Jonathan Bright

Το μήνυμά μου, Νίκο, δεν στρέφεται ενάντια στη μόρφωση, ούτε όταν αυτή τελείται σε Πανεπιστημιακό επίπεδο, (ασχέτως αν εγώ σε εκείνη την κρίσημη στιγμή και στην Ελλάδα εκείνης της εποχής, σιχάθηκα τόσο πολύ, που θέλησα να βγω απ αυτό το κατεστημένο). Στρέφεται ενάντια στον δογματισμό και στην αλαζονεία που γεννιέται συχνά σ αυτούς που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο σπουδών. Κι οι ανατρεπτικοί που ανέφερα νωρίτερα, τις περισσότερες φορές, απόφοιτοι Πανεπιστημίων είναι, απλά εκείνοι έχουν το θάρρος και την τόλμη να κάνουν αυτό που ανέφερες κι εσύ, να κρίνουν την κατεστημένη γνώση (δόγμα) και αυτό δυστυχώς τους καθιστά αιρετικούς και συνήθως τους οδηγεί στο περιθώριο...
Ο Λάβκραφτ, που αναφέρατε, όταν εξερευνούσε το μεταφυσικό, έκανε αυτήν ακριβώς την ανατροπή, μιλώντας συνεχώς για μια Μη Ευκλίδεια Γεωμετρία...

Εγώ, θα απαντήσω στην ερώτηση «ποιός ο ρόλος των αυριανών επιστημόνων»

Η φορτισμένη αντιπαράθεση, Μηνά, στο topic «Φάκελος Κούφια Γη», (όπως ο Ηλίας ομολογεί στο τελευταίο του post) ξεκίνησε όταν, υποστηρίζοντας την παρατήρησή σου σχετικά με τη φωτογραφία τού ESSA-7, που πολύ εύκολα αντέκρουσε ο Ηλίας, ανταπάντησα πως το συγκεκριμένο επιχείρημα που προβαλλόταν φαινόταν «αστείο», σε σύγκριση με άλλα σοβαρότερα επιχειρήματα του ίδιου ατόμου, που έχριζαν βαθύτερης διερεύνησης. Τεκμηρίωσα δε αυτήν την άποψη, χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο της «ατόπου απαγωγής» (την οποία αργότερα θα εγκωμίαζε ο ίδιος ο συνομιλητής, τονίζοντας πως χρησιμοποιείται παντού από απλά προβλήματα μέχρι υψηλού επιπέδου επιστημονικές μελέτες), παρουσιάζοντας έναν απλό και καθ’ όλα τα χαρακτηριστικά, ορθολογιστικό συνειρμό, λέγοντας .. ας υποθέσουμε πως ήταν απλά μια φωτογραφία της Πολικής νύχτας, τότε μέσα σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες που ακολούθησαν, δεν θα έπρεπε να ‘χουν κυκλοφορήσει και εκατοντάδες άλλες ανάλογες φωτογραφίες?...Κι αν τέτοιες φωτογραφίες είχαν κυκλοφορήσει, τότε δεν θα είχαν εντοπιστεί από τους πάμπολλους ερευνητές της «Κούφιας Γης», δεν θα είχαν συμπεριληφθεί σε κάποια από τα δεκάδες βιβλία και τις χιλιάδες ιστοσελίδες των υποστηρικτών της θεωρίας, που επέμεναν να παρουσιάζουν μόνο αυτές τις δύο εν λόγω φωτογραφίες?
Δυστυχώς ο εγωισμός (για τον οποίον κατηγορήθηκα εγώ), του συγκεκριμένου επιστήμονα-συνομιλητή δεν άντεξε το χαρακτηρισμό αυτό ενός επιχείρηματός του, κι έτσι αντί να παραδεχτεί αυτό το κενό, προκειμένου να διατητήσει την αίγλη του και να μη δει την δημόσια εικόνα του να μειώνεται (όπως ο ίδιος έλεγε αργότερα και ενώ εγώ αναφερόμουν πάντα σε συγκεκριμένες θέσεις ένιωθε πως με τη στάση μου προσπαθούσα να τον κάνω να φανεί «μαλάκας»,), ξεκίνησε μια ανούσια αντιπαράθεση, που επί σειρά σελίδων, δεν είχε να δώσει (και δεν έδωσε) τίποτα στο υπό συζήτηση θέμα...
Το επιχείρημά του πως τέτοιες φωτογραφίες υπάρχουν άφθονες (αποδεχόμενος έτσι το πρώτο σκέλος του συλλογισμού μου), αλλά πολύ απλά εγώ δεν έψαξα να τις βρω και μαζί μ’ εμένα και χιλιάδες άλλοι, έστω κι αν μέσα στα έργα τους μερικές φορές υπήρχαν δεκάδες άλλες πιο σύγχρονες δορυφορικές φωτογραφίες της γης και άλλων πλανητών (όπως π.χ του Jan Lamprecht, από το οποίο πήρα τις φωτογραφίες που έστειλα αργότερα, μεταφέροντάς τες δυστυχως με πολύ κακή ανάλυση), που αποδείκνυαν έτσι πως είχαν πρόσβαση στα αρχεία της NASA, απλά αφήνω τον κόσμο να κρίνει πόσο επιστημονικό είναι. Για να διευκολύνω το έργο του, αναπροσάρμοσα το δεύτερο σκέλος του συλλογισμού και δεχόμενος πως ίσως, τόσο εγώ όσο κι οι χιλιάδες άλλοι ερευνητές, απλά δεν είχαμε ψάξει αρκετά, κάλεσα τον ίδιο (που άλλωστε χάριν της ειδικότητάς του, θα έχει περισσότερες γνώσεις για τα αρχεία που μπορεί να ψάξει) να προσκομίσει άλλες σύγχρονες ίδιες φωτογραφίες, αλλά κι αυτό ακόμα δεν είδα να το κάνει ούτε αυτός, ούτε η προσκείμενη σ’ αυτόν κλίκα, που έπεσε αμέσως από κοντά να τον υποστηρίξει...
Λέω «κλίκα» και όχι «άτομα με την ίδια άποψη», γιατί έτσι ακριβώς λειτούργησε... Με τον Ηλία, ως ο «πιο σπουδασμένος», να εισπράττει τιμητικές φιλοφρονήσεις απ’ τους άλλους, ώστε να ενισχυθεί η θέση του στον διάλογο, και έκτοτε όλη τη σύσσωμη παρέα να λειτουργεί με αξιοζήλευτη ενότητα μαζί, ο ένας να συμπληρώνει «προσεκτικά» τα λόγια του άλλου, ή να υπαναχωρεί όταν ανακάλυπτε πως η άποψή του παρέκλινε κατά το ελάχιστο από εκείνην του “master” Ηλίας, (μέχρι που έφτασαν να... συμφωνούν... διαφωνόντας!), και όλοι μαζί, αντλώντας μέσα απ’ αυτήν την Σωματοφυλακίστικη στάση τη δύναμη του «οι πολλοί εξουσιάζουν», άρχισαν να εκτοξεύουν με απαράμιλη αλλαζονεία, χλευστικά σχόλια, δημιουργώντας ένα εξευτελιστικό κλίμα, που πρόβαλλε την εντύπωση πως όλοι όσοι ασχολούνται με τη διερεύνηση της συγκεκριμένης θεωρίας, είναι αγράμματοι και με βασική έλλειψη γνώσεων επιπέδου δημοτικού.
(Ο μόνος που διατήρησε μια σοβαρή και σωστή στάση, ήταν ο Geowolf και του δίνω συγχαρητήρια που παρασύρθηκε μόνο σε δύο παραγράφους - το resume όπου ανέφερα αργότερα)
Αυτή είναι η ιδέα της Gateway Team περί απομυθοποίσης?...

