Arga_Star-clad

Πρόσφατα έστειλα ένα άρθρο στα ''Φαινόμενα'' σχετικά με τα βαμπίρ και την έρευνα του Στόουκερ κατά την συγγραφή του Δράκουλα.

Περιλαμβάνει αρχαίους μύθους για βαμπιρικά όντα, γιορτές και τελετές που γίνονταν για τον κατευνασμό της επιστροφής των νεκρών - πολλές φορές με την προσφορά αίματος - από την αρχαιότητα μέχρι τους πολύ κοντινούς αιώνες, καθώς και πώς ο Μπραμ Στόουκερ έπλασε τον δικό του ήρωα.

Αναμένουμε το τεύχος, και ίσως το ξανασυζητήσουμε...

Χωρίς να έχω παρακολουθήσει πλήρως όλα τα posts σε αυτή την συζήτηση, βλέπω πως έχουν λεχθεί κάποια σημαντικά πράγματα για τον διαλογισμό αλλά και πως η κουβέντα έχει πάει και σε άλλα μονοπάτια, στο να δεις οντότητες-Οδηγούς και να τις ακολουθήσεις στο ταξίδι τους, για παράδειγμα, αν κατάλαβα καλά (και ίσως ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί το βασικό ερώτημά του τί είναι ο διαλογισμός..)

Όλα αυτά με παρακινούν στο να γράψω μερικά πράγματα για τον διαλογισμό, όπως τον έχω αντιληφθεί προσωπικά μέχρι τώρα.


Καταρχήν, ο διαλογισμός είναι μια πρακτική χαλάρωσης και αυτοπαρατήρησης. Σκοπός είναι να επιτευχθεί η ηρεμία του νου, μια κατάσταση πολύ διαφορετική από αυτή στην οποία βρίσκεται συνήθως (ο νους). Ένα από τα μεγάλα μυστικά, δηλαδή, στον διαλογισμό είναι η τέχνη της χαλάρωσης. Αυτό δεν έχει να κάνει επιφανειακά με μια μαλακιά πολυθρόνα ή μια άνετη στάση, αλλά με την ηρεμία του μυαλού που δεν παραδίνεται πια στην ανησυχία, τον φόβο και το άγχος. Καταρχήν, λοιπόν, πρέπει να βρει κανείς αυτή την κατάσταση ψυχικής χαλάρωσης – το να είσαι (παρόν στον εαυτό σου) αντί να έχεις (συνέχεια κάτι να κάνεις, κάτι για να ανησυχείς, κάτι για να ξεχνιέσαι, κάτι για να ετεροκαθορίζεσαι).

Αλλά, για να επιτύχουμε αυτή την κατάσταση νοητικής και ψυχικής χαλάρωσης, ξεκινάμε με αυτό που είναι πιο εύκολο και μπορούμε άμεσα να κάνουμε : την σωματική χαλάρωση. Γι’ αυτό συνήθως καθόμαστε σε αυτήν την άνετη στάση, προσπαθούμε να κάνουμε το σώμα μας να νιώσει όσο πιο άνετα γίνεται, και παίρνουμε βαθιές ανάσες. Μετά, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε και νοητικά και να μην σκεφτόμαστε τίποτα.

Στην πραγματικότητα, όλα τα ενοχλητικά συναισθήματα προκαλούνται ή προέρχονται από την προσκόλληση/επιθυμία μας μαζί τους/για αυτά. Η προσκόλληση αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψεις, ιδέες, και απόψεις. Έτσι, συνειδητοποιώντας το γεγονός αυτό, μπορούμε να χαλαρώσουμε σε σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας, ώστε να αποδεσμευτούμε από την ένταση και την αναστάτωση.

Αυτό μου θυμίζει κάτι που λέει ο Ουσπένσκι, ότι μπορείς να μετρήσεις την συνειδητότητά σου χρονομετρώντας για πόσο μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου σε αυτεπίγνωση και χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα. «Απλώς, παρακολουθείστε την κίνηση του λεπτοδείχτη και έχετε επίγνωση του εαυτού σας, του σώματός σας και του μέρους που βρίσκεστε. Διώξτε όλες τις άλλες σκέψεις. Αν επιμείνετε, θα μπορέσετε να το κάνετε αυτό για δύο λεπτά. Αυτό είναι το όριο της συνειδητότητάς σας. Αυτό το πείραμα δείχνει ότι ένας άνθρωπος, στην φυσική του κατάσταση, μπορεί με μεγάλη προσπάθεια να έχει επίγνωση ενός πράγματος (του εαυτού του) για δύο λεπτά ή και λιγότερο».

Νομίζω πως εδώ μπορούμε να ανιχνεύσουμε την ανατολίτικη πεποίθηση, που έχει οδηγήσει στην πρακτική του διαλογισμού, ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι δυστυχισμένο επειδή περιπλανιέται συνεχώς. Ότι το πόσο συχνά το μυαλό μας αφήνει το παρόν και το πού έχει την τάση να πηγαίνει, έχει πολύ μεγάλη σημασία για την ευτυχία μας, για την κατάσταση του εαυτού μας. Έτσι, διδάσκουν ότι η ευτυχία μπορεί να βρεθεί με το να ζει κανείς στο παρόν. Οπότε, οι άνθρωποι που ακολουθούν αυτές τις διδασκαλίες ασκούνται στο να αντιστέκονται στην περιπλάνηση του νου και στο να επικεντρώνονται στο παρόν, στο εδώ-και-τώρα.


Μετά, αφού επιτευχθεί η χαλάρωση, και ταυτόχρονα με την εξάσκηση των αναπνοών, περνάμε στον δεύτερο στόχο που είναι να επιτευχθεί η παρατήρηση. Το σώμα μας ζει στο παρόν, όντας σε λειτουργία την κάθε στιγμή. Επομένως, μπορούμε να είμαστε παρόν στον εαυτό μας υπό την προϋπόθεση ότι δίνουμε στις σωματικές μας λειτουργίες περισσότερή προσοχή και σεβασμό, ότι προσπαθούμε να ακούσουμε τα μηνύματά τους. Και το σώμα μας, καθώς αρχίζουμε πια να το παρατηρούμε χωρίς τις περισπάσεις του νου, αρχίζει να μας πληροφορήσει άμεσα για το ποιά είναι η κατάστασή μας – είναι το σώμα και όχι ο νους που μπορεί να μας το πει αυτό. Καθώς η ασυνείδητη διαδικασία της αναπνοής γίνεται συνειδητή, μαθαίνουμε να παρατηρούμε και τις άλλες λειτουργίες/αντιδράσεις του εαυτού μας. Επίσης, προσπαθούμε να ταυτιστούμε με τον σωματικό εαυτό μας, να νιώσουμε την σωματική μας ύπαρξη.

Συνήθως, στην καθημερινότητά μας, περνάμε από την μια κατάσταση στην άλλη, χωρίς να υπάρχει κάτι που να μπορεί να παρακολουθήσει αυτή την αλλαγή, κάτι σταθερό που να έχει την αίσθηση της συνέχειας, την αίσθηση δηλαδή ότι ‘‘εγώ υπάρχω και μου συμβαίνουν αυτά, εδώ-και-τώρα’’. Αυτή είναι η ιδιότητα που καλείται να αναπτύξει ο κάθε άνθρωπος μέσα από τον διαλογισμό.

Αφού έχουμε μάθει να παρατηρούμε τις λειτουργίες του σώματός μας, να αποκτούμε επίγνωση της ύπαρξής μας την κάθε στιγμή, μπορούμε να αφήσουμε τον νου μας λίγο πιο ελεύθερο. Είναι η σειρά της παρατήρησης των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, καθώς αυτές αναδύονται φυσικά από τον νου μας.

Όπως είπαμε αρχικά, μέσα από την εξάσκηση στον διαλογισμό ισορροπούμε και γαληνεύουμε την χονδροειδή και διαρκεί δραστηριότητα του νου, οδηγώντας τον έτσι σε μια κατάσταση γαλήνιας σταθερότητας. Τί σημαίνει, όμως, αυτή η γαλήνη του νου ; Σημαίνει πως, ανεξάρτητα από τους δεσμούς των αισθημάτων και των σκέψεων, έχουμε τον έλεγχο του νου μας. Ο λόγος άλλωστε που δεν είμαστε γαλήνιοι στην καθημερινότητά μας δεν είναι επειδή έχουμε σκέψεις και συναισθήματα αλλά επειδή γινόμαστε δέσμιοι αυτών, μην μπορώντας να τα παρατηρήσουμε, να κρατήσουμε απόσταση από αυτά. Έτσι, με τον διαλογισμό παίρνουμε λίγο οξυγόνο, μαθαίνουμε ‘‘να αναπνέουμε’’, να παρατηρούμε τα συναισθήματά μας χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να τα ακολουθήσουμε. Και επιπλέον, δεν είμαστε πια σε διάσπαση, χαμένοι σε ένα στρόβιλο ποικίλων διαθέσεων, αλλά είμαστε όντως εκεί, βιώνουμε κάτι στην πληρότητά του.

