Ιχθυεκηβόλος

Αρχική Δημοσίευση από Κώστας Σκανδάλης

Μεγαλύτερη σημασία έχει άλλωστε η μέχρι σήμερα διατηρούμενη νοηματική τους συνάφεια, -τόσο μεταξύ τους όσο και με ένα ευρύτερο σύνολο ελληνικών λέξεων-, όπου με το επίθημα –τηρ προσδιορίζεται το ενεργούν πρόσωπο, και όχι τόσο η τοποθέτηση τους σε μια συγκεκριμένη γραμματική κατηγορία, η οποία είναι βέβαια είναι μια τακτοποίηση πολύ μεταγενέστερη της δημιουργίας τους,.

Εκτός λοπόν από το ειδικό ανά λέξη νόημα τους, υπάρχει και ένα πρόσθετο κοινό νόημα το οποίο παράγεται από την κοινή κατάληξη (επίθημα), και λειτουργεί περίπου ως ένα είδος σύμφυτου επιθετικού προσδιορισμού ! Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με ένα γραμματικό φαινόμενο κατά το οποίο η ομάδα των 4 αυτών λέξεων συγγενείας εντάσσεται λειτουργικά σε μια ευρύτερη ομάδα λέξεων, ως υποσύνολο της !

Αν πάλι υποθέσουμε ότι με αυτό δεν θα μπορούσε να πιστοποιηθεί η ελληνική προέλευση της ρίζας των λέξεων αυτών, αλλά μόνο της κοινής τους κατάληξης, θα έλεγα ότι ακόμα και έτσι να ήταν, πάλι η πρωτοελληνική γλώσσα αποδεικνύεται προγενέστερη. Και μόνο με την παρουσία ‘ΙΕ’ καταλήξεων στις αντίστοιχες λέξεις συγγενείας, σε όλες σχεδόν τις ‘ΙΕ’ γλώσσες (-ter -ther, der, tir, -dar κλπ), αλλά σε μορφή αριθμητικά υποδεέστερη (μικρότερες ομάδες λέξεων φέρουν παρόμοια κατάληξη σε κάποιες ‘ΙΕ’ γλώσσες, ή σε άλλες απλά δεν υπάρχουν τέτοιες) και χωρίς νοηματική αντιστοιχία με ευρύτερες ομάδες τοπικών λέξεων στην κάθε γλώσσα (δεν προσθέτουν δηλαδή κάποιο επί πλέον νόημα σε αυτές ή και σε άλλες ομοιοκατάληκτες λέξεις των γλωσσών αυτών), αποδεικνύεται ότι αυτή η ομάδα των 4 λέξεων, προέρχεται από την πρωτοελληνική γλώσσα, η οποία γλώσσα αντίθετα περιέχει πολύ περισσότερες ομοιοκατάληκτες λέξεις με την ίδια νοηματική σύνδεση που δημιουργείται από την ίδια παραγωγική κατάληξη.

Αυτό το φαινόμενο υποδεικνύει μια τάση εκφυλισμού που βρίσκει την συγκεκριμένη κατάληξη να βαίνει από την πρωτοελληνική όπου απαντάται περιεκτικότερη σε νόημα και σε μεγάλο αριθμό λέξεων, προς τις λεγόμενες ‘ινδοευρωπαϊκές’ όπου αντίστοιχα εντοπίζεται χωρίς να προσθέτει κάποιο επί μέρους νόημα και σε πολύ μικρότερο αριθμό λέξεων ανά γλώσσα.

Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που θα συνέβαινε το ενδεχόμενο η τετράδα αυτή να έχει εισαχθεί ακόμα παλαιότερα και στην πρωτοελληνική, όπως συνέβη αργότερα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές γλώσσες, ούτως ή άλλως η παλαιότερη ανιχνεύσιμη μορφή τους στον κόσμο, θα ήταν η Ελληνική τους διαμόρφωση με ότι αυτό συνεπάγεται, διότι άσχετα με την προέλευση της ρίζας, δεν θα άλλαζε το γεγονός ότι η ελληνική διαθέτει περισσότερες ομοιοκατάληκτες λέξεις με υπαγωγή σε συγκεκριμένη γραμματική κατηγορία και επιπλέον με την ίδια νοηματική συνάφεια.