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το «τρομοκρατικό» κλίμα, και με όλη την «κλίκα» να χλευάζει
(ή μερικές φορές ακόμα και να βρίζει, υπό την ανοχή των διαχειριστών) ανεξέλεγκτα και να προκαλεί, πατώντας σαν στήριγμα σ’ ένα δισέλιδο ερωτηματολόγιο, που αποθάρρυνε τους «κοινούς θνητούς» να μπουν στη συζήτηση, εξαιτίας της έλλειψης ειδικών επιστημονικών γνώσεων, καλούμουν εγώ να δείξω πως η στάση αυτή ήταν καταχρηστική και πως οι βάσεις τους δεν είναι τόσο «ακλόνητες» ώστε να τους επιτρέπουν τόσο αλλαζονικά να θριαμβολογούν και να χλευάζουν...
Φυσικά, θα μπορούσα να μελετήσω σχολαστικά και σοβαρά ένα-ένα τα επιχειρήματά τους, και στο τέλος να συντάξω μια πλήρως τεκμηριωμένη αναλυτική απάντηση εκατό ή περισσοτέρων σελίδων, κι αυτό όχι για να τους δείξω αυτό που αμφιβάλλω αν μπορεί κανείς απ’ αυτούς να καταλάβει, πως η επιστήμη που θεωρούν αυταπόδεικτη, δεν είναι τόσο απρόσβλητη όσο νομίζουν, αλλά για να αποδείξω στα υπόλοιπα μέλη του forum, εκείνα που λόγω της έλλειψης ειδικών γνώσεων είναι υποχρεωμένα να δέχονται χωρίς να μπορούν να κρίνουν επαρκώς, ισάξια τις «επιστημονικές» και «επιστημονικοφανείς» προτάσεις που προβάλλονται, το αληθινό πρόσωπο κάποιων «ορθόδοξων» εκκολαπτόμενων επιστημόνων. Ένα πράγμα που φαίνεται πως δεν γνωρίζουν τα μέλη αυτής της ομάδας, είναι πως ανάμεσα στους υποστηριχτές αυτής της θεωρίας ακόμα και σήμερα βρίσκονται και επιστήμονες (για παράδειγμα, από τον Ελλαδικό χώρο, ο Ευαγγελόπουλος που έγραψε το «Υποχθόνια Μυστήρια» είναι Μαθηματικός) και κάποιοι απ’ αυτούς τους επιστήμονες έχουν ήδη απαντήσει σε τέτοιου είδους επιχειρήματα, που, όσο λυπηρό κι αν ακουστεί, δεν είχαν αυτοί πρώτοι την τιμή να διατυπώσουν -κάτι που θα μπορούσαν να έχουν μάθει, εάν είχαν διαβάσει έστω και κάποια βιβλία από τη διεθνή σχετική βιβλιογραφία.
Δυστυχώς μια τέτοια διεξοδική μελέτη από μέρους μου, θα απαιτούσε τουλάχιστον έναν μήνα προσήλωσης και όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν, και όπως δήλωσα και ο ίδιος, δεν έχω αυτή τη στιγμή την πολυτέλεια να κάνω κάτι τέτοιο... Συμβιβάστηκα λοιπόν με το να μεταφέρω λίγα αποσπάσματα από δύο-τρεις πηγές (τις οποίες σύμφωνα με την «επιστημονική δεοντολογία και παράθεσα), που κατά την γνώμη μου επαρκούν, αν όχι για να δώσουν απόλυτες απαντήσεις στα επιχειρήματα που τέθηκαν, για να δείξουν έστω το πόσο καταχρηστικά λειτουργούν τέτοιες επιστημονικές «κλίκες», και πως έτσι παραπλανούν την κοινή γνώμη, αλλά και το πως, έργα επιστημόνων που έρχονται σε σύγκρουση με την «πεπατημένη», «ορθόδοξη» οδό, είναι εξ’ αρχής καταδικασμένα να αποβληθούν από το επιστημονικό σώμα και να βρεθούν στο περιθώριο.
Την άρνηση που αντιμετωπίζουν «ανατρεπτικοί» επιστήμονες, μπορεί κανείς πολύ εύκολα να την διαπιστώσει. Τρανό παράδειγμα αυτό του Rupert Sheldrake που για πολλούς θεωρείται ακόμα «αιρετικός», ενώ πολλοί (μαζί κι εγώ) συμφωνούν πως έχει καταθέσει μια από τις σημαντικότερες επιστημονικές θεωρίες του 20ου αιώνα.
Έβλεπα προχτές στην εκπομπή του Χαρδαβέλλα την αντιπαράθεση που είχε προκύψει ανάμεσα σε δύο επιστήμονες του Δημόκριτου, τον Θεοφίλου και τον Σαραγά. Ο Θεοφίλου, λοιπόν, που όταν κοιτάει μπροστά του, βλέπει μόνο προέκτασεις της πεπατημένης, και αρνείται ότι δε συμφωνεί μ’ αυτό, χαρακτηρίζοντας όσους πιστεύουν στ κάθε τι μεταφυσικό, αδαείς ή τρελούς, αμφισβητούσε το επιστημονικό κύρος του Σαραγά, ζητώντας του διαπιστευτήρια, με ερωτήσεις όπως... «Έχετε δημοσιεύσει τις θέσεις σας σε κάποιο έγκυρο διεθνές περιοδικό?»
Και φυσικά, πώς να δημοσιευτεί μια ανατρεπτική μελέτη σε ένα περιοδικό που αποτελεί φορέα της;... (Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και η κωδική λέξη «έγκυρο»...)

Αυτό λοιπόν φίλοι μου είναι το πνεύμα της σύγχρονης «ορθόδοξης» επιστήμης...
Αν μας έχει βοηθήσει στην καθημερινή μας ζωή; Φυσικά, όπως επίσης και μας έχει κοστίσει. Η ζυγαριά, νομίζω πως δεν είναι επί της παρούσης...
Αν σήμερα ταξιδεύουμε στ’ άστρα χάριν στις αρχές του «Νεύτωνα»? ...Ναι, αναρωτήθηκε όμως κανείς πόσες «ειδικές διορθώσεις» και «συγκεκριμένες προσαρμογές» έπρεπε να γίνουν για να το καταφέρουμε? ...Πόσοι πυραυλοι έπεσαν, μέχρι να φτάσει στο σημείο να φύγει ο πρώτος απ’ την γήινη ατμόσφαιρα?...

Ατυχώς όμως για εκείνους που πρεσβεύουν αυτόν τον τυφλό συντηρισμό, φαίνεται πως το ποτήρι έχει ξεχειλήσει. Στην εποχή μας έχει αρχίσει να φουντώνει το πνεύμα της αμφισβήτησης θεμελιωδών αρχών, όπως του Δαρβίνου, του Νεύτωνα, του Αινστάιν...
Κι αναρωτιέμαι τελικά τι θα γίνει μ’ εκείνο το τεράστιο οικοδόμημα.
Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, στα Μαθηματικά, τη Φυσική και τη Χημεία, ήμουν ο καλύτερος μαθητής της τάξης (-λογικό, αν σκεφτεί κανείς τις καταβολές μου), έτσι λοιπόν (μιλάμε για μια εικοσαετία πριν) ακολούθησα την «πρώτη» δέσμη.
Στην τελευταία τάξη, όμως, κάτι άλλαξε. Κάποια μέρα, έτσι ξαφνικά, συνειδητοποίησα την μεγάλη απάτη. Συνειδητοποίησα πως μέχρι εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν όπως ήθελαν οι άλλοι να σκέφτομαι, πως θεωρούσα δεδομένα εκείνα που άλλοι μου επέβαλαν ως δεδομένα, είδα την μεγάλη απάτη την οποία είχα αποδεχτεί, πως όλα όσα μάθαινα στο σχολείο στηρίζονταν πάνω σε θεμελιώδη «Αξιώματα». Σε μια στιγμή είδα κατάφατσα όλο αυτό το κολοσσιαίο οικοδόμημα, έναν σύγχρονο πύργο της Βαβέλ, που στηριζόταν σε καταχρηστικές συμβιβαστικές προτάσεις, στο επιστημονικότατο επιχείρημα του «γιατί έτσι γουστάρουμε»... Άκουσα το τρίξιμο και τρόμαξα τόσο πολύ, που από εκείνη τη στιγμή άλλαξαν όλα και πλέον έχασα κάθε ενδιαφέρον για να συνεχίσω τις σπουδές μου σε κάποια «ορθόδοξη» σχολή..
Εκείνη τη στιγμή, έχασα τα διαπιστευτήρια με τα οποία θα μπορούσα στο μέλλον να αποδεικνύω πως είμαι «επιστήμονας».
Κι εκείνη τη στιγμή έγινα αληθινός ερευνητής.
...Έστω κι αν στην πορεία θα χρειαζόταν να τα βάλω με όλα τα "θεριά" του κόσμου...

Μπορείς να διευκρινίσεις την έννοια του όρου "παραίσθηση" με την οποία τον χρησιμοποιείς; Και αφού απαξιείς ν' ασχοληθείς με "παραισθήσεις", γιατί μιλάς για΄το "Φως" το οποίο δεν μπορείς να το αντιληφθείς με τις λειτουργίες των 5 βασικών αισθήσεων;...

