισμένους να κάνουν πράξη τα οράματα τους σε έναν τόπο που οι γήινες επιρροές θα ήταν ελάχιστες. Φανταστείτε μια Ουτοπία, κάπου εκεί ψηλά, ανάμεσα στα άστρα. Όχι μια Νέα Γή, αλλά κάτι εντελώς καινούριο, κάτι που πρός το παρόν βρίσκεται μόνο μέσα στα όνειρα μας.
Αυτό το τόπικ άνετα θα μπορούσε να βρίσκεται και στην κατηγορία της Φιλοσοφίας, μιας και το θέμα που πραγματεύεται, έχει να κάνει με μια εσωτερική ανάγκη του Ανθρώπου. Να επεκτείνεται, να μεταναστεύει, να απλώνει ρίζες παντού. Όμως, το βάζω εδώ, γιατί σαφώς και περιμένω να εξετάσουμε και τις τεχνολογικές παραμέτρους ενός τέτοιου επιχειρήματος, πέρα από τις φιλοσοφικές. Έμπνευση αυτού του τόπικ είναι 2 μέλη του φόρουμ μας, ο αγαπητός Ηλίας (διακρίνω έναν οραματιστή), μέσα από τα εξαίσια κείμενα του και ο αγαπητός φίλος και συμπορευτής Παύλος Μανωλούδης (paul), με μια φράση του που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου:
"Η επόμενη Θρησκεία θα είναι η Επιστήμη"
Το μέλλον μας λοιπόν είναι τα Άστρα;
(Αναμφισβήτητα θα εμπνεύστηκε από τους πρώτους εποικισμούς των Ευρωπαίων στον Νέο Κόσμο, δηλαδή στην Αμερική, τις νέες ιδέες και οράματα που κουβαλούσαν όταν πρωτογνώρισαν αυτή την ανεξερεύνητη γή, τις προσδοκίες και επιθυμίες τους για κάτι διαφορετικό. Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η Δημοκρατία, οι πρώτες τεχνολογικές, αλλά και πολιτισμικές εξελίξεις που μας ήρθαν από ένα κράτος με όραμα, δεν μπορούν παρά να είναι πηγή έμπνευσης για κάθε άνθρωπο που ονειρεύεται...)
0 κολλητός φίλος του Λήρυ, Ρ.Α. Γουίλσον έγραφε:
"Εγώ έχω ακόμη την επιθυμία να δώ την ανθρωπότητα να μεταναστεύει σε κάποιον άλλον πλανήτη.. Για διάφορους λόγους: ένας είναι διότι πιστεύω πως έχουμε εξαντλήσει τα αποθέματα ενός και και μόνο πλανήτη,και ένας άλλος, διότι πιστεύω πως κάθε φορά που προσαρμοζόμαστε σε ένα νέο περιβάλλον, η ευφυία μας αυξάνεται..."
Συνεχίζει λέγοντας πως όσο πιό μακριά βρίσκεται ο άνθρωπος από το Κέντρο Ελέγχου, τόση μεγαλύτερη ελευθερία έχει. Παραθέτει σαν παράδειγμα τις εμπειρίες Αμερικανών Αστροναυτών και Κοσμοναυτών, που όταν βρέθηκαν στο Διάστημα, βίωσαν καταστάσεις εναλλακτικής συνείδησης. Και καταλήγει:
"...Αν το 85% της Ανθρωπότητας μετανάστευε από τον πλανήτη, σημαίνει ότι 85% της Ανθρωπότητας θα μεταλασσόταν σε ένα ανώτερο είδος, σε ανώτερη αντίληψη και κατηγορία συνείδησης..."
Από τις πρώτες ιστορίες του Λουκιανού για ταξίδια του Ανθρώπου στο φεγγάρι, μέχρι τις επιστημονικές - λογοτεχνικές προσεγγίσεις του Βερν, τις φανταστικές απεικονίσεις του Άρη από τον Γ.Μπάρροουζ, το όνειρο κάθε φωτισμένου ανθρώπου είναι η αποίκιση στο Διάστημα.
Φανταστείτε ένα νέο πλανήτη, με ανθρώπους διψασμένους για μια νέα αρχή, αποφασισμένους να κάνουν πράξη τα οράματα τους σε έναν τόπο που οι γήινες επιρροές θα ήταν ελάχιστες. Φανταστείτε μια Ουτοπία, κάπου εκεί ψηλά, ανάμεσα στα άστρα. Όχι μια Νέα Γή, αλλά κάτι εντελώς καινούριο, κάτι που πρός το παρόν βρίσκεται μόνο μέσα στα όνειρα μας.
