Inolvidable

Για την συζυγική πίστη και αφοσίωση της αλκυόνης έγραψε και ο Πλούταρχος .
Μας αφηγείται λοιπόν πως όταν ο σύζυγος της αλκυόνης γεράσει και δεν μπορεί πια να πετάξει η θηλυκή αλκυόνη τον παίρνει μαζί της κουβαλώντας τον στους ώμους της ,τον ταϊζει και τον περιποιείται και μένει κοντά του μέχρι τον θάνατο...

Καλή χρονιά και από μένα που ναι μεν είμαι καινούριο εγγεγραμμένο μέλος , αλλά σας παρακολουθώ και σας διαβάζω από παλιά .

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!!

Δεν δηλώνω οπαδός της θεωρίας της κούφιας γης . . .απλά μ αρέσει να ακούω ,να διαβάζω και να συζητάω όλες τις εκδοχές και απόψεις για αυτό ή και για παρόμοια θέματα . ..

. . . όσο για το αν οι επιστήμονες θα το είχαν ήδη εξακριβώσει και εξερευνήσει , σκέπτομαι πόσο τάχα έχουν ήδη εξερευνήσει τα βάθη των ωκεανών ;;;

Πράγματι το θέμα "κούφια γη " προβληματίζει και γοητεύει τους λάτρεις των μυστηρίων .. πού σταματά όμως η παραφιλολογία και πού βρίσκεται η πραγματικότητα ;;

Υπάρχουν μερικά αναπάντητα ερωτήματα , όπως το φως που εκπέμπεται απ τον Β.Πόλο και επίσης κάποιες παράξενες φωτογραφίες απ τους δορυφόρους .,απόψεις επιστημόνων και άλλα στοιχεία που τουλάχιστον κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον μας .

κάποια στοιχεία εδώ:http://lightning.prohosting.com/~agnosto/koufia.htm

Εκθεση Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Πάτρα 2006" -Πολιτιστική Πρωτεύσουσα της Ευρώπης - διοργανώνεται η έκθεση "Λεονάρντο Ντα Βίντσι ,Εφευρέτης και επιστήμονας "

Η έκθεση παρουσιάζει 150 σχέδια και μοντέλα επιστημονικών εφευρέσεων του ,χωρισμένα σε οκτώ ενότητες .Ανατομία , μαθηματικά/γεωμετρία,μηχανική , πτητικές μηχανές ,ωρολογιακοί μηχανισμοίθ, υδροδυναμική /γέφυρες//κανάλια,αρχιτεκτονική/οχυρώσεις και πολεμικές μηχανές.

Πολλά απ τα μοντέλα έχουν κατασκευασθεί ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα με βάση τα σχέδια του Λεονάρντο .Οι επισκέπτες μπορούν να τα αγγίξουν ,να τα θέσουν σε λειτουργία ,να μάθουν και να καταλάβουν την ανατομία των μηχανών.
Η έκθεση συμπληρώνεται με 12 οθόνες αφής και 6 διαραστικά προγράμματα με 8.000 εικόνες που προσφέρουν ένα σημαντικο όγκο πληροφοριών για το πρόσωπο ,το έργο και την εποχή του Λεονάρντο.

Η έκθεση θα διαρκέσει από 10 Ιανουαρίου έως τις 2 Απριλίου .

Αν και δεν θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες . . . . .http://patras2006.gr

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ηταν μία από τις πιο λαμπρές και ολοκληρωμένες προσωπικότητες που υπήρξαν ποτέ :άριστος σχεδιαστης ζωγράφος ,γλύπτης ,αρχιτέκτονας μηχανικός και εφευρέτης με απεριόριστη φαντασία