Η δυναμική των εις –τηρ επιθημάτων ως παραγωγικών καταλήξεων είναι στην προκειμένη περίπτωση πιο ισχυρή ως γραμματικό και ετυμολογικό φαινόμενο από αυτό της διαμόρφωσης της ρίζας, διότι είναι η κατάληξη αυτή που δημιουργεί τις απαραίτητες νοηματικές διασυνδέσεις που πιστοποιούν την υπαγωγή των 4 λέξεων (πατήρ, μήτηρ, φράτηρ, θυγάτηρ) σε ένα ευρύτερο ελληνικό σύνολο ονομάτων.

Η δυνατότητα μιας περαιτέρω ανάλυσης της ρίζας των συγκεκριμένων συγγενείας σημαντικών λέξεων, θα οδηγούσε ενδεχομένως στην πιστοποίηση της προέλευσης τους ανά λέξη, (όποια και αν είναι αυτή) όχι όμως απαραίτητα και της κοινής τους υπαγωγής σε μια ευρύτερη και συγκεκριμένη γραμματική ή νοηματική κατηγορία της Ελληνικής όπως συμβαίνει με τις καταλήξεις.

Δεν μπορούμε λοιπόν να λέμε έτσι απλά ότι οι λήγουσες εις –τηρ λέξεις είναι ‘ινδοευρωπαϊκής’ προέλευσης, τη στιγμή που υπάρχουν γραμματικοί κανόνες που δίνουν νόημα στην λειτουργία των καταλήξεων τους στην Ελληνική Γλώσσα, ενώ αντίθετα οι εκ των υστέρων κατασκευασμένοι φωνολογικοί κανόνες της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας οι οποίοι υποστηρίζουν έξωθεν εισαγωγή, βασίζονται σε μια εντελώς αυθαίρετη θεωρητική βάση : στο ότι οι ΊΕ΄γλώσσες προέρχονται από μια κοινή ‘μητέρα γλώσσα’, και αυτό είναι ένα από τα σημεία που αντικρούονται διεξοδικά στο βιβλίο μου.

