ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ

Κάνετε διαλογισμό; Είχατε ποτέ κάποια "υπερφυσική" (δεν μου αρέσει η λέξη) εμπειρία;Επηρεάσατε θέματα της ζωής σας προς την κατεύθυνση που θέλατε με την αυτοσυγκέντρωση;

Ο σκοπός του δικού μου διαλογισμού δεν είναι ούτε η nirvana ούτε κάτι περί ένωσης με κοσμικές οντότητες, όταν διαλογίζομαι ο σκοπός μου είναι να οξύνω τις αισθήσεις μου που πιστεύω πως έχω καταφέρει κάτι πάνω σε αυτόν το τομέα!!

καλησπέρα σε όλους!!!!

την πρωτή φορά που έκανα διαλογισμό μου φάνηκε ηλίθιο έως ανούσιο, γιατι απλά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ οπότε δεν είχα κ το επιθυμητό αποτέλεσμα.....
με την πάροδου του χρόνου και μετά απο άπειρες προσπάθειες κατάφερα να νιώσω κάποια πρωτόγνωρα συναισθήματα, που πραγματικά μου προκάλεσαν στην αρχή φόβο αλλά μετά περιέργεια και απολύτη ηρεμία...
και επειδή είμαι νευρικό γενικά άτομο... πλέον διαλογισμό κάνω όταν έχω κάποιο σοβαρό πρόβλημα και ψάχνω μια ήρεμη- σωστή απάντηση και όταν θέλω να ξεφυγώ απο κάθετι που με πνίγει....
αλλά υπάρχουν και κάποιες στιγμές που δεν έχω κανένα αποτέλεσμα δεν ξέρω γαιτι μάλλον επειδή δεν είμαι αρκετά ήρεμη....(σε αυτές τις περιπτώσεις ζητώ να μου κάνουν reiki..)
ευχαριστώ πολύ καλή συνέχεια

Εσθιρ
εχεις καποιο μαντρα ;
αν ναι
ποιος στο εδωσε ;

όχι δεν έχω κάποιο μάντρα......
ότι ξέρω τα ξέρω απο βιβλία όπως επίσης και όταν προσπαθώ να κάνω διαολογισμό απλά προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό μου απο σκέψεις.... δεν λέω κάτι συγκεκριμένο..

τοτε δε κανεις διαλογισμο απλα χαλαρωνεις .
το μαντρα ειναι μια ειδικη και μονο για εσενα λεξη που βγαινει απ το δασκαλο σου βαση καποιων προσωπικων σου συντεταγμενων

Χωρίς να έχω παρακολουθήσει πλήρως όλα τα posts σε αυτή την συζήτηση, βλέπω πως έχουν λεχθεί κάποια σημαντικά πράγματα για τον διαλογισμό αλλά και πως η κουβέντα έχει πάει και σε άλλα μονοπάτια, στο να δεις οντότητες-Οδηγούς και να τις ακολουθήσεις στο ταξίδι τους, για παράδειγμα, αν κατάλαβα καλά (και ίσως ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί το βασικό ερώτημά του τί είναι ο διαλογισμός..)

Όλα αυτά με παρακινούν στο να γράψω μερικά πράγματα για τον διαλογισμό, όπως τον έχω αντιληφθεί προσωπικά μέχρι τώρα.


Καταρχήν, ο διαλογισμός είναι μια πρακτική χαλάρωσης και αυτοπαρατήρησης. Σκοπός είναι να επιτευχθεί η ηρεμία του νου, μια κατάσταση πολύ διαφορετική από αυτή στην οποία βρίσκεται συνήθως (ο νους). Ένα από τα μεγάλα μυστικά, δηλαδή, στον διαλογισμό είναι η τέχνη της χαλάρωσης. Αυτό δεν έχει να κάνει επιφανειακά με μια μαλακιά πολυθρόνα ή μια άνετη στάση, αλλά με την ηρεμία του μυαλού που δεν παραδίνεται πια στην ανησυχία, τον φόβο και το άγχος. Καταρχήν, λοιπόν, πρέπει να βρει κανείς αυτή την κατάσταση ψυχικής χαλάρωσης – το να είσαι (παρόν στον εαυτό σου) αντί να έχεις (συνέχεια κάτι να κάνεις, κάτι για να ανησυχείς, κάτι για να ξεχνιέσαι, κάτι για να ετεροκαθορίζεσαι).