O Λεονάρντο Nτα Bίντσι γεννήθηκε το 1452 σε μια περιοχή που ονομάζεται Aνκιάνο, κοντά στο χωριό Bίντσι, βορειοδυτικά της Φλωρεντίας. Ήταν νόθο παιδί του συμβολαιογράφου Σερ Πιέρο Nτ’ Aντόνιο Nτα Bίντσι.
Tο 1468, οι Nτα Bίντσι μετακόμισαν οικογενειακώς στη Φλωρεντία και ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 15 ετών, ο Λεονάρντο, έχοντας συχνά δείξει την κλίση του στην τέχνη, έγινε μαθητευόμενος , στη σχολή του Aντρέα Nτελ Bερόκιο, ο οποίος ήταν και ένας από τους καλύτερους και διασημότερους γλύπτες και ζωγράφους της Φλωρεντίας, κατά το 15ο αιώνα, και του οποίου ένα από τα σημαντικότερα έργα είναι το μπρούτζινο άγαλμα του Δαβίδ.
Tο 1472, ο Λεονάρντο είχε τελειώσει τις σπουδές του στο ατελιέ του Bερόκιο και είχε αποκτήσει ήδη τον τίτλο του δασκάλου στη Συντεχνία των Zωγράφων της Φλωρεντίας.
Oταν ακριβώς 20 ετών. Στην ηλικία αυτή ο Λεονάρντο είχε εξελιχθεί σε έναν πολύ όμορφο νέο άντρα. Ψηλός και με πανέμορφο πρόσωπο, δεν περνούσε απαρατήρητος, όπου κι αν βρισκόταν. Aλλά, αν το παρουσιαστικό του εντυπωσίαζε τους πάντες, αυτό που εντυπωσίαζε ακόμη περισσότερο ήταν το μυαλό του. O 20άχρονος Λεονάρντο δεν ήταν μόνον ένας ολοκληρωμένος γλύπτης και ζωγράφος, αλλά και ένας πολύ καλός μουσικός και εκκολαπτόμενος φιλόσοφος. Ήδη καταβρόχθιζε με μανία τα κείμενα όλων των αρχαίων Eλλήνων φιλοσόφων, κάτι που αποτελούσε μεγάλη τάση των διανοούμενων της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής
Το 1482 εγκαταλείπει τη Φλωρεντία για το Μιλάνο , στην αυλή του Σφόρτσα ,δούκα του Μιλάνου . Τότε πήρε και την παραγγελία για τη νωπογραφία στο μιλανέζικο μοναστήρι της Σάντα Mαρία Nτέλε Γκράτσιε, για τον πίνακα που θα έμενε γνωστός ως Mυστικός Δείπνος, έναν πίνακα στον οποίο διαφαίνεται με σαφήνεια το εικαστικό ταλέντο του Λεονάρντο που είχε φτάσει σε πλήρη άνθηση. Ο Mυστικός Δείπνος άλλαξε τα καλλιτεχνικά δεδομένα της εποχής προκαλώντας ατέλειωτες συζητήσεις για τα όσα απεικόνιζε, καθώς και μια συζήτηση που δεν έχει τελειώσει ακόμη και στις μέρες μας.
. Το εργαστήριό του θύμιζε λιγότερο καλλιτεχνικό στούντιο και περισσότερο εργαστήριο του δόκτορα Φρανκενστάιν. Στις μεγάλες αίθουσες του εργαστηρίου του μπορούσε κανείς να δει διαμελισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων, χρήσιμα για τις εξαιρετικές ανατομικές του μελέτες, πτητικές μηχανές, σκάφανδρα,πολεμικές μηχανές ,σκεπαστά άρματα ,προάγγελοι των τανκς ,πυροβόλα όπλα με περιστρεφόμενο κύλινδρο ,προάγγελοι των μυδραλιοβόλων και άλλες απίθανες εφευρέσεις, πίνακες, αγάλματα, δοκιμαστικούς σωλήνες, φυτά, ζώα και πολλά άλλα.
Στην εποχή του Λεονάρντο, ωστόσο, η ανατομία ήταν απαγορευμένη και η διάπραξη ανατομικών μελετών θεωρούνταν από την εκκλησία θανάσιμο αμάρτημα που οδηγούσε κατευθείαν στην πυρά μιας και επικρατούσε η θεώρηση ότι τα πτώματα θα πρέπει να θάβονται αρτιμελή, ώστε να μπορούν ν’ αναστηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Kαι έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η φήμη του Λεονάρντο ως μάγου και αιρετικού.