Αυτό το τόπικ άνετα θα μπορούσε να βρίσκεται και στην κατηγορία της Φιλοσοφίας, μιας και το θέμα που πραγματεύεται, έχει να κάνει με μια εσωτερική ανάγκη του Ανθρώπου. Να επεκτείνεται, να μεταναστεύει, να απλώνει ρίζες παντού. Όμως, το βάζω εδώ, γιατί σαφώς και περιμένω να εξετάσουμε και τις τεχνολογικές παραμέτρους ενός τέτοιου επιχειρήματος, πέρα από τις φιλοσοφικές. Έμπνευση αυτού του τόπικ είναι 2 μέλη του φόρουμ μας, ο αγαπητός Ηλίας (διακρίνω έναν οραματιστή), μέσα από τα εξαίσια κείμενα του και ο αγαπητός φίλος και συμπορευτής Παύλος Μανωλούδης (paul), με μια φράση του που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου:
"Η επόμενη Θρησκεία θα είναι η Επιστήμη"
Το μέλλον μας λοιπόν είναι τα Άστρα;
Νομίζω πως καταλαβαίνω τι θες να πείς Εpimytheas. Ki εγώ πιστεύω πως ο προορισμός του ανθρώπου είναι τα άστρα. Ώρες ώρες μάλιστα ονειρεύομαι πως χάνομαι στο σύμπαν, πως διασχίζω γαλαξίες και ήλιους και πλανήτες, άλλοτε με τρομερή ταχύτητα κι άλλοτε με αργούς ρυθμούς απολαμβάνοντας την διαδρομή. Φαντάζομαι πως κάποτε ο άνθρωπος θα μπορέσει να καταφέρει κάτι τέτοιο. Στο κάτω κάτω τι άλλο είμαστε εκτός απο αστερόσκονη; Άν έχεις επισκεφθεί ένα πλανητάριο θα έχεις αισθανθεί ήδη την ακατανίκητη έλξη που σου ασκεί το άπειρο του σύμπαντος.
Κάπου θυμάμαι μάλιστα πως είχα διαβάσει ότι η ΝASA ετοιμάζεται να θέσει κάποτε σε τροχιά ολόκληρα οικοσυστήματα, που θα παρέχουν οξυγόνο και κατάλληλες συνθήκες για να επιβιώσουν χιλιάδες, άν όχι εκατομμύρια άνθρωποι μέσα σε αυτά. Κάτι σαν βιόσφαιρες. Δεν ξέρω αν το μέλλον του ανθρώπου τελικά βρίσκεται σε αυτό το σχέδιο, όμως είναι μια βιώσιμη λύση αν κάποτε αυτός ο πλανήτης σταματήσει να είναι τόσο φιλόξενος.
Για όλους εμάς τους ονειροπόλους, το Διάστημα δεν θα είναι το τελικό σύνορο, αλλά μόνο η αρχή. Η αρχή για την κατανόηση μεγαλύτερων εννοιών, η αρχή για την ένωση του ανθρώπου με το άπειρο του σύμπαντος και τους κρυφούς νόμους του. Αφού μας δόθηκε η απαραίτητη νόηση και έχουμε ήδη την τεχνογνωσία ή είμαστε τουλάχιστον προ των πυλών ώστε να την αποκτήσουμε, αλήθεια, τι μας εμποδίζει από το να κάνουμε αυτό το άλμα;
Κάπου θυμάμαι μάλιστα πως είχα διαβάσει ότι η ΝASA ετοιμάζεται να θέσει κάποτε σε τροχιά ολόκληρα οικοσυστήματα, που θα παρέχουν οξυγόνο και κατάλληλες συνθήκες για να επιβιώσουν χιλιάδες, άν όχι εκατομμύρια άνθρωποι μέσα σε αυτά. Κάτι σαν βιόσφαιρες. Δεν ξέρω αν το μέλλον του ανθρώπου τελικά βρίσκεται σε αυτό το σχέδιο, όμως είναι μια βιώσιμη λύση αν κάποτε αυτός ο πλανήτης σταματήσει να είναι τόσο φιλόξενος.