Αλλά, για να επιτύχουμε αυτή την κατάσταση νοητικής και ψυχικής χαλάρωσης, ξεκινάμε με αυτό που είναι πιο εύκολο και μπορούμε άμεσα να κάνουμε : την σωματική χαλάρωση. Γι’ αυτό συνήθως καθόμαστε σε αυτήν την άνετη στάση, προσπαθούμε να κάνουμε το σώμα μας να νιώσει όσο πιο άνετα γίνεται, και παίρνουμε βαθιές ανάσες. Μετά, προσπαθούμε να ηρεμήσουμε και νοητικά και να μην σκεφτόμαστε τίποτα.

Στην πραγματικότητα, όλα τα ενοχλητικά συναισθήματα προκαλούνται ή προέρχονται από την προσκόλληση/επιθυμία μας μαζί τους/για αυτά. Η προσκόλληση αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψεις, ιδέες, και απόψεις. Έτσι, συνειδητοποιώντας το γεγονός αυτό, μπορούμε να χαλαρώσουμε σε σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας, ώστε να αποδεσμευτούμε από την ένταση και την αναστάτωση.

Αυτό μου θυμίζει κάτι που λέει ο Ουσπένσκι, ότι μπορείς να μετρήσεις την συνειδητότητά σου χρονομετρώντας για πόσο μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου σε αυτεπίγνωση και χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα. «Απλώς, παρακολουθείστε την κίνηση του λεπτοδείχτη και έχετε επίγνωση του εαυτού σας, του σώματός σας και του μέρους που βρίσκεστε. Διώξτε όλες τις άλλες σκέψεις. Αν επιμείνετε, θα μπορέσετε να το κάνετε αυτό για δύο λεπτά. Αυτό είναι το όριο της συνειδητότητάς σας. Αυτό το πείραμα δείχνει ότι ένας άνθρωπος, στην φυσική του κατάσταση, μπορεί με μεγάλη προσπάθεια να έχει επίγνωση ενός πράγματος (του εαυτού του) για δύο λεπτά ή και λιγότερο».

Νομίζω πως εδώ μπορούμε να ανιχνεύσουμε την ανατολίτικη πεποίθηση, που έχει οδηγήσει στην πρακτική του διαλογισμού, ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι δυστυχισμένο επειδή περιπλανιέται συνεχώς. Ότι το πόσο συχνά το μυαλό μας αφήνει το παρόν και το πού έχει την τάση να πηγαίνει, έχει πολύ μεγάλη σημασία για την ευτυχία μας, για την κατάσταση του εαυτού μας. Έτσι, διδάσκουν ότι η ευτυχία μπορεί να βρεθεί με το να ζει κανείς στο παρόν. Οπότε, οι άνθρωποι που ακολουθούν αυτές τις διδασκαλίες ασκούνται στο να αντιστέκονται στην περιπλάνηση του νου και στο να επικεντρώνονται στο παρόν, στο εδώ-και-τώρα.