Όταν διαλογιζόμαστε, λοιπόν, γινόμαστε περισσότερο χαλαροί και παρατηρητικοί, και τελικά καταφέρνουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στα συναισθήματά μας, χωρίς όμως να χάνουμε τον έλεγχο από αυτά. Αντί να καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας ή να τα εκφράζουμε απροκάλυπτα, τώρα αποκτούμε επίγνωση γι’ αυτά. Μπορούμε να τους δώσουμε χώρο, να εντοπίσουμε τις ιδιότητές τους, την προδιάθεσή τους ή αυτό που θέλουν να εκφράσουν. Αντί να παρασυρόμαστε και να υποκύπτουμε, όμως, αρχίζουμε να μελετάμε την φύση τους.

Οπότε, τελικά, ο διαλογισμός επιτυγχάνει να εκπαιδεύει τον νου να αναγνωρίζει τις εκατοντάδες ασυναίσθητες σκέψεις που έχουν να κάνουν με όλων των λογιών τις διαθέσεις, και έτσι, αρχίζουμε να κατανοούμε πώς λειτουργούν τα συναισθήματά μας, ενώ, καθώς απλά τα παρατηρούμε, αποστασιοποιούμαστε από αυτά, και ο νους μας γαληνεύει.


Χαλάρωση του σώματος, κένωση του νου από τις περιττές σκέψεις και αγωνίες, και αμερόληπτη παρατήρηση. Νομίζω πως αυτά είναι τα τρία βασικά στοιχεία του διαλογισμού. Και συνιστούν μια εσωτερική εργασία που είναι πάρα πολύ δύσκολη. Γιατί εσωτερική εργασία σημαίνει μεταμορφωτική διαδικασία, και αυτό σημαίνει εσωτερική δουλειά, επιμονή, υπομονή και αντοχές. Εκείνος που θα αποφασίσει να καταδυθεί στα άδυτα του εαυτού του, θα πρέπει να αφήσει πίσω του τις ευκολίες και το βόλεμα και να αντιμετωπίσει τους χειρότερους φόβους και τις αδυναμίες του.

Αν σκοπεύουμε να κάνουμε διαλογισμό έχοντας στον νου μας μαγικά ταξίδια με οντότητες-Οδηγούς σε αιθέριες πραγματικότητες, νομίζω πως το έχουμε χάσει το παιχνίδι, γιατί αυτό ακριβώς είναι που καλούμαστε να αποφύγουμε μέσω του διαλογισμού. Τον αντιπερισπασμό του φαντασιακού πετάγματος του νου οπουδήποτε αλλού, μακριά από την επίγνωση του εαυτού του και της κατάστασής του. Πάλι θυμάμαι τον Ουσπένσκι : «Σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της αυτοπαρατήρησης, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το κύριο εμπόδιο σε αυτήν είναι η φαντασία. Θέλουμε να παρατηρήσουμε κάτι, αλλά, αντί γι’ αυτό, αρχίζει να δουλεύει μέσα μας η φαντασία και έτσι ξεχνάμε την αυτοπαρατήρηση... Η φαντασία αυτή είναι σχεδόν τόσο βλαβερή όσο και το ψέμα. Στην ουσία είναι εσωτερικό ψέμα, ψέμα που λέμε στον εαυτό μας. Ο άνθρωπος αρχίζει να φαντάζεται κάτι για να ευχαριστήσει τον εαυτό του και σύντομα αρχίζει να πιστεύει αυτά που φαντάζεται..» και έτσι βρίσκεται για ακόμη μια φορά μακριά από την βασική αλήθεια του εαυτού του, του τί του συμβαίνει την κάθε στιγμή και του πώς μπορεί να αποκτήσει τον έλεγχο αυτού του εαυτού...

Ευχαριστούμε τον Μηνά για το ενδιαφέρον του.

Ο κάθε φίλος που θέλει να βοηθήσει την προσπάθειά μας μπορεί να γίνει μέλος στη Λέσχη μας (ακόμη και αν δεν είναι φοιτητής).

Δεν απαιτούνται τακτικές οικονομικές εισφορές (η κάθε βοήθεια πχ. συγγραφή άρθρων, ενίσχυση του συλλόγου και του περιοδικού μας, συμμετοχή σε δραστηριότητες κλπ. είναι εθελοντική). Από εκεί και πέρα, όποιο ρεύμα του Φανταστικού και αν εκφράζει τον καθέναν (επικό, γοτθικό, επιστημονική φαντασία, κομικ, ιστορικό μυθιστόρημα κ.οκ.) είναι καλοδεχούμενος στην παρέα μας.

Η λέσχη προβάλλει το Φανταστικό στην διαχρονική του υπόσταση και σε καλλιτεχνικές εκφράσεις ακόμη και πέρα από τη λογοτεχνία (όπως η μουσική, τα εικαστικά κλπ), πράγμα που φαντάζομαι ότι θα διαπίστωσες ερχόμενος σε επαφή με τα έντυπά μας.

Το θεωρητικό υπόβαθρο της γενικότερης τοποθέτησής μας ως λέσχη είναι ρομαντικό, υπό την έννοια ότι, όπως συνέβη και σε ανάλογες περιπτώσεις κατά το παρελθόν -και κυρίως το 19ο αιώνα-, αντιλαμβανόμαστε τη λογοτεχνία του Φανταστικού ως ένα μέρος μιας συνολικής θέασης των πραγμάτων..

Μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστοτόπο της λέσχης, όπου θα βρείτε και τα τεύχη του free-press περιοδικού μας ''Φανταστική Λογοτεχνία''.

Ναι Crystalline water, είναι αρκετά σημαντική η παρατήρησή σου, καθώς φαίνεται πως το φαινόμενο των UFOs χαρακτηρίζεται βασικά από την παρουσία υψηλής ενέργειας συμπυκνωμένης σε ένα μικρό σχετικά όγκο – απʼ όπου κι αν προέρχεται αυτή – καθώς επίσης και από την ιδιότητα να εκπέμπεται ενέργεια στο γύρω περιβάλλον. Αυτό μαζί με τα βιντεάκια με μακρινές πτήσεις από UFOs που είδα σε ένα site από άλλο topic, μου θύμισαν ότι ο Βαλλέ χρησιμοποιεί συχνά τον όρο Στενές Επαφές, αναφερόμενος στις περιπτώσεις που τραβούν συνήθως το δικό του ενδιαφέρον για να τις μελετήσει…

(μεγάλη παρένθεση : τελικά είναι χαρακτηριστικό να παρατηρήσει κανείς την ορολογία που χρησιμοποιούν οι διάφοροι μελετητές του φαινομένου. Ο Βαλλέ χρησιμοποιεί τον όρο ʽʽΣτενές Επαφέςʼʼ – και του αρέσει να υπενθυμίζει συχνά την ταινία του Σπίλμπεργκ – ο John Mack αναφέρει τους μάρτυρες ως ʽʽExperiencersʼʼ, ο Budd Hopkins όπως είπα και παραπάνω μιλάει πάντα για ʽʽUFO abductionsʼʼ, ο Whitley Strieber στο θρυλικό του βιβλίο Communion χρησιμοποιεί τον όρο ʽʽvisitorsʼʼ αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην ήταν αποκλειστικά εξωγήινο αυτό που βίωσε, ενώ μπορούμε να θυμηθούμε και τον όρο ʽʽultra-terrestrialsʼʼ του Κηλ στην τελική θεωρία του ότι είμαστε ένα Playground οντοτήτων / Κάτι που μπορούμε να παρατηρήσουμε από αυτές τις ορολογίες, που δεν το συνειδητοποιούμε συνήθως, είναι ότι στην πραγματικότητα οι σημαντικοί ερευνητές του φαινομένου δεν προκρίνουν αβίαστα την εξωγήινη θεωρία...)



Επίσης, κάτι άλλο που πρέπει να έχουμε υπόψη μας – και που ίσως εδώ, μακριά από το ʽʽκέντρο των γεγονότωνʼʼ, επίσης δεν το συνειδητοποιούμε συχνά ή το ξεχνάμε – είναι ότι η κοινότητα των UFOs απασχολεί έντονα το ενδιαφέρον των στρατιωτικών και μυστικών υπηρεσιών. Είτε επειδή συχνά προτιμούν να διασπείρουν φημολογίες περί UFO, για να παραπληροφορήσουν, όταν πρόκειται για δοκιμές πρωτότυπων μυστικών όπλων ή σκαφών, είτε επειδή τους ενδιαφέρει να μελετήσουν την ψυχολογία που αναπτύσσεται μέσα από αυτούς τους χώρους και γύρω από τέτοια θέματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι που έχουν ασχοληθεί και με αυτή την πλευρά του θέματος καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι μυστικές υπηρεσίες όχι μόνο δεν συγκαλύπτουν το ʽʽμυστικό των UFOʼʼ αλλά συχνά το υποβοηθούν και το.. προμοτάρουν. Αυτό σημαίνει πως, παράλληλα με το αληθινό φαινόμενο, υπάρχουν και οι παραγόμενες παρανοήσεις. Και ίσως αυτά που κυρίως ξέρουμε για το φαινόμενο των UFOs να είναι οι παρανοήσεις...