Για όλους εμάς τους ονειροπόλους, το Διάστημα δεν θα είναι το τελικό σύνορο, αλλά μόνο η αρχή. Η αρχή για την κατανόηση μεγαλύτερων εννοιών, η αρχή για την ένωση του ανθρώπου με το άπειρο του σύμπαντος και τους κρυφούς νόμους του. Αφού μας δόθηκε η απαραίτητη νόηση και έχουμε ήδη την τεχνογνωσία ή είμαστε τουλάχιστον προ των πυλών ώστε να την αποκτήσουμε, αλήθεια, τι μας εμποδίζει από το να κάνουμε αυτό το άλμα;
Κ δικό μου όνειρο είναι να δω κάποια μέρα τι υπάρχει εκεί έξω!Όχι απαραίτητα να πάω να κατοικήσω κάπου αλλά να εξερευνήσουμε ως ανθρωπότητα όλοι μαζί το τι υπάρχει εκεί έξω - που πιστεύω ότι υπάρχει στάνταρ!-
Ναι,πράγματι το λογικό είναι να διερευνηθεί περισσότερο το μυαλό του ανθρώπου κ να σκέφτεται διαφορετικά πλεον.Ίσως πάλι να μην μπορέσει να φτάσει έξω από τη Γη είτε γιατί δεν θα μπορέσει ποτέ (π.χ:<<να βρει δυσκολίες μπροστά του>>,να καταστρέψει μέχρι τότε τη ίδια τη Γη,κ.τ.λ).Ίσως πάλι το δει ιμπεριαλιστικά και αρχίσει να επεκτείνεται όλο κ πιο πολύ προς το Αγνωστο... Που τότε θα δημιουργήσει ό,τι έχει κάνει κ στον δικό του κόσμο,εδώ στη Γη:ένα διχασμένο κόσμο,με μίση,κακό εγωισμούς...
Μακάρι κάποια στιγμή να ξέρουμε τι υπάρχει εκεί έξω έστω κ αν είναι γύρω μας... Τότε μόνο θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε καινούρια πράματα και να βιώνουμε πρωτότυπες καταστάσεις...
Εξ'άλλου δε νομίζω ότι υπάρχει κανένας που να μην θέλει να δει τι κρύβεται εκεί,στο απέραντο κενό που βλέπει όταν κοιτάει τον ουρανό...
Ναι,πράγματι το λογικό είναι να διερευνηθεί περισσότερο το μυαλό του ανθρώπου κ να σκέφτεται διαφορετικά πλεον.Ίσως πάλι να μην μπορέσει να φτάσει έξω από τη Γη είτε γιατί δεν θα μπορέσει ποτέ (π.χ:<<να βρει δυσκολίες μπροστά του>>,να καταστρέψει μέχρι τότε τη ίδια τη Γη,κ.τ.λ).Ίσως πάλι το δει ιμπεριαλιστικά και αρχίσει να επεκτείνεται όλο κ πιο πολύ προς το Αγνωστο... Που τότε θα δημιουργήσει ό,τι έχει κάνει κ στον δικό του κόσμο,εδώ στη Γη:ένα διχασμένο κόσμο,με μίση,κακό εγωισμούς...
Μακάρι κάποια στιγμή να ξέρουμε τι υπάρχει εκεί έξω έστω κ αν είναι γύρω μας... Τότε μόνο θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε καινούρια πράματα και να βιώνουμε πρωτότυπες καταστάσεις...
Εξ'άλλου δε νομίζω ότι υπάρχει κανένας που να μην θέλει να δει τι κρύβεται εκεί,στο απέραντο κενό που βλέπει όταν κοιτάει τον ουρανό...
xontro_mpizeli έγραψε:
Ίσως πάλι το δει ιμπεριαλιστικά και αρχίσει να επεκτείνεται όλο κ πιο πολύ προς το Αγνωστο... Που τότε θα δημιουργήσει ό,τι έχει κάνει κ στον δικό του κόσμο,εδώ στη Γη:ένα διχασμένο κόσμο,με μίση,κακό εγωισμούς...
Παράθεση:
Η λέξη κλειδί είναι όραμα. Όταν ξεκινάς να δημιουργήσεις κάτι, το κάνεις έχοντας ένα (έστω αόριστο) όραμα του τι θες περίπου να γίνει. Κάθε πόλη στον κόσμο φτιάχτηκε με βάση ένα όραμα, κάθε κοινότητα, κάθε χωριό (εξ ου και τα "περίεργα" ονόματα που μπορείς να συναντήσεις, όπως π.χ. Παράδεισος Αμαρουσίου ή στον αντίποδα, Τουμπστόουν {ταφόπλακα} που σε παραπέμπουν στο όραμα και στις προθέσεις των εκάστοτε δημιουργών τους) κάθε σπίτι ή και κάθε οικογένεια ή σχέση. Όμως, δυστυχώς για τους περισσότερους, αυτά εντάσσονται όχι σε ένα κόσμο παρθένο, αλλά σε ένα κόσμο που έχει ήδη μια ταυτότητα. Έχεις την ψευδαίσθηση πως φτιάχνοντας κάτι, ξεκινάς από το μηδέν, ενώ η πραγματικότητα είναι πως στην ουσία απλά χτίζεις με αύξοντα αριθμό άλλο ένα κομμάτι του συνόλου.
