Υπατια

Με τα όνειρα πάντα είχα μια περίεργη σχέση. Μάλιστα ήταν αυτή η σχέση που με οδήγησε και σε αυτό το forum. Πάντα έβλεπα όνειρα. Άσχημα συνήθως. Προφητικά πολλά αλλά όχι. Το θέμα είναι, βεβαία, πως όσο μεγαλώνω αντιλαμβάνομαι τι ρολό παίζουν στην ζωή μου. Υπάρχουν κάποια σημάδια που μου δείχνουν τον δρόμο η τι πρόκριτε να συμβεί. Από μικρή έβλεπα για αγάμους θανάτους και πολλές φορές συγκεκριμένα γεγονότα. Ας πούμε έβλεπα το σπίτι που θα εμένα σαν φοιτήτρια σχεδόν σε όλο το λύκειο. Ήταν το πρώτο που είδα και φυσικά το νοίκιασα κατευθείαν. Δεν ξερώ αν έχω κάποιο χάρισμα.. δεν το πιστεύω! Απλά πιστεύω ότι είμαι προσεχτική και δεκτική ως προς τα σημάδια..

Πιστεύω πως αντί να ψάχνεις γιατί σου ήρθε ψάξε το τι θέλει να σου πει.. Τα πράγματα που αγαπώ πάντα τα χαρίζω σε ανθρώπους που πιστεύω πως θα τους βοηθήσουν . Προτιμώ να μου ανήκει η αγάπη των άλλων. Δε νιώθω απωλεια.. νιωθω ολοκλήρωση!

Μα πως μπορεί κάποιος να αναλύσει συναισθήματα χρησιμοποιώντας ένα λογικό εργαλείο – την γραφή.. Ακόμα και η ελληνική γλωσσά με το τόσο εύρος λέξεων και ιδεών δεν μπορεί να αποτυπώσει πλήρως στο χαρτί αυτό το απόλυτο συναίσθημα..
Οπότε όπως λέει και το άσμα… Μη μιλάς άλλο για αγάπη.. Η αγάπη είναι παντού.. Στην καρδιά μας στο μυαλό μας ..τρώγει τα χείλη τρώγει το νου…

.. το μονό που έχω να πω για την αγάπη είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ!!

Μ αρέσει απίστευτα να ταξιδεύω. Από πάντα το ένιωθα πως με γέμιζε αυτή η αλλαγή του τοπιού και αύρας. Με βοηθά να γνωρίζω καινούργιες πτυχές του εαυτού μου. Το μερος που δεν θα ξεχασω ποτέ είναι το Odense στην Δανία. Όχι τόσο επειδή είναι τόσο ήρεμο και γαλήνιο όσο και η γειτονιά ενός Hollygoudianoυ θρίλερ… με τα παιδάκια που κάνουν αμέριμνα ποδήλατο διπλά στα ξυλινα σπιτάκια τους ..αλλά επειδή από την πρώτη στιγμή που κατέβηκα από το τρένο και μέχρι το τέλος ένιωθα πως κάτι παράξενο με περίμενε χρονιά και με ωθούσε να το ανακαλύψω.