Και το ζήτημα της ʽʽεξωγήινης εισβολήςʼʼ, όμως, θα μπορούσε να ενταχθεί στα.. κυνικά ερωτήματα που έκανα στο πιο πάνω post σχετικά με την εξωγήινη υπόθεση. Δηλαδή, απίστευτα πιο προηγμένοι τεχνολογικά εξωγήινοι έχουν έρθει εδώ από την άλλη πλευρά του γαλαξία, θέλουν να εισβάλλουν στον πλανήτη μας, αλλά έχουν αποφασίσει να το κάνουν… αργά-αργά ή εμποδίζονται από όσους θέλουν… να τους κρύψουν (μπορεί να έχουν μπλεχτεί και σε ένα είδος περίπλοκων διαπραγματεύσεων ή διπλωματικών σχέσεων…)


Όλα αυτά ως κάποιες επιπλέον σκέψεις και κάποια επιπλέον στοιχεία, χωρίς βέβαια τίποτα να αποκλείεται.



Η παραπάνω παρένθεση με τις ορολογίες που χρησιμοποιούν οι ερευνητές των UFOs, θα μπορούσε να μας οδηγήσει να επαναδιατυπώσουμε το αρχικό θέμα και ερώτημα αυτού του topic ως εξής :

Φαίνεται δηλαδή να υπάρχουν δύο προσεγγίσεις. Αυτή των πιο ʽʽαγνωστικιστώνʼʼ του φαινομένου (π.χ. ο Βαλλέ ανήκει σε αυτή την κατηγορία, και ο John Mack κατά κάποιον τρόπο) που λένε ναι, έχουμε περιπτώσεις Επαφής με κάτι, είναι πολύ παράξενο και αλλόκοτο και έξω από την λογική μας όλο αυτό, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη ακριβώς τί είναι, κάνουμε υποθέσεις, έχουμε κάποια στοιχεία και πρέπει να το ερευνήσουμε και άλλο. Και αυτών (π.χ. ο Budd Hopkins ή ο Stanton–Cosmic Watergate–Friedman) που λένε ότι μπορούμε πλέον να είμαστε λιγότερο αβέβαιοι για αυτό, ότι έχουμε μάθει πλέον αρκετά, είναι εξωγήινο και γνωρίζουμε σχεδόν ακριβώς την μορφή τους και το τί κάνουν…

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση, Optimus. Πολύ ενδιαφέρουσα και σε γενικές γραμμές με βρίσκεις σύμφωνο. Πάνω που σκεφτόμουν πως σήμερα είναι πια καιρός να κάτσω να γράψω κι εγώ μια απάντηση, είδα τα μηνύματα και των άλλων δύο.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με τον beetlejuice. Δεν μπορούμε να μιλάμε για σοβαρή παρακολούθηση και προβληματισμό πάνω σε αυτά τα θέματα και να μην έχουμε στην διάθεσή μας την σχετική, σοβαρή, βιβλιογραφία. Δυστυχώς, στην Ελλάδα έχουν μεγαλύτερη πέραση η κάθε λογής ευφάνταστοι συνομωσιολόγοι, οι Ερπετοειδείς και οι Νεφελίμ…

Τώρα, τί απάντηση θα μπορούσα να γράψω αν δεν το παίξω λίγο ‘‘δικηγόρος του διαβόλου’’, αν δεν προσπαθήσω δηλαδή να φέρω κάποιες αντιρρήσεις σε όσα λέγονται παραπάνω και σε όσα εύκολα έρχονται στο μυαλό μας όταν μιλάμε για τα UFOs…



Οι αναφορές που βρίσκονται σε αρχαίες πηγές μου φαίνονται και μένα πιο ενδιαφέροντες και σημαντικές. Αλλά πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε και για αυτές ; Μήπως δεν αναφέρονται πάντα μέσα σε ένα μυθολογικό ή θρησκευτικό πλαίσιο ; Πόσο σίγουροι μπορεί να είμαστε ότι οι αρχαίοι ή οι πρωτόγονοι κυριολεκτούν όταν μιλούν για αυτά τα πράγματα ; Οι αντιλήψεις τους και η εικόνα που είχαν για τον κόσμο ήταν τελείως διαφορετική από την δική μας. Εκείνοι μιλούσαν για τον παν-σπιριτουαλισμό της φύσης, έβλεπαν τις νύμφες να χορεύουν στα ποτάμια και οι θεοί έρχονταν και τους μιλούσαν στον ύπνο τους. Άραγε τί να εννοούσαν με όλα αυτά ; Και ακόμη αν αναφέρονται κάποιοι ξένοι εκπολιτιστές στα κείμενά τους, πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι ήταν εξωγήινοι ;

Αν έρθουμε στις σύγχρονες περιπτώσεις και προσπαθήσουμε να σκεφτούμε λίγο κριτικά όλα αυτά που έχουμε υπόψη μας, πόσο σίγουρα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι είναι εξωγήινοι που μας επισκέπτονται ; Ξέρετε πόσες θεάσεις και προσγειώσεις UFO έχουμε κάθε χρόνο, πόσες έχουν αναφερθεί όλα αυτά τα χρόνια ; Γιατί ένας εξωγήινος πολιτισμός, που να θέλει να κρατήσει και κρυφή την παρουσία του, να κάνει κάτι τέτοιο ; Γιατί ένας απίστευτα πιο προηγμένος πολιτισμός να πετάει συνέχεια και φανερά πάνω από τα κεφάλια μας, να προσγειώνεται μάλιστα τόσο συχνά για να συλλέξει δείγματα, να συγκρούεται κιόλας με τους λόφους και τις πεδιάδες μας ; Γιατί να απαγάγει ανθρώπους και να τους τρυπάει, να τους αφήνει να αιμορραγούν, να έχουν τρύπες και μελανιές, και με μνήμες που μπορούν πανεύκολα να ανακτηθούν ; Γιατί ένας πολιτισμός που υποθέτουμε πως είναι απίστευτα πιο προηγμένος από εμάς τεχνολογικά να συμπεριφέρεται με έναν τόσο ‘‘πρωτόγονο’’ και αφελή τρόπο ;

Και αν έρθουμε και στην εμφάνιση που τους αποδίδεται, θα δούμε ανθρωποειδή όντα, με ανατομικά χαρακτηριστικά όπως τα δικά μας, που αναπνέουν τον αέρα μας, που βλέπουν στο μήκος του φάσματος που βλέπουμε και εμείς, που μας μοιάζουν γενικά πάρα πολύ. Εδώ εμείς σε λίγο πρόκειται να κλωνοποιήσουμε ανθρώπους (αν δεν το έχουμε κάνει κιόλας), γιατί δεν το κάνουν και οι εξωγήινοι και να κυκλοφορούν ανάμεσά μας χωρίς να τους αντιλαμβάνεται κανείς, γιατί δυσκολεύονται τόσο πολύ στην γενετική μηχανική ;



Για να μην κάνω πολύ τον έξυπνο, αυτά είναι κάποιες σκέψεις που κάνει και ο Ζακ Βαλλέ, εξετάζοντας την εξωγήινη υπόθεση, και δεν μπορούμε να μην πούμε πως, αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο κριτικά, ακούγονται πολύ ενδιαφέροντες όλοι αυτοί οι προβληματισμοί.

Ίσως γι’ αυτό και ο Βαλλέ να υποστηρίζει πως στις σημαντικές περιπτώσεις που έχει μελετήσει, όχι σε αυτές που αποτελούν το 80% περίπου και είναι εξηγήσιμες αλλά στις πραγματικά μυστηριώδεις και ανεξήγητες, φαίνεται να συμβαίνει κάτι πιο πολύπλοκο, πιο εξωτικό, από την πτήση ενός εξωγήινου σκάφους. Κάτι που φαίνεται να χειρίζεται τις διαστάσεις, να αλλάζει σχήματα, να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται ακαριαία, και να επηρεάζει σίγουρα την αντιληπτική ικανότητα των μαρτύρων…

(αν το σκεφτούμε και εμείς ίσως πούμε τώρα: εντάξει, δεν πιστεύω αυτά που είναι πιο χοντροκομμένα, ούτε αυτά που είναι μάλλον ψέματα ή παραπλανήσεις, ούτε αυτά… αλλά τα λίγα σημαντικά που μένουν, ποιά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά τους, τί είναι αυτό που τα κάνει σώνει και καλά εξωγήινα ; )

Θα μπορούσε φυσικά να είναι κάτι εξωγήινο – σίγουρα πιο πολύπλοκο, πιο εξωτικό και πιο μυστηριώδες απ’ ότι θέλουμε να το σκεφτόμαστε – αλλά θα μπορούσε να είναι και κάτι άλλο, κάτι που βρίσκεται από πάντα εδώ, μαζί μας.

Χθες το πρωί έπεσα πάνω και σε αυτήν την φράση του Terence McKenna : «We are part of a symbiotic relationship with something which disguises itself as an extra-terrestrial invasion so as not to alarm us…» («Είμαστε μέρος μιας συμβιωτικής σχέσης με κάτι που μεταμφιέζεται ως εξωγήινη εισβολή ώστε να μη μας ανησυχήσει...»). Ίσως αυτό να είναι που επιχειρείται να κρυφτεί και να συγκαλύφθεί με κάθε μέσο (αυτό πάει στον Zeus).