Ακόμα κι αν αυτό γίνει με τις αγνότερες προθέσεις και τρομερή αποφασιστικότητα, πάλι έχεις να αντιμετωπίσεις εκατομμύρια επιρροές από το εξωτερικό σου περιβάλλον, που αργά ή γρήγορα θα εισβάλλουν στο δικό σου όραμα και θα το μεταλλάξουν. Στο τέλος η σπάς η λυγίζεις, δεν υπάρχει μέση οδός.
Όμως, σε ένα κόσμο που το Κέντρο Ελέγχου δεν έχει διαμορφώσει ακόμη καμία πραγματικότητα, όπου όλα είναι πιθανά και μπορείς πραγματικά να ξεκινήσεις από το σημείο μηδέν, η Ουτοπία της Ανθρώπινης Σκέψης έρχεται ακόμη πιό κοντά στην πραγμάτωση της.
Ο άνθρωπος (και κατ` επέκτασην ο κόσμος που ζούμε) έγινε αυτό που έγινε, επειδή οι δυσκολίες του να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του αλλά και να το καθυποτάξει, κατά τα πρώτα στάδια της εξέλιξης του, τον έκαναν εφευρετικότερο μεν, αλλά και πιό αδίστακτο. Πολλά από τα "σύνδρομα" που κουβαλάμε μέσα μας (επεκτατικότητα, απληστία, φθόνος, δίψα για εξουσία κλπ) σχετίζονται με την ανάγκη του ανθρώπου σε προγενέστερες εποχές να κυριαρχήσει στο άγριο περιβάλλον του μόνο και μόνο για να επιβιώσει. Αχ, πόσο δύσκολη ήταν (και είναι) αυτή η επιβίωση...
Όταν όμως έχεις λυμένα αυτά τα προβλήματα, χάρις στην τεχνογνωσία, όταν κουβαλάς μέσα σου-πέρα από τα ένστικτα σου- και ένα πλήθος φιλοσοφικές σκέψεις, έννοιες και σαφείς εικόνες του τι ζητάς, όταν πλέον έχει εξομαλυνθεί η άγρια δίψα σου για κυριαρχία, όταν τέλος ξεκινάς με βάση ένα όραμα, μακριά από το Κέντρο Ελέγχου, τότε οι πιθανότητες να επιτύχεις την Ουτοπία αυτή αυτόματα αυξάνονται σε υπερθετικό βαθμό. Και οι βάσεις για αυτό το εγχείρημα γίνονται στέρεες πλέον.
Και μπορείς να περιμένεις ότι οι επόμενες γενιές που θα κουβαλούν αυτές τις διδαχές, θα προσπαθήσουν να τις εξελίξουν ακόμη περισσότερο. Μια νέα Ανθρωπότητα θα γεννηθεί εκεί, σε αυτό το μακρινό τοπίο...
Και κάθε φορά που το βλέμμα όσων μείνουν πίσω θα στρέφεται πρός τα Άστρα, ένας αναστεναγμός θα συγκλονίζει την Γή. Και ποιός ξέρει; Ίσως να είναι αυτή η απαρχή για μια νεά γενιά ανθρώπων και στον πλανήτη μας...
Παράθεση:
| Η λέξη κλειδί είναι όραμα. |
Αυτή η φράση τα λέει όλα.
Κατά σύμπτωση, το Σάββατο τελείωσα την πρώτη ανάγνωση (γιατί δεν τελειώνει σε μία) του βιβλίου του Θανάση Βέμπου "Τα φαντάσματα του διαστήματος". Το θέμα του βιβλίου είναι το γιατί αφού φτάσαμε στο φεγγάρι, σταματήσαμε εκεί και δεν προχωρήσαμε (με πολλά άλλα πράγματα μέσα πολύ ενδιαφέροντα).
Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα χάθηκε το όραμα. Σε κάποια εκτόξευση "Απόλλων" (δεν θυμάμαι αν ήταν στο τελευταίο της σειράς) που την έδειξε ζωντάνα κάποιο αμερικανικό κανάλι, οι τηλεθεατές τηλεφώνησαν διαμαρτυρόμενοι γιατί το κανάλι προτίμησε να δείξει την εκτόξευση και όχι την αγαπημένη τους σαπουνόπερα !!!
PUCK, έχεις απόλυτο δίκιο, εξαιρετικό το βιβλίο αυτό του Θανάση Βέμπου και σίγουρα δεν εξαντλείται το νόημα και το περιεχόμενο του σε μια και μόνη ανάγνωση.
Το διάβασα κι εγώ αρκετά πρόσφατα και ορισμένα σημεία του μου έφεραν συνειρμούς. Ένα από αυτά ήταν και το παρακάτω.
Ο σχετικά πρόσφατα αποθανών Αμερικάνος αστρονόμος Φράνκ Χόυλ ( 1915-2001), το 1948 δήλωσε τα εξής:
"Από τη στιγμή που μια φωτογραφία της Γής θα ληφθεί από το Διάστημα, από τη στιγμή που η απίστευτη απομόνωση της Γής γίνει προφανής, τότε μια νέα ιδέα, ισχυρότερη από οποιαδήποτε άλλη στην Ιστορία, θα εφεθεί ελεύθερη..."
Για ποιά φωτογραφία μιλάει; Μα φυσικά για την γνωστή απεικόνιση της Γης μας από το διάστημα. Κοιτάζοντας την, θα αντιληφθείτε πόσο ήσυχη, πόσο μόνη βρίσκεται, πλέοντας σε ένα διάστημα σκοτεινό, μικρή, όμορφη και γαλάζια. Δείτε την φωτογραφία αυτή προσεχτικά για λίγο και αφεθείτε στην μοναξιά ενός ουράνιου σώματος που δεν έχει καμία απολύτως επικοινωνία με άλλους κόσμους...
Και τώρα αναρωτηθείτε μήπως είναι ώρα η Ανθρωπότητα να βγεί επιτέλους από αυτό το κλουβί; Μήπως ο Άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει και το υπόλοιπο Σύμπαν, να ταξιδέψει σε αυτό και να φτιάξει εκεί μικρές ή και μεγαλύτερες Ουτοπίες, να πραγματοποιήσει τα οράματα του και να γίνει επιτέλους Homo Universalis;
Ex Mundi, Scientia
Το διάβασα κι εγώ αρκετά πρόσφατα και ορισμένα σημεία του μου έφεραν συνειρμούς. Ένα από αυτά ήταν και το παρακάτω.
Ο σχετικά πρόσφατα αποθανών Αμερικάνος αστρονόμος Φράνκ Χόυλ ( 1915-2001), το 1948 δήλωσε τα εξής:
"Από τη στιγμή που μια φωτογραφία της Γής θα ληφθεί από το Διάστημα, από τη στιγμή που η απίστευτη απομόνωση της Γής γίνει προφανής, τότε μια νέα ιδέα, ισχυρότερη από οποιαδήποτε άλλη στην Ιστορία, θα εφεθεί ελεύθερη..."
Για ποιά φωτογραφία μιλάει; Μα φυσικά για την γνωστή απεικόνιση της Γης μας από το διάστημα. Κοιτάζοντας την, θα αντιληφθείτε πόσο ήσυχη, πόσο μόνη βρίσκεται, πλέοντας σε ένα διάστημα σκοτεινό, μικρή, όμορφη και γαλάζια. Δείτε την φωτογραφία αυτή προσεχτικά για λίγο και αφεθείτε στην μοναξιά ενός ουράνιου σώματος που δεν έχει καμία απολύτως επικοινωνία με άλλους κόσμους...
Και τώρα αναρωτηθείτε μήπως είναι ώρα η Ανθρωπότητα να βγεί επιτέλους από αυτό το κλουβί; Μήπως ο Άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει και το υπόλοιπο Σύμπαν, να ταξιδέψει σε αυτό και να φτιάξει εκεί μικρές ή και μεγαλύτερες Ουτοπίες, να πραγματοποιήσει τα οράματα του και να γίνει επιτέλους Homo Universalis;
Ex Mundi, Scientia
Άνθρωπος=«άνω θρώσκω», κοιτάζω ψηλά, στον Ουρανό, στ’ άστρα... Οραματίζομαι;... Ελπίζω;... Θυμάμαι;...