Νομίζω πως πολύ συχνά, η ταμπέλα του «φρικιού» είναι αναπόφευκτη, όπως ιστορικά έχει αποδείξει και το παρελθόν. Αυτό ασφαλώς υπόκειται καθαρά σε κοινωνικούς νόμους, παρά σε οτιδήποτε άλλο. Για παράδειγμα, σε πιο κλειστές κοινωνίες, στην επαρχία, αυτή η περιθωριοποίηση είναι πολύ πιο φανερή (σωστά Galadriel?), απ’ ότι στις πόλεις, όπου ο ρυθμός της ζωής και η μεγάλη tribal ποικιλία αναγκαστικά κάνει τους ανθρώπους περισσοτερο αδιάφορους όσον αφορά την παρατήρηση του τι συμβαίνει γύρω τους...
Σε κάποιον που δέχεται μεγάλη πίεση από το περιβάλλον, σε κάποιον ας πούμε που ζει στην επαρχία, αυτό μπορεί να του προσδόσει μερικά επιπρόσθετα στοιχεία στη συμπεριφορά και γενικότερα στην προσωπικότητά του και να του ενισχύσει πολύ περισσότερο αυτή την αίσθηση του «περιθωριακoύ», ή ακόμα και να του εξαγάγει κάποια αρνητικότητα προς το περιβάλλον (δράση-αντίδραση). Μην ξεχνάμε ότι μεγαλώνοντας από μικρή ηλικία με την ταμπέλα του «φρικιού», θα έχει αντιμετωπίσει πολλές δυσάρεστες καταστάσεις, που πιθανότατα θα απαιτούσαν την ενίσχυση του εγωισμού, ώστε να μην αλωθεί το ιδιαίτερο «εγώ» του ατόμου.

Η αλήθεια είναι πως η «μεταμόρφωσή» αυτή (που βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη), πολύ συχνά προβάλλεται, έστω κι αν αυτό δεν γίνεται (επι-)λεκτικά, γιατί πολύ συχνά ο «περιθωριακός», είτε αναζητεί καταφύγιο σε μικρότερες ομάδες, με την κουλτούρα των οποίων διαπιστώνει πως συμφωνεί (και η οποία προβάλλει images που χαρακτηρίζουν σε κάποιον βαθμό την προσωπικότητα), είτε ακόμα και χωρίς να ενταχθεί σ’ αυτές, ακολουθεί σε προσωπικό επίπεδο τα ίδια πρότυπα που εξ’ αρχής έχουν χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία αυτής της κουλτούρας.
Αν π.χ. η ανακάλυψη κάποιων αληθειών, σε κάνει να βλέπεις μια άσχημη πλευρά του κόσμου (βλέπε Matrix), που δεν είναι κοινώς ορατή, η μελαγχολία που ίσως σε κυριεύσει (γιατί αυτές οι αλήθειες ή νόμοι δεν μαθαίνονται «ψυχρά», αλλά αφομοιώνονται ενεργά από το είναι σου, επιφέροντας τα ανάλογα συναισθήμάτα), ίσως σε κάνει να νιώθεις ομορφότερα όταν ντύνεσαι στα μαύρα, να είσαι περισσότερο «νυχτερινός τύπος», καταθέτοντας έτσι τη διαμαρτυρία σου για το απατηλό φως της ημέρας, να ακούς κάποιο αντι-popular είδος μουσικής και να αγαπάς μια συγκεκριμένη και συνήθως "εξορκισμένη" λογοτεχνία. Εφαρμόζοντας όμως ακριβώς αυτά, το περιβάλλον σου θα σου έβαζε την ταμπέλλα “gothic”, την οποίαν μπορεί και να έχεις συνηδειτά επιλέξει εσύ, ή μπορεί και όχι...

Ακόμα περισσότερο βέβαια, η ιδιαιτερότητά σου προβάλλεται, όταν θέλεις να μοιραστείς αυτήν την αλήθεια με τον υπόλοιπο κόσμο, όταν νιώθεις χρέος σου δηλαδή να λειτουργήσεις για το κοινό καλό, και να ανεβάσεις το επίπεδο της συνειδητότητας στο επίπεδο που μπορείς, στον υπόλοιπο κόσμο.

Ούτως ή άλλως, η εξέλιξη της συλλογικής γνώσης, η αιτιολόγιση του αφύσικου και η μετάβασή του στη νοητική σφαίρα του φυσικού, ή πολύ απλά η εξερεύνηση του ανεξερεύνητου, ιστορικά συμβαίνουν από ατομικές προσπάθειες ανθρώπων που αρχικά έχουν τον ρόλο του «περιθωρειακού» και τελικά καταλήγουν να μείνουν στην ιστορία ως ηρωικές προσωπικότητες.

Στην παραβολή του Σπηλαίου που αναφέρεις, Galadriel (όπως συμπτωματικά γράφω και στον πρόλογο του βιβλίου για τη Σκιά), ο «δραπέτης» στο τέλος έχει να επιλέξει ανάμεσα στη μοναχικότητα του εξερευνητή, ή την κοινωνική συλλογικότητα που θα του διασφάλίζε η άρνηση της ανεξερεύνητης γνώσης.

Από κει πέρα, είναι απλά θέμα του τι θα επιλέξεις εσύ και προφανώς υπόκειται και στον προσχηματισμένο χαρακτήρα σου.

Επιμυθέα, καταλαβαίνω πως νιώθεις. Και, γνωρίζοντας την εμπειρία σου, και την αξιοπιστία και των άλλων μαρτύρων που την μοιράστηκαν μαζί σου, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι δεν ήταν φανταστική. Και πίστεψέ με, δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες που έχω για εμφανίσεις της Σκιάς που έχουν παρατηρηθεί από ομάδες ατόμων, όπως έχω και πολλές μαρτυρίες για εκδηλώσεις της εκτός κρεβατοκάμαρας, σε καταστάσεις που δεν είχαν καμία σχέση με τον ύπνο... Το τραγικό είναι, πως, με βάση τα στοιχεία που έχω, έχω καταλήξει να πιστεύω πως τη Σκιά την βιώνουν ΟΛΟΙ, ακόμα κι αυτοί που δεν το αντιλαμβάνονται, ακόμα κι αυτοί που αρνούνται να πιστέψουν στην παρουσία της...

Darkoverlord, η άποψή σου, στο σύνολό της είναι αρκετά σωστή, αν και η αρχή από την οποίαν ξεκινάς είναι αντιφατική. Μέσα σε μια παράγραφο που περιέχει πολλές εύστοχες παρατηρήσεις, παρουσιάζεις την Σκιά ως προσωποποίηση των Φόβων μας (που είναι) και προσπαθείς έτσι να αποδείξεις πως η Σκιά δεν θρέφεται με την Ψυχική μας ενέργεια, ενώ οτιδήποτε μας τρομάζει και μας φοβίζει (ακόμα κι αν αυτό υφίσταται μέσα μας), ακριβώς αυτό προκαλεί! ...Μια διάχυση ενέργειας, η οποία μάλιστα, όπως γνωρίζεις, ανιχνεύεται εύκολα από άλλα έμβια όντα, και στην περίπτωση που βρισκόμαστε σ' ένα άγριο περιβάλλον, ερεθίζει και διεγείρει τα "σαρκοβόρα" που ίσως τυχαίνει να βρίσκονται σε κάποια περίμετρο -και το γεγονός ότι η περίμετρος αυτή μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη, ακόμα και χιλιόμετρα (ανάλογα και με το μέσο μετάδοσης), αλλά παρόλ' αυτά εντοπίζουν πολύ εύκολα την πηγή της, είναι μια ένδειξη του πόσο σημαντική είναι αυτή η ενεργειακή απώλεια...

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς λέγοντας "η θεωρία που επικρατεί". Καμία θεωρία δεν επικρατεί, ο κόσμος έχει μαύρα μεσάνυχτα περί Σκιάς, την γνωρίζει μόνο βιωματικά και σε νοητικό επίπεδο, μόνο αποσπασματικά.

Εγώ δεν είπα ότι η Σκιά (τουλάχιστον σ' αυτόν τον κύκλο της παρουσίας της) αποκλείεται να έχει δημιουργηθεί από τον άνθρωπο, απεναντίας τόνισα πως η Σκιά συντηρείται από τον άνθρωπο. Όμως όταν όλοι είναι συντονισμένοι σε "κάτι", αυτό το "κάτι" είναι δυνατόν να υλοποιηθεί και κυριολεκτικά, και να ξεφύγει τελείως απ' τον έλεγχο της κάθε μονάδας... Και από τα στοιχεία που έχω, είμαι πεποισμένος πως, αν η Σκιά γεννήθηκε έτσι, αυτό συνέβει πριν από χιλιάδες χρόνια! Κι από τότε λειτουργεί έτσι, ανεξέλεγκτη, μέχρι ίσως τελικά να... μας καταπιεί...