Ίσως η προσπάθειά μας να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο και χειροπιαστό, με βάση τις λίγες και θολές εντυπώσεις που έχουν από αυτό οι μάρτυρες, να μας παραπλανά. Ίσως αυτό να εννοεί ο John Mack όταν γράφει :

«Ένα φαινόμενο που μας προκαλεί τόσο πολύ επειδή ακριβώς διαπερνά τον κόσμο μας και φαίνεται εμφανίζεται σε αυτόν με μορφές που καταλαβαίνουμε στον πολιτισμό μας — διαστημόπλοια, απαγωγές, εμφυτεύματα, εργαλεία και χειρουργικές επεμβάσεις, υβριδικά όντα και αναπαραγωγή. Όλα αυτά φαίνονται πολύ υπαρκτά και σκεφτόμαστε ότι οφείλουν να είναι αναγώγιμα, ή τουλάχιστον δυνατά να μελετηθούν, με τις δυϊστικές μεθόδους της παραδοσιακής μας επιστήμης. Αλλά, την ίδια στιγμή, είναι εξαιρετικά φευγαλέα καθώς το φαινόμενο των εξωγήινων απαγωγών δεν φαίνεται να φανερώνει τα μυστικά του με αυτή την προσέγγιση..»

Ίσως αυτό να εννοεί ο Jacque Valle όταν μιλά για την περίπτωση απαγωγής των Hill :

«πιστεύω ότι η εμπειρία των απαγωγών είναι μέρος της πραγματικότητας που βιώνουν οι μάρτυρες, αλλά η ύπνωση, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξερευνηθεί τί πραγματικά συνέβη σε αυτούς… περάσαμε δύο ημέρες με τους Barney και Betty Hill στο σπίτι τους στο Νιού Χάμσαϊρ… Νομίζω ότι αυτό μπορεί να συνέβη στην περίφημη περίπτωση των Betty και Barney Hill. Ο υπνωτιστής ήταν εξαιρετικά ειδικευμένος αλλά δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα UFOs και δεν γνώριζε το υπόβαθρο του θέματος… Δεν με νοιάζει πόσοι διακόπτες υπήρχαν στον πίνακα ελέγχου του σκάφους, ούτε αν ο μάρτυρας ένιωθε ζέστη ή κρύο όσο ήταν μέσα στον ιπτάμενο δίσκο. Αυτά τα ερωτήματα μπορεί να είναι συνολικά άσχετα επειδή ίσως εκείνο το πρόσωπο δεν μπήκε ποτέ πραγματικά μέσα στο αντικείμενο… Αλλά η αναφορά είναι εξαιρετικά σημαντική για το συμβολικό της περιεχόμενο. Μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιά είδη εικόνων διαβιβάζονται… σκέφτομαι ότι έχουμε να κάνουμε με την πτυχή των πληροφοριών. Κατέληξα σε εκείνο το συμπέρασμα επειδή στις περιπτώσεις των απαγωγών, σε σχέση με τα περιστατικά στενών επαφών γενικά, αυτά που λέει ο μάρτυρας είναι παράξενα…»

Ίσως όλα αυτά να ταιριάζουν με αυτό που γράφει και ο Γιώργος Μπαλάνος :

«Αν ξεκινήσει κανείς με προκαθορισμένες αντιλήψεις γι’ αυτό που ψάχνει, το αποτέλεσμα θα είναι να το βλέπει στο καθετί που συναντά μπροστά του, έστω και αν δεν υπάρχει ίχνος του εκεί. Αντίθετα, αν κανείς ξεκινήσει δίχως καμία προκαθορισμένη αντίληψη για το ζητούμενο, τότε δεν το βλέπει καθόλου… η λογική θα επέμενε ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι αναζήτησης… αλλά ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι τρόποι αναζήτησης και προσέγγισης στην έρευνα… Πράγματα όχι παράλογα αλλά πέρα από την λογική…»



Μάλλον προσπάθησα να κλονίσω λίγο την πανίσχυρη ''εξωγήινη υπόθεση''. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα...

Καθώς η ζέστη κορυφώνεται και επειδή αισθάνομαι πως.. το καλοκαίρι θέλει τον εξωγήινό του , σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τις παρακάτω σκέψεις. Θα ήθελα την γνώμη σας, και νομίζω πως θα μποορύσε να ακολουθήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω σε όλα αυτά...


Για να μην παρεξηγηθώ, ας εξηγήσω ότι αναφέρομαι σε έναν θεωρητικό διαχωρισμό που νομίζω εύκολα συναντά κανείς - κι εγώ έπεσα πάνω του σχεδόν αμέσως κατά την εξέταση ενός μόλις θέματος - όταν ασχοληθεί με το πεδίο των παράξενων φαινομένων και τις εμφανίσεις τους.

Σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού ''Φαινόμενα'' δημοσίευσα δύο άρθρα για το θέμα των εξωγήινων απαγωγών, αναφερόμενος στην περίπτωση του John Mack. To ενδιαφέρον του Mack για τις εξωγήινες απαγωγές ξεκίνησε μέσω της γνωριμίας του με τον Budd Hopkins. Ο Mack πείστηκε ότι πρόκειται για ένα θέμα που παρουσιάζει πραγματικό ενδιαφέρον και άρχισε να ασχολείται με αυτό και να το μελετά. Παρόλο που παρέμειναν καλοί φίλοι και συνάδελφοι για όλα τα χρόνια της ασχολίας τους με αυτό το φαινόμενο, ο Mack κατά την διαμόρφωση της δικής του θεώρησης απόκλινε κάπως από εκείνη του Hopkins. Ο τελευταίος έβλεπε τις εξωγήινες απαγωγές στενά συνδεδεμένες με το φαινόμενο των UFO - είναι χαρακτηριστικό ότι το αναφέρει πάντα ως ''UFO abductions'' - και τα UFO ως διαστημικά σκάφη που ελέγχονται από εξωγήινα όντα κατά τις επιχειρήσεις τους στην γη. Μια απλή, υλική, ''χειροπιαστή'' ερμηνεία. Ο Mack, χωρίς να απορρίπτει και αυτό το ενδεχόμενο, θίγει και εκείνες τις πλευρές του φαινομένου που του δίνουν μια πιο πνευματιστική, μυστικιστική όψη. Λέει πως σε πολλές περιπτώσεις οι εξωγήινες απαγωγές θυμίζουν τις εξω-σωματικές εμπειρίες ή τις μυστικιστικές εμπειρίες, χωρίς να περιλαμβάνεται πάντα, κατ' ανάγκη, απαγωγή με την κυριολεκτική, σωματική έννοια του όρου.

Σε ένα κείμενό του ο Hopkins αναφέρει χαρακτηριστικά πως ήταν αυτός - ο καλλιτέχνης - που επέμενε να ασχολείται με τα απτά, πρακτικά ζητήματα του φαινομένου (τα σημάδια ή ενδεχομένως τα εμφυτεύματα που μπορούσαν να βρεθούν πάνω στους απαχθέντες), ενώ ο Mack - ο επιστήμονας - έστρεφε το βλέμμα του σε μια πιο θεωρητική, συνδεδεμένη μάλλον με μυστικιστικές και ανατολίτικες οπτικές, ή ψυχολογική του ατόμου, προσέγγιση.


Αλλά δεν είναι μονάχα αυτή η περίπτωση, που την αναφέρω περισσότερο ως ένα πιο κατανοητό παράδειγμα αυτού που θέλω να πω. Γενικά, μέσα στην κοινότητα των μελετητών των UFOs θα μπορούσαμε να βρούμε αυτές τις δύο κάπως διαφορετικές γραμμές προσέγγισης. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα, που έπεσα πάνω του πιο πρόσφατα, είναι ο Ζακ Βαλλέ.

Θα έλεγα πως ο Βαλλέ είναι διάσημος για τις περίφημες ''συγκρίσεις'' που έκανε μεταξύ του φαινομένου των UFOs και άλλων φαινομένων. Στο βιβλίο του ''Passport to Magonia'', συνέκρινε τις εμφανίσεις UFO με τις λαογραφικές παραδόσεις που περιλαμβάνουν εμφανίσεις μικρών όντων (νεράιδων και ξωτικών), ενώ στο ''The Invisible College'' συγκρίνει τις θεάσεις και τις επιδράσεις των UFOs με τις αντίστοιχες των μεταφυσικών φαινομένων γενικά (όπως οι εξω-σωματικές εμπειρίες ή ακόμη και οι εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας σε ορισμένα μέρη!). Όπως γράφτηκε για το ‘‘Αόρατο Κολέγιο’’ : «Αυτό που ενδιαφέρει τελικά περισσότερο τον Βαλλέ εδώ, στο τέταρτο βιβλίο του για τα UFOs, είναι να δημιουργήσει μια γέφυρα μεταξύ των στοιχείων που έχουμε από τα UFOs και των στοιχείων που έχουν συσσωρευτεί για τα ψυχικά φαινόμενα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο αιώνων, αρχίζοντας με τον Fred Myers και την Ακαδημία Ψυχικών Ερευνών προς το τέλος του 19ου αιώνα».