Οι πρώτοι μύθοι μιλούν για τον Ήλιο και το φεγγάρι κι οι επόμενοι για τους άλλους πλανήτες, κι ύστερα οι ίδιοι μύθοι κι οι πρωταγωνιστές τους γίνονται από τους "Θεούς" αστερισμοί, για να ενωθούν με το στερέωμα, για να σωθούν από τη φθορά του χρόνου. (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;...) Κι όταν οι "Θεοί" πεθαίνουν, παίρνουν κι αυτοί τη θέση τους εκεί ψηλά, κολοσσιαία σφαιρικά αγάλματα, για να διασώσουν την ανθρώπινη ιστορία.
Ad astra per Aspera. ...Είναι το πεπρωμένο μας τ’ άστρα; Αν φύγουμε για «εκεί» θα σωθούμε, ή μήπως θα γίνουμε οι ίδιοι αγάλματα θεών στην μυθολογία της επόμενης φυλής που θα εξελιχθεί και θα κυριεύσει τον πλανήτη που αποκαλούμε Γη;... Πρέπει να φύγουμε κι εμείς, όπως έκαναν κάποτε οι «Μεγάλοι Παλαιοί»; Κι αν ναι, θα τα καταφέρουμε; Πόσος χρόνος αλήθεια θα χρειαστεί για να τα φτάσουμε εκεί; Μήνες; Αιώνες; Εκατομμύρια έτη φωτός; Θα προλάβουμε;... Κι αν έστω τα καταφέρουμε, όταν τελικά φτάσουμε, τα άστρα θα είναι εκεί, ή θα συναντήσουμε το απόλυτο κενό, το φάντασμα ενός άστρου που έχει χαθεί από την εποχή των δεινοσαύρων κι έχει μείνει μονάχα το φως του που ακόμα ταξιδεύει, προς τη Γη, για να μας περιπαίξει;... Θα προλάβουμε, ή κάπου στο δρόμο, μέσα σ’ αυτήν την άγνωστη ύλη του σύμπαντος που αποκαλούμε ‘dark matter’, θα χαθούμε; (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;... )
Κι όταν θα φτάσουμε θα υπάρχει ακόμα κάπου πίσω μας, ο Γαλάζιος πλανήτης των Χόπι και των Ίνκας, ή θα έχει χαθεί και θα είμαστε εμείς το ζωντανό αποτύπωμά του, το φως που προβάλλεται και νικώντας τον χρόνο, ταξιδεύει νικώντας την μαύρη συμπαντική ύλη, την «Σκιά του διαστήματος»;...
Ή μήπως τελικά είναι κι αυτό μια ακόμη πτυχή της άνοστης φάρσας, του κοσμικού παιχνιδιού, έτσι για να μας κάνει να στοχαζόμαστε και να ελπίζουμε, η εντύπωση ότι τα άστρα είναι «εκεί», ενώ εμείς είμαστε «εδώ»...
Χμμμ... Μήπως τελικά εκεί κρύβεται το μυστικό;
Μήπως είμαστε ήδη εκεί;...
Οι πρώτοι μύθοι μιλούν για τον Ήλιο και το φεγγάρι κι οι επόμενοι για τους άλλους πλανήτες, κι ύστερα οι ίδιοι μύθοι κι οι πρωταγωνιστές τους γίνονται από τους "Θεούς" αστερισμοί, για να ενωθούν με το στερέωμα, για να σωθούν από τη φθορά του χρόνου. (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;...) Κι όταν οι "Θεοί" πεθαίνουν, παίρνουν κι αυτοί τη θέση τους εκεί ψηλά, κολοσσιαία σφαιρικά αγάλματα, για να διασώσουν την ανθρώπινη ιστορία.