Μετά την κατάκτηση του Μιλάνο απ τους Γάλλους επιστρέφει στην Φλωρεντία όπου φιλοτεχνεί το διασημότερο έργο του τη Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα . με το αινιγματικό χαμόγελο. Aκόμη δεν έχει γίνει γνωστό ποια ήταν η γυναίκα που πόζαρε για τον καλύτερο παγκοσμίως πίνακα, που αναπαριστά με τον καλύτερο τρόπο το αινιγματικό και ανεξερεύνητο πρόσωπο του Θείου. Πολλοί υποθέτουν ότι πρόκειται για τη Mόνα Λίζα, τη σύζυγο ενός απλού πολίτη της Φλωρεντίας που ονομαζόταν Φραντσέσκο Nτελ Tζιοκόντο. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, ο πίνακας έχει μείνει γνωστός μ’ αυτό το όνομα.
Το 1516 δέχεται την πρόσκληση του Φραγκίσκου Α πεφωτισμένου γάλλου βασιλιά και εγκαθίσταται στο θερινό του ανάκτορο του, στο Kλου του Aμπουάζ. . . . όπου και περασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
H σχέση του Φραγκίσκου με τον Λεονάρντο θα μπορούσε να συγκριθεί με τη σχέση του Aριστοτέλη με τον Aλέξανδρο της Mακεδονίας O Φραγκίσκος, ο οποίος πραγματικά διψούσε για γνώση, ήξερε πολύ καλά ότι στο πρόσωπο του Λεονάρντο είχε συναντήσει ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Aλλά και για τον Λεονάρντο, ο Φραγκίσκος ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί γι’ αυτά τα τελευταία χρόνια της ζωής του: η ύψιστη αναγνώριση. Mε κάθε ευκαιρία, ο Φραγκίσκος περνούσε ατέλειωτες μέρες και νύχτες ταξιδεύοντας μαζί με τον Λεονάρντο στα απέραντα μονοπάτια της γνώσης.
O Φραγκίσκος υπήρξε κατά έναν τρόπο ο τελευταίος μαθητής του Λεονάρντο, αυτός στον οποίο εκμυστηρεύτηκε όχι μόνο τις γνώσεις που είχε αποκτήσει για το ρεαλιστικό κόσμο, αλλά και όλες τις απόκρυφες γνώσεις του Στην αγκαλιά του Βασιλιά πέθανε στις 2 Μαίου του 1519 σε ηλικία 67 ετών.
. Aν και στη διαθήκη του Λεονάρντο, ο Φραντσέσκο Mέλτσι, ο αγαπημένος φίλος και ακόλουθός του για περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν ο βασικός κληρονόμος του, αυτός στον οποίον περιήλθε το σύνολο των σημειώσεων του Λεονάρντο, όπως και οι περισσότεροι πίνακές του, ο Φραγκίσκος ήταν κατά μία έννοια ο πνευματικός κληρονόμος του .Σαυτόν άφησε τον πίνακα με τη γυναίκα με το αινιγματικό χαμόγελο . O Φραγκίσκος ήξερε ότι θα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να προστατέψει τη μοναδική αυτή συμβολική κληρονομιά.
O Λεονάρντο ποτέ όσο ζούσε –αλλά και μετά το θάνατό του– δεν έπαψε να είναι μία από τις πιο σαγηνευτικές προσωπικότητες της Iστορίας. Η δράση του μάγευε και μαγεύει τον ανθρώπινο νου. Tα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο Λεονάρντο ξαναγύρισε στην επικαιρότητα εξαιτίας όχι μίας, αλλά πολλών διαδόσεων για τη δράση του ως Mέγα Mαγίστρου κάποιου από τα μυστικά τάγματα που διατρέχουν την Iστορία των τελευταίων 1.000 ετών. Tο βιβλίο του Nταν Mπράουν με τίτλο Kώδικας Nτα Bίντσι κάνει ήδη πωλήσεις εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο και σύντομα θα γίνει ταινία. Στο βιβλίο του αυτό ο Nταν Mπράουν αναφέρει τον Λεονάρντο ως Mέγα Mάγιστρο του Kοινού της Σιών, μιας μυστικής εταιρείας που ξεπήδησε από τις τάξεις των περίφημων Iπποτών του Nαού, της πιο σημαντικής από τις γνωστές μυστικές εταιρείες.