Μια άλλη αντίφαση είναι πως, ενώ εξ' ορισμού, παρουσιάζεις τη Σκιά ως αυτό που "ο ανθρωπος λοιπον δημιουργεισε (υλοποιησε) μια οντοτητα - χαρακτηρα η οποια αποτελουσε ολα αυτα που ο ανθρωπος δεν μπορουσε να κατανοησει αλλα και να νικησει", στη συνέχεια λες "αν βγουμε νικητες απο αυτην την μαχη αυτη η σκια δεν θα εμφανιστει ποτε".
Με βάση λοιπόν την θεωρία σου και τον ορισμό της Σκιάς, δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε νικητές, αφού η Σκιά είναι (εξ' ορισμού) η υλοποίηση αυτού που δεν μπορούμε να νικήσουμε.

Η αλήθεια είναι πως (έστω κι αν αυτή η άποψη μοιάζει ρομαντική) μπορούμε να βγούμε νικητές, αρκεί να ξεριζώσουμε τον σκοτεινό πομποδέκτη, την άκρη του πλοκαμιού της Σκιάς που φτάνει μέσα μας... Αλλά θέλει μεγάλη δύναμη και πολύ θάρρος κανείς για να το πετύχει...

Καλημέρα αγαπητή Galadriel.
Λοιπόν, μπορείς να μεταφέρεις στους φίλους σου τις εξής απαντήσεις...

(1. Σε ποιον "κόσμο" ανήκει η Σκιά?)
Η Σκιά βρίσκεται (το ρήμα ‘ανήκω΄προδιαθέτει μια αποδοχή κάποιας στατικής κατάστασης με την οποία δεν συμφωνώ) στον ίδιο κοσμο στον οποίον βρισκόμαστε κι εμείς. Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο ωστόσο, έχουν δημιουργηθεί διάφορα πεδία τα οποία βρίσκονται σε επικοινωνία μεταξύ τους, μέσω ιδιαίτερων σημείων-Πυλών (σχετικό άρθρο στο «Μυστική Ελλάδα» Απριλίου), απ’ όπου το ένα πεδίο μπορεί να εισχωρήσει μέσα στο άλλο. Τέτοιες Πύλες ωστόσο έστω και παροδικά, μπορούμε ν’ ανοίξουμε κι εμείς, υπερβαίνοντας τα όρια που χωρίζουν το δικό μας πεδίο (που αποκαλώ «πεδίο της ανθρώπινης λογικής πραγματικότητας»), συντονιζόμενοι με τη συχνότητα του άλλου. Συνήθως αυτό συμβαίνει τυχαία, την στιγμή ακριβώς που χαλαρώνουμε την ισχύ του εγκεφάλου που κρατάει ενεργά αυτά τα όρια, την ώρα που βυθιζόμαστε σε ύπνο. Κάποιες φορές ωστόσο συμβαίνει και απόλυτα συνειδητά. Το πεδίο που απλώνεται από κει και πέρα, πριν το ονειρικό, ή το αστρικό (ίσως να αποτελεί ένα μέρος του «αιθερικού»), κυριαρχείται από τη Σκιά. Περιγραφές του έχουν καταγραφεί από κάποιους «ταξιδιώτες», (π.χ. Λάβκραφτ), αν και δεν είναι εύκολο να μεταφέρεις εικόνες, όταν δεν τις έχεις δει με τα μάτια...
Πάντως, η Σκιά δεν υπάρχει μόνο εκεί. Για παράδειγμα, όταν «κλειδωθείς» μαζί της, μπορεί να σε τραβήξει σ’ αυτό το πεδίο, όπως μπορείς κι εσύ να την τραβήξεις σ’ αυτό το πεδίο...

(2. Τι ακριβώς κάνει όταν δεν τρέφεται από το θυμικό μας?)
Το... χωνεύει(!)
Όταν επιτίθεται ρουφάει την ζωτική μας ενέργεια, ασχέτως αν κατά την εκροή της αυτή χρωματίζεται με συγκεκριμένο είδος συναισθημάτων. Πέραν αυτού, δεν ξέρω πόσο σωστό είναι να μιλάμε για την έννοια του χρόνου σε άλλα πεδία. Έχω την εντύπωση πως εκεί το παρελθόν και το παρών είναι ένα. Μόνο το μέλλον παραμένει ακαθόριστο (κι ωστόσο κι αυτό ακόμα υπάρχει, σε μορφή τάσεων)... Απόδειξη είναι ότι οι μορφές που χρησιμοποιεί, ή που προβάλλει αν θέλεις, όταν διεισδύει στο πεδίο μας, είναι μορφές που έχουν αντληθεί από οποιαδήποτε χρονική στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας... Η Σκιά φαίνεται απόλυτα συνειφασμένη με την πορεία του ανθρώπου. Ίσως απλά θρέφεται από το εκάστοτε πιο εξελιγμένο, ή κυρίαρχο είδος. Ίσως κάποτε να εξαφάνισε τους δεινόσαυρους...

(3. Θεωρείται "εξελιγμένη" οντότητα σε σχέση με τον άνθρωπο?)
Οι ενδείξεις που έχω συνιστούν ακριβώς το αντίθετο. Αν διαθέτει κάποια νοημοσύνη, αυτή μοιάζει πολύ πρωτόγονη. Ωστόσο αν βρισκόσουν ξαφνικά σε μια ζούγκλα απέναντι σε έναν νοητικά λιγότερο εξελιγμένο από τον άνθρωπο τίγρη, θα ήταν μάλλον πολύ απλό για εκείνον να σου επιβληθεί...
Θα μπορούσα να σου πω και κάποια άλλα σχετικά που την χαρακτηρίζουν, αλλά καλύτερα να το κάνω εν καιρώ.
Πάντως μια ενδιάφερουσα προσέγγιση σχετικά με τις ικανότητες της έχει κάνει ο Dean Koontz, που την εμφανίζει να χρησιμοποιεί το ‘νοητικό’ των θυμάτων της. Δείτε την ταινία ‘Phantoms’.

(4. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή καθοδηγηθεί από κάποιους ?)
Αυτήν την ερώτηση την έχω θέσει κι εγώ ακριβώς έτσι μέσα στο βιβλίο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί. Μέσα σε πολλές παραδόσεις, απ’ όλον τον κόσμο, η «Μόρα» άλλοτε ταυτίζεται με μάγισσα κι άλλοτε θεωρείται πνεύμα που κατευθύνεται στο θύμα της από κάποια μάγισσα, ή μάγο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κάηκαν από τους Ιεροεξεταστές επειδή οι κατήγοροί τους είχαν πέσει θύματα της Σκιάς (διάβασε για παράδειγμα τα πρακτικά από τις δίκες του Σάλεμ). Μερικές φορές μάλιστα ταυτίζεται με το familiar που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.
Επίσης, έχω διαβάσει σύγχρονη μαρτυρία που ακολουθώντας μια συγκεκριμένη τελετή, κάποιος στέλνει τη Μόρα σε κάποιο άλλο άτομο.
Γενικά πιστεύω πως μπορεί κανείς να τις δόσει κάποιες κατευθύνσεις, όπως μπορεί να κατευθύνει αρνητική ενέργεια προς κάποιον άλλο...

’quote’
Aντιλαμβάνομαι, πως είναι δύσκολο εδώ να αναλυθούν αυτά τα θέματα που για σένα είναι προϊόν έρευνας και μελέτης τόσων χρόνων, απλά θα θέλαμε κάποιες κατευθύνσεις προς σκέψη (ή και έρευνα ακόμα)....
‘unquote’
Δεν είναι τόσο δύσκολο, γιατί τη γνώση δεν την θεωρώ κτήμα μου, και το βιβλίο θεωρώ ότι το έχω γράψει από κοινού, μαζί με όλα εκείνα τα δεκάδες άτομα που μου έχουν καταθέσει τις εμπειρίες τους. Το μόνο πρόβλημα είναι πως επειδή έχει παρατηρηθεί κι από άλλους το ενδιαφέρον του κόσμου για το θέμα, λέγοντας όλ’ αυτά, ίσως ήδη έχω γράψει τα επόμενα άρθρα κάποιων περιοδικών και καλό θα ήταν αυτό να συνέβαινε, μετά την κυκλοφορία του βιβλίου...