Ad astra per Aspera. ...Είναι το πεπρωμένο μας τ’ άστρα; Αν φύγουμε για «εκεί» θα σωθούμε, ή μήπως θα γίνουμε οι ίδιοι αγάλματα θεών στην μυθολογία της επόμενης φυλής που θα εξελιχθεί και θα κυριεύσει τον πλανήτη που αποκαλούμε Γη;... Πρέπει να φύγουμε κι εμείς, όπως έκαναν κάποτε οι «Μεγάλοι Παλαιοί»; Κι αν ναι, θα τα καταφέρουμε; Πόσος χρόνος αλήθεια θα χρειαστεί για να τα φτάσουμε εκεί; Μήνες; Αιώνες; Εκατομμύρια έτη φωτός; Θα προλάβουμε;... Κι αν έστω τα καταφέρουμε, όταν τελικά φτάσουμε, τα άστρα θα είναι εκεί, ή θα συναντήσουμε το απόλυτο κενό, το φάντασμα ενός άστρου που έχει χαθεί από την εποχή των δεινοσαύρων κι έχει μείνει μονάχα το φως του που ακόμα ταξιδεύει, προς τη Γη, για να μας περιπαίξει;... Θα προλάβουμε, ή κάπου στο δρόμο, μέσα σ’ αυτήν την άγνωστη ύλη του σύμπαντος που αποκαλούμε ‘dark matter’, θα χαθούμε; (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;... )
Κι όταν θα φτάσουμε θα υπάρχει ακόμα κάπου πίσω μας, ο Γαλάζιος πλανήτης των Χόπι και των Ίνκας, ή θα έχει χαθεί και θα είμαστε εμείς το ζωντανό αποτύπωμά του, το φως που προβάλλεται και νικώντας τον χρόνο, ταξιδεύει νικώντας την μαύρη συμπαντική ύλη, την «Σκιά του διαστήματος»;...
Ή μήπως τελικά είναι κι αυτό μια ακόμη πτυχή της άνοστης φάρσας, του κοσμικού παιχνιδιού, έτσι για να μας κάνει να στοχαζόμαστε και να ελπίζουμε, η εντύπωση ότι τα άστρα είναι «εκεί», ενώ εμείς είμαστε «εδώ»...
Χμμμ... Μήπως τελικά εκεί κρύβεται το μυστικό;
Μήπως είμαστε ήδη εκεί;...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από epimytheas
οραματιστής και ένθερμος θιασώτης του κόσμου των παραισθήσεων (LSD),Τίμοθυ Λήρυ, επικέντρωνε την ύστατη προσπάθεια του ανθρώπου για την πνευματική υπέρβαση, στην Διαστημική Μετανάστευση.
|
Διαβάζοντας όσα έχουν γραφτεί… και χωρίς να γνωρίζω κάτι παραπάνω για τον Τίμοθυ Λήρυ, θα μείνω στα παραπάνω σου λόγια…
Καλά όλα αυτά που έχουν γραφτεί. Μπορώ να πω πως και εγώ [χωρίς να είμαι καμιά ειδική ή κάτι] τα πιστεύω, μέχρι έναν βαθμό ή και θα ήθελα να γίνουν πράξη… όμως, μην ξεχνάμε πως ο Λήρυ ήταν χρήστης LSD.
Το LSD είναι από τα μεγαλύτερα παραισθησιογόνα που κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν στην πιάτσα. Αυτό που δημιουργεί το συγκεκριμένο ναρκωτικό στον άνθρωπο είναι πέρα από την φαντασία.
Υπάρχουν άνθρωποι που σκοτώθηκαν γιατί ύστερα από την χρήση του, πίστεψαν πως είναι πουλιά και θέλησαν να πετάξουν.
Ειδικά αυτοί που κάνανε ή κάνουν συστηματική χρήση, η βλάβη στα εγκεφαλικά τους κύτταρα μπορεί να είναι και εφ όρου ζωής.
Γνωρίζω προσωπικά ανθρώπους που έχουν διαγνωστεί ως σχιζοφρενείς ύστερα από τη χρήση του φαρμάκου αυτού…
Και γιατί παραθέτω αυτές τις σκέψεις μου…
Γιατί η προσωπική μου ταπεινή άποψη είναι πως όταν κάνεις χρήση παραισθησιογόνων ουσιών, δεν έχεις ολοκληρωτικά τον έλεγχο των σκέψεών σου… μπορείς να πάρεις κάτι που άκουσες και να το μετατρέψεις στην προσωπική σου αλήθεια ή και σε ομαδική αλήθεια ακόμα. Γιατί είναι κάποια πράγματα μια παραίσθηση…
Και πιστέψτε με, τα γράφω όλα αυτά γιατί την έχω ζήσει την όλη φάση από μέσα και ακόμα παλεύω να καταλάβω τι από όλα αυτά που έζησα ή και πίστεψα ακόμα με τόσο πόθο ήταν αλήθεια και τι όχι.
Ίσως και όλα αυτά που πίστευε ο Λήρυ να μην είναι τόσο χειροπιαστά όσο θα ήθελε και θα θέλαμε.