Πάνω απ όλα όμως ο Ντα Βίντσι ήταν ο άνθρωπος της Αναγέννησης. Η Aναγέννηση υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις της ανθρωπότητας ενάντια στην τότε καταθλιπτική εξουσία της εκκλησίας της Pώμης. Mια και σε εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ημερήσιος Tύπος, ούτε τηλεόραση, ο μόνος τρόπος να διαδοθεί η «επανάσταση» ήταν μέσα από την τέχνη που και αυτή όμως κηδεμονευετο απ την εκκλησία Kαι γι’ αυτό, άλλωστε, οι περισσότεροι από τους μεγάλους καλλιτέχνες της Aναγέννησης που συμμετείχαν στο κίνημα αυτό έδιναν τα συνθήματα μέσα από τα έργα τους με κρυμμένα και ανατρεπτικά μηνύματα. O Λεονάρντο υπήρξε ίσως η κύρια μορφή της επανάστασης αυτής. Για το λόγο αυτό και οι πίνακές του είναι γεμάτοι μηνύματα και συμβολισμούς..
Στο Βίντσι υπάρχει το Ιδανικό μουσείο ,οπου έχουν κατασκευασθεί απ τις σημειώσεις του και τα σχέδια του πολλά απ τα εκθέματα

Moλονότι έχουν χαθεί οι φωτογραφίες έχω βρει πολύ ενδιαφέρον στο αρθρο

http://www.metafysiko.gr/textview.php?id=22


.ενδιαφέρον θα είχαν και οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει το άρθρο ,αλλά δεν έτυχε να τα διαβάσω κάπου . . .Μήπως μπορεί να απαντήσει κάποιος ;;;

Το να απαιτείς να γίνεται δεκτή η άποψή σου μέσα στη χώρα σου, μέσα στο ιδεολογικό σου χώρο ,είναι ένα θέμα - και είναι σεβαστό. Το να απαιτείς να γίνεται δεκτή αυτή η άποψη σ άλλες χώρες , που έχουν την ίδια ιδεολογία με σένα, είναι και αυτό αποδεκτό. Το να απαιτείς να μη σου "διαπομπεύουν" (όπως εσύ το εννοείς, βέβαια...) την άποψη, έστω και σε μια ξένη χώρα μπορεί να γίνει δεκτό, υπό τον όρο ότι και εσύ εξασφαλίζεις την αντίστοιχη προστασία άλλων απόψεων στην δική σου Δηλαδή εξασφαλίζεις συνθήκες ισονομίας, ίσου "θρησκευτικού πολιτισμού" και ίσης ελευθερίας στην έκφραση απόψεων και αντιλήψεων. Το να απαιτείς όμως να γίνεται σεβαστή η άποψή σου πάντοτε και δογματικά, ακόμη και από χώρες που έχουν άλλη άποψη, χωρίς εσύ να προσφέρεις κάτι σε ανταπόδοση ελευθερίας δικαιωμάτων, αυτό απέχει πολύ από κάθε έννοια ισότητας και ελευθερίας οπότε πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αντιμετωπίζεται τουλάχιστον με σκεπτικισμό

Θα δωσω ενα απλο παραδειγμα. Δεν παει πολυς καιρος που εβλεπα μια συνεντευξη του πρεσβη της ........... στην Ελλαδα στην οποια υποστηριζε το δικαιωμα των μουσλουμανων να εχουν τζαμι ωστε να ασκουν τα λατρευτικα τους καθηκοντα. Απολυτως κατανοητο και αποδεκτο το αιτημα και συμφωνω απολυτα.

Ποτε ομως δεν δόθηκε εξηγηση λογικη γιατι στην χωρα αυτη απαγορευται δια ροπαλου αλλη θρησκεια και ενω υπαρχουν εκατομμυρια χριστιανων ινδουιστων βουδιστων κλπ (σε συνολο 20 εκ. κατοικων περιπου τα 17 εκ. ειναι ξενοι!!!).

Ενας νεκρος στο Αφγανισταν, 28 τραυματιες στο Λιβανο, παραιτηση υπουργου του Λιβανου, πυρπολησαν το προξενειο της Δανιας στη Βυρητο και η Ουασιγκτον και το Λονδινο υπερ των διαδηλωσεων για το σκιτσο του Μωαμεθ απο το Δανο.Ημαρτον ...

Αναρωτιέμαι άν ποτέ ο Διαφωτισμός φτάσει στους λαούς αυτούς που βρίσκονται στην κατάσταση της Ευρώπης πριν 500 χρόνια . . .

Αλλά οι πολιτικοί και η θρησκεία θέλουν να κρατούν στο σκοτάδι τους λαούς και θα το κάνουν όσο υπάρχει πετρέλαιο.Εχουν την πολυτελεια στηριζομενοι στο χρημα να διατηρουν μια κοινωνικη δομη που ειναι εκτος εποχης

Η θρησκεία ελέγχει τα πάντα . . Μόνο 330 βιβλία τον χρόνο μεταφράζονται σύμφωνα με τον ΟΗΕ στα αραβικά . .
Ολα απαγορευονται !!! Τα βιβλια οταν ερχομαι στο αεροδρομιο τα ελεγχουν ενα προς ενα και καποιες φορες τα κρατανε για ελεγχο Απαγορευται η είσοδος εννοειται αν βρουν θρησκευτικα βιβλια κλπ.

Στα Πανεπιστήμια το 45% των ωρων ειναι θρησκευτικα!!!! Καταλαβαίνετε για τι πλυση εγκεφαλου μιλάμε . . .