Μετά, αφού επιτευχθεί η χαλάρωση, και ταυτόχρονα με την εξάσκηση των αναπνοών, περνάμε στον δεύτερο στόχο που είναι να επιτευχθεί η παρατήρηση. Το σώμα μας ζει στο παρόν, όντας σε λειτουργία την κάθε στιγμή. Επομένως, μπορούμε να είμαστε παρόν στον εαυτό μας υπό την προϋπόθεση ότι δίνουμε στις σωματικές μας λειτουργίες περισσότερή προσοχή και σεβασμό, ότι προσπαθούμε να ακούσουμε τα μηνύματά τους. Και το σώμα μας, καθώς αρχίζουμε πια να το παρατηρούμε χωρίς τις περισπάσεις του νου, αρχίζει να μας πληροφορήσει άμεσα για το ποιά είναι η κατάστασή μας – είναι το σώμα και όχι ο νους που μπορεί να μας το πει αυτό. Καθώς η ασυνείδητη διαδικασία της αναπνοής γίνεται συνειδητή, μαθαίνουμε να παρατηρούμε και τις άλλες λειτουργίες/αντιδράσεις του εαυτού μας. Επίσης, προσπαθούμε να ταυτιστούμε με τον σωματικό εαυτό μας, να νιώσουμε την σωματική μας ύπαρξη.

Συνήθως, στην καθημερινότητά μας, περνάμε από την μια κατάσταση στην άλλη, χωρίς να υπάρχει κάτι που να μπορεί να παρακολουθήσει αυτή την αλλαγή, κάτι σταθερό που να έχει την αίσθηση της συνέχειας, την αίσθηση δηλαδή ότι ‘‘εγώ υπάρχω και μου συμβαίνουν αυτά, εδώ-και-τώρα’’. Αυτή είναι η ιδιότητα που καλείται να αναπτύξει ο κάθε άνθρωπος μέσα από τον διαλογισμό.

Αφού έχουμε μάθει να παρατηρούμε τις λειτουργίες του σώματός μας, να αποκτούμε επίγνωση της ύπαρξής μας την κάθε στιγμή, μπορούμε να αφήσουμε τον νου μας λίγο πιο ελεύθερο. Είναι η σειρά της παρατήρησης των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, καθώς αυτές αναδύονται φυσικά από τον νου μας.

Όπως είπαμε αρχικά, μέσα από την εξάσκηση στον διαλογισμό ισορροπούμε και γαληνεύουμε την χονδροειδή και διαρκεί δραστηριότητα του νου, οδηγώντας τον έτσι σε μια κατάσταση γαλήνιας σταθερότητας. Τί σημαίνει, όμως, αυτή η γαλήνη του νου ; Σημαίνει πως, ανεξάρτητα από τους δεσμούς των αισθημάτων και των σκέψεων, έχουμε τον έλεγχο του νου μας. Ο λόγος άλλωστε που δεν είμαστε γαλήνιοι στην καθημερινότητά μας δεν είναι επειδή έχουμε σκέψεις και συναισθήματα αλλά επειδή γινόμαστε δέσμιοι αυτών, μην μπορώντας να τα παρατηρήσουμε, να κρατήσουμε απόσταση από αυτά. Έτσι, με τον διαλογισμό παίρνουμε λίγο οξυγόνο, μαθαίνουμε ‘‘να αναπνέουμε’’, να παρατηρούμε τα συναισθήματά μας χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να τα ακολουθήσουμε. Και επιπλέον, δεν είμαστε πια σε διάσπαση, χαμένοι σε ένα στρόβιλο ποικίλων διαθέσεων, αλλά είμαστε όντως εκεί, βιώνουμε κάτι στην πληρότητά του.

Όταν διαλογιζόμαστε, λοιπόν, γινόμαστε περισσότερο χαλαροί και παρατηρητικοί, και τελικά καταφέρνουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στα συναισθήματά μας, χωρίς όμως να χάνουμε τον έλεγχο από αυτά. Αντί να καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας ή να τα εκφράζουμε απροκάλυπτα, τώρα αποκτούμε επίγνωση γι’ αυτά. Μπορούμε να τους δώσουμε χώρο, να εντοπίσουμε τις ιδιότητές τους, την προδιάθεσή τους ή αυτό που θέλουν να εκφράσουν. Αντί να παρασυρόμαστε και να υποκύπτουμε, όμως, αρχίζουμε να μελετάμε την φύση τους.