Στην πραγματικότητα, ο Βαλλέ είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της αμφιταλάντευσης, γιατί κινείται μεταξύ και των δύο θέσεων, κατά την έρευνά του για το φαινόμενο, με τα βιβλία του να εστιάζουν πότε στην μία οπτική και πότε στην άλλη, και – τελικά – στην εξέταση και των δύο μαζί (έχει δεχθεί αρκετές φορές επιθέσεις από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς των UFOs και ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως ''τον πιο αιρετικό ανάμεσα στους αιρετικούς'').


Τελικά, πρόκειται για ένα μυθικό/μυθολογικό φαινόμενο, προερχόμενο από τα βάθη της συλλογικής ψυχής, περισσότερο ενδιαφέρον για την συμβολική του σημασία και για ό,τι έχει να μας διδάξει για τους εαυτούς μας και την σχέση μας με τον Κόσμο ή για ένα φυσικό φαινόμενο, που μοιράζεται την ίδια υλική πραγματικότητα με την δική μας, ανεξάρτητα αν μπορεί να την χειριστεί (αυτή την πραγματικότητα) με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε (μέχρι στιγμής), για μια απλή.. extra-terrestrial agenda on earth…

(σκέφτομαι τώρα πως έχουμε και τα βιβλία του Φον Νταίνικεν, και το πρόσφατα εκδοθέν στα Ελληνικά ''Η Μεγάλη Απάτη'', ο οποίος ακολουθεί ''κατά γράμμα'' την κυριολεκτική ερμηνεία των εξωγήινων ταξιδιωτών)


Έσάς ποιά θεωρία σας ικανοποιεί ή σας ‘‘πηγαίνει’’ περισσότερο ;

Καλή επιτυχία στο εγχείρημα.

Δώσε μας, αν θέλεις, λίγα περισσότερα στοιχεία. Πόσο χρονών είσαι και πώς έχεις ασχοληθεί μέχρις στιγμής με το ζήτημα ;

Τί είναι αυτό ; Μπορείς να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες ;

Σύμφωνα με το Καθιερωμένο Μοντέλο, το μποζόνιο Higgs είναι η μικρότερη μονάδα του πανταχού παρόντος πεδίου Higgs, και του έχει ανατεθεί ο ρόλος του να δίνει στα άλλα σωματίδια τη μάζα τους. Τα άμαζα σωματίδια όπως τα φωτόνια γλιστρούν μέσα από αυτό το πεδίο ως εάν το πεδίο να μην υπάρχει, ενώ τα σωματίδια με μάζα μοιάζουν σαν να κολυμπούν μέσα σε μελάσα. Χωρίς το πεδίο Higgs, δεν θα μπορούσε να υπάρχει ύλη, τουλάχιστον έτσι λέει η θεωρία.

...

Στο απλούστερο δυνατό σύμπαν, οι φυσικοί πιστεύουν ότι, όλα τα σωματίδια πρέπει να έχουν την ίδια μάζα, εκτός αν κάτι – ίσως το πεδίο Higgs, ίσως κάτι άλλο – να τα κάνουν διαφορετικά.

Ακόμη πιο περίεργα, η θεωρία λέει ότι τα σωματίδια θα έχουν μάζες κοντά σε αυτή την τιμή που χρειάζονται για να καταρρεύσουν σε μαύρες οπές – αλλά προφανώς δεν το κάνουν. Αυτό το "πρόβλημα ιεραρχίας" για το πώς να κρατήσετε τα σωματίδια ελαφρά, και να διακρίνονται μεταξύ τους, είναι μία από τις μεγαλύτερες τρύπες στο καθιερωμένο μοντέλο, αλλά δεν είναι το μόνο. Το καθιερωμένο μοντέλο, επίσης, δεν μπορεί να εξηγήσει τη σκοτεινή ύλη, που πιστεύεται ότι αποτελεί το 85 τοις εκατό της ύλης του σύμπαντος, και δεν έχει τίποτα να μας πει για το θέμα της βαρύτητας. Γνωρίζοντας όμως τη μάζα του Higgs, θα πρέπει να οδηγηθούμε σε μια θεωρία που να περιλαμβάνει αυτές τις οντότητες.

Μια υποψήφια παράξενη θεωρία, η υπερσυμμετρία, θα μπορούσε να λύσει αυτά τα προβλήματα. Η θεωρία προβλέπει ότι κάθε σωματίδιο του καθιερωμένου μοντέλου έχει ένα βαρύτερο υπερεταίρο για να ισορροπεί. Το ελαφρύτερο από αυτά τα αθέατα σωματίδια (το νετραλίνο) θα μπορούσε να είναι υποψήφιο για την σκοτεινή ύλη.

Μέχρι στιγμής, όμως, κανένα υποψήφιο σωματίδιο δεν έχει εμφανιστεί. Στην απλούστερη έκδοση της υπερσυμμετρίας ένα Χιγκς με μάζα 125 GeV μπορεί να κάνει τους υπερεταίρους να είναι πολύ βαριά ώστε να μπορέσουμε να τα δούμε στον LHC. Που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη. Αλλά αυτή η μάζα Higgs εισάγει επίσης νέα προβλήματα: είναι η δυσκολία να επιλυθεί το πρόβλημα της ιεραρχίας. Η γνώση της μάζας του Higgs θα μας επιτρέψει να αντικρούσουμε αυτές τις εκδόσεις της υπερσυμμετρίας με τα προβλήματα, και να φέρουμε άλλες επεκτάσεις στο Καθιερωμένο Μοντέλο.

«Το βασικό ερώτημα πηγαίνει πέρα ​​από το μποζόνιο Higgs», λέει ο θεωρητικός Howard Haber του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ. «Εάν τα δεδομένα την Τετάρτη παρουσιάζουν σημαντικές αποκλίσεις από το καθιερωμένο μοντέλο, τότε αρχίζουν οι αγώνες».

Πηγή

Θεωρείτε μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη, που θα φέρει καινούρια δεδομένα στο προσκήνιο και ίσως αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.


Οι λόγοι για τους οποίους η ανακάλυψή του αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν ;

Το Βασικό Μοντέλο της φυσικής των σωματιδίων περιγράφει τις αρχές που διέπουν τα στοιχειώδη σωματίδια και τις δυνάμεις που αλληλεπιδρούν στο Σύμπαν. Μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει εξήγηση για το πώς τα σωματίδια αυτά αποκτούν μάζα.

Τα σωματίδια ή μικρά θραύσματα ύλης, έχουν διάφορα μεγέθη και μπορούν να είναι μεγαλύτερα αλλά και μικρότερα από τα άτομα. Ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια, για παράδειγμα, είναι υποατομικά σωματίδια που συνθέτουν το άτομο. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το Μποζόνιο Χιγκς είναι το σωματίδιο που εισφέρει σε όλη την ύλη την μάζα της.

Οι ειδικοί γνωρίζουν ότι τα στοιχειώδη σωματίδια, όπως τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια, είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία εδράζεται όλη η ύλη του Σύμπαντος. Το μυστηριώδες μέχρι σήμερα μποζόνιο Χιγκς δίνει στα σωματίδια μάζα και καλύπτει ένα από τα καίρια κενά στην σύγχρονη Φυσική. Είναι το τελευταίο κομμάτι που έλειπε από την ανθρώπινη γνώση για την πιο θεμελιώδη φύση του Σύμπαντος.

Πώς λειτουργεί το μποζόνιο Χιγκς ;

Το συγκεκριμένο σωματίδιο αποτελεί μέρος μίας θεωρίας που πρωτοδιατυπώθηκε από τον φυσικό Πίτερ Χιγκς και άλλους τη δεκαετία του 1960, για να εξηγήσει πώς αποκτούν μάζα τα σωματίδια.

Η θεωρία προτείνει ότι υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας Χιγκς σε όλο το Σύμπαν. Καθώς τα σωματίδια κινούνται μέσα του, αλληλεπιδρούν και προσελκύουν Μποζόνια Χιγκς, τα οποία συγκεντρώνονται γύρω τους σε ποικίλους αριθμούς. Εάν φανταστεί κανείς το Σύμπαν σαν ένα πάρτι, σχετικά άγνωστοι μεταξύ τους καλεσμένοι μπορούν να διασχίσουν ένα δωμάτιο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, ενώ οι πιο δημοφιλείς θα προσελκύσουν ομάδες φίλων (τα μποζόνια Χιγκς), οι οποίοι θα τους αναγκάσουν να επιβραδύνουν την πορεία τους. Το ίδιο ισχύει για σωματίδια που κινούνται στο πεδίο Χιγκς, καθώς κάποια θα προσελκύουν μεγαλύτερες συναθροίσεις μποζονίων Χιγκς, αποκτώντας μεγαλύτερη μάζα.