Προσπαθουν να ελεγξουν την σκεψη και την πληροφορια Να μην πληροφορηθει ο κοσμος.! Το ΙΝΤΕΡΝΕΤ τους εχει κανει μεγαλη ζημια Εχουν το καλυτερο και πιο εξελιγμενο συστημα ελεγχου και παρακολουθησης χρηστων πού μπαινουν και τί κανουν

Μετά απ όλα αυτά το κατευθυνόμενο πλήθος φτάνει στις ακρότητες . . .και σε χώρες μάλιστα που δεν θεωρούνται τόσο φοντουμεταλιστικές ,υπό την προστασία των θρησκευτικών και πολιτικών αρχηγών τους .

Υπό τον τίτλο: «Ναι, έχουμε το δικαίωμα να σατιρίζουμε ακόμα και τον Θεό», η γαλλική εφημερίδα France Soir αναδημοσίευσε την Τετάρτη τα 12 σατιρικά σκίτσα του προφήτη Μωάμεθ, τα οποία είχαν πρωτοδημοσιευθεί στην εφημερίδα της Δανίας Jyllands Posten, προκαλώντας την οργή των μουσουλμάνων.

Tα σκίτσα δημοσιεύτηκαν και σε άλλες ευρωπαϊκές εφημερίδες τη Δευτέρα, όπως η γερμανική Die Welt, η ιταλική La Stampa και η ισπανική El Periodico.


Σύμφωνα με το Reuters, στο σχόλιό της η εφημερίδα France Soir σημειώνει: «Η δημοσίευση των σκίτσων σόκαρε τον μουσουλμανικό κόσμο, όπου η απεικόνιση του Αλλάχ και του προφήτη απαγορεύεται.

»Ωστόσο, κανένα θρησκευτικό δόγμα δεν μπορεί να επιβληθεί σε μια δημοκρατική και κοσμική κοινωνία, για αυτό και η εφημερίδα μας τα αναδημοσίευει».

Στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας υπάρχει μάλιστα ένα σκίτσο με τον Βούδα, το Θεό των χριστιανών, τον Γιαχβέ και τον Μωάμεθ να κάθονται σε ένα σύννεφο πάνω από τη Γη. «Μην διαμαρτύρεσαι Μωάμεθ, όλοι έχουμε γίνει σκίτσο εδώ» λέει ο Θεός των χριστιανών στον προφήτη.

Στο σχόλιό του ο διευθυντής της εφημερίδας Σερζ Φομπέρ συμπληρώνει: «Ορισμένα από τα σκίτσα είναι αστεία, άλλα όχι. Τέλος! Για αυτό αποφασίσαμε να τα δημοσιεύσουμε. Όχι, δεν θα απολογηθούμε σε κανέναν επειδή είμαστε ελεύθεροι να μιλάμε και να σκεφτόμαστε».
in.gr

Πώς σχολιάζετε τη δημοσίευση σκίτσων του Μωάμεθ σε ευρωπαϊκές εφημερίδες, έχουν δίκαιο οι Μουσουλμάνοι να διαμαρτύρονται ;

H καθιέρωση της καύσεως των νεκρών είναι τελικώς ένα ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας

I. M. ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ
Την επιστημονική μου άποψη για την καύση ως τρόπο εξαφανίσεως του πτώματος έχω διατυπώσει από τις φιλόξενες αυτές στήλες σαφώς και μάλιστα επανειλημμένως από την εποχή που ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων Μιλτιάδης Εβερτ με επιστολή του προς την I. Σύνοδο έθεσε, το 1987, πρώτος το ζήτημα.

Εχουν, εξάλλου, παρέλθει ήδη δεκατρία χρόνια από την εποχή που αυτή η εφημερίδα παρουσίασε σε ένα στρογγυλό τραπέζι, που είχε διευθύνει ο Πέτρος Ευθυμίου, το μεγάλο πρόβλημα της ταφής και καύσης των νεκρών, όπου τις απόψεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος είχε υποστηρίξει ο τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος και σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χριστόδουλος («Το Βήμα της Κυριακής», 8.11.1992, σ. 40-41).

Είχα έκτοτε υποστηρίξει και, θέλω να ελπίζω, καταδείξει ότι η καθιέρωση της καύσεως των νεκρών στη χώρα μας, που επανέφερε πρόσφατα στην επικαιρότητα η σχετική διακομματική τροπολογία που κατατέθηκε προ ημερών στη Βουλή, ως εναλλακτικού τρόπου εξαφανίσεως του πτώματος, είναι τελικώς ένα ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας. Ακριβώς διότι, εάν θέλουμε να έχουμε πραγματική θρησκευτική ελευθερία, δεν μπορεί παρά να παρέχεται σε όποιον το επιθυμεί ή/και του το επιτρέπουν οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, η δυνατότητα να επιλέξει ως τρόπο εξαφανίσεως του σώματός του την καύση (βλ. «Το Βήμα της Κυριακής», 15.11.1992, σ. A18 και 21.2.1999, σ. B10).