Οπότε, τελικά, ο διαλογισμός επιτυγχάνει να εκπαιδεύει τον νου να αναγνωρίζει τις εκατοντάδες ασυναίσθητες σκέψεις που έχουν να κάνουν με όλων των λογιών τις διαθέσεις, και έτσι, αρχίζουμε να κατανοούμε πώς λειτουργούν τα συναισθήματά μας, ενώ, καθώς απλά τα παρατηρούμε, αποστασιοποιούμαστε από αυτά, και ο νους μας γαληνεύει.


Χαλάρωση του σώματος, κένωση του νου από τις περιττές σκέψεις και αγωνίες, και αμερόληπτη παρατήρηση. Νομίζω πως αυτά είναι τα τρία βασικά στοιχεία του διαλογισμού. Και συνιστούν μια εσωτερική εργασία που είναι πάρα πολύ δύσκολη. Γιατί εσωτερική εργασία σημαίνει μεταμορφωτική διαδικασία, και αυτό σημαίνει εσωτερική δουλειά, επιμονή, υπομονή και αντοχές. Εκείνος που θα αποφασίσει να καταδυθεί στα άδυτα του εαυτού του, θα πρέπει να αφήσει πίσω του τις ευκολίες και το βόλεμα και να αντιμετωπίσει τους χειρότερους φόβους και τις αδυναμίες του.

Αν σκοπεύουμε να κάνουμε διαλογισμό έχοντας στον νου μας μαγικά ταξίδια με οντότητες-Οδηγούς σε αιθέριες πραγματικότητες, νομίζω πως το έχουμε χάσει το παιχνίδι, γιατί αυτό ακριβώς είναι που καλούμαστε να αποφύγουμε μέσω του διαλογισμού. Τον αντιπερισπασμό του φαντασιακού πετάγματος του νου οπουδήποτε αλλού, μακριά από την επίγνωση του εαυτού του και της κατάστασής του. Πάλι θυμάμαι τον Ουσπένσκι : «Σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη της αυτοπαρατήρησης, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το κύριο εμπόδιο σε αυτήν είναι η φαντασία. Θέλουμε να παρατηρήσουμε κάτι, αλλά, αντί γι’ αυτό, αρχίζει να δουλεύει μέσα μας η φαντασία και έτσι ξεχνάμε την αυτοπαρατήρηση... Η φαντασία αυτή είναι σχεδόν τόσο βλαβερή όσο και το ψέμα. Στην ουσία είναι εσωτερικό ψέμα, ψέμα που λέμε στον εαυτό μας. Ο άνθρωπος αρχίζει να φαντάζεται κάτι για να ευχαριστήσει τον εαυτό του και σύντομα αρχίζει να πιστεύει αυτά που φαντάζεται..» και έτσι βρίσκεται για ακόμη μια φορά μακριά από την βασική αλήθεια του εαυτού του, του τί του συμβαίνει την κάθε στιγμή και του πώς μπορεί να αποκτήσει τον έλεγχο αυτού του εαυτού...

Αυτό το βασίζεις στην εκτεταμένη εμπειρία σου πάνω σε αστικό περιβάλλον (φωνές από γείτονες, μηχανές που γκαζώνουν με πειραγμένες εξατμίσεις); Με τέτοια φρούτα γύρω σου κάνεις διαλογισμό εσύ;

Αν δεν μπορείς να καταλάβεις τι γράφω, δεν χρειάζεται να ειρωνεύεσαι... στο ξαναλέω για 3η φορά.

Ο Βούδας, ασχετε, έδωσε οδηγίες για τον μέσο άνθρωπο που έχει οικογένεια. Εσύ μιλάς για πράγματα που δεν ξέρεις. Μπορείς να συνεχίσεις να γελοιοποιείσαι απλώς μην περιμένεις απάντηση.