Αρχική Δημοσίευση από Κώστας Σκανδάλης

\r\n
\r\nΜεγαλύτερη σημασία έχει άλλωστε η μέχρι σήμερα διατηρούμενη νοηματική τους συνάφεια, -τόσο μεταξύ τους όσο και με ένα ευρύτερο σύνολο ελληνικών λέξεων-, όπου με το επίθημα –τηρ προσδιορίζεται το ενεργούν πρόσωπο, και όχι τόσο η τοποθέτηση τους σε μια συγκεκριμένη γραμματική κατηγορία, η οποία είναι βέβαια είναι μια τακτοποίηση πολύ μεταγενέστερη της δημιουργίας τους,.
\r\n
\r\nΕκτός λοπόν από το ειδικό ανά λέξη νόημα τους, υπάρχει και ένα πρόσθετο κοινό νόημα το οποίο παράγεται από την κοινή κατάληξη (επίθημα), και λειτουργεί περίπου ως ένα είδος σύμφυτου επιθετικού προσδιορισμού ! Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με ένα γραμματικό φαινόμενο κατά το οποίο η ομάδα των 4 αυτών λέξεων συγγενείας εντάσσεται λειτουργικά σε μια ευρύτερη ομάδα λέξεων, ως υποσύνολο της !
\r\n
\r\nΑν πάλι υποθέσουμε ότι με αυτό δεν θα μπορούσε να πιστοποιηθεί η ελληνική προέλευση της ρίζας των λέξεων αυτών, αλλά μόνο της κοινής τους κατάληξης, θα έλεγα ότι ακόμα και έτσι να ήταν, πάλι η πρωτοελληνική γλώσσα αποδεικνύεται προγενέστερη. Και μόνο με την παρουσία ‘ΙΕ’ καταλήξεων στις αντίστοιχες λέξεις συγγενείας, σε όλες σχεδόν τις ‘ΙΕ’ γλώσσες (-ter -ther, der, tir, -dar κλπ), αλλά σε μορφή αριθμητικά υποδεέστερη (μικρότερες ομάδες λέξεων φέρουν παρόμοια κατάληξη σε κάποιες ‘ΙΕ’ γλώσσες, ή σε άλλες απλά δεν υπάρχουν τέτοιες) και χωρίς νοηματική αντιστοιχία με ευρύτερες ομάδες τοπικών λέξεων στην κάθε γλώσσα (δεν προσθέτουν δηλαδή κάποιο επί πλέον νόημα σε αυτές ή και σε άλλες ομοιοκατάληκτες λέξεις των γλωσσών αυτών), αποδεικνύεται ότι αυτή η ομάδα των 4 λέξεων, προέρχεται από την πρωτοελληνική γλώσσα, η οποία γλώσσα αντίθετα περιέχει πολύ περισσότερες ομοιοκατάληκτες λέξεις με την ίδια νοηματική σύνδεση που δημιουργείται από την ίδια παραγωγική κατάληξη.
\r\n
\r\nΑυτό το φαινόμενο υποδεικνύει μια τάση εκφυλισμού που βρίσκει την συγκεκριμένη κατάληξη να βαίνει από την πρωτοελληνική όπου απαντάται περιεκτικότερη σε νόημα και σε μεγάλο αριθμό λέξεων, προς τις λεγόμενες ‘ινδοευρωπαϊκές’ όπου αντίστοιχα εντοπίζεται χωρίς να προσθέτει κάποιο επί μέρους νόημα και σε πολύ μικρότερο αριθμό λέξεων ανά γλώσσα.
\r\n
\r\nΑκόμη και στην απίθανη περίπτωση που θα συνέβαινε το ενδεχόμενο η τετράδα αυτή να έχει εισαχθεί ακόμα παλαιότερα και στην πρωτοελληνική, όπως συνέβη αργότερα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές γλώσσες, ούτως ή άλλως η παλαιότερη ανιχνεύσιμη μορφή τους στον κόσμο, θα ήταν η Ελληνική τους διαμόρφωση με ότι αυτό συνεπάγεται, διότι άσχετα με την προέλευση της ρίζας, δεν θα άλλαζε το γεγονός ότι η ελληνική διαθέτει περισσότερες ομοιοκατάληκτες λέξεις με υπαγωγή σε συγκεκριμένη γραμματική κατηγορία και επιπλέον με την ίδια νοηματική συνάφεια.
\r\n
\r\nΗ δυναμική των εις –τηρ επιθημάτων ως παραγωγικών καταλήξεων είναι στην προκειμένη περίπτωση πιο ισχυρή ως γραμματικό και ετυμολογικό φαινόμενο από αυτό της διαμόρφωσης της ρίζας, διότι είναι η κατάληξη αυτή που δημιουργεί τις απαραίτητες νοηματικές διασυνδέσεις που πιστοποιούν την υπαγωγή των 4 λέξεων (πατήρ, μήτηρ, φράτηρ, θυγάτηρ) σε ένα ευρύτερο ελληνικό σύνολο ονομάτων.
\r\n
\r\nΗ δυνατότητα μιας περαιτέρω ανάλυσης της ρίζας των συγκεκριμένων συγγενείας σημαντικών λέξεων, θα οδηγούσε ενδεχομένως στην πιστοποίηση της προέλευσης τους ανά λέξη, (όποια και αν είναι αυτή) όχι όμως απαραίτητα και της κοινής τους υπαγωγής σε μια ευρύτερη και συγκεκριμένη γραμματική ή νοηματική κατηγορία της Ελληνικής όπως συμβαίνει με τις καταλήξεις.
\r\n
\r\nΔεν μπορούμε λοιπόν να λέμε έτσι απλά ότι οι λήγουσες εις –τηρ λέξεις είναι ‘ινδοευρωπαϊκής’ προέλευσης, τη στιγμή που υπάρχουν γραμματικοί κανόνες που δίνουν νόημα στην λειτουργία των καταλήξεων τους στην Ελληνική Γλώσσα, ενώ αντίθετα οι εκ των υστέρων κατασκευασμένοι φωνολογικοί κανόνες της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας οι οποίοι υποστηρίζουν έξωθεν εισαγωγή, βασίζονται σε μια εντελώς αυθαίρετη θεωρητική βάση : στο ότι οι ΊΕ΄γλώσσες προέρχονται από μια κοινή ‘μητέρα γλώσσα’, και αυτό είναι ένα από τα σημεία που αντικρούονται διεξοδικά στο βιβλίο μου.
\r\n