Είναι γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ως μοναδικό τρόπο εξαφανίσεως του πτώματος γνωρίζει στην εκκλησιαστική της πράξη την ταφή. Βεβαίως τη μόνιμη ταφή και όχι αυτή των ολίγων ετών που συνήθως και ελλείψει χώρων πραγματοποιείται στις ημέρες μας. Και είναι προφανές, ανεξαρτήτως των όποιων επιφυλάξεων, αλλά και της διαφοροποιήσεως στο ζήτημα αυτό της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία με το νέο της δίκαιο επιτρέπει καταρχήν και την καύση των νεκρών, ότι ο πιστός θα λάβει σοβαρώς υπόψη του την αντίθεση της Εκκλησίας του στο ζήτημα αυτό.

Εχω άλλωστε, σε ανύποπτο χρόνο, υποστηρίξει επί λέξει ότι «η καθιέρωση της καύσεως των νεκρών ως εναλλακτικής λύσεως με εκείνην της ταφής δεν σημαίνει υποχρέωση κανενός να την αποδεχθεί. Δεν θεωρώ μάλιστα απίθανο ότι τελικώς μπορεί η προτεινόμενη καθιέρωση της καύσεως των νεκρών να έχει την ίδια απήχηση με εκείνην που αποδείχθηκε ότι είχε η καθιέρωση του πολιτικού γάμου» («Το Βήμα της Κυριακής», 15.11.1992, σ. A18).

Από την άλλη όμως πλευρά σε ένα σοβαρό κράτος, πόσο μάλλον σε ένα ευνομούμενο, σε ένα κράτος δικαίου, δεν νοείται να ψηφισθεί μία νομοθετική ρύθμιση που θα εξαιρεί από την εφαρμογή της μέρος των πολιτών με μόνη αιτιολογία τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Το αντίθετο είναι δυνατόν να συμβεί, δηλ. να υπάρξει νομοθεσία, και τέτοια πράγματι υπάρχει, η οποία να αφορά συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα.

Συνεπώς, η τυχόν καθιέρωση της καύσεως ως εναλλακτικού τρόπου εξαφανίσεως του πτώματος με εκείνον της ταφής, ανεξαρτήτως επιφυλάξεων ή και αντιρρήσεων της Εκκλησίας, δεν μπορεί παρά να είναι ένας γενικής ισχύος νόμος, ένας νόμος που θα ισχύει για όλους, ανεξαρτήτως των όποιων θρησκευτικών πεποιθήσεων καθενός.

H Ορθόδοξη Εκκλησία ή όποιες άλλες θρησκευτικές κοινότητες είναι επίσης προφανές ότι θα μπορούν να ζητήσουν από τους πιστούς τους να εξακολουθήσουν να προτιμούν την ταφή από την καύση. Και είναι επίσης σαφές ότι εάν ένας πιστός δεν συμμορφωθεί με τις προτροπές της Εκκλησίας του θα πρέπει να υπολογίζει στις επιτιμιακές ποινές που εκείνη, όπως έχει δικαίωμα, θα αποφασίσει, και βεβαίως θα σταθμίσει εάν πρέπει, να του επιβάλει...

Συναφές, αλλά όχι ταυτόσημο, είναι το θέμα της λεγόμενης, εσφαλμένα κατά τη γνώμη μου, «πολιτικής» κηδείας. H κηδεία είναι η τελετή εκείνη που γίνεται για να τιμηθεί και να αποχαιρετισθεί ο νεκρός και προηγείται από την ταφή ή την αποτέφρωση της σορού του.

H τελετή αυτή συνήθως είναι θρησκευτική. Τίποτε δεν εμποδίζει όμως να μην είναι θρησκευτική. Ο αποχαιρετισμός μπορεί να γίνει με μουσική, με απαγγελίες ποιημάτων ή με λόγους, με ό,τι δηλώσει πριν από τον θάνατό του ότι επιθυμεί ο θανών ή μετά από τον θάνατό του οι στενότεροι συγγενείς.