Γιατί είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψη του Μποζόνιου Χιγκς ;

Ο εντοπισμός του δεν θα μας πει ο,τιδήποτε χρήσιμο για το πώς λειτουργεί το Σύμπαν, αλλά θα καλύψει ένα τεράστιο κενό στο Βασικό Μοντέλο, το οποίο υπήρχε για πάνω από μισό αιώνα.

Γιατί το μποζόνιο Χιγκς ονομάστηκε το Σωματίδιο του Θεού ;

Το διάσημο παρατσούκλι του μυστηριώδους σωματιδίου δημιουργήθηκε για τον τίτλο ενός βιβλίου του νομπελίστα φυσικού Λέον Λέντερμαν - φήμες λένε παρά τη θέλησή του, καθώς ο ίδιος επιθυμούσε να το ονομάσει «διαολεμένο σωματίδιο» λόγω του ότι «κανείς δεν μπορούσε να το βρει».
Οπως σχολιάζουν οι φυσικοί, δεν έχει να κάνει με θρησκευτικές απόψεις, αν εξαιρέσουμε ότι αφορά ένα πεδίο που είναι πανταχού παρόν, σε όλο το Σύμπαν.

Πώς το αναζήτησαν οι επιστήμονες ;

Τους τελευταίους 18 μήνες οι επιστήμονες κυνηγούν το μποζόνιο Χιγκς προκαλώντας συγκρούσεις πρωτονίων μέσα σε πεδία υψηλής ενέργειας στον κόστους 8 δισ. ευρώ Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN στην Γενεύη της Ελβετίας.

Μέσα του, στα έγκατα των γαλλοελβετικών Αλπεων, δημιουργούνται ακόμη μικρότερα σωματίδια που οι επιστήμονες παρατηρούν, αναζητώντας μία ένδειξη στα στοιχεία που να υποδεικνύει την ύπαρξη του μποζόνιου Χιγκς. Σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρχουν, τα μποζόνια Χιγκς θα παραμείνουν μυστηριώδη, καθώς εμφανίζονται και εξαφανίζονται ταχύτατα και οι επιστήμονες μπορούν μάλλον να παρατηρήσουν τα υπολείματα και την επίδρασή τους, περισσότερο από ότι τα ίδια.

Μετά από χρόνια ερευνών οι επιστήμονες περιόρισαν το εύρος της πιθανής μάζας στην οποία θα μπορούσαν να υφίστανται τα μποζόνια Χιγκς. Μόλις ένα χρόνο πριν, μία στατιστική ανωμαλία τους έδειξε για πρώτη φορά ότι βρίσκονται στο σωστό δρόμο.


Πηγή



Εδώ μπορεί να γίνει η σχετική συζήτηση...

Τί γίνεται λοιπόν με το περίφημο 2012 ; Η συζήτηση φουντώνει αυτό τον μήνα. Ας δούμε λοιπόν κάποια πράγματα εδώ...

Καταρχήν, έντονη διαμαρτυρία υπήρξε πρόσφατα από ιθαγενείς ''απογόνους'' των Μάγια σχετικά με την όλη καταστροφολογία που έχει αναπτυχθεί (και την εμπορική εκμετάλλευσή της). Μπορείτε να δείτε την δημοσιογραφική είδηση για αυτό σε αυτό το link. Παρακάτω αντιγράφω ένα-δυο αποσπάσματα :


Την αναφορά στους Μάγια της Γουατεμάλα και την διαφορετική οπτική τους για την αναφορά στο 2012 την συνάντησα πρόσφατα και αλλού, όταν πριν από λίγους μήνες διάβασα ένα σχετικό βιβλίο. Εκεί ο συγγραφέας διερευνά τις διάφορες θεωρίες για το 2012 και μέσα σε αυτό το πλαίσιο ταξιδεύει και στην Γουατεμάλα για να συναντηθεί με τους σημερινούς ''σαμάνους των Μάγια'' (όπως τους αναφέρει) και να πάρει και την δική τους άποψη για το θέμα.

Σε μια παρένθεση εδώ ας πούμε αυτό που αναφέρει και το βιβλίο : οι Μάγιας, ως ένας αρχαίος λαός, αντιλαμβάνονταν τον χρόνο κυκλικά, ως κύκλο, όπως και οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί, και όχι ως ένα βέλος του χρόνου που κινείται συνεχώς προς τα εμπρός (σύγχρονη αντίληψη, όταν πλέον αφήνουμε πίσω μας την φυσιολατρική ζωή και αποκτούμε την αίσθηση της προόδου).

«Το βέλος του χρόνου αφορά στο απλό γεγονός ότι κάθε λεπτό ακολουθεί το επόμενο πάνω σε μία ευθεία γραμμή προς την αιωνιότητα ή μέχρι που ο χρόνος τελειώνει. Ο κύκλος του χρόνου αφορά τις αέναες συνέχειες, τις συνεχείς εναλλαγές, όπως η μέρα και η νύχτα, ο χειμώνας, η άνοιξη και το καλοκαίρι, το γέμισμα και το άδειασμα της Σελήνης.

»Οι διάφοροι πολιτισμοί τείνουν να έχουν διαφορετική προτίμηση στο βέλος ή στον κύκλο. Η σύγχρονη βιομηχανοποιημένη κοινωνία της Δύσης δίνει έμφαση στην τάση του χρόνου προς το βέλος.. Η τάση προς το βέλος φανερώνει μια κοινωνία που προσανατολίζεται προς την αλλαγή και την πρόοδο. Αυτή η αστάθεια προήλθε από την απομάκρυνσή μας από την αγροτική κοινωνία, η οποία είναι εναρμονισμένη με τους εποχιακούς κύκλους..

»Για τους Μάγιας, η πρόοδος του πολιτισμού τους δεν είναι τόσο σημαντική όσο η γαλήνη που προέρχεται από την αρμονία με όλες τις κινήσεις της φύσης...»


O συγγραφέας, λοιπόν, συναντάται με τον Κάρλος Μπάριος, έναν σαμάνο των Μαμ, μία από τις είκοσι έξι φυλές των Μάγια στην Γουατεμάλα (!). Αυτά που του λέει ο Κάρλος είναι τα εξής :

«Σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται. Ζούμε σε μια εποχή με πυρηνικά όπλα, τρόμο, αρρώστιες, φυσικές καταστροφές. Το έτος 2012 έχει γίνει μαγνήτης όλων αυτών των φόβων... Εμείς δεν το θεωρούμε ως έτος καταστροφής, αλλά ως έτος γέννησης ενός νέου συστήματος... Το έτος 2012 είναι ένας αρμός στον χρόνο, η χρονική στιγμή δύο διαφορετικών εποχών...»

Σε μία δεύτερη παρένθεση ας αναφέρουμε εδώ κάποια πράγματα σχετικά με την χρονομέτρηση των Μάγια (όπως τα αναφέρει το εν λόγω βιβλίο). Οι Μάγιας είχαν πολλά ημερολόγια, τουλάχιστον είκοσι, εναρμονισμένα με διαφορετικούς κύκλους (από την διάρκεια της εγκυμοσύνης μέχρι το θέρος, τον κύκλο της Σελήνης και της Αφροδίτης, κτλ). Οι λεγόμενες προφητείες των Μάγια για το 2012 ανήκουν στην περιοχή του Ημερολογίου της Μεγάλης Χρονομέτρησης, γνωστού ως Γινάκ Μέι Κιν, το οποίο καλύπτει 5.200 ηλιακά έτη. Σε αυτή την χρονομέτρηση, οι ημερονηνίες παριστάνονται με 5 αριθμούς.

Στις 13 Αυγούστου 3114 π.Χ. το ημερολόγιο έδειχνε 0.0.0.0.1 (Πρώτη Ημέρα -αρχή της Τέταρτης Περιόδου για τους Μάγια, την περίοδο που ζούμε τώρα και που φτάνει στο τέλος της).

Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 21 Δεκεμβρίου 2012, το ημερολόγιο της Μεγάλης Χρονομέτρησης θα δείχνει 13.0.0.0.0 (το 13 είναι ιερός αριθμός για τους Μάγια).

Στις 22 Δεκεμβρίου 2012, μια μέρα μετά, η ημερομηνία των Μάγια θα είναι πάλι 0.0.0.0.1 (μηδενίζει δλδ το κοντέρ - η έναρξη μια νέας εποχής).


Ενδιαφέρον παρουσίαζει επίσης ότι στις σύγχρονες αντιλήψεις των φυλών που θεωρούνται συνέχεια των Μάγιας υπάρχει η αρχαία αντίληψη για επιστροφή των νεκρών, ανάμειξή τους με τους ζωντανούς, και αναγέννηση της ανθρωπότητας (της φυλής) από αυτό το γεγονός.

«Σύμφωνα με τα σημερινά πιστεύω των Μάγια, οι πρόγονοι έχουν ήδη αρχίσει να επιστρέφουν και να αναμειγνύονται με τον πληθυσμό. Δεν τους ενδιαφέρει, λέει ο Κάρλος, να τους αναγνωρίσουμε. Μέχρι το 2012 θα έχουν επιστρέψει όλοι, προκειμένου να εκπληρωθεί η ιερή αποστολή εκείνου του κοσμο'ι'στορικού έτους (της έναρξης μιας νέας περιόδου).

