ANDROMEDA_

Με έκανες και δάκρυσα..Πολύ όμορφο...
Έχω γράψει κι εγώ για μία αγάπη που τελικά δεν μπόρεσαν να είναι μαζί αυτοί οι δύο άνθρωποι..
Ο τίτλος;
Αξίζει να πολεμάς για μια αγάπη;;

Το συμπέρασμα δικό σου αγαπητή μου φίλη

Κάποια στιγμή θα στο δείξω...

Έπρεπε να το είχα καταλάβει πως είσαι συγραφέας...
Αν και κάποια στιγμή θα σου έλεγα πως μιλάς τόσο ποιητικά που θα σου ταίριαζε να γράψεις ένα βιβλίο.
Μόλις μπήκα στην σελίδα σου δεν αμφέβαλα πως μόνο μια γλυκειά και όμορφη συγγραφέας θα μπορούσες να ήσουν με τόσο βαθύ συναισθηματισμό πρός την φύση και τα ζώα..
Έχω γραφτεί και στο φόρουμ σου και απλά περιμένω ενεργοποίηση.Να είσαι καλα

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα εγώ προσωπικά....
Έχω μείνει άφωνη και με την ροή των λόγων σου που μου θύμισαν για ακόμη μία φορά πως υπάρχει ελπίδα να υπάρχουν άνθρωποι με τον δικό σου όμορφο ψυχικό κόσμο...
Λατρεύω πολύ τα ζώα ...
Αυτά.Με συγκίνησες ειλικρινά.
Ένα μεγάλο μπράβο για την ευαισθησία σου...

Δεν μου φαίνεται για Α.Τ.Ι.Α ...
είχα βγάλει κι εγώ παρόμοια φωτογραφία και ακριβώς σαν την δική σου..
Τελικά ήταν πουλί.

To Σάβατο 17 Μαίου ο Γκόρντον Σμίθ θα είναι στις πύλες του ΑΝΕΞΉΓΗΤΟΥ.

Τελικά η φώτο έκανε φτερά και πέταξε;;

Μακάρι να έρθει πάλι.
Εγώ πάντως εδώ είμαι και την περιμένω

ως συνήθως απόγευμα και κάποιες φορές μετα τις 12 το βράδυ.
Η ξαδέρφη μου που την είδε πάλι απόγευμα...ήταν.
Το φώς ήταν ανοιχτό.
Τι σημασία έχει η ώρα και το φώς;

Πιστεύω ...μήπως ήταν το λάθος που το είπα στην ξαδέρφη μου.
Είναι το μόνο που μπορώ να σκεφτώ....

Έχουμε έναν χρόνο περίπου στο σπίτι όπου μένουμε.
τους πρώτους 2 πρώτους μήνες έβλεπα να περνάει απο δίπλα μου ένα άσπρο σάν σύννεφο...
Πολλές φορές καθισμένη στο δωμάτιό μου και διαβάζοντας,με την άκρη του ματιού μου έβλεπα αυτό το άσπρό να περνάει έξω απο την πόρτα μου και πολλές φορές φώναζα στην μητέρα μου εάν έχει περάσει έξω απο το δωμάτιό μου.
Μετά απο τους δύο μήνες άρχισα πλέον να μην ταράζομαι όταν το βλέπω και πολλές φορές μάλιστα να περιμένω πότε θα περάσει.
Να σημειωθεί ότι μέχρι τότε το έβλεπα με την άκρη του ματιού μου και σαν μία μάζα απο κάτι άσπρο σαν συνεφάκι..
Που λέτε αφου το είχα συνηθίσει πλέον μετά τους 2 μήνες άρχισα να βλέπω καθαρότερα και να περνάει και κανονικά μπροστά απο τα μάτια μου...
Άρχισε να ξεδιαλύνετε σιγά σιγά και να φένεται ένα άσχπρο φόρεμα κάπως σαν νυφικό ή σαν νυχτικό...
Αυτό το φόρεμα-νυχτικό ήταν ως εξής.
Άσπρο μακρύ με δαντέλα κάτω κάτω και τα μανίκια φουσκωτά με μίκρη δαντελίτσα στο τελίωμά τους...
Στο πρόσωπο ποτέ δεν μπορούσα να την δώ.
Μόνο το φόρεμα και τα μαλλιά που ήταν μακρυά μαύρα...
Ποτέ την μπροστινή της όψη μόνο πλάγια και απο πίσω...
Μια μέρα που είχα πάει στην θεία μου συζητάω αυτό το θέμα με την ξαδέρφη μου.
Η ξαδέρφη μου έχει κάποιες ανεπτυγμένα χαρίσματα όπως εγώ.
Και μου λέει θα έρθω για καφέ.
Σημειωτέον πως δεν τις είχα πεί ακριβώς πώς την βλέπω αλλά πως έχω μία κοπέλα που τριγυρνάει σπίτι μου..
Έρχεται που λέτε σπίτι μου και τις λέω περίμενε στο δωμάτιό μου να πάω να σου κάνω καφέ.
Στα 5 λεπτά που ήμουν στην κουζίνα την ακούω τρέχοντας να μου φωνάζει...
Την είδα,την είδα.
Χαμογέλασα και την ρωτάω,ποιά είδες;
Την κοπέλα μου λέει..
Φοράει άσπρο φόρεμα.
Κι αρχίζει να μου εξιστορεί πώς ήταν το φόρεμά της.
Χάρηκα πολύ που την είχε δεί και κάποιος ακόμη αλλά στεναχωρέθηκα πολύ που πια δεν γυρίζει άλλο στο σπίτι μου..
Έψαξα να μάθω την ιστορία του σπιτιού αλλά δεν έχω μάθει ακόμη κάτι.
Βασικά δεν συνέβηκε τίποτα όσο έχει το σπίτι αυτό η σπιτονυκοκοιρά μου...
Ίσως να είχε γίνει κάτι πιο παλιά αλλά δεν υπάρχουν άτομα να ρωτήσω..
Όπως και να έχει εκείνη η κοπέλα δεν μου έκανε ποτέ κακό,ίσα ίσα με ηρεμούσε όποτε την έβλεπα.

aspirin απο ποιόν το είχες ακούσει;

Στο νησί της Πάρου υπάρχει η εκκλησία της Εκατονταπυλιανής,που στο εσωτερικό της επικρατεί μία επιβλητική ατμόσφαιρα,λόγω των αρχαιοελληνικών κιόνων που φέρει.
Πήρε το όνομά της γιατί έχει 100 πύλες,απο τις οποίες οι 99 είναι εμφανείς ενώ η 100ή κρυφή.
Ο μύθος που περιβάλει το σπάνιο αυτό ναό συνδέει την 100ή μυστική πύλη με την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης,μιάς και μόνο τότε η πύλη θα αποκαλυφθεί.
Κάποιοι ντόπιοι ονομάζουν την εκκλησία και Καταπολιανή,ίσως αναφέροντας την έμμεσα ως κάτω πόλη,κάτι που εμπλουτίζει τις θεωρίες περί του τι υπάρχει πέρα απο την 100ή πύλη του ναού.

Δεν πειράζει...
Το καλό είναι ότι έχουμε αναμνήσεις απο κάτι όμορφο,όσο δύσκολα κι αν ήταν εκείνα τα χρόνια...
Έχουμε να θυμόμαστε.Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι γι αυτούς που δεν έχουν;;