Ο αποχαιρετισμός αυτός μπορεί να λάβει χώρα σε ιδιωτικό ή σε δημόσιο χώρο, βεβαίως και στον χώρο ενός νεκροταφείου, υπαίθριο ή στεγασμένο. Συνεπώς δεν είναι αναγκαίο να θεσπισθεί από την Πολιτεία ειδική διάταξη για τη μη θρησκευτική αυτή τελετή, όπως άλλωστε κατέδειξαν πολλά τέτοια προηγούμενα. Θυμίζω προς επιβεβαίωση τις περιπτώσεις των αποχαιρετισμών του Λ. Αυδή και του X. Φλωράκη.

Πολύ πιο σύνθετο φαίνεται να είναι το ζήτημα, αν η Ορθόδοξη Εκκλησία θα δεχθεί, ακολουθώντας το ρηξικέλευθο παράδειγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, να κηδεύει εκκλησιαστικώς, έστω κάνοντας χρήση, κατά περίπτωση, του ευέλικτου θεσμού της εκκλησιαστικής οικονομίας, έναν αποδεδειγμένως πιστό της, ο οποίος όμως προτιμά ακολούθως να αποτεφρώσει το πτώμα του...

Ο κ. I. M. Κονιδάρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.


Το ΒΗΜΑ, 18/12/2005


Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της Ε.Ε στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται η καύση των νεκρών , εφ όσον βέβαια το επιθυμεί κάποιος .
Παρά τις επερωτήσεις , τις επιτροπές , τις προσφυγές ,το θέμα δεν προχωράει . . .

Είναι σαφές ότι η Εκκλησία δεν συμφωνεί . . .

Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν στην Ελλάδα πλέον πολλοί αλλοδαποί που η θρησκεία τους επιβάλει την καύση , με αποτέλεσμα να γίνεται "εξαγωγή"του νεκρου για να καεί αλλού.

Είναι δικαίωμα μου να θέλω να καώ μετά τον θάνατόν μου

Ποιά συμφέροντα δεν αφήνουν την εκάστοτε κυβέρνηση να προχωρήσει στα "αυτονόητα ";

Ο Μπος υπήρξε ένας από τους πιο πρωτότυπους ζωγράφους όχι μόνο της εποχής του αλλά και της σημερινής τέχνης .
Οι πίνακες του απεικονίζουν έναν κόσμο ανήσυχο ,γεμάτο γκροτέσκα πλάσματα ,αποκυήματα της φαντασίας του ,που έκανε μερικούς να σκεφτούν ότι ίσως διατηρούσε επιρροές από τη μαγεία και τις αιρέσεις .
Η αλήθεια όμως είναι ότι ήταν ένας βαθειά θρησκευόμενος και τιμημένος πολίτης της πόλης του ,προερχόμενος από οικογένεια σπουδαίων ζωγράφων της εποχής,σε αντίθεση με τα φανταστικά και τρομακτικά θέματα που επέλεγε για τους πίνακες του και με τα οποία εξέφρασε τη μεσαιωνική αντίληψη του κόσμου ,με κυρίαρχη τη βασανιστική φοβία της αμαρτίας ,της διαφθοράς και της καταστροφής .
Και ενώ οι τεκμηριωμένες πληροφορίες είναι ελάχιστες ,αμέτρητες είναι οι εικασίες ,οι οποίες διατυπώθηκαν κατά τον 20 αιώνα ,αντλώντας από τους παράξενους πίνακες του Μπος ,απόδειξη υποτίθεται των δεσμών του με τον κόσμο της μεταφυσικής ,της αλχημείας και της μαγείας ,ακόμη και με τις διάφορες αιρέσεις .
Φυσικά υπάρχουν και οι μελετητές που εντρύφησαν με σοβαρότητα στο θέμα ρίχνοντας φως στο πολιτισμικό περιβάλλον όπου έζησε ,υποστηρίζοντας ότι οι πίνακες του είναι αποτέλεσμα ονειρικής έμπνευσης και πως το κλειδί για να τους προσεγγίσουμε και τους να τους κατανοήσουμε είναι η ψυχανάλυση .
Πολλοί είναι επίσης οι υποστηρικτές της άποψης ότι ίσως ήταν μέλος κάποιας σέχτας των Αδαμιτών ,υπέρμαχος της επιστροφής του ανθρώπου στην ελεύθερη κατάσταση του κήπου της Εδέμ., ή μέλος της αίρεσης των Καθαρών οι οποίοι πίστευαν ότι η πραγματική κόλαση είναι η ζωή στη γη που κυβερνάται απ τον Σατανά

Δεν πρέπει όμως να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος συλλέκτης και ο σπουδαιότερος θαυμαστής του ήταν ο Φίλιππος Α΄ της Ισπανίας ,φανατικός καθολικός που δεν θα ανεχόταν ,ούτε θα αγόραζε πίνακες βλάσφημους και αντίθετους με την πίστη του ,μάλιστα αρνήθηκε να δεχθεί ένα έργο του Θεοτοκόπουλου ,επειδή ακριβώς σύμφωνα με την αποψη του δεν ενέπνεε αρκετή ευλάβεια .
Τα έργα του πάντως φανερώνουν την αχαλίνωτη φαντασία του αν και μερικές πτυχές τους που παραμένουν σκοτεινές και ανεξήγητες μπορούν να ερμηνευθούν σε συσχετισμό με τη λαική κουλτούρα της εποχής .