»''Η νεκρανάσταση θα ολοκληρωθεί με τα παιδιά που έχουν γεννηθεί σήμερα... Από σήμερα μέχρι το 2012 όλοι θα έχουμε μια ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι και να υπερνικήσουμε τις προκλήσεις για την προσωπική μας εξέλιξη. Όσοι περάσουν την δοκιμασία, θα προχωρήσουν και θα γνωρίσουν μια νέα εποχή φώτισης.. Η αλλαγή θα είναι σταδιακή και θα μοιάζει περισσότερο με βύθισμα στο λυκόφως παρά με ελαφριό κλείσιμο του διακόπτη''», λέει ο Κάρλος.


Αυτά λοιπόν.

Νομίζω πως είναι σημαντικό να κρατήσουμε την διαφορά στην αντίληψη του χρόνου, μεταξύ κύκλου και βέλους. Έτσι, ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τί είναι αυτό που μας έχει πιάσει εμάς σχετικά με μία επικείμενη καταστροφή που θα σημάνει το Μεγάλο Τέλος. Αφού έχουμε αποκοπεί από την λογική της φυσικής εναλλαγής, κάθε τέλος περιόδου, κάθε τέλος του ενός, το βλέπουμε σαν ολοκληρωτική καταστροφή και όχι σαν αρχή του επόμενου, σαν είσοδο στο νέο.

Επίσης, ότι η στροφή προς το πιο πνευματικό δεν είναι μία εξίσου καινούρια τάση. Κάτι που ακολουθεί αποκλειστικά το ρεύμα του New Age, για να δικαιολογήσει κάπως και την διάψευση της μη πραγμάτωσης ενός πιο απτού, ρεαλιστικού σεναρίου, αλλά είναι μέρος της αρχαίας παράδοσης. Η αρχαία παράδοση δεν μιλούσε για Καταστροφή και Τέλος του Κόσμου, αφού αυτές οι έννοιες της ήταν άγνωστες, ο Κόσμος ήταν όλη η Δημιουργία, η ίδια η Δημιουργία, και ήταν αιώνιος, αλλά περιλάμβανε συνεχείς εναλλαγές, συνεχείς περάσματα, κλεισίματα και ανοίγματα νέων περιόδων. Ο Κόσμος δεν μπορούσε να τελειώσει, μπορούσε όμως για τον άνθρωπο να σημάνει μια Νέα Εποχή...

Χαίρομαι για τις απαντήσεις σας.

Καταρχήν, σωστή η παρέμβαση του blouhak, αλλά αισθάνομαι ότι περιορίζει το θέμα στα συμβατικά πλαίσια της γνωστής επιστήμης. Οι demi και AVATARGR έκαναν κάποιες συσχετίσεις που νομίζω πως είναι πιο κοντά στο θέμα μας εδώ.

Το ζήτημα δεν είναι τόσο τα δεδομένα που μπορούμε να αντλήσουμε από διάφορα φυσικά μεγέθη και φαινόμενα, ασφαλώς κάτι τέτοιο γίνεται εξ' αρχής, απ' όταν ξεκινήσαμε να αντλούμε επιστημονικές πληροφορίες από τα διάφορα πειράματα. Μήπως όμως υπάρχει κι ένα άλλο ''σύνολο πληροφοριών'' που έχει ξεφύγει από την ορθόδοξη επιστήμη μας, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του ;

Μια πιο επιστημονική προσέγγιση θα μπορούσε μάλλον να γίνει με μια αναφορά στο φαινόμενο της ''κβαντικής συσχέτισης'' ή φαινόμενο ''EPR''. Μπορείτε ενδεικτικά να δείτε αυτό το άρθρο, απ' όπου μεταφέρω παρακάτω :


Δεν είχα σκεφτεί την σύνδεση με το λεγόμενο, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, ''ενεργειακό πλέγμα'' που περιβάλλει την Γη («ένα ενεργειακό πλέγμα που συνδέει όλα τα ζωντανά πλάσματα μεταξύ τους και συντονίζει σε μια κοινή συχνότητα τους εγκεφάλους των ανθρώπων»). Αλλά όντως θα μπορούσε κανείς να κάνει την σύνδεση.

Εδώ συναντάμε ίσως αυτή την ''πολυφωνία'' στις έννοιες, για την οποία μιλάει ο AVATARGR. Οι αρχαίες ινδικές πηγές αναφέρουν τον όρο Akasha ως το θεμελιώδες εκείνο πεδίο που περιλαμβάνει και συνδέει τα πάντα στον κόσμο. Διάφοροι σύγχρονοι χρησιμοποιούν τον όρο ''Ακασικό Πεδίο'' ή ''Ακασικά Αρχεία'' για να αναφερθούν σε κάτι παρόμοιο. Aν προχωρούσαμε σε μια μεγαλύτερη έρευνα, θα μπορούσαμε να το βρούμε να αναφέρεται και με άλλους όρους. Ο Βαλέ, ως πιο.. πληροφορικάριος, το ονομάζει ''Πληροφοριακό Σύμπαν'', αλλά αισθανόμενος την βαθύτερη σύνδεση αυτής της σκέψης με παλαιότερες αντιλήψεις μάλλον, κάνει και την σύνδεση με την έννοια της ''Μαγείας''...

Νομίζω, όμως, πως αυτή η πολυφωνία αυξάνει την αντικειμενικότητα και μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της ύπαρξης του φαινομένου. Αν πολλοί το έχουν διαισθανθεί, το έχουν παρατηρήσει, το συναντούν στις έρευνές τους και τα θεωρητικά τους σχήματα, ίσως να σημαίνει ότι αυτή η διαίσθηση να ανταποκρίνεται σε κάτι υπαρκτό, κάτι αντικειμενικό, και είναι φυσικό πολλοί και διαφορετικοί όπως είναι, και μέσα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, να του δίνουν μια διαφορετική ονομασία.


Θα μπορούσε αυτή να είναι μία εξήγηση για τα όσα παράξενα συναντούμε στον κόσμο μας ;
Μια υπόγεια σύνδεση ''πληροφοριών'' και ''μνημών'', μια ''γνώση'' που πηγάζει από εδώ αλλά μας έρχεται από.. αλλού ;


Άλλωστε, από την αρχή της ιστορίας του, ο ανθρώπινος πολιτισμός μήπως δεν ακολουθεί μια παρόμοια πορεία ;

Διακατέχεται και διαπερνάται από μία συνεχόμενη ανάγκη για βαθύτερη σύνδεση και επικοινωνία μεταξύ των μελών του.. Στην αρχή όλη η Γη περικυκλώθηκε με καλώδια που μετέφεραν μικρά κωδικοποιημένα μηνύματα, έπειτα το δίκτυο επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο, οι επικοινωνίες έγιναν καλύτερες, αργότερα άρχισαν να χρησιμοποιούνται αόρατα, πανταχού παρόντα, ηλεκτρομαγνητικά κύματα, οι τηλεπικοινωνίες βγήκαν στο διάστημα, κύκλωσαν όλη την Γη, μετατρέποντάς την σε ένα ''μικρό χωριό'', σήμερα το διαδίκτυο είναι μία μεγάλη, εξελισσόμενη, τέτοια πλατφόρμα ''σύνδεσης και επικοινωνίας'', τα νέα μεταφέρονται αμέσως παντού και είναι άμεσα προσβάσιμα σε όλους, δεν ξέρουμε σε τί μεγέθη μπορεί να φτάσει αυτό στο μέλλον...

Μήπως αυτή η πολιτισμική διαδικασία που ρέει διαμέσου της ανθρωπότητας αντανακλά την πραγματικότητα κάποιας ''ανώτερης'' και ''άυλης'' σφαίρας, όπου τα πάντα μπορούν όντως
να επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς περιορισμούς ;

Μήπως έχουμε αντικαταστήσει κάτι που υπήρχε κάποτε πνευματικά με την υλική του επιδίωξη ;

Κάνοντας μια έρευνα πάνω στο έργο, τις θεωρίες και τις ιδέες του Ζακ Βαλέ (το αποτέλεσμα της οποίας έχει παρουσιαστεί εν μέρει σε δύο άρθρα στο περιοδικό ''ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ'' - το πρώτο έχει ανεβεί και εδώ) έπεσα πάνω σε ορισμένα σημεία όπου αναφερόταν σε αυτό που ονόμαζε ''Πληροφοριακό Σύμπαν''...

Πρόκειται ουσιαστικά για την ιδέα ότι βασικά συστατικά στοιχεία του κόσμου μας δεν είναι μόνο η ύλη και η ενέργεια αλλά, μαζί με αυτά, και η πληροφορία, η οποία άλλωστε είναι μια άλλη μορφή της ενέργειας. Ο κόσμος μας διατρέχεται και αποτελείται επίσης από ''πληροφοριακά γεγονότα'', αλλά αυτό έχουμε την τάση να το παραβλέπουμε, είναι μια πραγματικότητα που την διατηρούμε ακόμη εκτός του θεωρητικού μας πλαισίου.