Τις τεχνικές που εφαρμόζεις σε άλλους να μην τις εφαρμόζεις σε εμένα.

Κατάλαβες γ@μημένε;

Νομίζω μέχρι πριν από αυτό το post σου μιλούσα πολύ όμορφα & ευγενικά και τώρα μου επιτίθεσαι άνευ λόγου και αιτίας! Δεν ντρέπεσαι λίγο;

Είμαι πολύ υπομονετικός άνθρωπος (ακόμα και με σπαμ-ο-φρούτα), αλλά μην τεστάρεις τα όρια μου...

Τράβα εσύ και κάνε διαλογισμό στην μέση της παραλιακής με τις οδηγίες του Βούδα! Για να σε δω!

ΥΓ: Αν έχεις νεύρα Κυριακάτικα από την γυναικούλα σου (έπεσε παντόφλα σήμερα, ε?) να μην ξεσπάς σε άλλους, πόσο μάλλον σε άτομα που δεν σου φταίνε και δεν σου έκαναν τίποτα.

Συνέχισε παλικάρι μου. Όποιος είναι εξω απο τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει

Να συνεχίσω να σε ξεφτιλίζω; Μπα, μια φορά φτάνει.

Δεν είσαι καθόλου συνεπής με όσα λες. Είπες να μην περιμένω απάντηση, αλλά συνεχίζεις να απαντάς.

Ακόμα και τον seismic είπες ότι δήθεν τον έκανες ignore, αλλά διαβάζεις κάθε post του (μέχρι και υπογραφή του έφτιαξες, τόσο πολύ "δεν" σε ενδιαφέρουν τα posts του).

Ο λόγος σου συμβόλαιο, λίρα εκατό!

Μπορείς να βρεις και χώρο και χρόνο σε αστικό περιβάλλον και με τους γρήγορους και αγχωτικούς ρυθμούς της ζωής σε μεγαλουπόλεις. Εμπειρικά μιλάω...

Που πήγε η ignore list βρε ψευταρά του ελέους;

Ναι, μπορείς να βρεις ηχομονωμένο ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο μέσα στην πόλη (π.χ. studio ηχογράφησης).

Εσύ όμως μίλησες για τον μέσο άνθρωπο της πόλης που μένει στο διαμέρισμα του με μηδέν ηχομόνωση... ο μέσος άνθρωπος θα τρέχει σε επαγγελματικούς χώρους;

Πού πήγε το ignore τελικά; Ο Βούδας στα είπε αυτά;

edit: Sorry Ηλία, εκ παραδρομής νόμιζα ότι απάντησε ο ψεύτης.

Θα μπορούσε να είχε απαντήσει έτσι από την αρχή, αντί για ειρωνείες και υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς. Πόσο δύσκολο είναι;

Κι εγώ γνωρίζω ότι υπάρχουν τέτοιοι χώροι, αλλά δεν λέει κάτι αυτό...

Άλλος είμαι, χαλάρωσε. Για τον μέσο άνθρωπο σου μιλάω κι εγώ , σε συνθήκες που αναφέρεις. Δεν χρειάζεται απόλυτη ησυχία για να κάνεις διαλογισμό. Γενικότερα, η ιδέα είναι να προσαρμόζεσαι στις υπάρχουσες συνθήκες, όποιες κι αν είναι αυτές. Όποιος πραγματικά θέλει και διαλογισμό και προσευχή και οποιαδήποτε πνευματική ενασχόληση θα ακολουθήσει.

Δες το edit στο από πάνω post.

Το'δα, δεν τρέχει τίποτα. Κάτι τελευταίο : Σίγουρα είναι πιο εύκολο όταν είσαι σε ήσυχο περιβάλλον και ακόμα καλύτερο , όταν βρίσκεσαι κοντά στη φύση.