‘Quote’
"Πολλές φορές το Φως είναι πιο απειλητικό απ' το Σκοτάδι", αυτός δε, που διαλέγει να διαλύσει τις Σκιές στο Φως, θα έχει πάντα "εμπόδια" στο δρόμο του....
’unquote’
Όπως είχα γράψει κάποτε στο Strange, να φοβάσαι περισσότερο αυτούς που κρύβονται στο φως, γιατί κοιτώντας τους, μπορείς να δεις μόνο την σκιά τους.
Αναφερόμουν στους «Φύλακες Αγγέλους» φυσικά. Όσο για τα εμπόδια, το έχουμε πάρει απόφαση πλέον, αυτός ο κόσμος δεν είναι παραμυθένιος... Αλλά το παλεύουμε. Θυμάσαι πως έχω ονομάσει τον σάκκο του μποξ, με τον οποίον κάνω στο σπίτι γυμναστική, όταν θέλω να ξεδώσω... Ναι, ναι... Ο κύριος...Μέρφυ(!).

Thanks again for the wishes...

Λοιπόν, θέτεις πολλά ζητήματα, οπότε απαντάω αναλυτικά...

‘Quote’
Τι πιθανότητες υπάρχουν να είναι μια μορφή λανθασμένης εγκεφαλικής λειτουργίας;
Για παράδειγμα υπάρχει μια μορφή ψυχοπάθειας, η οποία δημιουργείται κυρίως από χρήση ισχυρών ναρκωτικών ουσιών ή παραισθησιογόνων. Ο ασθενής λοιπόν, βλέπει έντομα να διατρέχουν στο σώμα του και να μπαίνουν ακόμη και μέσα του. Κάθε ασθενής θα δει διαφορετικό είδος εντόμων. Ο ασθενής βιώνει την παραίσθηση όντας ήδη σε μία συγκεκριμένη συναισθηματική φόρτηση.
’unquote’

Εγώ αγαπητέ SotS ξέρω πολλές μορφές ψυχοπάθειας που δημιουργούνται έτσι... Ξέρω π.χ. για την ψυχοπάθεια που δημιουργείται από την καθημερινή χορήγηση στους ασθενείς ενός κατακεραυνόματος από τον ήχο του πρωινού ξυπνητηριού, την ψυχοπάθεια από τον περιορισμό του ασθενούς στα πλαίσια ενός αυστηρού εργασιακού ωραρίου και την υποταγή του σ’ έναν ρόλο, για τον οποίο απαιτείται η απλή τήρηση μιας αλυσσίδας προβλέψιμων συμπεριφορών, δράσεων και αντιδράσεων (που πλέον καταγράφονται και σε εγχειρίδια), την ψυχοπάθεια από την κατεύθυνση του ασθενούς προς μια καθορισμένη διαδρομή (την οποία το βάρος του κυριολεκτικά χαράζει μακρόχρονα στα σημεία επαφής των τροχών του αυτοκινήτου), την ψυχοπάθεια από τον βομβαρδισμό των οπτικού του διαφράγματος με σκιές-είδωλα ειδώλων-σκιών που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μονάχα κύματα (και που συχνά λατρεύονται σαν είδωλα), τις ίδιες «ψυχαγωγικές» εκπομπές που κάθε τέταρτο διακόπτονται από τις ίδιες σκιοδιαφημίσεις, ξέρω κι άλλες τέτοιες ψυχοπάθειες πολλές, μόνο που αυτές έχουν το χαρακτηριστικό όλοι οι ασθενείς-πειραματόζωα να βλέπουν τα ίδια έντομα πάνω τους, ή γύρω τους, ή τουλάχιστον, να νομίζουν κάτι τέτοιο...
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι ψυχοπαθείς, αλλά οι γιατροί έχουν συμφωνήσει να μην μας το λένε, παρά μόνον στην περίπτωση που λειτουργήσουμε... φυσιολογικά, και αφήσουμε τις εξωτερικές μας αντιδράσεις να εναρμονιστούν με τον ψυχισμό μας.

‘quote’
Δεν λέω ότι αυτός που έχει βιώσει το φαινόμενο της Σκιας είναι ψυχοπαθής ή παρανοϊκός αλλά πάντα το βιώνει κάτω από την συναισθηματική φόρτηση που σου παρέχει ο φόβος.
‘unquote’

Καμία αντίρρηση, πλην της λέξης ‘φόβος’, την οποία θα αντικαθιστούσα με τη λέξη ‘τρόμο’. Έχει τεράστια σημασία αυτή η διαφορά, γιατί παρόμοια παραλυτική συμπτωματολογία εμφανίζεται και στην περίπτωση της «φοβίας», μόνο που σ’ εκείνην την περίπτωση ο φόβος είναι προκαθορισμένος (προυπάρχει) και μάλιστα απόλυτα συνειδητά, αλλά τότε η παράλυση επιβάλλεται από τον εγκέφαλο αποτρεπτικά, γιατί οποιοδήποτε επόμενο βήμα (κίνηση) εκλαμβάνεται σαν να φέρνει τον πάσχοντα πιο κοντά στο αντικείμενο του φόβου του. Στην περίπτωση της υπνικής παράλυσης όμως, ο «ασθενής» βλέπει κάτι εφιαλτικά τρομακτικό, (τον όποιον «Μπαμπούλα», πολύ σωστά) να τον πλησιάζει, βλέπει τον τρόμο να πλησιάζει προς το μέρος του, θέλει απεγνωσμένα να κινηθεί, θέλει να φύγει (έχω ακούσει άτομα να λένε πως θα πηδούσαν άνετα απ’ το παράθυρο αν μπορούσαν) κι εκεί που βαρούν καμπανάκια-αμυγδαλές και φεύγουν σήματα προς όλο το μυικό σύστημα ώστε τεθεί το σώμα σε ετοιμότητα, ο «ασθενής» παραμένει καρφωμένος χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.
Τρόμος, λοιπόν, όχι φόβος... Αλλά ...τι είναι αυτό που εξ’ αρχής προκαλεί αυτόν τον απόλυτο τρόμο;

‘Quote’
Ο ανθρώπινος οργανισμός πάντα προσπαθεί να ελαφρύνει τις καταστάσεις στις οποίες υποκύπτει. Ίσως λοιπόν, να προτιμά να προσωποποιήσει τον φόβο σε μια μορφή. Σίγουρα λοιπόν σε συνθήκες σκοταδιού ο φόβος θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με μία σκιά ή τουλάχιστον στον υποσεινήδειτο - πάντα σκοτεινό - μπαμπούλα. Έτσι όταν αυτός που βιώνει το φαινόμενο θα αντιληφθεί την πηγή του φόβου του, θα δει δηλαδή την μορφή της σκιάς, τότε η σκιά θα εξαφανιστεί και το συναίσθημα θα χαθεί.
’unquote’

...Μόνο που η σκιά δεν χάνεται, όσο κι αν προσπαθεί εκείνος που τη ζει τις περισσότερες φορές να πείσει τον εαυτό του ότι το φαντάζεται. Από κει και πέρα, εγώ ο ίδιος έχω τονίσει επανειλημένα ότι ο άνθρωπος, ή αν θέλεις ο εγκέφαλός του, συμμετάσχει σημαντικά στην μορφοποίηση της Σκιάς. Επαναλαμβάνω όμως, δεν έχει σημασία η «οπτική μορφή» που θα τις δόσεις, αυτό που νιώθεις είναι η αληθινή η εμπειρία της... Αυτό που νιώθεις είναι η αληθινή εμπειρία οποιουδήποτε περιβαλλοντολογικού ερεθίσματος, και όχι η οπτκή του εικόνα. Αλλιώς ο κόσμος θα ήταν ένα κωμικοτραγικό θέατρο σκιών, όπου η σκιά του εαυτού σου (μάσκα), θα επικοινωνούσε με την σκιά εκείνου που θα καθόταν απέναντί σου (μάσκα), μέσω των ειδωλικών σκιών που θα γράφονταν πίσω απ’ τα μάτια σας. Και τίποτα παραπάνω...

‘Quote’
Jonathan, περιμένω με ανυπομονησία το βιβλίο.
’unquote’
Εγώ να δεις...

’quote’
ΥΣ: Τι λες για το άβαταρ
‘unquote’

Ειλικρινά, πολύ καλό! ...Μόνο που του λείπει μια... σκιά.

Η πρώτη ερώτησή σου θα μας βγάλει τελείως off-topic, και θα έπρεπε να σου αναλύσω μια ολόκληρη κοσμοθεώρηση. Η απάντηση όμως είναι "ναι". Το παράδοξο είναι ότι εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια έχει... λανθασμένα ταυτιστεί μαζί της. Δεν μπορώ να γίνω περισσότερο σαφής, γιατί θα 'πρεπε να σου κάνω quote το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, το οποίο ούτως ή άλλως, δεν έχει ολοκληρωθεί. (Για να καταλάβεις τη σημαντικότητά του, σου λέω απλά πως τις προηγούμενες μέρες αγόρασα καμιά εικοσαριά βιβλία -τα οποία θα πρέπει να διαβάσω μέσα στο επόμενο δίμηνο- σχετικά μόνο μ' αυτό, για να διορθώσω ένα αρχαίο λάθος, που συνεχίζει να το πληρώνει η ανθρωπότητα...)