Παραθέτω παρακάτω, σε δική μου μετάφραση, μερικά αποσπάσμα όπου ο Βαλέ αναφέρεται σε αυτή την θεωρία. Δεν προέρχονται από ένα ενιαίο κείμενο, αλλά το έχω δομήσει έτσι για δική μας ευκολία...


Αυτή η θεώρηση δεν είναι εξ' ολοκλήρου του Βαλέ. Απ' ότι κατάλαβα, έχει επηρεαστεί και καταλήξει και αυτός σε κάτι τέτοιο από τις επαφές που είχε με Ρώσους ερευνητές. Φαίνεται πως στην Ρωσία αυτή η θεώρηση αναπτύχθηκε περισσότερο και είναι πιο δημοφιλής. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε και την μεγάλης έκτασης παραψυχολογική έρευνα (ως ακαδημα'ι'κή και στρατιωτική προτεραιότητα) που γινόταν στην τότε Σοβιετική Ένωση...

Σε ένα άλλο βιβλίο που διάβαζα πρόσφατα υπήρχαν κάποιες αναφορές σε αυτές τις ιδέες Ρώσων ερευνητών. Παραθέτω από το βιβλίο εκείνο :

Θα μπορούσε η θεωρία σχετικά με το ''πληροφοριακό σύμπαν'' να συνδέεται με εκείνης της νοόσφαιρας ; Μήπως οι ερευνητές ασχολούνται με το πρόβλημα της ''νοόσφαιρας'' επειδή ακριβώς στον κόσμο, ''πίσω'' από τον κόσμο, τρέχουν και δρουν ''πληροφοριακά συμβάντα'' ;

Σε άλλο σημείο γίνεται πιο συγκεκριμένη αναφορά σε αυτή την θεωρία :


Τί γίνεται λοιπόν με αυτή την θεώρηση ;

Κατά πόσο μπορεί να υποστηριχθεί επιστημονικά σήμερα ότι ο κόσμος μας δεν είναι μόνο ύλη και ενέργεια αλλά και πληροφορία, και ότι αυτή η πληροφορία διατρέχει επίσης τον κόσμο μας, τον διαμορφώνει, τον επηρεάζει, εξίσου χειροπιαστά (άραγε και μετρήσιμα ; ) όσο η ύλη και η ενέργεια, στις οποίες μέχρι τώρα είμαστε κυρίως επικεντρωμένοι ;

Μήπως υπάρχει στην πραγματικότητα ένα ''εσωτερικό κανάλι πληροφορίας'', που λειτουργεί στο ''παρασκήνιο'' του κόσμου, στο οποίο κινούνται οι πληροφορίες, και συχνά ταξιδεύουν εκεί μέχρι να μας ''βρουν'' ή εμείς να τις ''βρούμε'' ;

Μέσω αυτής της θεώρησης, μήπως έτσι μπορούν να εξηγηθούν διάφορα παράξενα φαινόμενα, όπως η τηλεπάθεια, οι συμπτώσεις, οι προγνώσεις, κτλ ;

Στην φυσική, η πληροφορία και η ενέργεια είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Έχουμε την φυσική της ενέργειας. Πού είναι λοιπόν η ''φυσική της πληροφορίας'' ;

Είναι άραγε αυτή η κρυφή όψη του Κόσμου μας, που συχνά μάς αποκαλύπτεται αλλά εμείς επίμονα την ξεχνάμε, ότι δεν ζούμε σε ένα Υλικό Σύμπαν αλλά σε ένα.. Πληροφοριακό Σύμπαν ;

Ε, αντί να γράφουμε τί θα γράφαμε, γράψε την δική σου άποψη...

Δεν χρειάζεται να είναι ολόκληρο βιβλίο, απλά η δική σου τοποθέτηση πάνω στο θέμα, όπως μπορείς να την εκφράσεις, με δικά σου λόγια ή με πηγές...

Έτσι, θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα στην διαδικασία της διαλεκτικής και θα έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε για όλα αυτά...

Λοιπόν, εντάξει, είναι όντως ένα πολύ ωραίο και ενδιαφέρον θέμα. Πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχολεί και διαπερνά ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, και η συζήτηση αυτή μπορεί να επεκταθεί σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης γνώσης (θεολογία, φιλοσοφία, επιστήμη, κοινωνιολογία, κτλ).

Φυσικά, δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα καθολικό συμπέρασμα εδώ, δεν μπορούμε να αποφανθούμε τελειωτικά για το ποιό είναι αυτό που ισχύει (κατά το ερώτημα του xtabay)
η νόηση δημιούργησε(δημιουργεί) την ύλη ή η ύλη δημιούργησε(δημιουργεί) την νόηση ; Αλλά μπορούμε να διερευνήσουμε λίγο και να φιλοσοφήσουμε πάνω στο θέμα, γιατί άλλωστε πρόκειται για μια μεγάλη φιλοσοφική συζήτηση...

Έγινε ωραία η αρχική τοποθέτηση του θέματος από τον xtabay και ο διαχωρισμός μεταξύ υλιστών και ιδεαλιστών ή, τουλάχιστον, μεταξύ μιας υλιστικής και ιδεαλιστικής προσέγγισης του θέματος.

Σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς, επιλέγουμε την ύλη και τα αντικείμενα, και δίνουμε σε αυτό το προβάδισμα, έναντι του νου και των ιδεών. Έχουμε την τάση να θεωρούμε τα αντικείμενα ως μέτρο της πραγματικότητας. Αυτό δεν συνέβαινε πάντα, και δεν ισχύει πάντα αυθόρμητα για όλους τους ανθρώπους. Με ενδιαφέρον αντιλήφθηκα πως υπάρχουν και σήμερα πολλοί επιστήμονες και ερευνητές που αντιστέκονται στην υλιστική προσέγγιση, που τείνει να θεωρείται καθιερωμένη σήμερα, και προκρίνουν μια πιο.. πνευματική, συνειδησιακή, ιδεαλιστική όψη
του κόσμου μας. Υπάρχουν ακόμη και στις μέρες μας θεωρητικοί και ερευνητές ιδεαλιστές που προσπαθούν να διατηρήσουν ανοιχτό το ερώτημα και να στρέψουν την προσοχή
και προς μία άλλη κατεύθυνση...

Για να βοηθήσω την συζήτηση, λοιπόν, και να την στρέψω (νομίζω) προς πιο συγκεκριμένα μονοπάτια, παραθέτω το παρακάτω κείμενο (σε μετάφραση και επιμέλεια δική μου) ενός σημαντικού σύγχρονου ερευνητή που υποστηρίζει την μία από τις δύο απόψεις. Ίσως μπορέσει να μας δώσει μια πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση για να συζητήσουμε, και να ανταλλάξουμε εκατέρωθεν τα επιχειρήματά μας...

Προχθές διάβασα και το εξής :


Γιατί σε ολόκληρη την ιστορία μεγάλοι στοχαστές, επιστήμονες, και σοφοί άνθρωποι υιοθετούν αυτή την άποψη ;
Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία σήμερα φαίνεται να έχει μια αντίθετη άποψη (αν έχει) ;

Ήταν πολύ όμορφα και πάντοτε πολύ ενδιαφέρον το να γνωριζόμαστε και από κοντά, αναπτύσσονται έτσι άλλοι ''δεσμοί'' μεταξύ μας

Αναμένουμε την επόμενη...

Στο Νομισματικό Μουσείο ;;!!

Ναι, θα είναι και μία ευκαιρία για ένα (ακόμα) meeting μελών και φίλων της Κοινότητας. Τα λέμε λοιπόν...

Ανέβασα προχθές ένα ειδικό τεύχος αφιερωμένο σε τέσσερα άρθρα σχετικά με τα ufos και τις απαγωγές που είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ (ένθετο του Ελεύθερου Τύπου).

Το τεύχος αποτελείται ουσιαστικά από δύο θεματικές : α) την ενασχόληση και τις απόψεις του Jacques Vallee σχετικά με το φαινόμενο των UFOs, β) την ενασχόληση και τις απόψεις του John Mack σχετικά με το φαινόμενο των απαγωγών.

Αποτέλεσμα μιας εκτεταμένης έρευνας και βιβλιογραφικής αναζήτησης, τα συγκεκριμένα άρθρα αποτελούν μια όσο πιο αποτελεσματική σύνοψη της δουλειάς αυτών των δύο ερευνητών μπορούσα να επιτύχω. Ταυτόχρονα, προσφέρουν και μια άλλη ματιά πάνω στο φαινόμενο, πέρα από την στενά Extra-Τerrestrial Hypothesis, εξετάζοντας ευρύτερα αλλά και με μεγαλύτερη ειλικρίνεια τα χαρακτηριστικά του φαινομένου.

Με ένα κλικ στην εικόνα μεταβαίνετε στον σχετικό σύνδεσμο. Enjoy...

Επειδή η συζήτηση εδώ συνεχιζόταν με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, και παρόλο που ο τίτλος ''Προβλήματα τεχνικής φύσεως'' θα μπορούσε να ταιριάζει με έναν αλληγορικό τρόπο,

τελικά μεταφέρθηκε σε μια πιο ταιριαστή και.. ευκολοθώρητη θέση --> εδώ.

Παρακαλώ συνεχίστε .