Aγαπητή Ράνια, θα μου επιτρέψεις να σου πω πως το ποστ σου δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το παρόν τόπικ. Το θέμα μας δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά η μετανάστευση του Ανθρώπου στο Διάστημα. Τώρα αν ο Τίμοθυ Λήρυ, χρησιμοποιούσε παραισθησιογόνες ουσίες για να στοχαστεί, είναι απλά μια παράμετρος ελάχιστης σημασίας στο όλο ζήτημα. Ο Φράνκ Χόυλ που προτείνει το ίδιο, δεκαετίες μάλιστα πρίν τον Λήρυ, ήταν και αυτός ναρκομανής δλδ; Όσοι προτείνουν δλδ να αναπτυχθεί ένας νέος πολιτισμός Ανθρώπινος στο Διάστημα, είναι ναρκομανείς και καμένοι;
Δεν καταλαβαίνω την λογική σου εδώ και θα μου επιτρέψεις να σου πω πως είσαι εκτός θέματος.
Δεν καταλαβαίνω την λογική σου εδώ και θα μου επιτρέψεις να σου πω πως είσαι εκτός θέματος.
Χμμ, αγαπητέ Jonathan, καταλαβαίνω που το πάς και μα την αλήθεια, μου δημιούργησες νέους συνειρμούς.
Όταν όμως θα φτάσει η τεχνολογία μας στο σημείο να μπορεί να στείλει ανθρώπους σε διαγαλαξιακά ταξίδια, βρίσκω λογικό πως θα έχει ήδη λύσει τα παραπάνω προβλήματα που ανέφερες. Θα έχει βρεί δηλαδή τρόπο να μπορεί να παρακάμψει το πρόβλημα του χωροχρόνου (κάτι που υποψιάζομαι πως αν δεν έχει ήδη γίνει, είναι τουλάχιστο δρομολογημένο), ώστε να είναι εφικτή η άμεση επικοινωνία του ενός κόσμου με τον άλλον.
Αλλά, ένα βήμα που μπορεί να γίνει, έστω με την υπάρχουσα τεχνογνωσία, είναι ο αποικισμός του Άρη. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε ταξίδια σε άλλα άστρα ή σε άλλους γαλαξίες, όταν έχουμε μια ολόκληρη "γειτονιά" ανεκμετάλλευτη. Σαν εφαλτήριο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους νέους κόσμους που θα έχουμε δημιουργήσει μέσα στο δικό μας ηλιακό σύστημα και από εκεί σιγά σιγά να αποικήσουμε το επόμενο άστρο και μετά το επόμενο κ.ο.κ.
Φυσικά, δεν μιλάμε για ,μια διαδικασία δεκαετιών, ίσως ούτε και αιώνων, αλλά για μια μακροχρόνια προοπτική, που θα γίνει με μετρημένα βήματα και όχι παράλογα άλματα.
Το πρώτο βήμα όμως, είναι εδώ, μπροστά μας.
H Σελήνη...
Όταν όμως θα φτάσει η τεχνολογία μας στο σημείο να μπορεί να στείλει ανθρώπους σε διαγαλαξιακά ταξίδια, βρίσκω λογικό πως θα έχει ήδη λύσει τα παραπάνω προβλήματα που ανέφερες. Θα έχει βρεί δηλαδή τρόπο να μπορεί να παρακάμψει το πρόβλημα του χωροχρόνου (κάτι που υποψιάζομαι πως αν δεν έχει ήδη γίνει, είναι τουλάχιστο δρομολογημένο), ώστε να είναι εφικτή η άμεση επικοινωνία του ενός κόσμου με τον άλλον.
Αλλά, ένα βήμα που μπορεί να γίνει, έστω με την υπάρχουσα τεχνογνωσία, είναι ο αποικισμός του Άρη. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε ταξίδια σε άλλα άστρα ή σε άλλους γαλαξίες, όταν έχουμε μια ολόκληρη "γειτονιά" ανεκμετάλλευτη. Σαν εφαλτήριο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους νέους κόσμους που θα έχουμε δημιουργήσει μέσα στο δικό μας ηλιακό σύστημα και από εκεί σιγά σιγά να αποικήσουμε το επόμενο άστρο και μετά το επόμενο κ.ο.κ.
Φυσικά, δεν μιλάμε για ,μια διαδικασία δεκαετιών, ίσως ούτε και αιώνων, αλλά για μια μακροχρόνια προοπτική, που θα γίνει με μετρημένα βήματα και όχι παράλογα άλματα.
Το πρώτο βήμα όμως, είναι εδώ, μπροστά μας.
H Σελήνη...