"Ανιχνευτής"; Ναι, υποθέτω πως είμαι. "Αποκαλυπτής", θα ταίριαζε ακόμα περισσότερο, σε πείσμα όλων εκείνων (ανθρώπων και μη) που θέλουν κάποια πράγματα να παραμένουν μυστικά... Μου αρέσει η αλήθεια. Αγωνίζομαι γι' αυτήν. Μάχομαι γι' αυτήν. Σε κάθε επίπεδο...
Ωστόσο, δεν είμαι σε θέση να ξεκινήσω μια επανάσταση σε συλλογικό επίπεδο. Μπορώ όμως να δώσω τα όπλα να την κάνει ο καθένας μόνος του. Μόνο έτσι άλλωστε αντιμετωπίζεται η Σκιά.
Θα σου έλεγα κι άλλα για το τι σκοπεύω να κάνω εγώ με τη Σκιά, μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου ("αλλαζόνας" κι εγώ από την φύση μου, αλλά ενάντια στους "θεούς", όχι στους ανθρώπους...), αλλά δεν έχει νόημα να αυτολογώ...

Γι' αυτό νωρίτερα έγραψα "Μινώταυρε", ότι δεν έχει και τόση σημασία ο "εγκεφαλικός" τρόπος που βιώνει κανείς την επίθεση. Στο βιβλίο καταγράφω τις συνηθέστερες Αρχετυπικές Εικόνες που χρησιμοποιούνται, οι οποίες διαμορφώνονται σε κάποιο ποσοστό από τον μάρτυρα και σε κάποιο άλλο από την ίδια την Σκιά.
Η "Μόρα" είναι απλά το "πλοκάμι" της Σκιάς. Στο μεγαλύτερο ποσοστό, οι άνθρωποι αποκτούν την εμπειρία της Σκιάς μέσα απ' αυτήν. Το έργο μου ουσιαστικά το αντιμετωπίζω σαν δύο βιβλία μαζί, το πρώτο επικεντρώνεται κυρίως στο σκοτεινό πλοκάμι (μια φαινομενολογική -εμπειρική κυρίως προσέγγιση της Σκιάς) και το δεύτερο, με την "καρδιά" της Σκιάς...
Αυτή και μόνο η διαπίστωση, ο διαχωρισμός του πλοκαμιού με τον πυρήνα είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατανόηση της Σκιάς.

Στην Ελβετία ίσως την αποκαλούν Mahr, ή Mahrt, ή Alp, από τις Γερμανικές παραδόσεις, ή couchemare , από τις αντίστοιχες Γαλλικές. Ο Παράκελσος πάντως, αναφέρεται σ' αυτήν με την μετά τον 13ο αιώνα ονομασία της, 'hag', (με την οποία είναι περισσότερο γνωστή σήμερα, the Old Hag, ή the night Hag), εξαιτίας της ταύτισης μέσα απ' τις Παραδόσεις της Μόρας με Μάγισσα/Στρίγγλα.
Επίσης λανθασμένα -όπως έχω δείξει και στο άρθρο του Strange -Μαίου- (το οποίο, Astral, νομίζω πως θα το βρεις αρκετά ενδιαφέρον, αφού καταρρίπτει την θεωρία της "υπνικής" -ή "ονειρικής", όπως εγώ συνήθως την αποκαλώ- παράλυσης), συχνά αποκαλείται 'incubus'. Συνήθως πάντως ταυτίζεται με τον εφιάλτη και αυτή ήταν και η κυριολεκτική σημασία με την οποία μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιύνταν η λέξη (night-mara/mare). Πολύ πρόσφατα συνδέθηκε με τη σημασία του απλώς "κακού ονείρου".
Το πλοκάμι έρχεται απλά για να ταϊστεί, ρουφάει ζωτική ενέργεια-συναισθήματα (αλλά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχει συνδεθεί μαζί τους), κάτι που διαπιστώνεται και εμπειρικά, όταν εκείνος που έχει δεχτεί την επίθεση, την επόμενη μέρα ξυπνάει αδικαιολόγητα κουρασμένος (σαν να μην κατάφερε να ησυχάσει, βασανισμένος όλη τη νύχτα από... εφιάλτες!). Νομίζω ότι πολλοί από σας θα έχει τύχει να ξυπνίσουν κάποια πρωινά έτσι, με αδικαιολόγητα "κακή" διάθεση, με έντονη αίσθηση κόπωσης κι εξάντλησης (κάτι που συνήθως παρατηρείται και στους γύρω -"έσκαβες όλη νύχτα;"). Ίσως θα 'πρεπε λοιπόν να αναρωτηθείτε... Ακόμα κι όταν η παρουσία δεν έχει γίνει αντιληπτή την ώρα της δράσης, κάποιες αναμνήσεις από το όνειρο της νύχτας με έναν σωστό αποσυμβολισμό, ίσως μπορούν να αποκαλύψουν πολλά...
Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του "Φύλακα", συγκεκριμένα του "Φύλακα στο Κατώφλι"... Τη Σκιά, ή το πλοκάμι της, μπορεί κανείς να την βιώσει όχι μόνο σε στάδιο εγρήγορσης, ή μέσα στο ονείρεμα, αλλά και στο ενδιάμεσο συνειδησιακό πεδίο ύπαρξης, απ' το οποίο ο άνθρωπος συνηθίζει να περνάει κλείνοντας τα μάτια και με δειλά άλματα, γιατί είναι το πεδίο που κυριαρχείται από τη Σκιά. Πολλοί έχουν αναφερθεί σ' αυτό, Lovecraft, de Quincey, Edward Bulwer Lytton αλλά και o Castaneda, ή ο John Dee (που την αποκαλεί Chοronzon). Αυτά στα λέω επιγραμματικά, γιατί στο βιβλίο αφιερώνω μια σειρά κεφαλαίων για να εξηγήσω τι ακριβώς είναι το "κατώφλι", πως μπορεί κανείς να το προσεγγίσει (συνήθως γίνεται τυχαία, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αλλά μπορείς και να το προκαλέσεις). Κατά μια άποψη, που έχει καλλιεργηθεί στον Μυστικισμό/Αποκρυφισμό, η Σκιά λειτουργεί ως Φύλακας, τον οποίον μπορείς να προσπεράσεις μόνο εφόσον είσαι έτοιμος, κι έτσι αντιμετωπίζεται ως κάτι "θετικό", και μερικές φορές μάλιστα και ως γέννημα/αμυντική προβολή του εσωτερικού εαυτού.
Υπάρχουν όμως πολλές σημαντικές παραβλέψεις πάνω σ' αυτό το σημείο...
Η αγαπητή "αδερφή" Galadriel, έκανε το προηγούμενο σχόλιο για τους Φύλακες, γνωρίζοντας τη θέση μου περί "Φυλάκων Αγγελων" -σκιές κι αυτές-, που προσωπικά θεωρώ "δεσμοφύλακες", γιατί κι εκείνοι προτιμούν το ίδιο menu με τη Σκιά, μόνο που εκείνοι ρουφούν ό,τι έχει συλλέξει η ψυχή, μετά το θάνατο του σώματος...
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δέχομαι την ύπαρξη και αγαθών Αγγέλων, ή και Αγίων, ούτε πως απορρίπτω την αλήθεια του "Σωκρατικού δαιμονίου", απλά πιστεύω ότι αυτό πηγάζει από εκείνην την ναρκωμένη αίσθηση του ανθρώπου, με την οποία μπορεί να αντιλαμβάνεται περισσότερα από αυτά που του λενε οι πέντε βασικές αισθήσεις του...

P.s: Αν θέλεις, μπορείς να πεις στην ξαδέρφη σου να μου στείλει mail, στο jonybright@yahoo.com, ίσως μπορώ να την βοηθήσω...