Η χρονολογία γέννησης του καλλιτέχνη που δεν τεκμηριώνεται με κανένα έγγραφο τοποθετείται γύρω στο 1450,στην πόλη ες Χερτόχενμπος που σήμερα βρίσκεται στην Ολλανδία κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο .
Παρόλο που έχουν χαθεί πολλοί πίνακες του είναι προφανές ότι στις αρχές του 16ου αιώνα ο Μπος ήταν καταξιωμένος και αγαπητός ζωγράφος και τα έργα του περιλαμβανόταν σε αξιόλογες συλλογές της εποχής.


Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων
Το αξεπέραστο αυτό αριστούργημα του Μπος είναι ένας από τους γνωστότερους πίνακες στον κόσμο και βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης
Αποτελείται από το κεντρικό ταμπλό 220 χ 195 εκ και πλευρικά φύλλα 220 χ 97 εκ
Συγκλονιστικός σε λεπτομέρειες με μορφές βυθισμένες στην ερωτική ηδονή ,οράματα του Παραδείσου ,τρομακτικά τέρατα και φρικτά βασανιστήρια της Κόλασης ,εδώ και πεντακόσια χρόνια αποτελεί αντικείμενο αντιπαραθέσεων καθώς οι ειδικοί δεν έχουν καταλήξει σε ομόφωνη ερμηνεία του .

Το κεντρικό ταμπλώ απεικονίζει γυμνές μορφές σε διάφορες προκλητικές ερωτικές στάσεις σ ένα σκηνικό που περιλαμβάνει παράξενα κτίρια ,γιγάντια πουλιά και υβριδικά φρούτα .
Το αριστερό φυλλο απεικονίζει τον επίγειο Παράδεισο ,το κεντρικό το προπατορικό αμάρτημα και το δεξί την Κόλαση ,δηλαδή τις συνέπειες του αμαρτήματος .
Ωστόσο αυτή η ερμηνεία κρίνεται ανακριβής .Οι μορφές του κεντρικού ταμπλό δεν δίνουν την εικόνα οργίων ,το αντίθετο μάλιστα .Με τα γλυκά και αθώα τους πρόσωπα ,οι άνθρωποι μάλλον ζουν σ ένα ψεύτικο παράδεισο των αισθήσεων.
Σύμφωνα με τον Ερνστ Γκομπριχ ,διάσημο ιστορικό τέχνης ίσως η σκηνή απεικονίζει τη ζωή στη Γη πριν τον Κατακλυσμό.Ενώ στο αριστερό φύλλο παρατηρούμε τόνους δυσάρεστους και τελείως ακατάλληλους για την απεικόνιση του Παραδείσου ,το δεξί απεικονίζει όχι την Κόλαση ,αλλά μάλλον την ηθελημένη καταστροφή του κόσμου :την Κόλαση επί γης.

Επειδή οι πίνακες είναι μεγάλοι και με πολλές λεπτομέρειες ,όσοι ενδιαφέρονται για να τους δουν μαζί μ άλλα έργα του Μπος άς επισκεφθούν την σελίδα:

http://www.artchive.com/artchive/B/bosch.html

Εδώ θάθελα να αναρτήσω μόνο το παρακάτω έργο
Ο Χριστός φέρων το Σταυρό


Σ ένα ενδιαφέρον μωσαικό με πλήθος γκροτέσκων τύπων της κοινωνίας της εποχής ,όπως ο δικαστης , ο μοναχός ,ο αργύτης και ισορροπώντας ανάμεσα στον τρόμο και στην κωμικότητα ,ξεχωρίζουν τρεις μυστηριώδεις μορφές σε διαγώνια διάταξη ,οι οποίες κλείνουν τα μάτια μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα ,συνέπεια της ανθρώπινης μοχθηρίας.Η Βερενίκη με τα καθαρά φωτεινά χρώματα ,ο Χριστός υπό το βάρος του Σταυρού και ο καλός ληστής που εποφέρει δεχόμενος την επίθεση ενός δομηνικανού μοναχού.