Δεν πρέπει να συγχέουμε όλων των ειδών τις "σκιές". Σκιές έχουν και τα δέντρα, και τα αντικείμενα μπροστά στο φως και εμείς οι ίδιοι... Ο Επιμυθέας αναφέρεται σε μια πολύ συγκεκριμένη παρουσία, που ελλείψει ορισμού, αναγνωρίζεται συνήθως από τα φαινομενικά χαρακτηριστικά της και έτσι αποκαλείται "Σκιά", αλλά επειδή κι αυτά ακόμα, μερικές φορές δεν είναι αρκετά για να την διακρίνουν από άλλες παρουσίες που επίσης εμφανίζονται ως σκιές, σε μεγάλο βαθμό διαπιστώνεται κι από τα αποτελέσματα που επιφέρει ως παρουσία, τα συμπτώματα δηλαδή που προκαλεί στον μάρτυρα που την βιώνει...

Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος φοβάται το άγνωστο και τις περισσότερες φορές θα τρόμαζε σε κάθε συνάντηση με οτιδήποτε ("αλλόκοσμο") έμοιαζε να προέρχεται από τον "κόσμο του αγνώστου". Όταν όμως έρχεται κανείς αντιμέτωπος με την Σκιά, ο τρόμος αυτός είναι πολύ βαθύς, διαπεραστικός, καθηλωτικός και διαρκής, γιατί αυτό προβάλλει η ίδια η Σκιά, το Αρχέτυπο του Τρόμου, ο αληθινός Μπαμπούλας, ο αληθινός Διάβολος...
Κι αυτό ακριβώς ο μάρτυρας το νιώθει, ασχέτως πως το αντιλαμβάνεται "πραγματικά" (εγκεφαλικά), ασχέτως αν βλέπει μπροστά του έναν Σατανά, έναν σκοτεινό κουκουλοφόρο, μια Γριά Μάγισσα, ή μια Μαύρη άμορφη Μάζα.
Φυσικά η εμπειρία είναι καταλυτική, ένα τραυματικό σοκ. Τις περισσότερες φορές, ο μάρτυρας κυριολεκτικά παραλύει, νιώθει τον εισβολλέα να του κλέβει την ανάσα, να τον πιέζει, νιώθει εντελώς ανίσχυρος να αντιδράσει, νιώθει πως είναι χαμένος, ότι σε λίγα δευτερόλεπτα θα πεθάνει (κάτι που μερικές φορές συμβαίνει -αν και αυτό δεν είναι αυτοσκοπός της Σκιάς), αλλά συνήθως το παλεύει και κάποια στιγμή καταφέρνει να ελευθερωθεί.

Γενικά, ο πανικός εκείνη τη στιγμή, όσο φυσικός κι αν είναι, σίγουρα απλά κάνει την κατάσταση χειρότερη. Όσοι έχουν καλύτερη σχέση με τον εαυτό τους, όσοι βρίσκονται κοντά στο εσωτερικό τους φως, το πρώτο πράγμα που κάνουν αυτόματα είναι να μετριάσουν την συναισθηματική φόρτιση, και ταυτόχρονα την απώλεια - εκροή συναισθημάτων, τα οποία θρέφουν και ενδυμώνουν την Σκιά. Άλλοι, βρίσκουν ευκολότερη τη χρήση ενός συμβόλου, (μια παραδοσιακή προσευχή, κάποιο νοητικό αντικείμενο, π.χ σταυρός, σπαθί κλπ, ή ακόμα και έναν φασματικό ήρωα), οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει ως εστία δύναμης και συγκέντρωσης, ώστε να μπορέσει το άτομο να αντιδράσει στην επίθεση.
Έτσι κι αλλιώς, η Σκιά φεύγει σχετικά εύκολα μόλις αντιληφθεί κάποιος την παρουσία της, τις περισσότερες φορές έχοντας ήδη πάρει ανενόχλητη, αυτό εξ' αρχής ήταν ο στόχος της... Πολλές φορές η επίθεσή της γίνεται αντιληπτή με συμβολικές παραστάσεις μέσα σε όνειρο (μέσα από την "έκτη" αίσθηση που εκτελεί χρέη φρουρού, όταν οι υπόλοιπες έχουν πέσει σε λήθαργο) και τότε ο μάρτυρας ξυπνάει και βρίσκεται στη θέση που περιέγραψα παραπάνω.

Φίλε, Μινώταυρε, η μαρτυρία σου είναι χαρακτηριστική. Έχω ακούσει εκατοντάδες ανάλογες μαρτυρίες και σε συνδυασμό με τις προσωπικές μου εμπειρίες και την επίμονη μελέτη του θέματος από τον περασμένο Νοέμβρη, μ' έχουν βοηθήσει στο να έχω πλέον μια λεπτομερή, βαθειά εικόνα για την ολότητα της Σκιάς.
Το βιβλίο που αναφέρει ο Επιμυθέας είναι πολύ κοντά στο να ολοκληρωθεί -ήδη έχει ξεπεράσει τα 25 κεφάλαια, και αναλύει τα πάντα. Μαζί και θέματα για τον άνθρωπο πολύ σημαντικότερα από την ίδια τη Σκιά, που ωστόσο είναι απαραίτητα για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει στο μέγιστο την υπόστασή της. (Αποσπασματικά-εισαγωγικά άρθρα έχουν ήδη δημοσιευτεί στα περιοδικά "Strange" του περασμένου Δεκεμβρίου και του Μαίου και στη "Μυστική Ελλάδα" Απριλίου κι αυτό γιατί ήθελα να μοιράζομαι την πορεία της έρευνας με τους αναγνώστες)
Θα μπορούσε ήδη να βρίσκεται στο τυπογραφείο, αλλά καθυστερεί επειδή θέλω να διασφαλίσω ότι θα πετύχει το στόχο του, που είναι στο τέλος, ο αναγνώστης να μην έχει το παραμικρό σχετικό ερωτηματικό. Όμως για μένα είναι περισσότερο από μια πλήρης έστω εγκυκλοπαιδική μελέτη, είναι το μανιφέστο μιας επάναστασης ενάντια σ' έναν Σκοτεινό τύρρανο που καταδυναστεύει την ανθρωπότητα από την απαρχή της ιστορίας. Και στην προσπάθεια του αυτή, το έργο δεν διστάζει να στραφεί ενάντια σε όλες εκείνες τις "παρασκιές" που σχετίζονται με το θέμα και που έχουν δημιουργήσει πλανεμένα αξιώματα, που σήμερα αποτελούν τις βάσεις της σύγχρονης Ψυχολογίας, αλλά και του Occultισμού, σε οποιαδήποτε μορφή του...

Εκ των πραγμάτων, δεν μπορώ να μεταφέρω ένα περιεχόμενο που έχει ήδη ξεπεράσει τις 300 σελίδες εδώ,
μπορώ όμως να διευκρινήσω συγκεκριμένες απορίες και φυσικά να προτείνω το αξιόλογο βιβλίο του Γ.Μπαλάνου, που αναφέρει κι ο Επιμυθέας (από την οπτική του οποίου, στη δική μου μελέτη, προσπάθησα ηθελημένα να
απομακρυνθώ), ενώ απ' ότι γνωρίζω, και το βιβλίο του Θανάση Βέμπου "Μαύρα Υπόγεια Ρευματα" ασχολείται με το θέμα (για να μην δυσκολέψω το έργο μου -όπως έχω πει και στον ίδιο- αποφεύγω ηθελημένα να το διαβάσω προτού ολοκληρωθεί η δική μου μελέτη, όμως κρίνοντας από το υπόλοιπο έργο του, είμαι σίγουρος πως πρόκειται για μια ακόμη αξιόπιστη μελέτη).

Σίγουρα έχει κάποια κοινά. Γενικά η Σκιά σχετίζεται με καταστροφές. Σε πιο extreme καταστάσεις έχουν καταγραφεί παράξενα μαύρα σύννεφα/ομίχλες που ξεφνικά κάνουν τη μέρα νύχτα, πριν από μεγάλους σεισμούς (πολλά τέτοια περιστατικά έχει συγκεντρώσει ο Charles Fort).
Πάντως είναι συγκλονιστικό να ακούς τέτοιες εμπειρίες από άτομα τέτοιας ηλικίας.

Epimythea,
αυτό το περιστατικό ακούγεται σαν μια σουρρεαλιστική σκηνή ανοίγματος κάποιας Πύλης της Κόλασης. Είχα προσπαθήσει να βρω το original άρθρο, που είχε δημοσιευτεί πριν από χρόνια, σε κάποιο Ρωσικό περιοδικό (εντόπισα το τεύχος, αλλά δεν κατάφερα να το βρω -και αμφιβάλω αν θα μπορούσα να το διαβάσω), για να δω ακριβώς τον τρόπο με τον οποίον είχε αρχικά περιγραφεί. Πάντως φτερωτοί δαίμονες-μαύροι άγγελοι-αράπηδες ή νυχτερνοί καβαλάρηδες δεν φαίνεται να είναι άσχετο μ' αυτά που λέγαμε για Πύλες-πηγάδια...

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η εμπειρία ταιριάζει καλύτερα με αυτό το topic, ή εκείνο που στα "Ανεξήγητα Φαινόμενα" είναι ακριβώς από κάτω του.
Ή γενικά, κατά πόσο τα δύο topic είναι διαφορετικά...

Ως 'Mothman', απ' όσο γνωρίζω, δεν έχει φωτογραφηθεί.
Έχουν γίνει διάφορα σκίτσα του βέβαια. Στέλνω ένα link, που περιέχει πολλές σχετικές πληροφορίες.

http://www.mothmanlives.com/indexFRAME.html

Είναι το site εκείνων που έγραψαν το "Mothman. The facts behind The Legend" (2002), το οποίο στηρίζεται στις αποκαλύψεις της σημαντικότερης ίσως μάρτυρας του Mothman και περιλαμβάνει τα αποκόμματα των εφημερίδων που εκείνη την εποχή μιλούσαν για τις εμφανίσεις.

Βέβαια "φασματικά πουλιά", ή "σκιές" που κατά καιρούς τους αποδίδονται συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, εμφανίζονται εδώ και χιλιάδες χρόνια...

Νομίζω πως οι περισσότεροι, λίγο πολύ, έχουν κάποιες τέτοιες εμπειρίες. Κάποια στιγμή, μετά από την παρουσία μου σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, με πήρε τηλέφωνο μια γυναίκα και ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια, γιατί έβλεπε συχνά τέτοια "τυρρανικά" όνειρα και ήθελε να μάθει πως θα μπορούσε να σταματήσει να της συμβαίνει. Μού 'λεγε χαρακτηριστικά, "δεν φτάνει που τα βλέπω στις ειδήσεις, να τα βλέπω και στον ύπνο μου?"
Για παράδειγμα, λίγο πριν τον σεισμό που προκάλεσε το τσουνάμι που χτύπησε τις ακτές της Ασίας, έβλεπε στον ύπνο της ότι τα πάντα είχαν πλημμυρίσει και έτρεχε να ξεφύγει απ' το νερό, ανέβαινε μια σκάλα, ενώ η στάθμη του νερού την ακολουθούσε, σκαλί-σκαλί...
Η γυναίκα ακουγόταν ειλικρινά απεγνωσμένη και δεν τά 'λεγε αυτά για να εντυπωσιάσει, πραγματικά ζητούσε βοήθεια. Εγώ απ' την άλλη, επέμενα στο να προσπαθήσει να τα διερευνίσει και να πειραματιστεί μαζί τους, να επιχειρήσει να παρέμβει είτε άμεσα, είτε έμμεσα σ' αυτά, τονίζοντάς, πως αυτό που σήμερα απεύχεται, ίσως κάποια στιγμή να μπορούσε να προλάβει κάποια συμφορά στο άμεσο, οικογενειακό της περιβάλλον...
Εκεί πιστεύω θα 'πρεπε να επικεντρωθεί η προσοχή κάποιου που βλέπει ένα προφητικό όνειρο και όχι να τα βλέπουμε αναγκαστικά ως αναπότρεπτα...

Σήμερα, μαζί με τις Κυριακάτικες εφημερίδες "Απογευματινή" και "Η Χώρα" δίνονται δύο VCD, που ενδιαφέρουν όσους ασχολούνται με το θέμα της Κούφιας Γης. "Η αναζήτηση της Σάνγκρι-Λα" και "Τα Μυστήρια της Ελλάδας: Ο μαγικός τόπος του ΔΥΟ"...

Άνθρωπος=«άνω θρώσκω», κοιτάζω ψηλά, στον Ουρανό, στ’ άστρα... Οραματίζομαι;... Ελπίζω;... Θυμάμαι;...
Οι πρώτοι μύθοι μιλούν για τον Ήλιο και το φεγγάρι κι οι επόμενοι για τους άλλους πλανήτες, κι ύστερα οι ίδιοι μύθοι κι οι πρωταγωνιστές τους γίνονται από τους "Θεούς" αστερισμοί, για να ενωθούν με το στερέωμα, για να σωθούν από τη φθορά του χρόνου. (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;...) Κι όταν οι "Θεοί" πεθαίνουν, παίρνουν κι αυτοί τη θέση τους εκεί ψηλά, κολοσσιαία σφαιρικά αγάλματα, για να διασώσουν την ανθρώπινη ιστορία.
Ad astra per Aspera. ...Είναι το πεπρωμένο μας τ’ άστρα; Αν φύγουμε για «εκεί» θα σωθούμε, ή μήπως θα γίνουμε οι ίδιοι αγάλματα θεών στην μυθολογία της επόμενης φυλής που θα εξελιχθεί και θα κυριεύσει τον πλανήτη που αποκαλούμε Γη;... Πρέπει να φύγουμε κι εμείς, όπως έκαναν κάποτε οι «Μεγάλοι Παλαιοί»; Κι αν ναι, θα τα καταφέρουμε; Πόσος χρόνος αλήθεια θα χρειαστεί για να τα φτάσουμε εκεί; Μήνες; Αιώνες; Εκατομμύρια έτη φωτός; Θα προλάβουμε;... Κι αν έστω τα καταφέρουμε, όταν τελικά φτάσουμε, τα άστρα θα είναι εκεί, ή θα συναντήσουμε το απόλυτο κενό, το φάντασμα ενός άστρου που έχει χαθεί από την εποχή των δεινοσαύρων κι έχει μείνει μονάχα το φως του που ακόμα ταξιδεύει, προς τη Γη, για να μας περιπαίξει;... Θα προλάβουμε, ή κάπου στο δρόμο, μέσα σ’ αυτήν την άγνωστη ύλη του σύμπαντος που αποκαλούμε ‘dark matter’, θα χαθούμε; (Υπάρχει αλήθεια «φθορά του χρόνου» μέσα στο σύμπαν;... )
Κι όταν θα φτάσουμε θα υπάρχει ακόμα κάπου πίσω μας, ο Γαλάζιος πλανήτης των Χόπι και των Ίνκας, ή θα έχει χαθεί και θα είμαστε εμείς το ζωντανό αποτύπωμά του, το φως που προβάλλεται και νικώντας τον χρόνο, ταξιδεύει νικώντας την μαύρη συμπαντική ύλη, την «Σκιά του διαστήματος»;...
Ή μήπως τελικά είναι κι αυτό μια ακόμη πτυχή της άνοστης φάρσας, του κοσμικού παιχνιδιού, έτσι για να μας κάνει να στοχαζόμαστε και να ελπίζουμε, η εντύπωση ότι τα άστρα είναι «εκεί», ενώ εμείς είμαστε «εδώ»...
Χμμμ... Μήπως τελικά εκεί κρύβεται το μυστικό;
Μήπως είμαστε ήδη εκεί;...

Απλά μια απ' τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και αποδίδονται στο πλάσμα που συζητάτε... http://www.pages.drexel.edu/~afd26/...e_creature.jpeg
Υπάρχουν κι άλλες, αλλά δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν ποτέ να πείσουν για την αυθεντικότητά τους (την οποία φυσικά δεν μπορεί να εγγυηθεί κανείς) κάποιον που είναι εξ' αρχής αρνητικά προκατειλημμένος. Επομένως η έλλειψη φωτογραφικού υλικού, καλό είναι να μην προβάλλεται ως επιχείρημα...

Εννοώ, πως αν για παράδειγμα μπορούσε να αποδειχτεί μια τέτοια αντιστοιχεία μεταξύ της ακριβής θέσης των οργάνων του σώματος ή των chakras και των πλανητών του πλανητικού συστήματος, τότε θα μπορούσαμε μέσα απ' αυτήν ν' ανακαλύψουμε είτε πλανήτες που δεν έχουν προσδιοριστεί, είτε (και αυτό το βρίσκω ακόμα πιο ενδιαφέρον), όργανα (όχι απαραίτητα υλικά, καθώς μπορεί να έχουν ατροφίσει) ή ενεργειακά κέντρα στο σώμα, που δεν γνωρίζουμε...
Φυσικά είναι ένα ευφάνταστο σενάριο, αλλά ίσως κάποιος να μπορούσε να το εξετάσει...

Χμμμ... Ναι. Αλλά δεν εννοώ μόνο για Ιερή Γεωμετρία και κατασκευές (ανθρώπινες, ή μη). Εννοώ να δούμε π.χ. αν ο κανόνας εφαρμόζεται στα chakras, ή στις αποστάσεις των βασικών οργάνων του σώματος, κ.λ.π...